Psyche
alle pijlers
Onrust
zaterdag 13 juni 2015 om 05:12
Na een aantal vervelende jaren waarin best veel is gebeurd merk ik dat ik het nog steeds best lasig vind om mijn rust te vinden. Kort verteld: 2 (licht) autistische kids nu inmiddels beiden in de 20 maar loslaten kun je ze nooit, faillessement gehad, ex partner burn out en kanker gehad, schulden van ex richting 60000. Ken je dat gevoel van net uit een achtbaan stappen en niet goed de grond onder je voeten voelen. Dat gevoel blijf ik maar houden. Ik slaap de laatste jaren heel slecht meestal maar 2 uurtjes.
Mijn vraag is hoe hebben jullie op een gegeven moment jullie rustpunt weer gevonden. Ik heb gebeurtenissen/mensen echt wel losgelaten omdat ik heb geleerd ( tig jaar geprobeerd om partner te helpen) dat iedereen verantwoordelijk is voor xijn eigen leven en de keuzes hierin en ik daar niets aan kan veranderen als de ander dat niet wil, partner en zijn schulden bijvooreeld maar een ander verhaal is de beperkingen die ik zie waar de kinderen tegen aanlopen, zij hebben er niet om gevraagd Ik weet dat accepteren de enige oplossing is maar voel zo vaak nog de onrust in mij. Ik wil van die onrust af.
Mijn vraag is hoe hebben jullie op een gegeven moment jullie rustpunt weer gevonden. Ik heb gebeurtenissen/mensen echt wel losgelaten omdat ik heb geleerd ( tig jaar geprobeerd om partner te helpen) dat iedereen verantwoordelijk is voor xijn eigen leven en de keuzes hierin en ik daar niets aan kan veranderen als de ander dat niet wil, partner en zijn schulden bijvooreeld maar een ander verhaal is de beperkingen die ik zie waar de kinderen tegen aanlopen, zij hebben er niet om gevraagd Ik weet dat accepteren de enige oplossing is maar voel zo vaak nog de onrust in mij. Ik wil van die onrust af.
zaterdag 13 juni 2015 om 07:03
Sport je? Dat kan helpen om je hoofd lekker leeg te maken. Verder kan mediteren helpen.
En misschien eens wat gesprekken met een coach of iemand anders die je kan helpen om nog wat dingen mentaal op een rijtje te zetten (niet dat ik bedoel dat er iets mis is met je, maar soms helpt de blik van een buitenstaander om zelf ook net even anders naar dingen te kijken)
En misschien eens wat gesprekken met een coach of iemand anders die je kan helpen om nog wat dingen mentaal op een rijtje te zetten (niet dat ik bedoel dat er iets mis is met je, maar soms helpt de blik van een buitenstaander om zelf ook net even anders naar dingen te kijken)
zaterdag 13 juni 2015 om 10:08
quote:redbuIIetje schreef op 13 juni 2015 @ 06:41:
Wow, hopelijk kun jij niet aansprakelijk worden gesteld voor die schulden van je ex. Goed dat het je ex is in elk geval!
Ik kan niet aansprakelijk gesteld worden. Het zijn zijn schulden die hij ook heel bewust van mij vandaan heeft gehouden. Maar dat gevoel van 'goed dat het mijn ex is', dat voel ik dus niet zo. Ik vind het oprecht rot voor hem. En ik weet dat het zijn keuze is om hier geen verandering aan te willen brengen en het zijn keuze is om het op te lossen op zijn manier. Hij is failliet gegaan en inmiddels weer aan het werk maar 60000 euro valt niet even weg te werken natuurlijk. Het heeft zoveel impact gehad op onze relatie en op ons leven samen dat als ik er over nadenk mijn hoofd en het verleden een grote chaos blijft. We zijn uit elkaar en de band tussen ons wil ik verbreken. Het doet heel veel zeer want ik hou nog steeds van deze man maar in deze relatie wil ik gewoon nooit meer terug. Ik luister niet meer naar mijn gevoel maar ga mijn verstand maar volgen, hoewel dat weer zo onnatuurlijk aanvoelt. En hoppa weer een stukje onrust erbij.. Ik blijf maar in dat hoofd.
