Psyche
alle pijlers
Opgekropte emoties
vrijdag 19 juni 2015 om 16:44
quote:boterhammie schreef op 19 juni 2015 @ 16:42:
Het klinkt alsof je een hoop dingen niet op een goede manier verwerkt hebt. Een psycholoog kan je hierbij helpen. Je kan ook is met je huisarts praten.
Het komt allemaal wel goed je hebt gewoon iemand nodig die je "de goede kant opstuurt"Ik ben al een paar keer naar een psycholoog geweest maar hebben het toen totaal in de verkeerde hoek zitten zoeken... Zie haar gelukkig volgende week weer!
Het klinkt alsof je een hoop dingen niet op een goede manier verwerkt hebt. Een psycholoog kan je hierbij helpen. Je kan ook is met je huisarts praten.
Het komt allemaal wel goed je hebt gewoon iemand nodig die je "de goede kant opstuurt"Ik ben al een paar keer naar een psycholoog geweest maar hebben het toen totaal in de verkeerde hoek zitten zoeken... Zie haar gelukkig volgende week weer!
vrijdag 19 juni 2015 om 16:44
Het zou volgens mij best eens kunnen dat je ook van al die xtc zo depressief geworden bent. Als je namelijk gevoelig bent voor depressies hakt xtc er dubbel zo hard in. XTC laat in 1 keer bepaalde stoffen uit een kliertje in je hoofd los. Daarna komt dan een enorme dip. Bij regelmatig gebruik kan de stofwisseling van goedvoelstoffen in je hoofd volledig in de war raken. Er is wetenschappelijk aangetoond dat regelmatig xtc gebruik op de lange duur ook blijvende veranderingen in je hersenen kan veroorzaken.
Heb je jouw xtc gebruik wel met jouw behandelaren besproken?
Heb je jouw xtc gebruik wel met jouw behandelaren besproken?
vrijdag 19 juni 2015 om 16:48
quote:jo12345 schreef op 19 juni 2015 @ 16:44:
Het zou volgens mij best eens kunnen dat je ook van al die xtc zo depressief geworden bent. Als je namelijk gevoelig bent voor depressies hakt xtc er dubbel zo hard in. XTC laat in 1 keer bepaalde stoffen uit een kliertje in je hoofd los. Daarna komt dan een enorme dip. Bij regelmatig gebruik kan de stofwisseling van goedvoelstoffen in je hoofd volledig in de war raken. Er is wetenschappelijk aangetoond dat regelmatig xtc gebruik op de lange duur ook blijvende veranderingen in je hersenen kan veroorzaken.
Heb je jouw xtc gebruik wel met jouw behandelaren besproken?Ja zeker, maar dat ik xtc heb gebruikt is al een hele poos geleden. Maanden zelfs. De psycholoog waar ik loop heeft ook heel lang in een verslavingskliniek gewerkt dus ze weet er gelukkig het nodige van.
Het zou volgens mij best eens kunnen dat je ook van al die xtc zo depressief geworden bent. Als je namelijk gevoelig bent voor depressies hakt xtc er dubbel zo hard in. XTC laat in 1 keer bepaalde stoffen uit een kliertje in je hoofd los. Daarna komt dan een enorme dip. Bij regelmatig gebruik kan de stofwisseling van goedvoelstoffen in je hoofd volledig in de war raken. Er is wetenschappelijk aangetoond dat regelmatig xtc gebruik op de lange duur ook blijvende veranderingen in je hersenen kan veroorzaken.
Heb je jouw xtc gebruik wel met jouw behandelaren besproken?Ja zeker, maar dat ik xtc heb gebruikt is al een hele poos geleden. Maanden zelfs. De psycholoog waar ik loop heeft ook heel lang in een verslavingskliniek gewerkt dus ze weet er gelukkig het nodige van.
vrijdag 19 juni 2015 om 17:28
Beste Labradoodleowner,
wat een vervelende situatie zit je in! Uit je rode verhaal komt een rode draad van 'afgewezen worden' en 'angst dat dit weer gebeurt'. Dat is een hele moeilijke neerwaartse spiraal. Zelfs zit ik in een vergelijkbare situatie, al is het inhoudelijk net anders. Ik herken heel veel van wat je schrijft. Hoe het even weg kan zijn en dan dubbel zo hard terugkomt. Hoe je resoluut kunt stoppen met iets (hockey) en je dan op iets anders stort zonder te 'rouwen' dat je iets hebt afgesloten dat zo lang bij je heeft gehoord. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten.
