Psyche
alle pijlers
Op, leeg en moe
maandag 25 augustus 2014 om 19:38
Ik zit een beetje vast en heb een verfrissende blik nodig...
Advies is welkom.
In mei verleden jaar zwanger geworden. Tot september geen vuiltje aan de lucht. Vanaf september is er in de familiekring veel van mij gevraagd. Achteraf gezien te veel. De samenvatting: Moeder burn out, relatieproblemen met vader heeft een week bij mij in huis gezeten, vader chronisch ziek, ouders krijgen conflicten met thuiswonend zusje, zusje krijgt huis toegewezen man en ik hebben geholpen met klussen en verhuizen (lees alles gedaan) schoonvader ligt maanden in het ziekenhuis (situatie was zeer ernstig). Dus veel op bezoek geweest. Heb ik alleen de grote zaken benoemt en de wat kleinere zaken achterwege gelaten. Inmiddels is alles op dit gebied rustig.
In februari bevallen. Huilbaby. En met huilbaby bedoel ik huilbaby. Verborgen reflux, KISS syndroom. Flinke hartruis. Kortom uitputtingsslag. Drie maanden ellende. Ook dat gaat nu allemaal goed. Zantac, kinderfysio, manuele therapie en de hartruis is hij nu met zes maanden overheen gegroeid.
Baby stopt na drie maanden met huilen en ik moet weer aan werk.
Onregelmatig werk, zorg, hoge werkdruk, veel overwerk, wisselende roosters, weinig pauze, lichamelijk en emotioneel zwaar maar jeetje wat een ongelooflijk dankbaar werk! Ik ben zo moe dat ik instort. En niet een beetje, nee heel erg. Op. Leeg. Zoooo moe.
En dan? Nu in de ziektewet. Begeleiding van arbo arts, huisarts en psycholoog. Steun van echtgenoot, moeder en goede vriendin.
Medicamenteuze ondersteuning: Remeron. Ik slaap beter en voel me veel rustiger. Na een gesprek met baas en arbo arts overplaatsing aangevraagd naar een andere werkplek met minder emotionele belasting en regelmatige werktijden. Dat voelt als een enorme opluchting maar ook als een persoonlijk falen. "Niet goed genoeg zijn". Baas is overigens begripvol in zijn benadering.
Ik weet heel goed wat ik wil. Een leuke baan met regelmatige werktijden, een leuke moeder zijn, een leuke vrouw zijn. Werk en moederschap goed kunnen combineren. Gezonder leven; lees stoppen met roken, gezonder eten en weer eens sporten.
Nu komt het, het lukt me gewoon niet. Ik neem me voor om me weer eens op te maken maar ben blij als ik gedoucht ben en ergens schone kleren vandaan heb geplukt. Ik word wakker en steek een peuk op. Ik heb honger en te bedonderd om te koken. Zoon eet een potje groente ik een dubbel geklapte boterham. Vanmiddag naar de fysio geweest, folder van de sportschool meegenomen. Op dat moment denk ik ' leuk ga ik doen, sporten, gezond, iets voor mezelf, er even uit, nieuwe mensen ontmoeten' Kom ik thuis lig ik met een kleed en een reep chocolade fucking bananasplit te kijken.
Moet ik mezelf harder aanpakken?
Of moet ik nu juist alle rust pakken?
Hoe kijken jullie hier tegen aan?
Ik wil niet alleen mezelf terug, maar ook mijn leven.
Morgen weer een afspraak bij de psycholoog, zal het ook met haar bespreken.
Advies is welkom.
In mei verleden jaar zwanger geworden. Tot september geen vuiltje aan de lucht. Vanaf september is er in de familiekring veel van mij gevraagd. Achteraf gezien te veel. De samenvatting: Moeder burn out, relatieproblemen met vader heeft een week bij mij in huis gezeten, vader chronisch ziek, ouders krijgen conflicten met thuiswonend zusje, zusje krijgt huis toegewezen man en ik hebben geholpen met klussen en verhuizen (lees alles gedaan) schoonvader ligt maanden in het ziekenhuis (situatie was zeer ernstig). Dus veel op bezoek geweest. Heb ik alleen de grote zaken benoemt en de wat kleinere zaken achterwege gelaten. Inmiddels is alles op dit gebied rustig.
