Op straat leven

Hoe oud ben je? Misschien is het beter voor je om dit soort angsten met je psycholoog te bespreken en je amgsten niet te voeden op een forum

Sommige mensen hebben zulke psychische problemen dat ze niet met geld kunnen omgaan. Door grote betalingsachterstanden kunnen ze dan hun huis uit worden gezet.

Er is bijv. een groep mensen met schizofrenie. Zo lang ze geen direct gevaar zijn mogen ze opname weigeren. En als je denkt dat ze allemaal achter je aan zitten...

En drugs inderdaad.

En veel daklozen komen tegenwoordig uit oost-europa.

Zoek eens op de forummer 'zwerveruitkering'

Niet iedereen krijgt een uitkering hoor. Om een uitkering te krijgen moet je bijvoorbeeld ingeschreven staan bij het UWV en moet je verplicht solliciteren. Zie hier voor informatie.



Niet iedereen heeft kan dat opbrengen of heeft daar zin in. Vooral verslaafden inderdaad.



Maar hee, zo snel word je niet dakloos hoor. Zeker niet als je geen verslavingen hebt. En mocht het al wel gebeuren, dan zijn er instanties die je kunnen helpen. Relax dus maar

Oja, als je je psycholoog naïef vindt, dan moet je op zoek gaan naar een andere.

misspenny schreef op zaterdag 26 mei 2012 23:46 Oja, als je je psycholoog naïef vindt, dan moet je op zoek gaan naar een andere.

Dit dus

rosecupcake schreef op 26 mei 2012 @ 23:46:

Maar hebben alle zwervers dan schizofrenie? En als je enorme schulden maakt, krijg je dan geen maatschappelijk werker die je geld beheert ofzo? Juist als je bekend staat als schizofreen, is er dan geen extra toezicht op je uitgaven etc.

Nee, natuurlijk hebben niet alle zwervers schizofrenie. En ja, als je niet met geld kunt omgaan, dan is er hulp beschikbaar.

rosecupcake schreef op 26 mei 2012 @ 23:47:

Maar als je niet kan werken krijg je toch een bijstandsuitkering? Lijkt me dat mensen met zware psychische problemen niet kunnen werken en hun psychiater dat ook beaamt.

Als je geen werkt hebt en een uitkering wil, dan moet je dus aan voorwaarden voldoen. Dat geldt voor mensen die niet ziek zijn.



Als je ziek bent dan kun je je laten keuren. Als uit die keuring blijkt dat je inderdaad niet of slechts minder kunt werken, dan kun je een uitkering krijgen. Dan hoef je dus niet te solliciteren.

Ik heb (heel tijdelijk) bij een opvang voor dakloze verslaafden gewerkt. De meeste mensen daar zouden niet 'zomaar' in een huis kunnen wonen. Velen van hen dachten echt niet verder dan een uur vooruit. Ze moesten 'nu' hun spul hebben. En als er geen geld was, dan gingen ze zakkenrollen. Zonder vast adres hadden ze recht op daklozenuitkering, die op vrijdag binnen bepaalde uren (wekelijks) opgehaald kon worden. Het gebeurde zo vaak dat er op vrijdag een paar het weer vergeten waren. Dan gingen ze uren te laat, of gewoon niet. Ik denk dat een aantal van hen nooit de verantwoording aan zouden kunnen om een maand lang geld opzij te leggen om huur te kunnen betalen. En vaste lasten.

Waarom ze verslaafd geraakt waren was heel verschillend. Foute vrienden, slechte jeugd, scheiding niet kunnen verwerken etc. Meestal een heel aantal problemen tegelijk had ik het idee.



Over hoe niet verslaafden zo ver komen dat ze op straat terecht heb ik geen idee. Ik las eens ergens een naar verhaal van een man die ziek werd en toen duurde het maanden voor werkgever en overheid er over uit waren of hij echt ziek was en wie er wat moest betalen. Toen had hij inmiddels grote schulden, want hij kreeg helemaal niets in de tussentijd. Later kreeg hij alsnog waar hij recht op had, maar toen was een deel van de schade al veroorzaakt (mubulair verkocht, rente betalen etc). Dan heb je echt zo super pech. (en geen spaarrekening dus)

Tja hoe kom je op straat terecht? Dat kan verschillende oorzaken hebben natuurlijk, de een raakt zijn/haar huis kwijt wegens huurachterstand of iets dergelijks en de ander raakt zo in de knoop met zichzelf na een heftige gebeurtenis waardoor men verslaafd raakt aan verdovende middelen en dus op straat terecht komt.



Ik denk dat niemand echt vrijwillig op straat wil leven..

Het is volgens mij wel zo dat je als zwerver niet altijd gebruik kan maken van bijstand, zorgverzekering en dergelijke want daar heb je volgens mij altijd een postadres of vestigingsadres voor nodig en hoe moet een zwerver zijn zorgverzekering van betalen?



