Opluchting> herkenbaar?

Jaren lang heb ik een relatie gehad met iemand die psygisch niet in orde was.

Helaas na ruim 18 jaar is het dus mijn ex geworden.

Al die jaren heb ik ervoor willen vechten en knokken maar ex vond het meer mijn probleem dan zijn probleem.

Hij wilde er niks aan doen en wat ik ook probeerde , alles wees hij van de hand.

Ik heb hem er juist mee willen helpen en ook om er samen doorheen te worstelen.



Nu ben ik drie jaar bij hem weg, en zn psygische problemen zijn heel duidelijk voor onze nog gezamelijke omgeving.

Ik had dus niet overdreven gereageerd...het probleem word nu erkend.



Aan de ene kant lekker hoor, al wilde ik niet perse mn gelijk halen...het liefst had ik samen de strijd aangegaan voor ons gezin.



Ik heb heel veel medelijden met hem gehad en toen ik bij hem weg ging was ik echt bang...



En nu ....na drie jaar bij hem weg te zijn,

Ik voel me zo opgelucht.

Wat ben ik blij dat ik uit dat huwelijk ben gestapt.

Maar ik ben ook heel verbaast hoe lang ik dat volgehouden heb in mn huwelijk.

Ik verklaar mezelf voor gek , wat ik zelf ook allemaal heb toegelaten.

Ik verklaar mezelf voor gek dat ik het naar de buiten wereld altijd zo heb lopen verbloemen.



Ik ben nog wel begaan met hem, gun hem het beste.

Maar wat ben ik opgelucht, dat ik toen de stap heb genomen uit mn huwelijk te stappen.

Ik voel me nog wel steeds schuldig naar mn kinderen toe, en ook wel naar mn ex.





Hebben meerdere mensen deze ervaring?

Hahaha....nou idd.



Verder nog schrijf fouten tegen gekomen?

Ben ik n.l. Niet zo goed in, en ik zat even lekker van me af te tikken.

Ik heb het niet eens nagelezen.



Mijn excuses hoor....

Ik liep al lange tijd rond met het idee bij hem weg te gaan , maar ik durfde de stap niet te maken.

Ik vond het zo eng.

Eng om hem alleen achter te laten maar ook bang om er alleen voor te komen staan...kinderen financien werk ..alles.



Hij was mijn eerste liefde en ik had nog nooit op eigen benen gestaan.

Ik heb een grote fam. En erg veel vrienden en kennissen en mijn ex maakte mij wel duidelijk dat als ik weg zal gaan , ik dat allemaal kwijt zal raken.



Ik heb toen een periode ( weer) erg lopen worstelen met mn gevoel en toch maar weer besloten te blijven , ik vond het zo eng.



Al die jaren was ik mijn partner trouw, nooit 1 keer iets voor een ander gevoeld.



Een half jaar later over kwam het me...( en ik was er zo op tegen , zoiets zal mij nooit gebeuren!)ik kreeg gevoelens voor een ander.

Bah , wat baalde ik van mezelf.

Gelijk thuis opgebiecht....er was niks voorgevallen ofzo , maar wel gevoelens.

Toen was het hek helemaal van de dam....



Voor mij een rede om te stoppen, als er plek komt voor een derde persoon zit er iets goed scheef.

Wat gij niet wil dat u geschiedt , doet dat ook een ander niet.



Dus toen heb ik de kogel door de kerk laten knallen.



Nog wel huwelijks therapie gedaan( wat hij toen ineens wel wilde) , maar het mocht niet meer baten.



Ik heb drie hele ellendige jaren achter de rug....maar ik ben idd sterker geworden.





Ik wilde hem altijd veranderen , dacht dat het mij ook zal lukken met mn positieve levenshouding.

Maar toen ik hem ging accepteren zoals hij is, en dat dat nooit zal veranderen , kwam hij heel ver van mij af te staan.



Jammer, maar het is goed zo.

Iedereen is verantwoordelijk voor zn eigen keuze s en gedrag.

De echte doorslag is toch wel het zwijgen geweest....wekenlang mij dood zwijgen...



Zijn down periode s trok ik nog wel.

Maar dat ellelange zwijgen, bah , afschuwelijk!



En als je elke keer na zo n periode hoort..sorrie, t ligt niet aan jouw....dan ben je er op een gegeven mmt wel een keer klaar mee.

Althans, ik wel!