Psyche
alle pijlers
Onrustig
woensdag 25 september 2013 om 22:14
Hoi allemaal
Ik zit sinds enkele maanden met een ontzettend onrustig gevoel in mijn lijf zowel geestelijk als lichamelijk, ik heb ontzettend veel moeite met het daadwerkelijk ontspannen van mijn lichaam en geest. Ik denk zelf dat het te maken heeft met een onzekere toekomst. Ik ben in juli afgestudeerd en ik heb nog steeds geen werk..althans ik heb wel werk een soort bijbaantje, maar ik zoek eigenlijk werk in mijn vakgebied. Nu weet ik dat dit erg moeilijk gezien de huidige crisis e.d. maar t maakt me bijna depressief ik ben vrij gemakkelijk door mijn (HBO) opleiding heen gerold. En ik had verwacht dat er wel wat meer functies zouden zijn..niet dus.. en ik kijk al niet eens meer naar functies in mijn vakgebied of op mijn niveau.
Ik had een plan, een baan vinden, zo snel mogelijk uit huis, lekker een eigen plekje..en gewoon verder met mijn leven. Zeker nu ik net uit een lange relatie kom heb ik hier gewoon ontzettend veel behoefte aan..Maar het lijkt wel alsof mijn leven stil blijft staan. Ik heb nu gelukkig wel wat sollicitaties lopen.. maar ik heb hier geen hoge verwachtingen van. Werkgevers hebben ten slotte een grote keus.
Ik zou gaan samenwonen met mijn ex..maar dit is dus allemaal van de baan..maar door dat ik zelf nu zo een onzekere toekomst heb, is er een stemmetje in mn hoofd dat soms zegt..als je terug gaat naar je ex, dan ben je wel uit huis. Ook merk ik dat ik de geborgenheid van een relatie mis, ik voel me niet eenzaam..maar ik mis een maatje. Niet dat ik geen vriendinnen heb, maar dit is toch anders.
Die onzekerheid zorgt ervoor dat ik ontzettend blijf malen.. zeker wanneer ik in bed lig, maar ook tijdens andere momenten. Ik heb tijdens mijn vakantie met vriendinnen last gehad van hartkloppingen..was door een beginnende zonnesteek, ik raakte hierdoor nogal in paniek, gelukkig was een iemand met medische kennis in de buurt dus dit ging gelukkig weer over. Maar ik merk dat ik de laatste tijd weer vaker last heb van die hartkloppingen en het maakt mij zo onrustig. Ik heb het er met mijn vader over gehad en mijn oma schijnt het ook gehad te hebben. Het heeft ook te maken met je geestelijke toestand, maar ook met lichamelijke toestand. Maar doordat ik savonds slecht slaap..ben ik moe..en krijg ik weer hartkloppingen. En ik blijf maar malen..
Kortom ik zit nogal in een vicieuze cirkel van onzekerheid..en geestelijk en lichamelijk put het me uit..
kan iemand mij advies geven over hoe dit te doorbreken? ik heb zelf dormiplant gekocht van VSM voor t slapen, is dit een goed idee?
Ontspanningstips wellicht?
Ik zit sinds enkele maanden met een ontzettend onrustig gevoel in mijn lijf zowel geestelijk als lichamelijk, ik heb ontzettend veel moeite met het daadwerkelijk ontspannen van mijn lichaam en geest. Ik denk zelf dat het te maken heeft met een onzekere toekomst. Ik ben in juli afgestudeerd en ik heb nog steeds geen werk..althans ik heb wel werk een soort bijbaantje, maar ik zoek eigenlijk werk in mijn vakgebied. Nu weet ik dat dit erg moeilijk gezien de huidige crisis e.d. maar t maakt me bijna depressief ik ben vrij gemakkelijk door mijn (HBO) opleiding heen gerold. En ik had verwacht dat er wel wat meer functies zouden zijn..niet dus.. en ik kijk al niet eens meer naar functies in mijn vakgebied of op mijn niveau.
Ik had een plan, een baan vinden, zo snel mogelijk uit huis, lekker een eigen plekje..en gewoon verder met mijn leven. Zeker nu ik net uit een lange relatie kom heb ik hier gewoon ontzettend veel behoefte aan..Maar het lijkt wel alsof mijn leven stil blijft staan. Ik heb nu gelukkig wel wat sollicitaties lopen.. maar ik heb hier geen hoge verwachtingen van. Werkgevers hebben ten slotte een grote keus.
