Psyche
alle pijlers
opname ervaringen??
zondag 8 juli 2012 om 11:48
Kan iemand me hier meer over vertellen?zijn er mensen die zich vrijwillig hebben opgenomen en hoe was het??
Ik heb last van stemmingswisselingen, depresie en ja angstig.
graag ervaringen van mensen die daar hebben gezeten of nog steeds zitten.
Niet van mensen die daar werken please.
Ik ben trouwens bijna 21 jaar zitten er allemaal oudere mensen daar??
en hoe het is geweest, hoe je behandelt ben en of je er wat aan heb behandeld????
hoor het graag
Ik heb last van stemmingswisselingen, depresie en ja angstig.
graag ervaringen van mensen die daar hebben gezeten of nog steeds zitten.
Niet van mensen die daar werken please.
Ik ben trouwens bijna 21 jaar zitten er allemaal oudere mensen daar??
en hoe het is geweest, hoe je behandelt ben en of je er wat aan heb behandeld????
hoor het graag
zondag 8 juli 2012 om 12:05
In sommige psychiatrische ziekenhuizen heb je een afdeling voor adolescenten. Hier komen vaak jongeren tot 23 jaar.
Als je opgenomen bent ligt het echt aan jezelf hoe je eruit komt want als je achterover leunt en niet meewerkt zal het niet echt werken.
Schrijf eens op wat je van een opname verwacht, wat zijn je doelen en wat heb je nodig om die te bereiken.
Als je opgenomen bent ligt het echt aan jezelf hoe je eruit komt want als je achterover leunt en niet meewerkt zal het niet echt werken.
Schrijf eens op wat je van een opname verwacht, wat zijn je doelen en wat heb je nodig om die te bereiken.
zondag 8 juli 2012 om 12:38
quote:lonelygirl21 schreef op 08 juli 2012 @ 11:48:
Kan iemand me hier meer over vertellen?zijn er mensen die zich vrijwillig hebben opgenomen en hoe was het??
Ja. Na een half jaar komt het je keel wel uit.
Ik heb last van stemmingswisselingen, depresie en ja angstig.
graag ervaringen van mensen die daar hebben gezeten of nog steeds zitten.
Niet van mensen die daar werken please.
Ik ben trouwens bijna 21 jaar zitten er allemaal oudere mensen daar??
Ik was rond de 20 en zat met enkele jongeren (misschien 4 van de 20). Varieert wel sterk.
en hoe het is geweest, hoe je behandelt ben en of je er wat aan heb behandeld????
Ik had niet zo heel veel aan de behandeling zelf denk ik, want ik zat als faalangstige met als gevolg depressief tussen pure depressievelingen. Ze hebben wel een goed behandelplan opgezet na veel tests en die hebben mij wel goed geholpen.
hoor het graag
Kan iemand me hier meer over vertellen?zijn er mensen die zich vrijwillig hebben opgenomen en hoe was het??
Ja. Na een half jaar komt het je keel wel uit.
Ik heb last van stemmingswisselingen, depresie en ja angstig.
graag ervaringen van mensen die daar hebben gezeten of nog steeds zitten.
Niet van mensen die daar werken please.
Ik ben trouwens bijna 21 jaar zitten er allemaal oudere mensen daar??
Ik was rond de 20 en zat met enkele jongeren (misschien 4 van de 20). Varieert wel sterk.
en hoe het is geweest, hoe je behandelt ben en of je er wat aan heb behandeld????
Ik had niet zo heel veel aan de behandeling zelf denk ik, want ik zat als faalangstige met als gevolg depressief tussen pure depressievelingen. Ze hebben wel een goed behandelplan opgezet na veel tests en die hebben mij wel goed geholpen.
hoor het graag
zondag 8 juli 2012 om 13:24
Hallo Lonely girl
Zelf was ik 24 toen ik me vrijwillig heb laten opnemen op de Paaz afdeling in het ziekenhuis in Zwolle.
De mensen om mij heen waren gemiddeld 15 jaar ouder dan ik, maar dat vond ik op dat moment niet erg.
Ik zat daar om even tot rust te kunnen komen van alle chaos die heel veel spanningsklachten veroorzaakten in mijn hoofd.
Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven en een slaapmedicatie voor de nacht. Toen de antidepressiva hun werk gingen doen, werd ik rustiger en kon ik ook beter nadenken over van alles en nog wat. Echt contact met andere mensen op de afdeling daar had ik weinig behoefte aan.
s Morgens stonden we in de rij om onze medicatie op te halen. Zonder dat het mij gevraagd was, was mijn antidepressiva medicatie verhoogd en ondanks dat ik al "tot rust" gekomen was, werd me niet gevraagd of ik evt wilde stoppen met mijn slaapmedicatie. (ik zat er inmiddels 1,5 mnd) Ik heb de verhoging van de ad geweigerd en daarop volgde een gesprek met de psychiater die mij ervan probeerde te overtuigen dat ik de slaapmedicatie toch beter kon blijven gebruiken en dat het gebruik van de ad beter voor mij was.Toch heb ik dit geweigerd. Gestopt met de slaapmedicatie en de ad bleef op 1,5 tabletje. Ik voelde me al behoorlijk afgevlakt door deze tabl en ik bleef van mening dat ik meer gebaat was bij een goede therapie dan bij tabletten. Na 3 maanden opname op de Paaz, waar ik me zelfs een periode "thuis" voelde, vond ik het tijd om verder te gaan en ben ik samen met mijn schoonmoeder op zoek gegaan naarr een passende therapie. De psychiater stelde
Zelf was ik 24 toen ik me vrijwillig heb laten opnemen op de Paaz afdeling in het ziekenhuis in Zwolle.
De mensen om mij heen waren gemiddeld 15 jaar ouder dan ik, maar dat vond ik op dat moment niet erg.
Ik zat daar om even tot rust te kunnen komen van alle chaos die heel veel spanningsklachten veroorzaakten in mijn hoofd.
Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven en een slaapmedicatie voor de nacht. Toen de antidepressiva hun werk gingen doen, werd ik rustiger en kon ik ook beter nadenken over van alles en nog wat. Echt contact met andere mensen op de afdeling daar had ik weinig behoefte aan.
s Morgens stonden we in de rij om onze medicatie op te halen. Zonder dat het mij gevraagd was, was mijn antidepressiva medicatie verhoogd en ondanks dat ik al "tot rust" gekomen was, werd me niet gevraagd of ik evt wilde stoppen met mijn slaapmedicatie. (ik zat er inmiddels 1,5 mnd) Ik heb de verhoging van de ad geweigerd en daarop volgde een gesprek met de psychiater die mij ervan probeerde te overtuigen dat ik de slaapmedicatie toch beter kon blijven gebruiken en dat het gebruik van de ad beter voor mij was.Toch heb ik dit geweigerd. Gestopt met de slaapmedicatie en de ad bleef op 1,5 tabletje. Ik voelde me al behoorlijk afgevlakt door deze tabl en ik bleef van mening dat ik meer gebaat was bij een goede therapie dan bij tabletten. Na 3 maanden opname op de Paaz, waar ik me zelfs een periode "thuis" voelde, vond ik het tijd om verder te gaan en ben ik samen met mijn schoonmoeder op zoek gegaan naarr een passende therapie. De psychiater stelde
zondag 8 juli 2012 om 13:29
voor om de medicatie te blijven gebruiken en 1 uur in de week psychotherapie te volgen. Hier was ik het niet mee eens. Ik ben 5 dagen in de week psychotherapie gaan volgen in groepsverband en dit ben ik ook gaan doen. Loodzwaar en veel baat bij gehad. lang verhaal, maar wat ik wil zeggen is dat een opname op de Paaz heel goed voor je (in dit geval mij, want dat verschilt natuurlijk van persoon tot persoon) kan wezen. Maar blijf zelf wel goed nadenken over wat goed voor jou is. Mij verbaasde het hoe er met medicijnen omgegaan werd. Zo gemakkelijk. Sommige mensen liepen als zombies over de afdeling en sommigen hadden hun 9e opname.
En ook verschilt dit weer van persoon tot persoon. Ik wilde je graag een stukje van mijn verhaal vertellen. Misschien heb je er iets aan en kan ik je er een beetje mee helpen.
Heel veel sterkte en vergeet niet dat er altijd
een weg is, ookal lijkt het soms van niet.
Groetjes Ilse
(ilseterwoerd@hotmail.com)
En ook verschilt dit weer van persoon tot persoon. Ik wilde je graag een stukje van mijn verhaal vertellen. Misschien heb je er iets aan en kan ik je er een beetje mee helpen.
Heel veel sterkte en vergeet niet dat er altijd
een weg is, ookal lijkt het soms van niet.
Groetjes Ilse
(ilseterwoerd@hotmail.com)
zondag 8 juli 2012 om 18:10
Als eerst bedankt voor de reacties..