Ik zal je iets geven om te overdenken, misschien is het niet wat je wilt horen, maar ik hoop dat je er iets mee kunt.
Ik heb hieronder een stuk van jouw bericht herhaald. Lees het eens terug als je wilt en laat binnenkomen wat er echt staat:
"Ik ben een heel gevoelig meisje ben ik de afgelopen tijd achter gekomen, maar heb mijn hele leven lang al een soort masker op gehad om over te komen als een hard meisje. Ik voel me op het moment echt ontzettend onzeker, vooral over mijn relatie met mijn vriendje. Ik ben gewoon heel erg bang dat ik dalijk niet meer het meisje ben waar hij een jaar geleden verliefd op is geworden: het onbezorgde sterke type."
Ten eerste wil ik zeggen: vind ik je heel sterk dat je op zoek bent naar hulp, op meerdere plaatsen (forum en hulpverleners) en dat je durft toe te geven aan jezelf dat het XTC gebruiken voor jou niet zo hoeft. Daarmee kies je voor jezelf, je moet er nu nog voor durven uitkomen. Als je echt anders bent dan je je hebt voorgedaan, kun je je afvragen of het leven van feesten en XTC wel is wie jij bent en of je daarin verder wilt. Deel je andere dingen met je vriendje? Misschien kunnen jullie je focus wat verleggen en je samen ook op andere dingen gaan richten. Als hij van jou houdt, zal hij dat graag voor je doen. Het zal moeilijk zijn om daar stappen in te zetten, want ik begrijp je angst om hem te verliezen. Aan de andere kant: mensen veranderen nu eenmaal.
Toen ik jouw leeftijd had ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Die hoorde mijn verhaal aan en zei toen doodleuk: "jouw vriendje past niet bij je. Dat moet je maar uitmaken" Toen was ik echt geschokt, want op dat moment was hij perfect voor mij (ik ben niet meer teruggegaan naar die psycholoog!), maar nu (18 jaar later) ben ik wel samen met een andere vriend, totaal ander type...
Ook als je niet met je ouders kunt praten, kunnen ze er misschien op een andere manier voor je zijn? Misschien kun je ze zeggen dat je niet wilt praten, maar wel een knuffel of een kopje thee of een ander warm moment met ze wilt delen?
Ik wens je veel sterkte!!
wat een vervelende situatie zit je in! Uit je rode verhaal komt een rode draad van 'afgewezen worden' en 'angst dat dit weer gebeurt'. Dat is een hele moeilijke neerwaartse spiraal. Zelfs zit ik in een vergelijkbare situatie, al is het inhoudelijk net anders. Ik herken heel veel van wat je schrijft. Hoe het even weg kan zijn en dan dubbel zo hard terugkomt. Hoe je resoluut kunt stoppen met iets (hockey) en je dan op iets anders stort zonder te 'rouwen' dat je iets hebt afgesloten dat zo lang bij je heeft gehoord. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten.
Ik zal je iets geven om te overdenken, misschien is het niet wat je wilt horen, maar ik hoop dat je er iets mee kunt.
Ik heb hieronder een stuk van jouw bericht herhaald. Lees het eens terug als je wilt en laat binnenkomen wat er echt staat:
"Ik ben een heel gevoelig meisje ben ik de afgelopen tijd achter gekomen, maar heb mijn hele leven lang al een soort masker op gehad om over te komen als een hard meisje. Ik voel me op het moment echt ontzettend onzeker, vooral over mijn relatie met mijn vriendje. Ik ben gewoon heel erg bang dat ik dalijk niet meer het meisje ben waar hij een jaar geleden verliefd op is geworden: het onbezorgde sterke type."
Ten eerste wil ik zeggen: vind ik je heel sterk dat je op zoek bent naar hulp, op meerdere plaatsen (forum en hulpverleners) en dat je durft toe te geven aan jezelf dat het XTC gebruiken voor jou niet zo hoeft. Daarmee kies je voor jezelf, je moet er nu nog voor durven uitkomen. Als je echt anders bent dan je je hebt voorgedaan, kun je je afvragen of het leven van feesten en XTC wel is wie jij bent en of je daarin verder wilt. Deel je andere dingen met je vriendje? Misschien kunnen jullie je focus wat verleggen en je samen ook op andere dingen gaan richten. Als hij van jou houdt, zal hij dat graag voor je doen. Het zal moeilijk zijn om daar stappen in te zetten, want ik begrijp je angst om hem te verliezen. Aan de andere kant: mensen veranderen nu eenmaal.