Ik zou gaan samenwonen met mijn ex..maar dit is dus allemaal van de baan..maar door dat ik zelf nu zo een onzekere toekomst heb, is er een stemmetje in mn hoofd dat soms zegt..als je terug gaat naar je ex, dan ben je wel uit huis. Ook merk ik dat ik de geborgenheid van een relatie mis, ik voel me niet eenzaam..maar ik mis een maatje. Niet dat ik geen vriendinnen heb, maar dit is toch anders.
Die onzekerheid zorgt ervoor dat ik ontzettend blijf malen.. zeker wanneer ik in bed lig, maar ook tijdens andere momenten. Ik heb tijdens mijn vakantie met vriendinnen last gehad van hartkloppingen..was door een beginnende zonnesteek, ik raakte hierdoor nogal in paniek, gelukkig was een iemand met medische kennis in de buurt dus dit ging gelukkig weer over. Maar ik merk dat ik de laatste tijd weer vaker last heb van die hartkloppingen en het maakt mij zo onrustig. Ik heb het er met mijn vader over gehad en mijn oma schijnt het ook gehad te hebben. Het heeft ook te maken met je geestelijke toestand, maar ook met lichamelijke toestand. Maar doordat ik savonds slecht slaap..ben ik moe..en krijg ik weer hartkloppingen. En ik blijf maar malen..
Kortom ik zit nogal in een vicieuze cirkel van onzekerheid..en geestelijk en lichamelijk put het me uit..
kan iemand mij advies geven over hoe dit te doorbreken? ik heb zelf dormiplant gekocht van VSM voor t slapen, is dit een goed idee?
Ontspanningstips wellicht?
woensdag 25 september 2013 om 22:25
Gerbera, Ik vind het helemaal niet gek dat je je zo onrustig voelt... Geen werk kunnen vinden dat bij je past en je graag zou willen, andere dingen verwacht hebben, een relatie die beëindigd is... Het zijn allemaal dingen die je een onveilig gevoel kunnen geven kan ik me zo voorstellen.
Maar ik denk dat je jezelf vooral wat tijd moet gunnen en misschien je verwachtingen wat bij moet stellen. Je bent deze zomer afgestudeerd zeg je. Dat is nog helemaal niet lang geleden! Dus zo gek is het niet dat je (nog) geen werk hebt gevonden dat op je studie aansluit.
Je wilt graag op jezelf gaan wonen, heel begrijpelijk. Dat dat niet 1,2,3 gaat lukken is ook niet heel gek. Het is gewoon niet makkelijk om iets te vinden dat betaalbaar is (en leuk genoeg).
Kortom, ik denk dus dat je misschien iets teveel verwacht had en dat je daardoor teleurgesteld bent geraakt en je onrustig voelt omdat je alles graag zo snel mogelijk voor elkaar had gekregen. Geef het (en jezelf) de tijd! Forceren gaat toch niet lukken. Zo te lezen zet je alles al in gang en doe je je best... dan zit je al in de goede richting en komt het echt wel op je pad! Alleen niet direct, niet nu.
Maar ik denk dat je jezelf vooral wat tijd moet gunnen en misschien je verwachtingen wat bij moet stellen. Je bent deze zomer afgestudeerd zeg je. Dat is nog helemaal niet lang geleden! Dus zo gek is het niet dat je (nog) geen werk hebt gevonden dat op je studie aansluit.
Je wilt graag op jezelf gaan wonen, heel begrijpelijk. Dat dat niet 1,2,3 gaat lukken is ook niet heel gek. Het is gewoon niet makkelijk om iets te vinden dat betaalbaar is (en leuk genoeg).
Kortom, ik denk dus dat je misschien iets teveel verwacht had en dat je daardoor teleurgesteld bent geraakt en je onrustig voelt omdat je alles graag zo snel mogelijk voor elkaar had gekregen. Geef het (en jezelf) de tijd! Forceren gaat toch niet lukken. Zo te lezen zet je alles al in gang en doe je je best... dan zit je al in de goede richting en komt het echt wel op je pad! Alleen niet direct, niet nu.
woensdag 25 september 2013 om 22:28
quote:himalaya schreef op 25 september 2013 @ 22:17:
Je bent niet voor niks niet meer bij je ex?
Weer naar hem terug 'omdat je dan uit huis bent' is een hele stomme reden en gedoemd om te mislukken.Ja ik weet dat dit een hele stomme reden is.. Maar ik was gister op kraam bezoek bij een vriendin.. getrouwd..koophuis..kind..goeie baan allebei..oke ze is 4 jaar ouder, maar ik dan naar mezelf kijk dan denk ik..ik heb niets....en dan is het een heel makkelijke en snelle gedachte om dan maar terug te gaan..want dan heb je in ieder geval iets, snap je? maar realistisch gezien weet ik dat dit geen oplossing is..maar ergens ook weer wel..tijdelijk ofzo..naja.. daar gaat het malen alweer pfff..