Ik heb het wel echt nodig dat ik geholpen word maar die groepstherapie lijkt me echt eng om in de groep te gooien wat je allemaal meegemaakt..
@ilse32 dankj dat je je verhaal hier wou neerzetten.. Als ik met oudere zou zitten dan denk ik eerlijk gezegt dat ik mezelf niet op me gemak zal voelen... Maar het belangrijkste is dat het goed kom.. Is het verplicht om medicijnen te nemen?? Op dit moment slik ik geen medicijnen
Sinds me 14e word ik steeds maar doorwezen ondertussen al bij een stuk of 6 instanties die me therapie beloven en uiteindelijk gebeurt er niks..
Vorige week intakegesprek gehad bij weer een instantie waar ik dan 1 keer in de week therapie zou moeten gaan volgen.
Maarja thuis gaat het ook niet te best.
En heb een super druk broertje waar ik ook niet echt op zit te wachten als je zwaar depresieff ben dus vandaar dat ik op deze optie kwam..
Heb morgen me adviesgesprek over welke therapie ze me adviseren ik zal het ze dan meteen even zeggen of het een mogelijkheid kan zien..
Ik heb het wel echt nodig dat ik geholpen word maar die groepstherapie lijkt me echt eng om in de groep te gooien wat je allemaal meegemaakt..
@ilse32 dankj dat je je verhaal hier wou neerzetten.. Als ik met oudere zou zitten dan denk ik eerlijk gezegt dat ik mezelf niet op me gemak zal voelen... Maar het belangrijkste is dat het goed kom.. Is het verplicht om medicijnen te nemen?? Op dit moment slik ik geen medicijnen
Sinds me 14e word ik steeds maar doorwezen ondertussen al bij een stuk of 6 instanties die me therapie beloven en uiteindelijk gebeurt er niks..
Vorige week intakegesprek gehad bij weer een instantie waar ik dan 1 keer in de week therapie zou moeten gaan volgen.
Maarja thuis gaat het ook niet te best.
En heb een super druk broertje waar ik ook niet echt op zit te wachten als je zwaar depresieff ben dus vandaar dat ik op deze optie kwam..
Heb morgen me adviesgesprek over welke therapie ze me adviseren ik zal het ze dan meteen even zeggen of het een mogelijkheid kan zien..
zondag 8 juli 2012 om 18:23
Ikzelf ben 3 keer vrijwillig opgenomen geweest bij 3 verschillende GGZ instellingen.
Mijn ervaringen zijn wisselend. Ikzelf was 24 toen ik voor het eerst ben opgenomen. Ik ben nu 28 mijn laatste opname was begin dit jaar.
Zeker door de laatste GGZ instelling waar ik opgenomen ben geweest voel ik me erg serieus genomen. Er waren zowel jongere mensen als oudere maar eerlijk gezegd hou ik me daar niet zo mee bezig. Ten tijde van mijn opname ging het zo slecht met me dat ze me met een gorilla hadden kunnen zetten zonder dat het me op viel.
Medicijnen slikken is geen voorwaarde van opname maar de optie wordt wel vaak besproken. Als het zo niet goed gaat dat een opname noodzakelijk is kan het erg verstandig zijn om een duwtje in de rug te krijgen. De laatste jaren is de visie op medicatie en zeker slaap medicatie erg veranderd. Het wordt minder snel gegeven en vaak erg kortdurend. Bedenk je wel dat je niet zomaar opgenomen wordt. Het moet echt noodzakelijk zijn.
Overigens ben ik 3 maal vrij kort opgenomen geweest. Rond de 4 weken om echt weer krachten op te doen en vervolg stappen te plannen.
Na het lezen van je laatste berichtje vroeg ik me af of opname wel een serieuze optie is. Van een intake voor 1 keer per week therapie naar een opname is enorm groot. Ikzelf volg nu dagbehandeling die inhoudt dat ik 3 volle dagen therapie heb. Wellicht is zoiets voor jou ook een optie. Opname is vaak pas de laatste stap en zeker niet 1 van de eerste.
Sta je trouwens wel open voor medicatie? Als je je nu zo depressief bent kan je er denk ik alleen maar wat mee winnen. Ik zou dat zeker ook bespreken morgen.
Mijn ervaringen zijn wisselend. Ikzelf was 24 toen ik voor het eerst ben opgenomen. Ik ben nu 28 mijn laatste opname was begin dit jaar.
Zeker door de laatste GGZ instelling waar ik opgenomen ben geweest voel ik me erg serieus genomen. Er waren zowel jongere mensen als oudere maar eerlijk gezegd hou ik me daar niet zo mee bezig. Ten tijde van mijn opname ging het zo slecht met me dat ze me met een gorilla hadden kunnen zetten zonder dat het me op viel.