Toen ik jouw leeftijd had ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Die hoorde mijn verhaal aan en zei toen doodleuk: "jouw vriendje past niet bij je. Dat moet je maar uitmaken" Toen was ik echt geschokt, want op dat moment was hij perfect voor mij (ik ben niet meer teruggegaan naar die psycholoog!), maar nu (18 jaar later) ben ik wel samen met een andere vriend, totaal ander type...
Ook als je niet met je ouders kunt praten, kunnen ze er misschien op een andere manier voor je zijn? Misschien kun je ze zeggen dat je niet wilt praten, maar wel een knuffel of een kopje thee of een ander warm moment met ze wilt delen?
Ik wens je veel sterkte!!
vrijdag 19 juni 2015 om 17:37
quote:Boloria schreef op 19 juni 2015 @ 17:28:
Beste Labradoodleowner,
wat een vervelende situatie zit je in! Uit je rode verhaal komt een rode draad van 'afgewezen worden' en 'angst dat dit weer gebeurt'. Dat is een hele moeilijke neerwaartse spiraal. Zelfs zit ik in een vergelijkbare situatie, al is het inhoudelijk net anders. Ik herken heel veel van wat je schrijft. Hoe het even weg kan zijn en dan dubbel zo hard terugkomt. Hoe je resoluut kunt stoppen met iets (hockey) en je dan op iets anders stort zonder te 'rouwen' dat je iets hebt afgesloten dat zo lang bij je heeft gehoord. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten.
Ik zal je iets geven om te overdenken, misschien is het niet wat je wilt horen, maar ik hoop dat je er iets mee kunt.
Ik heb hieronder een stuk van jouw bericht herhaald. Lees het eens terug als je wilt en laat binnenkomen wat er echt staat:
"Ik ben een heel gevoelig meisje ben ik de afgelopen tijd achter gekomen, maar heb mijn hele leven lang al een soort masker op gehad om over te komen als een hard meisje. Ik voel me op het moment echt ontzettend onzeker, vooral over mijn relatie met mijn vriendje. Ik ben gewoon heel erg bang dat ik dalijk niet meer het meisje ben waar hij een jaar geleden verliefd op is geworden: het onbezorgde sterke type."
Ten eerste wil ik zeggen: vind ik je heel sterk dat je op zoek bent naar hulp, op meerdere plaatsen (forum en hulpverleners) en dat je durft toe te geven aan jezelf dat het XTC gebruiken voor jou niet zo hoeft. Daarmee kies je voor jezelf, je moet er nu nog voor durven uitkomen. Als je echt anders bent dan je je hebt voorgedaan, kun je je afvragen of het leven van feesten en XTC wel is wie jij bent en of je daarin verder wilt. Deel je andere dingen met je vriendje? Misschien kunnen jullie je focus wat verleggen en je samen ook op andere dingen gaan richten. Als hij van jou houdt, zal hij dat graag voor je doen. Het zal moeilijk zijn om daar stappen in te zetten, want ik begrijp je angst om hem te verliezen. Aan de andere kant: mensen veranderen nu eenmaal.
Toen ik jouw leeftijd had ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Die hoorde mijn verhaal aan en zei toen doodleuk: "jouw vriendje past niet bij je. Dat moet je maar uitmaken" Toen was ik echt geschokt, want op dat moment was hij perfect voor mij (ik ben niet meer teruggegaan naar die psycholoog!), maar nu (18 jaar later) ben ik wel samen met een andere vriend, totaal ander type...
Ook als je niet met je ouders kunt praten, kunnen ze er misschien op een andere manier voor je zijn? Misschien kun je ze zeggen dat je niet wilt praten, maar wel een knuffel of een kopje thee of een ander warm moment met ze wilt delen?
Ik wens je veel sterkte!!
Beste Boloria,
Heel erg bedankt voor je antwoord. Het rare was dat ik voordat ik een vriendje kreeg ik ontzettend zelfstandig was en mezelf altijd kon vermaken. Nu ik een relatie heb, kan ik me echt totaal niet meer vermaken als ik alleen ben, lijk wel alsof ik totaal "verdronken" ben in onze relatie. Het is niet zo dat ik achter hem aan loop ofzo, het voelt nog steeds goed tussen ons. Maar inderdaad, ik hoop dat ik zonder al dat uitgaan nog steeds diezelfde klik kan hebben.