In februari bevallen. Huilbaby. En met huilbaby bedoel ik huilbaby. Verborgen reflux, KISS syndroom. Flinke hartruis. Kortom uitputtingsslag. Drie maanden ellende. Ook dat gaat nu allemaal goed. Zantac, kinderfysio, manuele therapie en de hartruis is hij nu met zes maanden overheen gegroeid.
Baby stopt na drie maanden met huilen en ik moet weer aan werk.
Onregelmatig werk, zorg, hoge werkdruk, veel overwerk, wisselende roosters, weinig pauze, lichamelijk en emotioneel zwaar maar jeetje wat een ongelooflijk dankbaar werk! Ik ben zo moe dat ik instort. En niet een beetje, nee heel erg. Op. Leeg. Zoooo moe.
En dan? Nu in de ziektewet. Begeleiding van arbo arts, huisarts en psycholoog. Steun van echtgenoot, moeder en goede vriendin.
Medicamenteuze ondersteuning: Remeron. Ik slaap beter en voel me veel rustiger. Na een gesprek met baas en arbo arts overplaatsing aangevraagd naar een andere werkplek met minder emotionele belasting en regelmatige werktijden. Dat voelt als een enorme opluchting maar ook als een persoonlijk falen. "Niet goed genoeg zijn". Baas is overigens begripvol in zijn benadering.
Ik weet heel goed wat ik wil. Een leuke baan met regelmatige werktijden, een leuke moeder zijn, een leuke vrouw zijn. Werk en moederschap goed kunnen combineren. Gezonder leven; lees stoppen met roken, gezonder eten en weer eens sporten.
Nu komt het, het lukt me gewoon niet. Ik neem me voor om me weer eens op te maken maar ben blij als ik gedoucht ben en ergens schone kleren vandaan heb geplukt. Ik word wakker en steek een peuk op. Ik heb honger en te bedonderd om te koken. Zoon eet een potje groente ik een dubbel geklapte boterham. Vanmiddag naar de fysio geweest, folder van de sportschool meegenomen. Op dat moment denk ik ' leuk ga ik doen, sporten, gezond, iets voor mezelf, er even uit, nieuwe mensen ontmoeten' Kom ik thuis lig ik met een kleed en een reep chocolade fucking bananasplit te kijken.
Moet ik mezelf harder aanpakken?
Of moet ik nu juist alle rust pakken?
Hoe kijken jullie hier tegen aan?
Ik wil niet alleen mezelf terug, maar ook mijn leven.
Morgen weer een afspraak bij de psycholoog, zal het ook met haar bespreken.
Op zaterdag help ik tamme dieren weer het beest in zichzelf te vinden.
maandag 25 augustus 2014 om 19:52
Ach lieverd, wat heftig allemaal. Je hebt zoveel meegemaakt. En daarnaast de állergrootste verandering in je leven: je bent moeder geworden. Je leven staat totaal op zn kop, en ik kan me voorstellen dat dat met een huilbaby nog flink wat tikkeltjes erger is.
Misschien helpt het om te weten dat ik na de geboorte van ons 1e kindje ook moe, initiatiefloos, uitgeput en in de knoop zat. En dat terwijl ik een prima zwangerschap had, een makkelijke dochter en verder geen moeilijk dingen in mijn privéleven. Ik heb na een aantal (7 geloof ik?) maanden ook een psycholoog opgezocht omdat ik mezelf niet meer herkende.
Eigenlijk hielp t niet echt, het was wel fijn om van me af te praten maar zodra ik thuis kwam voelde ik mij weer precies hetzelfde. En toen na een aantal maanden ging ik mij langzaamaan beter voelen. Ongeveer rond de 1e verjaardag van dochter voelde ik me echt weer mezelf.
Ik denk dat het bij mij echt met ontzwangeren te maken heeft gehad, de hormonen die nog niet goed op hun plek vielen en gewoon álles van 'het nieuwe leven'.
Geef jezelf maar gewoon de tijd, luister naar jezelf en handel daarnaar. Maar bovenal: veroordeel jezelf niet (je faalt ècht niet!) daarmee maak je het echt onnodig moeilijk voor jezelf.
Sterkte
Misschien helpt het om te weten dat ik na de geboorte van ons 1e kindje ook moe, initiatiefloos, uitgeput en in de knoop zat. En dat terwijl ik een prima zwangerschap had, een makkelijke dochter en verder geen moeilijk dingen in mijn privéleven. Ik heb na een aantal (7 geloof ik?) maanden ook een psycholoog opgezocht omdat ik mezelf niet meer herkende.
