Psyche
alle pijlers
opname psychiatrie
woensdag 2 oktober 2013 om 19:15
Hoi
Ik heb te horen gekregen dat ik moet nadenken over een opname. Dit had ik helemaal niet verwacht en hier was ik dan ook niet op voorbereid. Zie dit helemaal niet zitten. Betreft trauma uit verleden.
Er is niemand in mijn omgeving die van mijn situatie op de hoogte is. Ik werk gewoon 40 uur en er is voor de buitenwereld niets mis met mij. Hoe ga ik dat regelen... Wil mijn baan niet kwijt en heb ook een eigen woning. Ben reeds twee maal met burn out thuis geweest en als ik niets doe zal het er niet bij blijven.
Ben er veel mee bezig en veel aan het zoeken naar een andere oplossing. In een groep ga ik niet praten. Weet iemand of er ook een mogelijkheid is met dagbehandeling. Bv eerste week eventueel opname daarna een of twee dagen in de week dagbehandeling. Dit zou nl op te vangen zijn met snipperdagen en hoef ik niemand iets te vertellen.
Heeft iemand ideeën of ervaring hierin.
Ik heb te horen gekregen dat ik moet nadenken over een opname. Dit had ik helemaal niet verwacht en hier was ik dan ook niet op voorbereid. Zie dit helemaal niet zitten. Betreft trauma uit verleden.
Er is niemand in mijn omgeving die van mijn situatie op de hoogte is. Ik werk gewoon 40 uur en er is voor de buitenwereld niets mis met mij. Hoe ga ik dat regelen... Wil mijn baan niet kwijt en heb ook een eigen woning. Ben reeds twee maal met burn out thuis geweest en als ik niets doe zal het er niet bij blijven.
Ben er veel mee bezig en veel aan het zoeken naar een andere oplossing. In een groep ga ik niet praten. Weet iemand of er ook een mogelijkheid is met dagbehandeling. Bv eerste week eventueel opname daarna een of twee dagen in de week dagbehandeling. Dit zou nl op te vangen zijn met snipperdagen en hoef ik niemand iets te vertellen.
Heeft iemand ideeën of ervaring hierin.
woensdag 2 oktober 2013 om 19:19
Wat is dan precies de aanleiding dat ze voor opname willen gaan?
Ik ben zelf opgenomen geweest maar dat was echt voor mensen die zich thuis geen raad meer wisten en/of al tijden niet meer functioneerden. Of een gevaar waren voor zichzelf en anderen.
Ik dacht dat ze - ook vanwege de kosten - niet tot opname overgaan als het niet echt noodzakelijk is.
Misschien oordeel ik te snel maar als je nu nog 40 uur kunt werken kan ik me moeilijk voorstellen dat er niks anders mogelijk is dan opname.
Anyway, sterkte want het zal geen makkelijke situatie zijn waar je nu in zit.
Ik ben zelf opgenomen geweest maar dat was echt voor mensen die zich thuis geen raad meer wisten en/of al tijden niet meer functioneerden. Of een gevaar waren voor zichzelf en anderen.
Ik dacht dat ze - ook vanwege de kosten - niet tot opname overgaan als het niet echt noodzakelijk is.
Misschien oordeel ik te snel maar als je nu nog 40 uur kunt werken kan ik me moeilijk voorstellen dat er niks anders mogelijk is dan opname.
Anyway, sterkte want het zal geen makkelijke situatie zijn waar je nu in zit.
woensdag 2 oktober 2013 om 19:43
Nou ik zou eerst een nadenken of jij een opname ziet zitten.
Als jij het zelf ook als een goede manier ziet om aan je probleem te werken, dan pas je daar prive wel een mouw aan. Je kunt onbetaald verlof vragen, dan zeg je dat het voor zelfontplooiing of opleiding ofzo is. Iets persoonlijks wat je graag wil doen. Vaak kan dit wel.
Je kunt ook besluiten dat je opname niet ziet zitten en op zoek gaan naar alternatieven. Misschien therapie in combinatie met zelfhulp zoals bijvoorbeeld een herstelwerkgroep.
Als jij het zelf ook als een goede manier ziet om aan je probleem te werken, dan pas je daar prive wel een mouw aan. Je kunt onbetaald verlof vragen, dan zeg je dat het voor zelfontplooiing of opleiding ofzo is. Iets persoonlijks wat je graag wil doen. Vaak kan dit wel.