Medicijnen slikken is geen voorwaarde van opname maar de optie wordt wel vaak besproken. Als het zo niet goed gaat dat een opname noodzakelijk is kan het erg verstandig zijn om een duwtje in de rug te krijgen. De laatste jaren is de visie op medicatie en zeker slaap medicatie erg veranderd. Het wordt minder snel gegeven en vaak erg kortdurend. Bedenk je wel dat je niet zomaar opgenomen wordt. Het moet echt noodzakelijk zijn.
Overigens ben ik 3 maal vrij kort opgenomen geweest. Rond de 4 weken om echt weer krachten op te doen en vervolg stappen te plannen.
Na het lezen van je laatste berichtje vroeg ik me af of opname wel een serieuze optie is. Van een intake voor 1 keer per week therapie naar een opname is enorm groot. Ikzelf volg nu dagbehandeling die inhoudt dat ik 3 volle dagen therapie heb. Wellicht is zoiets voor jou ook een optie. Opname is vaak pas de laatste stap en zeker niet 1 van de eerste.
Sta je trouwens wel open voor medicatie? Als je je nu zo depressief bent kan je er denk ik alleen maar wat mee winnen. Ik zou dat zeker ook bespreken morgen.
zondag 8 juli 2012 om 20:27
Ik vond het verschrikkelijk. Had het liever niet meegemaakt. Geen afdeling voor adolescenten bij ons, ik was begin 20 maar zat met oude mensen op een kamer.
Maar de ene instelling is de andere niet. Het verschilt erg per plaats. Open of gesloten is ook een belangrijk verschil. (dat hangt niet per definitie samen met vrijwillig of onvrijwillig)
Ik ben ook benieuwd of je behandelaar met het idee kwam of jijzelf. Ik zou de vragen die je hebt zeker ook aan je behandelaar stellen.
Sterkte.
Maar de ene instelling is de andere niet. Het verschilt erg per plaats. Open of gesloten is ook een belangrijk verschil. (dat hangt niet per definitie samen met vrijwillig of onvrijwillig)
Ik ben ook benieuwd of je behandelaar met het idee kwam of jijzelf. Ik zou de vragen die je hebt zeker ook aan je behandelaar stellen.
Sterkte.
zondag 8 juli 2012 om 20:28
Toevoeging, in tegenstelling tot Ikbenik ben/was ik wél heel gevoelig voor de mensen om me heen. Een gorilla was me meteen opgevallen
vond het vreselijk tussen de suicidale mensen te zitten en sowieso als iedereen om me heen depressief is, is dat voor mijn stemming ook niet goed.
Maar een ander kan zich er wellicht wel voor afsluiten.
Vraag ook even of er eigen kamers zijn, mag je bellen, mag je internetten, TVkijken, kun je naar buiten, etc.
vond het vreselijk tussen de suicidale mensen te zitten en sowieso als iedereen om me heen depressief is, is dat voor mijn stemming ook niet goed.
Maar een ander kan zich er wellicht wel voor afsluiten.
Vraag ook even of er eigen kamers zijn, mag je bellen, mag je internetten, TVkijken, kun je naar buiten, etc.
maandag 9 juli 2012 om 12:26
quote:Moonlight82 schreef op 08 juli 2012 @ 20:28:
Toevoeging, in tegenstelling tot Ikbenik ben/was ik wél heel gevoelig voor de mensen om me heen. Een gorilla was me meteen opgevallen
vond het vreselijk tussen de suicidale mensen te zitten en sowieso als iedereen om me heen depressief is, is dat voor mijn stemming ook niet goed.
Maar een ander kan zich er wellicht wel voor afsluiten.
Vraag ook even of er eigen kamers zijn, mag je bellen, mag je internetten, TVkijken, kun je naar buiten, etc.Heel veel goede tips! En vraag ook hoe het weekprogramma eruit ziet!
Toevoeging, in tegenstelling tot Ikbenik ben/was ik wél heel gevoelig voor de mensen om me heen. Een gorilla was me meteen opgevallen
vond het vreselijk tussen de suicidale mensen te zitten en sowieso als iedereen om me heen depressief is, is dat voor mijn stemming ook niet goed.
Maar een ander kan zich er wellicht wel voor afsluiten.