Ik heb een tijdje hard gelopen maar dat lukt even niet meer vanwege blessure. Maar fiets nu ontzettend veel. Sowieso woon werk, 20 km per dag en in het weekend ook vaak naar een stad hier zo een 25 km vandaan. Al is het maar om er even uit te zijn. Een psycholoog heb ik gehad incl medicatie maar heeft mij niet verder geholpen. Na een jaar lang gesprekken, dacht ik wat doe ik hier. Een oplossing was er gewoon niet. Vervolgens relatie over, dus wat de spanningen betreft de schulden dat viel al weg.
Het lijkt wel of ik van het ene probleem weer een ander probleem maak, als ik het zo lees.
Slecht slapen doet id heel veel met je. Heb al diverse pilletjes van drogist en thee geprobeerd maar ben en blijf een tobberDT. Medicatie van de huisarts krijg je nauwelijks nog.
Wow, hopelijk kun jij niet aansprakelijk worden gesteld voor die schulden van je ex. Goed dat het je ex is in elk geval!
Ik kan niet aansprakelijk gesteld worden. Het zijn zijn schulden die hij ook heel bewust van mij vandaan heeft gehouden. Maar dat gevoel van 'goed dat het mijn ex is', dat voel ik dus niet zo. Ik vind het oprecht rot voor hem. En ik weet dat het zijn keuze is om hier geen verandering aan te willen brengen en het zijn keuze is om het op te lossen op zijn manier. Hij is failliet gegaan en inmiddels weer aan het werk maar 60000 euro valt niet even weg te werken natuurlijk. Het heeft zoveel impact gehad op onze relatie en op ons leven samen dat als ik er over nadenk mijn hoofd en het verleden een grote chaos blijft. We zijn uit elkaar en de band tussen ons wil ik verbreken. Het doet heel veel zeer want ik hou nog steeds van deze man maar in deze relatie wil ik gewoon nooit meer terug. Ik luister niet meer naar mijn gevoel maar ga mijn verstand maar volgen, hoewel dat weer zo onnatuurlijk aanvoelt. En hoppa weer een stukje onrust erbij.. Ik blijf maar in dat hoofd.
Ik heb een tijdje hard gelopen maar dat lukt even niet meer vanwege blessure. Maar fiets nu ontzettend veel. Sowieso woon werk, 20 km per dag en in het weekend ook vaak naar een stad hier zo een 25 km vandaan. Al is het maar om er even uit te zijn. Een psycholoog heb ik gehad incl medicatie maar heeft mij niet verder geholpen. Na een jaar lang gesprekken, dacht ik wat doe ik hier. Een oplossing was er gewoon niet. Vervolgens relatie over, dus wat de spanningen betreft de schulden dat viel al weg.
Het lijkt wel of ik van het ene probleem weer een ander probleem maak, als ik het zo lees.
Slecht slapen doet id heel veel met je. Heb al diverse pilletjes van drogist en thee geprobeerd maar ben en blijf een tobberDT. Medicatie van de huisarts krijg je nauwelijks nog.
maandag 15 juni 2015 om 00:56
Mijn leven is altijd heel turbulent geweest.
altijd was er spanning en er was altijd wel wat.
mijn vader was daar een groot aandeel in eb hij overleed vorig jaar.
toen kwam er rust in mn leven.
Maar dat voelde niet meteen zo.
pas sinds 2 maanden kan ik zeggen dat ik eindelijk, voor het eerst in mijn leven rust heb gevonden.
Wat ik hiermee wil zeggen is geef het wat tijd.
je moet zelf ook wennen aan de rust.
altijd was er spanning en er was altijd wel wat.
mijn vader was daar een groot aandeel in eb hij overleed vorig jaar.
toen kwam er rust in mn leven.
Maar dat voelde niet meteen zo.
pas sinds 2 maanden kan ik zeggen dat ik eindelijk, voor het eerst in mijn leven rust heb gevonden.
Wat ik hiermee wil zeggen is geef het wat tijd.
je moet zelf ook wennen aan de rust.
zaterdag 20 juni 2015 om 23:10
Ik wil mezelf graag een schop ondet mijn hol geven, begin nog maar een keer met dit topic.
Helaas niet zoveel reacties, hoop nu op wat meer.