Je kunt ook besluiten dat je opname niet ziet zitten en op zoek gaan naar alternatieven. Misschien therapie in combinatie met zelfhulp zoals bijvoorbeeld een herstelwerkgroep.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 2 oktober 2013 om 20:02
He wat rot zeg!
Ik heb dat advies ook ooit gehad maar naast me neergelegd. Ben toen in deeltijdbehandeling gegaan naast mijn voltijds studie. Mijn jaarcoordinator wist ervan en heeft me geholpen.
Het is een rot traject, maar idd het blijft terugkomen als je niks doet. Ik heb 9 jaar geknokt en nu onlangs het laatste stuk afgesloten/laatste trauma verwerkt.
Voel me oneindig veel beter nu, maar ik ben diep door het stof gegaan om er te komen. Veel sterkte!
Ik heb dat advies ook ooit gehad maar naast me neergelegd. Ben toen in deeltijdbehandeling gegaan naast mijn voltijds studie. Mijn jaarcoordinator wist ervan en heeft me geholpen.
Het is een rot traject, maar idd het blijft terugkomen als je niks doet. Ik heb 9 jaar geknokt en nu onlangs het laatste stuk afgesloten/laatste trauma verwerkt.
Voel me oneindig veel beter nu, maar ik ben diep door het stof gegaan om er te komen. Veel sterkte!
woensdag 2 oktober 2013 om 20:28
Bedankt voor jullie snelle reacties. Fijn om deze te lezen.
Aanleiding is dat ik er met een psycholoog niet uit kom. Ik ben redelijk stug en kan mijn emotities niet tonen. Ik weet precies wat ze willen horen en dat krijgen ze dan ook te horen. Wetende dat ik er alleen mezelf mee heb, maar toch lukt het me niet mijn gevoelens te laten zien.
Werk is voor mij het beste medicijn, ik pieker dan niet en doe wat ik moet doen. Zo gauw ik thuis ben heb ik een puf meer om ook maar iets te ondernemen. Moet me echt dwingen van de bsnk af te komen.....
Olivia goed te horen dat je het ondanks dat je het naast je neer hebt gelegd, en met deeltijdbehandeling uiteindelijk bent gekomen waar je nu bent, knap hoor.
Dit is mijn streven ook, proberen zoveel mogelijk te kunnen functioneren en toch het probleem aan te pakken.
Ik weet niet hoe het eruit moet gaan zien maar er zal toch wel een andere optie zijn dan alleen maar opname. In mijn ogen ben ik daar te "goed" voor. Heb ook aangegeven dat de situatie waarin ik zit ik het niet zo zwaar zie als de psycholoog.
Aanleiding is dat ik er met een psycholoog niet uit kom. Ik ben redelijk stug en kan mijn emotities niet tonen. Ik weet precies wat ze willen horen en dat krijgen ze dan ook te horen. Wetende dat ik er alleen mezelf mee heb, maar toch lukt het me niet mijn gevoelens te laten zien.
Werk is voor mij het beste medicijn, ik pieker dan niet en doe wat ik moet doen. Zo gauw ik thuis ben heb ik een puf meer om ook maar iets te ondernemen. Moet me echt dwingen van de bsnk af te komen.....
Olivia goed te horen dat je het ondanks dat je het naast je neer hebt gelegd, en met deeltijdbehandeling uiteindelijk bent gekomen waar je nu bent, knap hoor.
Dit is mijn streven ook, proberen zoveel mogelijk te kunnen functioneren en toch het probleem aan te pakken.
Ik weet niet hoe het eruit moet gaan zien maar er zal toch wel een andere optie zijn dan alleen maar opname. In mijn ogen ben ik daar te "goed" voor. Heb ook aangegeven dat de situatie waarin ik zit ik het niet zo zwaar zie als de psycholoog.
woensdag 2 oktober 2013 om 21:39
Ik zou kijken of deeltijdbehandeling ook mogelijk is.
Als je zo veel hebt aan je werk, vraag ik me af of het goed is om dat helemaal stil te zetten gedurende het traject. Misschien mis je het dan wel. En het lijkt me toch ook niet de bedoeling om helemaal in te storten oid in de zin van dat je ook een tijd geen werkcontacten hebt en alleen maar met je problemen bezig bent.
Bij iemand die op een gegeven moment niet meer kan werken is het anders maar het lijkt of jij er nog wel energie voor hebt. Tenzij je thuis echt niks meer doet (als in eten koken etc)
Een uurtje met een psycholoog is misschien te kort maar misschien is een paar dagen per week wel genoeg voor je.