Vraag ook even of er eigen kamers zijn, mag je bellen, mag je internetten, TVkijken, kun je naar buiten, etc.Heel veel goede tips! En vraag ook hoe het weekprogramma eruit ziet!
maandag 9 juli 2012 om 13:17
hoi, ik zit op dit moment nog opgenomen.
Tsja, mijn ervaring..
Het helpt zeker wel voor een deel, al is er nog geen officiële diagnose gesteld, dus nog geen gerichte therapie.
je word wel uit de negatieve sleur van huis gehaald.
en tuurlijk heb je groepstherapie, en tuurlijk is dat moeilijk om soms dingen in de groep te gooien, maar wat je waarschijnlijk krijgt is alleen maar positieve feedback van je mede cliënten ( althans mijn ervaring ).
zo zul jij je misschien ook herkennen in hun problemen?
plus, het ligt eraan waar je terecht komt, en welke afdeling.
ik zit nu met 6 vaste mensen hier ( inclusief ikzelf meegerekend. )
waarvan er 2 in de 40 zijn, 2 in de 30, en 2 in de 20, oftewel is mooi verdeeld dus.
dus daar zou ik me zeker geen zorgen om maken, wel om je eigen herstel
succes!
Tsja, mijn ervaring..
Het helpt zeker wel voor een deel, al is er nog geen officiële diagnose gesteld, dus nog geen gerichte therapie.
je word wel uit de negatieve sleur van huis gehaald.
en tuurlijk heb je groepstherapie, en tuurlijk is dat moeilijk om soms dingen in de groep te gooien, maar wat je waarschijnlijk krijgt is alleen maar positieve feedback van je mede cliënten ( althans mijn ervaring ).
zo zul jij je misschien ook herkennen in hun problemen?
plus, het ligt eraan waar je terecht komt, en welke afdeling.
ik zit nu met 6 vaste mensen hier ( inclusief ikzelf meegerekend. )
waarvan er 2 in de 40 zijn, 2 in de 30, en 2 in de 20, oftewel is mooi verdeeld dus.
dus daar zou ik me zeker geen zorgen om maken, wel om je eigen herstel
succes!
dinsdag 10 juli 2012 om 20:01
Ik ben dus 9 keer opgenomen geweest op allerlei soorten afdelingen. Gesloten, open en behandel afdelingen. De eerste twee zijn puur om uit een crisis te komen. De laatste is om diepere behandeling te krijgen.
Punt bij mij is dat het allemaal veel erger werd door de opnamens. Vooral de behandel opname. Ik ben psychisch nog nooit zo ver heen geweest als daardoor (ben daar ook weggestuurd dus en uiteindelijk weer op een gesloten afdeling terecht gekomen, wat mij ook niet veel heeft gebracht),. Het is niet zo dat een opname altijd zaligmakend is. Er zijn meer mensen die er slechter van worden. Máár het kan wel helpen en sommige mensen zijn er erg goed door geholpen. Het is echter nooit zwart-wit wat je moet doen en je moet echt kijken of je past in zo'n behandel opname. En zo'n crisis opname is alleen om je even op te lappen. Als het even zonder kan dan is dat het beste. Maar zo niet moet je dat uiteraard doen.
Succes en ik hoop voor je dat de juiste keuze door jou en je behandelaar wordt gemaakt.
en om nog even iets positiefs over mijn situatie te zeggen, ik ben er uiteindelijk uit gekomen. Juist niet door opnamens dus. Maar een in een mensenleven kan echt veel veranderen!
groetjes
Punt bij mij is dat het allemaal veel erger werd door de opnamens. Vooral de behandel opname. Ik ben psychisch nog nooit zo ver heen geweest als daardoor (ben daar ook weggestuurd dus en uiteindelijk weer op een gesloten afdeling terecht gekomen, wat mij ook niet veel heeft gebracht),. Het is niet zo dat een opname altijd zaligmakend is. Er zijn meer mensen die er slechter van worden. Máár het kan wel helpen en sommige mensen zijn er erg goed door geholpen. Het is echter nooit zwart-wit wat je moet doen en je moet echt kijken of je past in zo'n behandel opname. En zo'n crisis opname is alleen om je even op te lappen. Als het even zonder kan dan is dat het beste. Maar zo niet moet je dat uiteraard doen.
Succes en ik hoop voor je dat de juiste keuze door jou en je behandelaar wordt gemaakt.
en om nog even iets positiefs over mijn situatie te zeggen, ik ben er uiteindelijk uit gekomen. Juist niet door opnamens dus. Maar een in een mensenleven kan echt veel veranderen!
groetjes
woensdag 11 juli 2012 om 14:06