Je bent niet voor niks niet meer bij je ex?
Weer naar hem terug 'omdat je dan uit huis bent' is een hele stomme reden en gedoemd om te mislukken.Ja ik weet dat dit een hele stomme reden is.. Maar ik was gister op kraam bezoek bij een vriendin.. getrouwd..koophuis..kind..goeie baan allebei..oke ze is 4 jaar ouder, maar ik dan naar mezelf kijk dan denk ik..ik heb niets....en dan is het een heel makkelijke en snelle gedachte om dan maar terug te gaan..want dan heb je in ieder geval iets, snap je? maar realistisch gezien weet ik dat dit geen oplossing is..maar ergens ook weer wel..tijdelijk ofzo..naja.. daar gaat het malen alweer pfff..
woensdag 25 september 2013 om 22:43
quote:Valesca.C schreef op 25 september 2013 @ 22:25:
Gerbera, Ik vind het helemaal niet gek dat je je zo onrustig voelt... Geen werk kunnen vinden dat bij je past en je graag zou willen, andere dingen verwacht hebben, een relatie die beëindigd is... Het zijn allemaal dingen die je een onveilig gevoel kunnen geven kan ik me zo voorstellen.
Maar ik denk dat je jezelf vooral wat tijd moet gunnen en misschien je verwachtingen wat bij moet stellen. Je bent deze zomer afgestudeerd zeg je. Dat is nog helemaal niet lang geleden! Dus zo gek is het niet dat je (nog) geen werk hebt gevonden dat op je studie aansluit.
Je wilt graag op jezelf gaan wonen, heel begrijpelijk. Dat dat niet 1,2,3 gaat lukken is ook niet heel gek. Het is gewoon niet makkelijk om iets te vinden dat betaalbaar is (en leuk genoeg).
Kortom, ik denk dus dat je misschien iets teveel verwacht had en dat je daardoor teleurgesteld bent geraakt en je onrustig voelt omdat je alles graag zo snel mogelijk voor elkaar had gekregen. Geef het (en jezelf) de tijd! Forceren gaat toch niet lukken. Zo te lezen zet je alles al in gang en doe je je best... dan zit je al in de goede richting en komt het echt wel op je pad! Alleen niet direct, niet nu.Oke als ik je reactie zo lees dan denk ik, ja je hebt wel gelijk. Maar ik denk gelijk in rampscenario's.. gedachtes als..waarom heb ik nog een opleiding gedaan.. er komt niets van me terecht..en ik weet die gedachtes zijn ook niet realistisch maar het blijft maar door mn hoofd spoken. En inderdaad ik doe mijn best, en daarom is het ook zo frustrerend dat het niet lukt. Ik heb natuurlijk al 4 jaar een plan in mn hoofd, als ik ben afgestudeerd dan... Maar reality strikes back en het pakt allemaal anders uit..
Gerbera, Ik vind het helemaal niet gek dat je je zo onrustig voelt... Geen werk kunnen vinden dat bij je past en je graag zou willen, andere dingen verwacht hebben, een relatie die beëindigd is... Het zijn allemaal dingen die je een onveilig gevoel kunnen geven kan ik me zo voorstellen.
Maar ik denk dat je jezelf vooral wat tijd moet gunnen en misschien je verwachtingen wat bij moet stellen. Je bent deze zomer afgestudeerd zeg je. Dat is nog helemaal niet lang geleden! Dus zo gek is het niet dat je (nog) geen werk hebt gevonden dat op je studie aansluit.
Je wilt graag op jezelf gaan wonen, heel begrijpelijk. Dat dat niet 1,2,3 gaat lukken is ook niet heel gek. Het is gewoon niet makkelijk om iets te vinden dat betaalbaar is (en leuk genoeg).