Als je zo veel hebt aan je werk, vraag ik me af of het goed is om dat helemaal stil te zetten gedurende het traject. Misschien mis je het dan wel. En het lijkt me toch ook niet de bedoeling om helemaal in te storten oid in de zin van dat je ook een tijd geen werkcontacten hebt en alleen maar met je problemen bezig bent.
Bij iemand die op een gegeven moment niet meer kan werken is het anders maar het lijkt of jij er nog wel energie voor hebt. Tenzij je thuis echt niks meer doet (als in eten koken etc)
Een uurtje met een psycholoog is misschien te kort maar misschien is een paar dagen per week wel genoeg voor je.
woensdag 2 oktober 2013 om 21:48
quote:bootje_op_de_golven schreef op 02 oktober 2013 @ 19:17:
Als je deeltijd doet ben je daarna kapot. Werken daarnaast wordt afgeraden. Ik zou dus voor de opname gaan, het gaat om jouw welzijn!......beetje kort door de bocht. Als iemand op z'n werk nog redelijk functioneert wordt meestal niet gekozen om werk (wat ook vaak een deel is van de 'gezonde kant' van de persoon) helemaal aan de kant te schuiven. Alsmede deeltijd flexibel is, zou het best naast elkaar kinnen bestaan... Meestal wordt voor traumatisering niet voor klinische opname gekozen, wel voor deeltijd. Heel soms wordt een psychotherapeutisch centrum (b.v. klinisch) aangeraden.
Als je deeltijd doet ben je daarna kapot. Werken daarnaast wordt afgeraden. Ik zou dus voor de opname gaan, het gaat om jouw welzijn!......beetje kort door de bocht. Als iemand op z'n werk nog redelijk functioneert wordt meestal niet gekozen om werk (wat ook vaak een deel is van de 'gezonde kant' van de persoon) helemaal aan de kant te schuiven. Alsmede deeltijd flexibel is, zou het best naast elkaar kinnen bestaan... Meestal wordt voor traumatisering niet voor klinische opname gekozen, wel voor deeltijd. Heel soms wordt een psychotherapeutisch centrum (b.v. klinisch) aangeraden.
Ik voel me zo moedellooos
woensdag 2 oktober 2013 om 22:25
donderdag 3 oktober 2013 om 12:13
Bij mij is er binnen GGZ altijd op gehamerd hoe belangrijk structuur was/is.
En ik weet niet of TO buiten haar werk veel sociale contacten heeft maar als dat niet zo is lijken de werkcontacten me ook heel belangrijk.
Maargoed ik ben ook geen prof daarin. Kan me ook wel goed voorstellen dat een tijd zonder werk ook heilzaam kan zijn. Maar dan meer voor de mensen bij wie het werk teveel is geworden.
En ik weet niet of TO buiten haar werk veel sociale contacten heeft maar als dat niet zo is lijken de werkcontacten me ook heel belangrijk.
Maargoed ik ben ook geen prof daarin. Kan me ook wel goed voorstellen dat een tijd zonder werk ook heilzaam kan zijn. Maar dan meer voor de mensen bij wie het werk teveel is geworden.
zaterdag 5 oktober 2013 om 08:48
Allemaal bedankt voor de reacties. Heb inderdaad niet zo veel sociale contacten en heb daar ook geen behoefte aan. Werk is voor mij erg belangrijk, dit is de enige structuur in mijn leven
Ik moet er voor waken om de weekenden niet constant op de bank door te brengen. Het liefst doe ik dan helemaal niets, maar ik weet dat ik dus wel degelijk iets moet ondernemen. Het is elke week een worsteling met mezelf, weet wel hoe het moet maar zo goed voelt dat niet. Weet ook dat ik op deze manier die klootzak nog steeds mijn leven laat beheersen maar lijkt wel of ik het gewoon niet kan veranderen.
Ik moet er voor waken om de weekenden niet constant op de bank door te brengen. Het liefst doe ik dan helemaal niets, maar ik weet dat ik dus wel degelijk iets moet ondernemen. Het is elke week een worsteling met mezelf, weet wel hoe het moet maar zo goed voelt dat niet. Weet ook dat ik op deze manier die klootzak nog steeds mijn leven laat beheersen maar lijkt wel of ik het gewoon niet kan veranderen.
zaterdag 5 oktober 2013 om 08:57
Klinkt mij ook een beetje alsof werk een vlucht is. Dan snap ik het voorstel wel voor opname eerlijk gezegd. Dan zien ze werkelijk waar je in verzand en kunnen ze daar met je aan werken.