Hier in de stad lopen er ook een paar rond en eentje is een keer een week gevolgd of iets lager om inzicht te krijgen hoe zo iemand nou leeft. Nou hij verdiende soms wel 2000 euro per week! Zo had hij een vast groepje mensen waar hij altijd geld van kreeg en die altijd het daklozen krantje kochten. Maar hij kreeg ook geld van winkeliers om vooral niet op bepaalde plekken te gaan bedelen etc. En dan heb je nog mensen die denken ach het gaat maar om 50 cent of 1 euro. En die 2000 euro ging voor 99% op aan drugs. En daarnaast natuurlijk eten/drinken en wellicht de daklozen opvang.

rosecupcake schreef op 26 mei 2012 @ 23:48:

[...]



Dat wordt dan nummer 7, heb vaak het idee dat psychologen zelf niet helemaal nuchter zijn. Ken een psychiater (vriend van vader) die zelf kampte met depressies en een flink messed up jeugd heeft gehad met verslavingen.

Dat zie je idd vaak. Ik studeer psychologie en er zijn redelijk wat studenten die zelf ook psychische problematiek hebben. Logische verklaring zou zijn dat ze door die eigen ervaring een 'drive' hebben om anderen ermee te helpen (heb ik zelf iig).

erg veel zin om hierop te reageren.



je bent 23 en inderdaad zeer naief. Helaas heb ook ik gebruik moeten maken van een vrouwenopvang en nachtopvang, geheel uit onmacht !



Vader van mijn kindje was er klaar mee met 25wkn, de relatie boterde al niet zo lekker als het zou moeten maar dacht dat we hier wel aan konden werken. ik kom uit mijn werk en mijn spullen liggen op een grote hoop voor de deur met een rol vuilniszakken. ik heb ook even bij mensen kunnen slapen. maar uiteindelijk lukt dat niet meer. Je wilt mensen niet tot last zijn met jou probleem.



Ik heb toen 2 nachten in een nachtopvang geslapen en 6 weken in een vrouwenopvang. Sinds 4weken me eigen huisje eindelijk wel particulier, maar kon dit betalen doordat ik gewoon fulltime door ben blijven werken.



Meeste die op straat komen worden ook pas op straat verslaafd aan drugs en alcohol. Hoe denk jij een winter door te komen zonder jezelf warm te kunnen houden. Dan pak jij ook snel een biertje want daar blijf je warm van. en van de drugs ben je eventjes weg uit de realiteit.



De meeste zwervers kunnen in verschillende gemeente terecht op slaapplekken dus de nachtopvang. Ze krijgen een gemeentelijke uitkering waar IEDEREEN recht op heeft van 480euro. Hier kan je geen hier van betalen maar als je vaste klant bent bij de nachtopvang kost dit je 50euro pm. en ook kan je daar lunchen en avondeten krijgen voor 1euro pp.

Het resterende bedrag is voor de meeste daklozen nog steeds om hun verzekering te betalen want dit worden ze verplicht anders trekken ze een bedrag van hun gemeentelijke uitkering. en het resterende bedrag is om van te leven en om dingetjes van te kopen.



Hoe mensen in deze situatie komen is mij ook een vraag. Sommige kiezen er voor omdat ze dit gewend zijn. en andere worden er toe gedwongen. sommige kunnen geen rekeningen meer betalen enz enz.



Misschien zou het voor jou eens handig zijn om te informeren in je gemeente misschien kan je daar een paar uurtjes meehelpen op een opvang om zo verhalen te horen van de dak of thuislozen.

Er zijn ook mensen die tussen wal en schip belanden m.b.t. hulpverlening. De hulpverlening faalt of mensen weten de weg niet naar bepaalde instanties. Heel triest. Ik ken een jong iemand hier in de stad en die viel tussen wal en schip, slechte jeugd in tehuizen, geen goede begeleiding, vertrouwen in alles en iedereen kwijt en op straat terechtgekomen. Hij was begin 20 destijds. Ik heb hem in een paar jaar zien aftakelen. Ik maakte regelmatig een praatje met hem, gaf hem een sigaretje en kocht een paar kaartjes van hem (je weet wel, zo'n gratis kaartje die je bij cafe's kunt krijgen). Helaas zie ik hem nooit meer, maar vraag me nog weleens af hoe het met hem gaat.

misspenny schreef op 26 mei 2012 @ 23:45:

Niet iedereen krijgt een uitkering hoor. Om een uitkering te krijgen moet je bijvoorbeeld ingeschreven staan bij het UWV en moet je verplicht solliciteren. Zie hier voor informatie.



Niet iedereen heeft kan dat opbrengen of heeft daar zin in. Vooral verslaafden inderdaad.

Wat betreft een bijstandsuitkering zijn dit niet de voorwaarden om voor de uitkering in aanmerking te komen.

misspenny schreef op 26 mei 2012 @ 23:49:

Als je geen werkt hebt en een uitkering wil, dan moet je dus aan voorwaarden voldoen. Dat geldt voor mensen die niet ziek zijn.



Als je ziek bent dan kun je je laten keuren. Als uit die keuring blijkt dat je inderdaad niet of slechts minder kunt werken, dan kun je een uitkering krijgen. Dan hoef je dus niet te solliciteren.