Ik vind het inderdaad ook heel moeilijk om hiervoor uit te komen, omdat het echt mijn leven was. Onbezorgd uitgaan en niet denken aan morgen. Zoals je zegt, mensen veranderen inderdaad en het zal wel bij het "volwassen" worden horen.
Heel erg bedankt voor je antwoord!!!
Beste Labradoodleowner,
wat een vervelende situatie zit je in! Uit je rode verhaal komt een rode draad van 'afgewezen worden' en 'angst dat dit weer gebeurt'. Dat is een hele moeilijke neerwaartse spiraal. Zelfs zit ik in een vergelijkbare situatie, al is het inhoudelijk net anders. Ik herken heel veel van wat je schrijft. Hoe het even weg kan zijn en dan dubbel zo hard terugkomt. Hoe je resoluut kunt stoppen met iets (hockey) en je dan op iets anders stort zonder te 'rouwen' dat je iets hebt afgesloten dat zo lang bij je heeft gehoord. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten.
Ik zal je iets geven om te overdenken, misschien is het niet wat je wilt horen, maar ik hoop dat je er iets mee kunt.
Ik heb hieronder een stuk van jouw bericht herhaald. Lees het eens terug als je wilt en laat binnenkomen wat er echt staat:
"Ik ben een heel gevoelig meisje ben ik de afgelopen tijd achter gekomen, maar heb mijn hele leven lang al een soort masker op gehad om over te komen als een hard meisje. Ik voel me op het moment echt ontzettend onzeker, vooral over mijn relatie met mijn vriendje. Ik ben gewoon heel erg bang dat ik dalijk niet meer het meisje ben waar hij een jaar geleden verliefd op is geworden: het onbezorgde sterke type."
Ten eerste wil ik zeggen: vind ik je heel sterk dat je op zoek bent naar hulp, op meerdere plaatsen (forum en hulpverleners) en dat je durft toe te geven aan jezelf dat het XTC gebruiken voor jou niet zo hoeft. Daarmee kies je voor jezelf, je moet er nu nog voor durven uitkomen. Als je echt anders bent dan je je hebt voorgedaan, kun je je afvragen of het leven van feesten en XTC wel is wie jij bent en of je daarin verder wilt. Deel je andere dingen met je vriendje? Misschien kunnen jullie je focus wat verleggen en je samen ook op andere dingen gaan richten. Als hij van jou houdt, zal hij dat graag voor je doen. Het zal moeilijk zijn om daar stappen in te zetten, want ik begrijp je angst om hem te verliezen. Aan de andere kant: mensen veranderen nu eenmaal.
Toen ik jouw leeftijd had ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Die hoorde mijn verhaal aan en zei toen doodleuk: "jouw vriendje past niet bij je. Dat moet je maar uitmaken" Toen was ik echt geschokt, want op dat moment was hij perfect voor mij (ik ben niet meer teruggegaan naar die psycholoog!), maar nu (18 jaar later) ben ik wel samen met een andere vriend, totaal ander type...
Ook als je niet met je ouders kunt praten, kunnen ze er misschien op een andere manier voor je zijn? Misschien kun je ze zeggen dat je niet wilt praten, maar wel een knuffel of een kopje thee of een ander warm moment met ze wilt delen?
Ik wens je veel sterkte!!
Beste Boloria,
Heel erg bedankt voor je antwoord. Het rare was dat ik voordat ik een vriendje kreeg ik ontzettend zelfstandig was en mezelf altijd kon vermaken. Nu ik een relatie heb, kan ik me echt totaal niet meer vermaken als ik alleen ben, lijk wel alsof ik totaal "verdronken" ben in onze relatie. Het is niet zo dat ik achter hem aan loop ofzo, het voelt nog steeds goed tussen ons. Maar inderdaad, ik hoop dat ik zonder al dat uitgaan nog steeds diezelfde klik kan hebben.
Ik vind het inderdaad ook heel moeilijk om hiervoor uit te komen, omdat het echt mijn leven was. Onbezorgd uitgaan en niet denken aan morgen. Zoals je zegt, mensen veranderen inderdaad en het zal wel bij het "volwassen" worden horen.