Vandaag ben ik weer erg onrustig. Moet mezelf echt tot kalmte dwingen om mezelf niet te verliezen. Kan wel janken, wil gillen, het gevoel van is dit het nou. Het is allemaal zo teleurstellend. Mijn wereld is de laatste jaren meerdere malen 360 ° gedraaid, maw alle plannen die er waren zijn tot niets uitgelopen. Ben daardoor ook erg stuurloos geraakt, terwijl ik, een gigantische controlfreak, ga voor zekerheid en veiligheid, maar het voelt nog steeds niet zo. Ik voel me nog steeds niet veilig en vertrouwd. Voel me belazerd, bedrogen. Heb gefaald voor mijn gevoel, moet nog van alles maar er komt niets uit. Op de dagen dat ik niet werk, ga ik er altijd wel even uit. Zit op 5 minuten afstand van een heel groot natuurgebied waar ik altijd wel tot rust kom, maar de laatste weken kan ik niets anders dan huilen als ik daar ben. Enerzijds lucht het op maar ik ben het verdrietig voelen en zijn zo zat. Ik moet dingen gaan verwerken en een plek geven maar ik weet niet hoe. Het verdriet zit gewoon te diep.
Helaas niet zoveel reacties, hoop nu op wat meer.
Vandaag ben ik weer erg onrustig. Moet mezelf echt tot kalmte dwingen om mezelf niet te verliezen. Kan wel janken, wil gillen, het gevoel van is dit het nou. Het is allemaal zo teleurstellend. Mijn wereld is de laatste jaren meerdere malen 360 ° gedraaid, maw alle plannen die er waren zijn tot niets uitgelopen. Ben daardoor ook erg stuurloos geraakt, terwijl ik, een gigantische controlfreak, ga voor zekerheid en veiligheid, maar het voelt nog steeds niet zo. Ik voel me nog steeds niet veilig en vertrouwd. Voel me belazerd, bedrogen. Heb gefaald voor mijn gevoel, moet nog van alles maar er komt niets uit. Op de dagen dat ik niet werk, ga ik er altijd wel even uit. Zit op 5 minuten afstand van een heel groot natuurgebied waar ik altijd wel tot rust kom, maar de laatste weken kan ik niets anders dan huilen als ik daar ben. Enerzijds lucht het op maar ik ben het verdrietig voelen en zijn zo zat. Ik moet dingen gaan verwerken en een plek geven maar ik weet niet hoe. Het verdriet zit gewoon te diep.
zondag 21 juni 2015 om 09:56
quote:celine2906 schreef op 20 juni 2015 @ 23:10:
Vandaag ben ik weer erg onrustig. Moet mezelf echt tot kalmte dwingen om mezelf niet te verliezen. Kan wel janken, wil gillen, het gevoel van is dit het nou. Het is allemaal zo teleurstellend.
Op de dagen dat ik niet werk, ga ik er altijd wel even uit. Zit op 5 minuten afstand van een heel groot natuurgebied waar ik altijd wel tot rust kom, maar de laatste weken kan ik niets anders dan huilen als ik daar ben. Enerzijds lucht het op maar ik ben het verdrietig voelen en zijn zo zat. Ik moet dingen gaan verwerken en een plek geven maar ik weet niet hoe. Het verdriet zit gewoon te diep.
Beste Celine,
Hoewel mijn situatie heel anders is dan de jouwe, herken ik een paar dingen die je zegt: Is dit het nou? Het is allemaal zo teleurstellend. Dat gevoel heb ik ook heel vaak. Hier op het forum kreeg ik een rake reactie: "verwacht je niet te veel?" En dat is bij mij inderdaad zo. Ik ben ook perfectionistisch (jij noemt het controlefreak) en weet dus precies hoe ik vind dat dingen zouden moeten gaan/ mensen zouden moeten reageren enz. Dan valt het altijd tegen en dat is gewoon k*t. Je zegt dat je de laatste weken veel huilt, dat dat oplucht, maar je bent het zo zat. Natuurlijk ben je het zat, maar je hebt het nodig! Laat het maar gebeuren, misschien zou je het liever al verwerkt hebben, maar dat is nu eenmaal niet zo. Gun jezelf die tranen en neem je voor erna iets anders te doen.