Eigenlijk hielp t niet echt, het was wel fijn om van me af te praten maar zodra ik thuis kwam voelde ik mij weer precies hetzelfde. En toen na een aantal maanden ging ik mij langzaamaan beter voelen. Ongeveer rond de 1e verjaardag van dochter voelde ik me echt weer mezelf.
Ik denk dat het bij mij echt met ontzwangeren te maken heeft gehad, de hormonen die nog niet goed op hun plek vielen en gewoon álles van 'het nieuwe leven'.
Geef jezelf maar gewoon de tijd, luister naar jezelf en handel daarnaar. Maar bovenal: veroordeel jezelf niet (je faalt ècht niet!) daarmee maak je het echt onnodig moeilijk voor jezelf.
Sterkte
Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt
maandag 25 augustus 2014 om 19:52
Lastig om hier een pasklaar antwoord op te geven. Wat voor de een heel goed werkt hoeft voor de ander niet de oplossing te zijn.
Gezien hetgeen je allemaal hebt meegemaakt lijkt het me niet verstandig om alles ineens te willen veranderen. Doe het in kleine stapjes en accepteer ook dat het soms wat moeilijker gaat. Maar begin wel ergens!!
Persoonlijk gaf het behalen van zo'n kleiner doel mij vaak net weer de motivatie en drive om verder te gaan naar de volgende uitdaging. Om zo, stapje voor stapje, het weer op de rit ( regelmaat) te krijgen.
Wat die doelen zijn bepaal je zelf (koken, sporten, kasten opruimen, bezoekjes afleggen, er op uit met je kind, op tijd in je bed..etc etc..)
Wens je veel succes.
Gezien hetgeen je allemaal hebt meegemaakt lijkt het me niet verstandig om alles ineens te willen veranderen. Doe het in kleine stapjes en accepteer ook dat het soms wat moeilijker gaat. Maar begin wel ergens!!
Persoonlijk gaf het behalen van zo'n kleiner doel mij vaak net weer de motivatie en drive om verder te gaan naar de volgende uitdaging. Om zo, stapje voor stapje, het weer op de rit ( regelmaat) te krijgen.
Wat die doelen zijn bepaal je zelf (koken, sporten, kasten opruimen, bezoekjes afleggen, er op uit met je kind, op tijd in je bed..etc etc..)
Wens je veel succes.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
maandag 25 augustus 2014 om 21:29
Volgens mij wil je heel veel, maar lukt dat nu dus even niet. Ik heb hetzelfde gehad (niet met al die heftige dingen in de familie). De beste tip die ik van de psycholoog kreeg, was om even helemaal geen prikkels toe te laten.. Dus even helemaal nike meer moeten (ook geen visite als ik daar geen zin in had). En jee, wat een verademing. Ik hoefde niks meer, kwam tot rust en toen kon ik langzamerhand steeds wat meer.
maandag 25 augustus 2014 om 21:30
Ja dat klopt. Perfectionisme is wel een onderwerp van gesprek. Ik leg de lat altijd vrij hoog. Leuke mama willen zijn, goede vrouw, goede verpleegkundige, attente vriendin, behulpzame dochter en als het even kan in een schoon huis met een strak lijf. En nu lijkt dus niks meer te lukken....
Op zaterdag help ik tamme dieren weer het beest in zichzelf te vinden.
maandag 25 augustus 2014 om 21:40
Neeeeeeee, je pzelf niet harder aanpakken, maar juist lief voor jezelf zijn!
Je bent moe, op leeg en ongelukkig. Dat heeft een reden, je hebt een boel achter de rug.
Wat goed dat je met een psycholoog praat.
Je wensen zijn helemaal ok en harstikke goed. Maar maak er alsjeblieft kleine stapjes van. Het lukt niemand allemaal tegelijk. Leuke mama, leuke vrouw, goede werkneemster. Dat kun je allemaal zijn als jij eerst jezelf wordt. Zorg lief en goed voor jezelf. Neem de tijd. Kom tot rust.
En ik ben het eens met madelief. Stop met het " moeten". Jij moet niks. Leg dat jezelf niet meer op.