Heel erg bedankt voor je antwoord!!!
vrijdag 19 juni 2015 om 18:21
quote:labradoodleowner schreef op 19 juni 2015 @ 17:37:
[...]
Beste Boloria,
Heel erg bedankt voor je antwoord. Het rare was dat ik voordat ik een vriendje kreeg ik ontzettend zelfstandig was en mezelf altijd kon vermaken. Nu ik een relatie heb, kan ik me echt totaal niet meer vermaken als ik alleen ben, lijk wel alsof ik totaal "verdronken" ben in onze relatie. Het is niet zo dat ik achter hem aan loop ofzo, het voelt nog steeds goed tussen ons. Maar inderdaad, ik hoop dat ik zonder al dat uitgaan nog steeds diezelfde klik kan hebben.
Ik vind het inderdaad ook heel moeilijk om hiervoor uit te komen, omdat het echt mijn leven was. Onbezorgd uitgaan en niet denken aan morgen. Zoals je zegt, mensen veranderen inderdaad en het zal wel bij het "volwassen" worden horen.
Heel erg bedankt voor je antwoord!!!
Bij mij is dat net zo: ik was de zelfstandige, stoere "chick" die alleen op reis ging en op iedereen overkwam als sterk en onbezorgd. Nu ik samen woon, ben ik dat wat minder, dat hoort er wel bij als je een relatie hebt. Maar: helemaal niet jezelf zijn, of zoals jij het noemt "verdrinken" is niet de bedoeling. Het mooiste is, als je het allebei kunt. Ook in een relatie mag je best dingetjes voor jezelf hebben en doen, niet alles hoeft samen. Ik maak om het jaar een reis zonder mijn vriend en hoewel we elkaar dan missen, is dat toch iets dat ik niet wil opgeven. Het hoort bij mij en hij vindt het leuk dat ik het doe, juist omdat dat is wie ik ben en wie ik was toen hij me leerde kennen.
Die sterke meid waar je vriend verliefd op werd, kun je dus prima zijn zonder op feesten XTC te gebruiken, maar door die zelfstandigheid weer op te zoeken. In je relatie. In een goede relatie kom je daar altijd uit.
Een vriend van mij drukte het een keer zo uit: "Een relatie is goed wanneer de vlammetjes van twee kaarsen naast elkaar kunnen branden, niet wanneer ze tot één versmelten". In andere woorden: beide partners houden hun eigen identiteit. Niet iedereen is het daarmee eens en het is misschien ook niet voor iedereen wáár. Uit jouw verhaal krijg ik de indruk dat je je eigenheid (jouw vlammetje) een beetje kwijt bent en die mag je zeker terugvinden. Dat ben je waard en dan zul je je minder "verdronken" voelen denk ik.
Probeer eens terug te gaan naar jouw identiteit en breng die in kleine stapjes terug in je leven.
Succes!
[...]
Beste Boloria,
Heel erg bedankt voor je antwoord. Het rare was dat ik voordat ik een vriendje kreeg ik ontzettend zelfstandig was en mezelf altijd kon vermaken. Nu ik een relatie heb, kan ik me echt totaal niet meer vermaken als ik alleen ben, lijk wel alsof ik totaal "verdronken" ben in onze relatie. Het is niet zo dat ik achter hem aan loop ofzo, het voelt nog steeds goed tussen ons. Maar inderdaad, ik hoop dat ik zonder al dat uitgaan nog steeds diezelfde klik kan hebben.
Ik vind het inderdaad ook heel moeilijk om hiervoor uit te komen, omdat het echt mijn leven was. Onbezorgd uitgaan en niet denken aan morgen. Zoals je zegt, mensen veranderen inderdaad en het zal wel bij het "volwassen" worden horen.
Heel erg bedankt voor je antwoord!!!
Bij mij is dat net zo: ik was de zelfstandige, stoere "chick" die alleen op reis ging en op iedereen overkwam als sterk en onbezorgd. Nu ik samen woon, ben ik dat wat minder, dat hoort er wel bij als je een relatie hebt. Maar: helemaal niet jezelf zijn, of zoals jij het noemt "verdrinken" is niet de bedoeling. Het mooiste is, als je het allebei kunt. Ook in een relatie mag je best dingetjes voor jezelf hebben en doen, niet alles hoeft samen. Ik maak om het jaar een reis zonder mijn vriend en hoewel we elkaar dan missen, is dat toch iets dat ik niet wil opgeven. Het hoort bij mij en hij vindt het leuk dat ik het doe, juist omdat dat is wie ik ben en wie ik was toen hij me leerde kennen.
