Psyche
alle pijlers
Onzeker in vriendschappen
woensdag 28 september 2016 om 20:18
Hallo!
Ik wil even mijn ervaringen en gedachten delen, want ik zit eigenlijk niet zo heel goed in m'n vel.
Ik zit in het laatste jaar van mijn humaniora en aangezien dit een heel leuk jaar hoort te zijn omwille van de 100-dagen en de fuiven en eindejaarsreis, maak ik me er zorgen om of ik deze alleen zal moeten doorbrengen. Het is niet dat ik geen vriendinnen heb, maar deze zijn allemaal vrij oppervlakkig. Ik kan op school wel bij enkele mensen staan en daar ben ik niet alleen, maar als er dan eens een fuif is waar velen naartoe gaan, wordt er nogal vaak eens iets georganiseerd wat voorafgaat aan die fuif. Daarop word ik dan meestal door niemand uitgenodigd, want ik ben geen 'dichte vriendin'. Verder had ik in het 2e middelbaar een groepje leren kennen van vriendinnen, waar ik tot 2 jaar geleden erg close mee was. We hebben nog steeds contact, maar het is anders. Ik heb in een chatgesprek van een vriendin vanalle dingen over mij gelezen die ik eigenlijk liever niet geweten had. Dingen zoals 'Zij overdrijft altijd','het zou makkelijker zijn als ze niet meeging' etc. En ergens kon ik hen die dingen ook niet kwalijk nemen, want ik weet dat ik op enkele momenten vorig jaar te veel bezig was met sparen en liefst geen kostelijke uitstapjes wou doen, maar daar heb ik nu echt spijt van. En hoe dan ook denk ik niet dat ik ooit echt nog 'in de groep' zal horen. Zoals ik al zei praten we nog veel met elkaar, maar de buitenschoolse activiteiten zijn meestal zonder mij. Dat geeft mij een gevoel van onzekerheid. Als er stiltes zijn voel ik mij steeds verplicht om die op te vullen omdat ik anders denk dat ze me saai zullen vinden. En als ik een bericht stuur in een chatgesprek, moet ik steeds heel erg nadenken over wat en hoe ik iets zeg, want ik denk steeds dat het wel eens zou kunnen dat ze me opnieuw niet leuk vinden etc. Dit klinkt waarschijnlijk vrij onbegrijpelijk en allicht heb ik het een beetje chaotisch uitgelegd, maar het komt er gewoon op neer dat ik bang ben om alleen te zijn bij het uitgaan. Als iedereen feestjes organiseert en ik op geen enkel feest uitgenodigd word, vind ik dat heel kwetsend en dan kan ik daar echt om wenen. Onlangs organiseerde het groepje waar ik het over heb een barbecue op nog geen 2km van mijn huis, en ik was bv niet uitgenodigd. Dat heeft me toen eigenlijk wel echt pijn gedaan.
Herkent iemand dit?
Ik wil even mijn ervaringen en gedachten delen, want ik zit eigenlijk niet zo heel goed in m'n vel.
Ik zit in het laatste jaar van mijn humaniora en aangezien dit een heel leuk jaar hoort te zijn omwille van de 100-dagen en de fuiven en eindejaarsreis, maak ik me er zorgen om of ik deze alleen zal moeten doorbrengen. Het is niet dat ik geen vriendinnen heb, maar deze zijn allemaal vrij oppervlakkig. Ik kan op school wel bij enkele mensen staan en daar ben ik niet alleen, maar als er dan eens een fuif is waar velen naartoe gaan, wordt er nogal vaak eens iets georganiseerd wat voorafgaat aan die fuif. Daarop word ik dan meestal door niemand uitgenodigd, want ik ben geen 'dichte vriendin'. Verder had ik in het 2e middelbaar een groepje leren kennen van vriendinnen, waar ik tot 2 jaar geleden erg close mee was. We hebben nog steeds contact, maar het is anders. Ik heb in een chatgesprek van een vriendin vanalle dingen over mij gelezen die ik eigenlijk liever niet geweten had. Dingen zoals 'Zij overdrijft altijd','het zou makkelijker zijn als ze niet meeging' etc. En ergens kon ik hen die dingen ook niet kwalijk nemen, want ik weet dat ik op enkele momenten vorig jaar te veel bezig was met sparen en liefst geen kostelijke uitstapjes wou doen, maar daar heb ik nu echt spijt van. En hoe dan ook denk ik niet dat ik ooit echt nog 'in de groep' zal horen. Zoals ik al zei praten we nog veel met elkaar, maar de buitenschoolse activiteiten zijn meestal zonder mij. Dat geeft mij een gevoel van onzekerheid. Als er stiltes zijn voel ik mij steeds verplicht om die op te vullen omdat ik anders denk dat ze me saai zullen vinden. En als ik een bericht stuur in een chatgesprek, moet ik steeds heel erg nadenken over wat en hoe ik iets zeg, want ik denk steeds dat het wel eens zou kunnen dat ze me opnieuw niet leuk vinden etc. Dit klinkt waarschijnlijk vrij onbegrijpelijk en allicht heb ik het een beetje chaotisch uitgelegd, maar het komt er gewoon op neer dat ik bang ben om alleen te zijn bij het uitgaan. Als iedereen feestjes organiseert en ik op geen enkel feest uitgenodigd word, vind ik dat heel kwetsend en dan kan ik daar echt om wenen. Onlangs organiseerde het groepje waar ik het over heb een barbecue op nog geen 2km van mijn huis, en ik was bv niet uitgenodigd. Dat heeft me toen eigenlijk wel echt pijn gedaan.