Mijn triggers liggen ver achter me, maar komen soms weer boven als er in het nu iets vergelijkbaars gebeurt. Dan gun ik mezelf een paar dagen om te huilen en diep te zitten en daarna ga ik weer verder.
Je bent een controlefreak, zeg je. Wat je beschrijft zijn dingen waar jij geen controle over HEBT. Autisme van je kinderen, schulden van je man. Not your fault, so let yourself off the hook! Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het.
Als je graag controle wilt hebben, kun je misschien proberen te focussen op hoe je wilt zijn: omgeven door rust. Ik weet niet hoe je woont en wat je interesses zijn, maar probeer jezelf te omgeven met wat je wilt en niet met je verleden. Kun je spullen uit het verleden "uit beeld" zetten (in een doos of kelder)? en zo rust in je omgeving brengen? Kun je met je kinderen (die nu volwassen zijn) nieuwe "tradities" invoeren die niet aan het verleden doen denken? Samen koken, filmavond, oid?
En geef jezelf ook die nieuwe traditie in je "me"-time. Naar het natuurgebied, even huilen en je dan focussen op iets anders. Ga vogelsoorten tellen, of vlinders of bloemen. Hou dat voor jezelf bij. Dan ben je in het nu met je gedachten en doe je iets waar je controle over hebt. Misschien geeft dat een beetje rust!
Sterkte!
Vandaag ben ik weer erg onrustig. Moet mezelf echt tot kalmte dwingen om mezelf niet te verliezen. Kan wel janken, wil gillen, het gevoel van is dit het nou. Het is allemaal zo teleurstellend.
Op de dagen dat ik niet werk, ga ik er altijd wel even uit. Zit op 5 minuten afstand van een heel groot natuurgebied waar ik altijd wel tot rust kom, maar de laatste weken kan ik niets anders dan huilen als ik daar ben. Enerzijds lucht het op maar ik ben het verdrietig voelen en zijn zo zat. Ik moet dingen gaan verwerken en een plek geven maar ik weet niet hoe. Het verdriet zit gewoon te diep.
Beste Celine,
Hoewel mijn situatie heel anders is dan de jouwe, herken ik een paar dingen die je zegt: Is dit het nou? Het is allemaal zo teleurstellend. Dat gevoel heb ik ook heel vaak. Hier op het forum kreeg ik een rake reactie: "verwacht je niet te veel?" En dat is bij mij inderdaad zo. Ik ben ook perfectionistisch (jij noemt het controlefreak) en weet dus precies hoe ik vind dat dingen zouden moeten gaan/ mensen zouden moeten reageren enz. Dan valt het altijd tegen en dat is gewoon k*t. Je zegt dat je de laatste weken veel huilt, dat dat oplucht, maar je bent het zo zat. Natuurlijk ben je het zat, maar je hebt het nodig! Laat het maar gebeuren, misschien zou je het liever al verwerkt hebben, maar dat is nu eenmaal niet zo. Gun jezelf die tranen en neem je voor erna iets anders te doen.
Mijn triggers liggen ver achter me, maar komen soms weer boven als er in het nu iets vergelijkbaars gebeurt. Dan gun ik mezelf een paar dagen om te huilen en diep te zitten en daarna ga ik weer verder.
Je bent een controlefreak, zeg je. Wat je beschrijft zijn dingen waar jij geen controle over HEBT. Autisme van je kinderen, schulden van je man. Not your fault, so let yourself off the hook! Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het.
Als je graag controle wilt hebben, kun je misschien proberen te focussen op hoe je wilt zijn: omgeven door rust. Ik weet niet hoe je woont en wat je interesses zijn, maar probeer jezelf te omgeven met wat je wilt en niet met je verleden. Kun je spullen uit het verleden "uit beeld" zetten (in een doos of kelder)? en zo rust in je omgeving brengen? Kun je met je kinderen (die nu volwassen zijn) nieuwe "tradities" invoeren die niet aan het verleden doen denken? Samen koken, filmavond, oid?
En geef jezelf ook die nieuwe traditie in je "me"-time. Naar het natuurgebied, even huilen en je dan focussen op iets anders. Ga vogelsoorten tellen, of vlinders of bloemen. Hou dat voor jezelf bij. Dan ben je in het nu met je gedachten en doe je iets waar je controle over hebt. Misschien geeft dat een beetje rust!
Sterkte!