Nu mag je super trots zijn op jezelf als je opgestaan bent en dat jij en je baby fris in de kleren zitten.
Echt stapje voor stapje, kleine doelen. Creeer ruimte en lucht om op adem te komen. Probeer eens uit te zoeken waar je wel energie van krijgt. Heb je daar al een idee van? Een wandeling? Met een vriendin kletsen? Een warm bad? Waar krijg jij energie van?
Je bent moe, op leeg en ongelukkig. Dat heeft een reden, je hebt een boel achter de rug.
Wat goed dat je met een psycholoog praat.
Je wensen zijn helemaal ok en harstikke goed. Maar maak er alsjeblieft kleine stapjes van. Het lukt niemand allemaal tegelijk. Leuke mama, leuke vrouw, goede werkneemster. Dat kun je allemaal zijn als jij eerst jezelf wordt. Zorg lief en goed voor jezelf. Neem de tijd. Kom tot rust.
En ik ben het eens met madelief. Stop met het " moeten". Jij moet niks. Leg dat jezelf niet meer op.
Nu mag je super trots zijn op jezelf als je opgestaan bent en dat jij en je baby fris in de kleren zitten.
Echt stapje voor stapje, kleine doelen. Creeer ruimte en lucht om op adem te komen. Probeer eens uit te zoeken waar je wel energie van krijgt. Heb je daar al een idee van? Een wandeling? Met een vriendin kletsen? Een warm bad? Waar krijg jij energie van?
maandag 25 augustus 2014 om 21:46
MereldeMus, 10 minuten geleden
Ja dat klopt. Perfectionisme is wel een onderwerp van gesprek. Ik leg de lat altijd vrij hoog. Leuke mama willen zijn, goede vrouw, goede verpleegkundige, attente vriendin, behulpzame dochter en als het even kan in een schoon huis met een strak lijf. En nu lijkt dus niks meer te lukken....
Maar lieve meid...
Ik word al moe als ik dit lees.
En vergeleken bij jou stelt mijn vermoeidheid en behandeling heel wat minder voor.
Maak eens een tijdje pas op de plaats.
Niet alles hoeft perfect.
Echt niet.
Ja dat klopt. Perfectionisme is wel een onderwerp van gesprek. Ik leg de lat altijd vrij hoog. Leuke mama willen zijn, goede vrouw, goede verpleegkundige, attente vriendin, behulpzame dochter en als het even kan in een schoon huis met een strak lijf. En nu lijkt dus niks meer te lukken....
Maar lieve meid...
Ik word al moe als ik dit lees.
En vergeleken bij jou stelt mijn vermoeidheid en behandeling heel wat minder voor.
Maak eens een tijdje pas op de plaats.
Niet alles hoeft perfect.
Echt niet.
Huts!
maandag 25 augustus 2014 om 21:49
Je moet beter voor jezelf zorgen en dat betekent dat naast dat je jezelf aan moet pakken om die slechte gewoontes te dumpen je ook wat aardiger mag zijn voor jezelf. Denken dat je faalt omdat je even een stapje terug doet in je werk is niet aardig voor jezelf. Roken is ook niet aardig voor jezelf zijn
Over het algemeen genomen ben je niet aardig voor jezelf
Over het algemeen genomen ben je niet aardig voor jezelf
maandag 25 augustus 2014 om 21:49
Ik ben trots op je dat je naar een psycholoog gaat
Sterkte woman, je komt er uit. In de tussentijd niet te veeleisend zijn, hoe moeilijk het ook is. Maak doelen kleiner. Niet gaan sporten, maar lopend boodschappen doen ipv met de auto. Of überhaupt boodschappen doen ipv binnen. Of douchen en schone kleren aan ipv een smutzig huispak? Maar de eerste stap heb je al genomen: hulp zoeken
Sterkte woman, je komt er uit. In de tussentijd niet te veeleisend zijn, hoe moeilijk het ook is. Maak doelen kleiner. Niet gaan sporten, maar lopend boodschappen doen ipv met de auto. Of überhaupt boodschappen doen ipv binnen. Of douchen en schone kleren aan ipv een smutzig huispak? Maar de eerste stap heb je al genomen: hulp zoeken
dinsdag 26 augustus 2014 om 00:58
als het goed is zal je psycholoog je hierbij helpen. het lijkt erop dat je een burn out hebt.