Herkent iemand dit?
woensdag 28 september 2016 om 21:10
woensdag 28 september 2016 om 21:29
'Ben je een Belg' komt op mij niet over als een oprechte vraag, en antwoord was volgens mij wel redelijk, net zo kort (of bot, hahaha) als de vraag. En het maakt ook niet uit, lijkt me, dus nog een relevant antwoord ook.
Wat ik uit je verhaal herken, is dat ik werk heb gehad waar ik heel erg mijn best deed om erbij te horen, maar doordat ik zo mijn-best-deed, voelde dat heel krampachtig en werd ik er juist niet leuker op. Gelukkig ben ik daar al heel lang geleden weggegaan en heb ik nu een leuke baan met fijne collega's.
Ik hoop dat je misschien toch je verhaal kwijt kan bij een vriendin, want niets is zo naar als het gevoel hebben dat je er niet bij hoort. Ik wens je sterkte en weet dat je er wat mee kunt doen. Er zijn vast wel coaches die je kunnen helpen met omgaan van sociale contacten of iets dergelijks.
Wat ik uit je verhaal herken, is dat ik werk heb gehad waar ik heel erg mijn best deed om erbij te horen, maar doordat ik zo mijn-best-deed, voelde dat heel krampachtig en werd ik er juist niet leuker op. Gelukkig ben ik daar al heel lang geleden weggegaan en heb ik nu een leuke baan met fijne collega's.
Ik hoop dat je misschien toch je verhaal kwijt kan bij een vriendin, want niets is zo naar als het gevoel hebben dat je er niet bij hoort. Ik wens je sterkte en weet dat je er wat mee kunt doen. Er zijn vast wel coaches die je kunnen helpen met omgaan van sociale contacten of iets dergelijks.
donderdag 29 september 2016 om 21:41
Het lijkt me rot om steeds te moeten nadenken of dat wat je wilt zeggen, wel gaat overkomen op de ander. Het lijkt me dat je op deze manier een stukje spontaniteit verliest en dat werkt remmend.
Het klinkt misschien nogal cliché, maar ik denk dat veel te maken heeft met je eigen (on)zekerheid. Er zullen altijd mensen zijn die jou niet leuk of oninteressant vinden, zoals er ook altijd mensen zullen zijn die wel graag met je optrekken. De vraag is: wat trekt je zo aan deze mensen, waarom wil je zo graag bij hen horen? Voel je je echt prettig bij hen, of moet je iemand anders zijn dan je bent? Dat laatste voelt voor jezelf niet fijn en voelen mensen vaak, waardoor het niet past en dus ook zal voelen alsof je een buitenstaander bent.
Ik weet niet hoe het voor je is, maar misschien kun je met deze vragen weer vooruit?
Succes!
Het klinkt misschien nogal cliché, maar ik denk dat veel te maken heeft met je eigen (on)zekerheid. Er zullen altijd mensen zijn die jou niet leuk of oninteressant vinden, zoals er ook altijd mensen zullen zijn die wel graag met je optrekken. De vraag is: wat trekt je zo aan deze mensen, waarom wil je zo graag bij hen horen? Voel je je echt prettig bij hen, of moet je iemand anders zijn dan je bent? Dat laatste voelt voor jezelf niet fijn en voelen mensen vaak, waardoor het niet past en dus ook zal voelen alsof je een buitenstaander bent.
Ik weet niet hoe het voor je is, maar misschien kun je met deze vragen weer vooruit?
Succes!