Sterkte hoor, lijkt me een lastige keus!
Maar (weet niet wie het zei) onbetaald verlof voor zelfontplooiing lijkt mij een hele goede.
Sterkte hoor, lijkt me een lastige keus!
Maar (weet niet wie het zei) onbetaald verlof voor zelfontplooiing lijkt mij een hele goede.
zaterdag 5 oktober 2013 om 09:49
Volgens mij heb je als werknemer gewoon het recht om naar het ziekenhuis te gaan, en daarna terug te komen.
Ik begrijp best dat werkgevers er niet blij mee zijn, maar je kunt vooraf vertellen wanneer je weg bent, (ik denk dat je dat zelfs moet
) dus het is voor de werkgever beter dan een burn-out.
Ik begrijp best dat werkgevers er niet blij mee zijn, maar je kunt vooraf vertellen wanneer je weg bent, (ik denk dat je dat zelfs moet
) dus het is voor de werkgever beter dan een burn-out.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 5 oktober 2013 om 09:53
De opname heeft alleen maar zin, als jij het echt wil!
Anders gaat het toch niet werken, dan haak je af of doet wat wenselijk is maar komt niet tot de kern.
Dat is zonde van je tijd, het geld enz enz..
Ik lees niet dat jij er echt voor open staat?
Je behandelaar kan het wel wenselijk vinden, maar als jij er nog niet klaar voor bent houd het op volgens mij.
Ik heb ook eerst tot de bodem moeten gaan voordat ik in de opname ging.
En nu denk ik was ik maar eerder gegaan.
Succes!
Anders gaat het toch niet werken, dan haak je af of doet wat wenselijk is maar komt niet tot de kern.
Dat is zonde van je tijd, het geld enz enz..
Ik lees niet dat jij er echt voor open staat?
Je behandelaar kan het wel wenselijk vinden, maar als jij er nog niet klaar voor bent houd het op volgens mij.
Ik heb ook eerst tot de bodem moeten gaan voordat ik in de opname ging.
En nu denk ik was ik maar eerder gegaan.
Succes!
zondag 6 oktober 2013 om 01:22
Uiteindelijk is de keuze aan jou, maar mijn advies is om wel voor de opname te gaan. Je werkgever heeft het te accepteren, maar dan zou ik de boel wel goed met hem bespreken. Dan is het namelijk makkelijker om er begrip voor te tonen. Uiteindelijk is het bedoeld zodat jij je weer helemaal goed voelt, daar heeft je werkgever ook meer aan.
zondag 6 oktober 2013 om 08:38
Het is ook niet dat mijn werkgever het niet zou accepteren. BBen er zelfs van overtuigend als ik het uitleg dat er positief op wordt gereageerd. ik wil gewoon blijven werken. Niemand weet in wat voor situatie ik zit. Ik werk in mijn eigen dorp, mijn ouders wonen op 5 min bij mij vandaan en weten hier niets van. De eerste keer burn out is 6 jaar geleden. De tweede keer 2, 5 jaar. Toen heb ik aangegeven dat ze me naar huis gestuurd hebben en ben ik na twee weken weer voor halve dagen begonnen. Iom arbo heb ik toen bijne 5 mnd opgebouwd naar 40 uur. Eerste keer alles bij elkaar bijna jaar geduurd voordat ik weer 40 uur aan de gang was. Er is altijd positief mee omgegaan door werkgever, nooit gepuched. Erg coulant naar mij geweest. Tevens is mijn grootste probleem, wat moet ik iedereen vertellen als zelfs mijn eigen familie van niets weet. Voor mij geen optie om te vertellen wat er precies aan de hand is en zeker niet over het verleden, juist dat maakt het er niet makkelijker op.
zondag 6 oktober 2013 om 08:49
zondag 6 oktober 2013 om 08:52
Je hoeft het toch niet tegen iedereen te vertellen? Neem op je werk 1 persoon in vertrouwern en vertel verder iedereen dat je vrijwilligerswerk in het buitenland gaat doen. Of een taalcursus. Of iets anders. Lijkt me wel goed als je het tegen je ouders vertelt. Misschien kunnen zij je uit je sociale isolement halen?
zondag 6 oktober 2013 om 12:04