Verwacht gewoon niet teveel van jezelf en neem eerst rust. Doe niet teveel op een dag. Zorg dat je echt rust krijg . Kijk waar je energie van krijgt en waarvan niet. Skip het laatste. Ik weet niet of je iemand hebt die wat vaker kan oppassen op je kind zodat je echt rust krijgt. Sporten is nu misschien te hoog gegrepen maar ga wandelen of fietsen. Je moet dan idd even jezelf eroverheen zetten en beginnen. Probeer gezond te eten. Dat je niet kookt prima maar haal een maaltijdsalade en fruit iig.
En als laatste kan je nog stoppen met roken (hoop wel dat je buiten rookt want is erg ongezond voor je kind). Niet teveel tegelijk maar stap voor stap.
Verwacht gewoon niet teveel van jezelf en neem eerst rust. Doe niet teveel op een dag. Zorg dat je echt rust krijg . Kijk waar je energie van krijgt en waarvan niet. Skip het laatste. Ik weet niet of je iemand hebt die wat vaker kan oppassen op je kind zodat je echt rust krijgt. Sporten is nu misschien te hoog gegrepen maar ga wandelen of fietsen. Je moet dan idd even jezelf eroverheen zetten en beginnen. Probeer gezond te eten. Dat je niet kookt prima maar haal een maaltijdsalade en fruit iig.
En als laatste kan je nog stoppen met roken (hoop wel dat je buiten rookt want is erg ongezond voor je kind). Niet teveel tegelijk maar stap voor stap.
dinsdag 26 augustus 2014 om 01:13
Hallo TO,
Ik heb in dat schuitje gezeten na PPP/PPD met huilbaby. Mijn tip: als je het zelf niet georganiseerd krijgt, laat desnoods jouw partner kijken of er binnen jullie netwerk wat te organiseren valt. Ik moest letterlijk kleding klaargelegd krijgen om drie uur later eens te kunnen vertrekken. Naast reguliere therapie deed ik ook PMT (psychomotorische therapie, soort joggen voor absolute amateurs). Ik werd dan wel letterlijk door mijn schoonmoeder in een sportoutfit gehesen en door een vriendin op de bestemming gedropt. Ik was iedere vorm van structuur kwijt. Gezond ontbijt werd klaargezet door man (vers fruit, yoghurt, etc). Maar na een maandje of drie kwam er weer iets van een structuur, een ritme en kon ik steeds meer zelf. Niemand kon mij meer trappen geven op dat moment dan ik zelf. Hielp geen moer natuurlijk.
Je kunt heel veel willen op dit moment en dan falen, daar trap je jezelf alleen maar verder mee de grond in. En dan kom ik met dat rotwoord 'loslaten' (en hoe doe je dat, hele goede vraag). Het gaat nu even niet, wil niet zeggen dat het nooit meer gaat lukken. Heel veel sterkte
Ik heb in dat schuitje gezeten na PPP/PPD met huilbaby. Mijn tip: als je het zelf niet georganiseerd krijgt, laat desnoods jouw partner kijken of er binnen jullie netwerk wat te organiseren valt. Ik moest letterlijk kleding klaargelegd krijgen om drie uur later eens te kunnen vertrekken. Naast reguliere therapie deed ik ook PMT (psychomotorische therapie, soort joggen voor absolute amateurs). Ik werd dan wel letterlijk door mijn schoonmoeder in een sportoutfit gehesen en door een vriendin op de bestemming gedropt. Ik was iedere vorm van structuur kwijt. Gezond ontbijt werd klaargezet door man (vers fruit, yoghurt, etc). Maar na een maandje of drie kwam er weer iets van een structuur, een ritme en kon ik steeds meer zelf. Niemand kon mij meer trappen geven op dat moment dan ik zelf. Hielp geen moer natuurlijk.
Je kunt heel veel willen op dit moment en dan falen, daar trap je jezelf alleen maar verder mee de grond in. En dan kom ik met dat rotwoord 'loslaten' (en hoe doe je dat, hele goede vraag). Het gaat nu even niet, wil niet zeggen dat het nooit meer gaat lukken. Heel veel sterkte
dinsdag 26 augustus 2014 om 18:30
dinsdag 26 augustus 2014 om 18:33
Je hebt enorm veel meegemaakt!