Kortom, ik denk dus dat je misschien iets teveel verwacht had en dat je daardoor teleurgesteld bent geraakt en je onrustig voelt omdat je alles graag zo snel mogelijk voor elkaar had gekregen. Geef het (en jezelf) de tijd! Forceren gaat toch niet lukken. Zo te lezen zet je alles al in gang en doe je je best... dan zit je al in de goede richting en komt het echt wel op je pad! Alleen niet direct, niet nu.Oke als ik je reactie zo lees dan denk ik, ja je hebt wel gelijk. Maar ik denk gelijk in rampscenario's.. gedachtes als..waarom heb ik nog een opleiding gedaan.. er komt niets van me terecht..en ik weet die gedachtes zijn ook niet realistisch maar het blijft maar door mn hoofd spoken. En inderdaad ik doe mijn best, en daarom is het ook zo frustrerend dat het niet lukt. Ik heb natuurlijk al 4 jaar een plan in mn hoofd, als ik ben afgestudeerd dan... Maar reality strikes back en het pakt allemaal anders uit..
woensdag 25 september 2013 om 23:43
Met het idee van "als ik maar bij die man blijf, dan kom ik uit huis", toen ik 18 was, heb ik mijn verdere leven grondig om zeep geholpen. Ik ben van hem af, maar psychisch zo naar de klote gegaan omdat ik me zo afhankelijk van hem opstelde...
Wat weerhoudt je ervan je in te schrijven bij de woningbouw en alleen te gaan wonen?
Waarom staar je je zo blind op een koophuis, een man en een kind? Over 5 jaar kan het er wel heel anders uitzien, mits... je niks forceert en afdwingt.
Het komt zoals het komt, alles op zijn tijd. En als je een vent wil vanwege het ideaalplaatje, dan is dat vragen om moeilijkheden. Moeilijkheden die je, zeker als je ook nog een kind van hem hebt, levenslang kunnen zijn. Dan kan je pas echt zeggen dat je ideaalplaatje om zeep is.
(voor de duidelijkheid: ik ben heel blij met mijn kinderen! Maar wat ben ik dom geweest om aan mijn vent te blijven hangen om uit huis te kunnen....)
Wat weerhoudt je ervan je in te schrijven bij de woningbouw en alleen te gaan wonen?
Waarom staar je je zo blind op een koophuis, een man en een kind? Over 5 jaar kan het er wel heel anders uitzien, mits... je niks forceert en afdwingt.
Het komt zoals het komt, alles op zijn tijd. En als je een vent wil vanwege het ideaalplaatje, dan is dat vragen om moeilijkheden. Moeilijkheden die je, zeker als je ook nog een kind van hem hebt, levenslang kunnen zijn. Dan kan je pas echt zeggen dat je ideaalplaatje om zeep is.
(voor de duidelijkheid: ik ben heel blij met mijn kinderen! Maar wat ben ik dom geweest om aan mijn vent te blijven hangen om uit huis te kunnen....)
donderdag 26 september 2013 om 09:17
quote:gerbera* schreef op 25 september 2013 @ 22:43:
[...]
Oke als ik je reactie zo lees dan denk ik, ja je hebt wel gelijk. Maar ik denk gelijk in rampscenario's.. gedachtes als..waarom heb ik nog een opleiding gedaan.. er komt niets van me terecht..en ik weet die gedachtes zijn ook niet realistisch maar het blijft maar door mn hoofd spoken. En inderdaad ik doe mijn best, en daarom is het ook zo frustrerend dat het niet lukt. Ik heb natuurlijk al 4 jaar een plan in mn hoofd, als ik ben afgestudeerd dan... Maar reality strikes back en het pakt allemaal anders uit..
En dát is dus het probleem, die rampgedachtes! Ze zijn begrijpelijk, gezien je al jaren bezig bent een voorstelling in je hoofd te maken van hoe het zou moeten zijn, maar helpen ze je?
Het pakt dus anders uit dan je gewild had. Daar kan je nu weinig aan doen en wat je kan doen, dat doe je al. Zo niet, dan probeer je daar ook nog enige invloed op te hebben zover mogelijk. En dan zit er niets anders op dan loslaten. Accepteren dat de situatie nu is zoals hij is en gaan denken in mogelijkheden in plaats van in doemscenario's. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het uit eigen ervaring, maar die paniekgedachtes helpen je niet. Sterker nog, die maken je uiteindelijk misschien wel depressief.
En Gerbera, ik weet niet of het je enigszins kan troosten en relativeren, maar er zijn vélen met jou die in hetzelfde schuitje zitten, echt waar. We zitten nu eenmaal in een ciristijd, de banen (en de huizen) liggen niet voor het oprapen. Dat is een gegeven waar je helaas weinig invloed op hebt. Waar jij wel invloed op hebt, is je eigen gemoedstoestand, jouw gevoel (over jezelf).
Ik zal je zeggen; ik zit bijna 2 jaar ziek thuis na een burn-out. Ik had ook zo'n 'idee' in mijn hoofd en vergeleek me met iedereen om mij heen die het wel voor elkaar had in mijn ogen. Er gebeurde even een hele hoop in mijn omgeving en ik was ook nog eens diep teleurgesteld in mijzelf, in de maatschappij, in mijn werkgever en voelde me enorm mislukt.