Die sterke meid waar je vriend verliefd op werd, kun je dus prima zijn zonder op feesten XTC te gebruiken, maar door die zelfstandigheid weer op te zoeken. In je relatie. In een goede relatie kom je daar altijd uit.
Een vriend van mij drukte het een keer zo uit: "Een relatie is goed wanneer de vlammetjes van twee kaarsen naast elkaar kunnen branden, niet wanneer ze tot één versmelten". In andere woorden: beide partners houden hun eigen identiteit. Niet iedereen is het daarmee eens en het is misschien ook niet voor iedereen wáár. Uit jouw verhaal krijg ik de indruk dat je je eigenheid (jouw vlammetje) een beetje kwijt bent en die mag je zeker terugvinden. Dat ben je waard en dan zul je je minder "verdronken" voelen denk ik.
Probeer eens terug te gaan naar jouw identiteit en breng die in kleine stapjes terug in je leven.
Succes!
vrijdag 19 juni 2015 om 18:30
quote:Boloria schreef op 19 juni 2015 @ 18:21:
[...]
Bij mij is dat net zo: ik was de zelfstandige, stoere "chick" die alleen op reis ging en op iedereen overkwam als sterk en onbezorgd. Nu ik samen woon, ben ik dat wat minder, dat hoort er wel bij als je een relatie hebt. Maar: helemaal niet jezelf zijn, of zoals jij het noemt "verdrinken" is niet de bedoeling. Het mooiste is, als je het allebei kunt. Ook in een relatie mag je best dingetjes voor jezelf hebben en doen, niet alles hoeft samen. Ik maak om het jaar een reis zonder mijn vriend en hoewel we elkaar dan missen, is dat toch iets dat ik niet wil opgeven. Het hoort bij mij en hij vindt het leuk dat ik het doe, juist omdat dat is wie ik ben en wie ik was toen hij me leerde kennen.
Die sterke meid waar je vriend verliefd op werd, kun je dus prima zijn zonder op feesten XTC te gebruiken, maar door die zelfstandigheid weer op te zoeken. In je relatie. In een goede relatie kom je daar altijd uit.
Een vriend van mij drukte het een keer zo uit: "Een relatie is goed wanneer de vlammetjes van twee kaarsen naast elkaar kunnen branden, niet wanneer ze tot één versmelten". In andere woorden: beide partners houden hun eigen identiteit. Niet iedereen is het daarmee eens en het is misschien ook niet voor iedereen wáár. Uit jouw verhaal krijg ik de indruk dat je je eigenheid (jouw vlammetje) een beetje kwijt bent en die mag je zeker terugvinden. Dat ben je waard en dan zul je je minder "verdronken" voelen denk ik.
Probeer eens terug te gaan naar jouw identiteit en breng die in kleine stapjes terug in je leven.
Succes!Zo voelt het inderdaad ja. Heel erg bedankt ik heb hier echt heel veel aan
[...]
Bij mij is dat net zo: ik was de zelfstandige, stoere "chick" die alleen op reis ging en op iedereen overkwam als sterk en onbezorgd. Nu ik samen woon, ben ik dat wat minder, dat hoort er wel bij als je een relatie hebt. Maar: helemaal niet jezelf zijn, of zoals jij het noemt "verdrinken" is niet de bedoeling. Het mooiste is, als je het allebei kunt. Ook in een relatie mag je best dingetjes voor jezelf hebben en doen, niet alles hoeft samen. Ik maak om het jaar een reis zonder mijn vriend en hoewel we elkaar dan missen, is dat toch iets dat ik niet wil opgeven. Het hoort bij mij en hij vindt het leuk dat ik het doe, juist omdat dat is wie ik ben en wie ik was toen hij me leerde kennen.
Die sterke meid waar je vriend verliefd op werd, kun je dus prima zijn zonder op feesten XTC te gebruiken, maar door die zelfstandigheid weer op te zoeken. In je relatie. In een goede relatie kom je daar altijd uit.