Ik vind het nog knap dat je jezelf daar zo doorheen slaat.
Het is moeilijk om weer overeind te komen en weer te gaan leven. En jezelf even lekker verwennen met chocolade en bankhangen is voor een tijdje niet zo erg. De psycho is een goed idee die kan je helpen de draad weer op te pakken. Ik zat eens behoorlijk in de put en ben eruit gekomen, ik denk altijd maar zo, alles komt altijd weer goed en houd je daaraan vast! Misschien kun je met vriendinnen gaan sporten of een lekkere wandeling maken.
Ik vind het nog knap dat je jezelf daar zo doorheen slaat.
Het is moeilijk om weer overeind te komen en weer te gaan leven. En jezelf even lekker verwennen met chocolade en bankhangen is voor een tijdje niet zo erg. De psycho is een goed idee die kan je helpen de draad weer op te pakken. Ik zat eens behoorlijk in de put en ben eruit gekomen, ik denk altijd maar zo, alles komt altijd weer goed en houd je daaraan vast! Misschien kun je met vriendinnen gaan sporten of een lekkere wandeling maken.
woensdag 27 augustus 2014 om 11:50
Het lijkt wel of ik in grote lijnen mijn eigen verhaal lees (op de ziektewet en baby na dan). Ook uitgeput, moe en alles maar goed willen doen. Perfect willen zijn, goede moeder, goede echtgenote, goede vriendin (ze gooien al hun prive problemen bij mijn neer, maar denk dan daar ben ik een vriendin voor). Maar mijn emmertje loopt ook over. Nu nog hulp gaan zoeken. Gelukkig heb ik een lieve en begripvolle echtgenoot die me steunt.
Wens je heel veel succes en fijn dat je steun van je familie krijgt.
Wens je heel veel succes en fijn dat je steun van je familie krijgt.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:29
Voor hen die het gevolgd heeft en benieuwd was hoe het verder ging schrijf ik een korte update.
Bij de psycholoog geweest. Haar adviezen. Kleine doelen stellen, vitaminepillen nemen ter ondersteuning (heb ik ook direct aangeschaft, weet dat het geen vervanging is van gezonde voeding) toch naar die sportschool gaan en dat elke week vast inplannen. Ik overweeg te gaan beginnen met body balance. Zie erg op tegen de intakeprocedure waarbij je algehele conditie wordt bepaald. Ook daarin heb ik last van mijn perfectionisme. Ik vrees te scoren als een 65 jarige met COPD gold 3. Het roken moet ingeperkt worden met ...sigaretten per dag. Ter info ik rook niet waar mijn kind bij is en heb ook niet gerookt tijdens de zwangerschap. Ik rook met name veel als hij slaapt en ik buiten voor me uit zit te staren.
Ze adviseerde me ook een cursus mindfullness. Ik zal wel een zeikerd zijn maar ik vind 380 euro heel veel geld. Zijn er toevallig vrouwen aanwezig die het wel hebben gedaan en wat zijn jullie ervaringen?
Volgende week woensdag hoor ik meer van mijn overplaatsing. Spannend wel. Kleine stapjes....
Bij de psycholoog geweest. Haar adviezen. Kleine doelen stellen, vitaminepillen nemen ter ondersteuning (heb ik ook direct aangeschaft, weet dat het geen vervanging is van gezonde voeding) toch naar die sportschool gaan en dat elke week vast inplannen. Ik overweeg te gaan beginnen met body balance. Zie erg op tegen de intakeprocedure waarbij je algehele conditie wordt bepaald. Ook daarin heb ik last van mijn perfectionisme. Ik vrees te scoren als een 65 jarige met COPD gold 3. Het roken moet ingeperkt worden met ...sigaretten per dag. Ter info ik rook niet waar mijn kind bij is en heb ook niet gerookt tijdens de zwangerschap. Ik rook met name veel als hij slaapt en ik buiten voor me uit zit te staren.
Ze adviseerde me ook een cursus mindfullness. Ik zal wel een zeikerd zijn maar ik vind 380 euro heel veel geld. Zijn er toevallig vrouwen aanwezig die het wel hebben gedaan en wat zijn jullie ervaringen?
Volgende week woensdag hoor ik meer van mijn overplaatsing. Spannend wel. Kleine stapjes....
Op zaterdag help ik tamme dieren weer het beest in zichzelf te vinden.