Heb je het over bijstand of over een uitkering van het UWV?

rosecupcake schreef op 26 mei 2012 @ 23:46:

Maar hebben alle zwervers dan schizofrenie? En als je enorme schulden maakt, krijg je dan geen maatschappelijk werker die je geld beheert ofzo? Juist als je bekend staat als schizofreen, is er dan geen extra toezicht op je uitgaven etc.

Er is ook een groep die niet geholpen wil worden.

Vaak heeft het te maken met verleden van schulden, dat stapelt zich op en vermeerdert zich met boetes en met een bijstandsuitkering kom je nauwelijks rond, en valt er niet veel af te betalen. Je kan om diverse redenen geen huis meer hebben, bijv je relatie uit raakt en je geen betaalbare woning vindt (of geen recht hebt opgebouwd en ook geen vrije sector kan betalen). Of koophuis uit noodzaak moeten verkopen met een restschuld oid.



Voor een uitkering moet je ergens ingeschreven staan en vaak kan je pas een huurcontract afsluiten als je inkomsten kan laten zien (loonstrookje, uitkeringsbewijs oid) of hooguit een postadres, maar als je daar niet werkelijk woont heb je hooguit recht op een "zwerversuitkering".



Je komt dus pas op straat te staan als je en geen werk en geen uitkering en geen woning hebt (en dat kan omdat je eruit gezet bent ivm maandenlange achterstand oid, maar ook omdat je samenwoonde en de relatie uit gaat bijv.. of omdat je niks kan vinden. Soms kan je wel een kamer vinden, maar mag je je daar niet inschrijven.



Je hoeft dus niet per se een verslaving te hebben, er kunnen heel andere omstandigheden aan ten grondslag liggen. Er zijn ook mensen die de juiste hulpverlening niet zoeken, niet weten waar te beginnen, of als ze zich wel ergens kunnen inschrijven, dan meteen alle voormalige schuldeisers je weten te vinden.



Het is vaak een opeenstapeling van omstandigheden en niet 1 oorzaak. Ik vind een zekere angst voor zo'n doemscenario helemaal niet naief, zeker niet in deze tijd, die best onzeker is en veel mensen in problemen brengt (bijv huis onverkoopbaar, 2 hypotheken, en dan inkomen keldert omdat je bijv ziek of werkloos wordt).



Het is belangrijk dat je van jezelf weet dat je capaciteiten hebt en daarin gelooft. Dat je op jezelf kan vertrouwen dat je altijd wel je geld kan verdienen, een sociaal vangnet hebt waar je evt tijdelijk terecht kan bij tegenslag, en je zelf eea kan doen om uit zo'n situatie te blijven (geen enorm uitgavenpatroon hebt, geen grote schulden opbouwt uit opportunisme, een buffertje aanlegt voor mindere tijden of uitgaven kan minderen als het eens nodig is, en te weten dat je ook met weinig toe kan!



Diezelfde angst (in een gezonde mate) kan juist je kracht worden, als je het gebruikt om goed voor jezelf te zorgen en je investeert in goede vriendschappen, eigen verantwoordelijkheden, niet boven je stand willen leven en aan te willen pakken in het leven. Dan nog kunnen er situaties zijn waar je niks aan kan doen, maar wel het vertrouwen opbouwen dat je je daar ook wel weer bovenuit kan knokken..



Maar vaak is er meer aan de hand, niet alleen verslaving of persoonlijkheidsstoornis, maar wel bijv schulden en tegenslagen en daar niet (meer) mee om kunnen gaan, het opgeven, kansen en hulp niet aanpakken. Dat "afglijden" heb ik van nabij gezien bij een familielid (nu weer een woning, goddank) en daar is een langdurig proces aan voorafgegaan (van oa schulden, maar ook te trots om echt hulp te zoeken of bijstand aan te vragen of bepaalde banen ook niet proberen te krijgen, toch nog te goed voor voelen.. maar ook faalangst, vicieuze circel).



Kortom: met jouw capaciteiten en alertheid hierop, zal jij hoogstwaarschijnlijk nooit in zo'n situatie belanden, of al snel weer oplossen/opbouwen..

@rosecupcake nee, dat idee heb ik niet Sowieso wordt er op de opleiding (bij mij iig) op gehamerd dat je je eigen gedachtes en referentiekader buiten beschouwing moet laten. Daarnaast heb ik idd eerst mezelf geholpen ;) in therapie gegaan en nu stabiel en weinig last meer van nare dingen. Heb nu juist het gevoel dat ik de ervaring in kan zetten bij het helpen van anderen, bijv dat ik me makkelijker kan inleven of een voorstelling maken van hoe een situatie voor een cliënt is. Ik hoor bijv wel eens van medestudenten "ik kan me echt niet voorstellen dat je je zo voelt".. eh naja, ik dus wel ;) en natuurlijk heb ik niet alle mogelijke stoornissen gehad en kan het ook een nadeel zijn. Maargoed.