Een vriend van mij drukte het een keer zo uit: "Een relatie is goed wanneer de vlammetjes van twee kaarsen naast elkaar kunnen branden, niet wanneer ze tot één versmelten". In andere woorden: beide partners houden hun eigen identiteit. Niet iedereen is het daarmee eens en het is misschien ook niet voor iedereen wáár. Uit jouw verhaal krijg ik de indruk dat je je eigenheid (jouw vlammetje) een beetje kwijt bent en die mag je zeker terugvinden. Dat ben je waard en dan zul je je minder "verdronken" voelen denk ik.
Probeer eens terug te gaan naar jouw identiteit en breng die in kleine stapjes terug in je leven.
Succes!Zo voelt het inderdaad ja. Heel erg bedankt ik heb hier echt heel veel aan
vrijdag 19 juni 2015 om 18:48
Je zegt dat er niet met je ouders over kan praten. Maar heb je daar wel behoefte aan? Dat haal ik niet echt uit je verhaal.
Als je met ze zou willen praten, kan bovenstaande misschien een insteek zijn. Jouw ouders kennen je beter als geen ander: ze zijn al je hele leven bij je. Je zou ze kunnen vragen hoe je was als kind en waar je enthousiast of blij van werd. Misschien geeft dat je een onverwacht inzicht in een stukje van jezelf dat je uit het oog bent verloren.
Als je met ze zou willen praten, kan bovenstaande misschien een insteek zijn. Jouw ouders kennen je beter als geen ander: ze zijn al je hele leven bij je. Je zou ze kunnen vragen hoe je was als kind en waar je enthousiast of blij van werd. Misschien geeft dat je een onverwacht inzicht in een stukje van jezelf dat je uit het oog bent verloren.
vrijdag 19 juni 2015 om 19:07
quote:Boloria schreef op 19 juni 2015 @ 18:48:
Je zegt dat er niet met je ouders over kan praten. Maar heb je daar wel behoefte aan? Dat haal ik niet echt uit je verhaal.
Als je met ze zou willen praten, kan bovenstaande misschien een insteek zijn. Jouw ouders kennen je beter als geen ander: ze zijn al je hele leven bij je. Je zou ze kunnen vragen hoe je was als kind en waar je enthousiast of blij van werd. Misschien geeft dat je een onverwacht inzicht in een stukje van jezelf dat je uit het oog bent verloren.
Ik heb het er toevallig net met mijn moeder over gehad. Ze zei dat ik juist de laatste jaren zo gegroeid ben, vooral op sociaal gebied. Waar ik vroeger vaak alles raar vond en liever op mezelf was, ben ik nu veel opener en socialer geworden. Ze vindt het daarom zo raar dat het de laatste maanden opeens zo omgeslagen is. Maar mijn ambities lagen vroeger altijd in sport en uitgaan. Heel veel sporten (fitness, hardlopen, hockey en sport op school). De laatste tijd heb ik daar geen tijd voor gehad (en eigenlijk ook geen motivatie) maar dat komt uiteraard door het hele hockeydrama. Misschien moet ik dat maar eens serieus gaan oppakken. Fitness op het moment wel maar dat is uiteraard met mijn vriend samen...
Thanks again!
Je zegt dat er niet met je ouders over kan praten. Maar heb je daar wel behoefte aan? Dat haal ik niet echt uit je verhaal.
Als je met ze zou willen praten, kan bovenstaande misschien een insteek zijn. Jouw ouders kennen je beter als geen ander: ze zijn al je hele leven bij je. Je zou ze kunnen vragen hoe je was als kind en waar je enthousiast of blij van werd. Misschien geeft dat je een onverwacht inzicht in een stukje van jezelf dat je uit het oog bent verloren.
Ik heb het er toevallig net met mijn moeder over gehad. Ze zei dat ik juist de laatste jaren zo gegroeid ben, vooral op sociaal gebied. Waar ik vroeger vaak alles raar vond en liever op mezelf was, ben ik nu veel opener en socialer geworden. Ze vindt het daarom zo raar dat het de laatste maanden opeens zo omgeslagen is. Maar mijn ambities lagen vroeger altijd in sport en uitgaan. Heel veel sporten (fitness, hardlopen, hockey en sport op school). De laatste tijd heb ik daar geen tijd voor gehad (en eigenlijk ook geen motivatie) maar dat komt uiteraard door het hele hockeydrama. Misschien moet ik dat maar eens serieus gaan oppakken. Fitness op het moment wel maar dat is uiteraard met mijn vriend samen...
Thanks again!