Nu ben ik halverwege de 30 en denk ik ook vaak: wat moet er nog van mij terecht komen? Wie wil mij straks nog aannemen? Er zijn bijna geen banen en de banen die er zijn, daar heb ik geen kans. Daar kan ik echt mijn hoofd over breken, maar het heeft geen zin. Ik weet niet wat de toekomst brengt, ik heb geen invloed op de economie.
Ik probeer nu vooral me op mezelf te concentreren, uit te zoeken wat ik wél kan en te zoeken naar mogelijkheden op de arbeidsmarkt (misschien als zelfstandige).
Als ik die piekergedachtes voel opkomen, praat ik erover met vrienden, of ik schrijf ze op en parkeer ze daarna. Die gedachtes brengen je namelijk nooit een oplossing. Ze helpen je dus niet. Dus waarom je daarmee bezig houden als je je ook kan bezighouden met dingen die je energie géven?
Ik hoop dat je er wat aan hebt! En probeer een beetje vertrouwen te hebben in de toekomst en in jezelf, het komt goed! Any other way...
[...]
Oke als ik je reactie zo lees dan denk ik, ja je hebt wel gelijk. Maar ik denk gelijk in rampscenario's.. gedachtes als..waarom heb ik nog een opleiding gedaan.. er komt niets van me terecht..en ik weet die gedachtes zijn ook niet realistisch maar het blijft maar door mn hoofd spoken. En inderdaad ik doe mijn best, en daarom is het ook zo frustrerend dat het niet lukt. Ik heb natuurlijk al 4 jaar een plan in mn hoofd, als ik ben afgestudeerd dan... Maar reality strikes back en het pakt allemaal anders uit..
En dát is dus het probleem, die rampgedachtes! Ze zijn begrijpelijk, gezien je al jaren bezig bent een voorstelling in je hoofd te maken van hoe het zou moeten zijn, maar helpen ze je?
Het pakt dus anders uit dan je gewild had. Daar kan je nu weinig aan doen en wat je kan doen, dat doe je al. Zo niet, dan probeer je daar ook nog enige invloed op te hebben zover mogelijk. En dan zit er niets anders op dan loslaten. Accepteren dat de situatie nu is zoals hij is en gaan denken in mogelijkheden in plaats van in doemscenario's. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het uit eigen ervaring, maar die paniekgedachtes helpen je niet. Sterker nog, die maken je uiteindelijk misschien wel depressief.
En Gerbera, ik weet niet of het je enigszins kan troosten en relativeren, maar er zijn vélen met jou die in hetzelfde schuitje zitten, echt waar. We zitten nu eenmaal in een ciristijd, de banen (en de huizen) liggen niet voor het oprapen. Dat is een gegeven waar je helaas weinig invloed op hebt. Waar jij wel invloed op hebt, is je eigen gemoedstoestand, jouw gevoel (over jezelf).
Ik zal je zeggen; ik zit bijna 2 jaar ziek thuis na een burn-out. Ik had ook zo'n 'idee' in mijn hoofd en vergeleek me met iedereen om mij heen die het wel voor elkaar had in mijn ogen. Er gebeurde even een hele hoop in mijn omgeving en ik was ook nog eens diep teleurgesteld in mijzelf, in de maatschappij, in mijn werkgever en voelde me enorm mislukt.
Nu ben ik halverwege de 30 en denk ik ook vaak: wat moet er nog van mij terecht komen? Wie wil mij straks nog aannemen? Er zijn bijna geen banen en de banen die er zijn, daar heb ik geen kans. Daar kan ik echt mijn hoofd over breken, maar het heeft geen zin. Ik weet niet wat de toekomst brengt, ik heb geen invloed op de economie.
Ik probeer nu vooral me op mezelf te concentreren, uit te zoeken wat ik wél kan en te zoeken naar mogelijkheden op de arbeidsmarkt (misschien als zelfstandige).
Als ik die piekergedachtes voel opkomen, praat ik erover met vrienden, of ik schrijf ze op en parkeer ze daarna. Die gedachtes brengen je namelijk nooit een oplossing. Ze helpen je dus niet. Dus waarom je daarmee bezig houden als je je ook kan bezighouden met dingen die je energie géven?
Ik hoop dat je er wat aan hebt! En probeer een beetje vertrouwen te hebben in de toekomst en in jezelf, het komt goed! Any other way...
