Opnieuw beginnen

Hoi allemaal,



Ik ben een vrouw van 24 jaar, en ben 2,5 jaar getrouwd met een man uit het buitenland. Hier woon ik dan ook, al ben ik momenteel in Nederland. Al een hele tijd gaat het eigenlijk helemaal niet goed tussen ons. Ik voel me niet meer geliefd door hem. Moet me altijd maar aanpassen aan hem, hij heeft totaal niet door wat voor impact mijn emigratie en de switch naar zijn land/cultuur op mij heeft gehad.



Twee jaar heb ik thuis gezeten, omdat ik niet kon werken. Wachten tot hij thuis kwam na zijn minimaal 12 uur lang durende werkdag. Vanzelfsprekend was hij dan moe. Maar hij was de enige persoon die ik die dagen zag, en had dan ook behoefte aan menselijk contact. Hier was nooit ruimte voor. Ik raakte steeds meer in een isolement, huilde vaak en kreeg het benauwd bij de gedachte dat dit voor altijd zo door zou gaan. Mijn man is absoluut geen prater, maar ik mis de nodige diepgang. Een maatje waarbij ik terecht kan, ook voor de mindere dingen. Ik heb alles zó vaak aangekaart, wat me dwars zit. Maar niets werkt. Hooguit voor een paar uur gaat het dan 'goed'. Of ik krijg opmerkingen naar mijn hoofd in de trant van: 'je wist dat dit de situatie was toen je voor mij koos'. Maar hij wás toen NIET zo! Wat dat betreft botsen onze normen en waarden dan ook enorm. Ik ben opgevoed met vrijheid dat ik altijd alles kan zeggen thuis, en dat kan nu niet meer. Als mijn familie langskomt zijn er ook veel onderwerpen waar zij/wij het niet over 'mogen' hebben, anders word hij chagrijnig.



Ik wil dit niet meer. Ik ben nog jong, en besef me dat dit niet is wat ik voor de rest van mijn leven wil. Ik wil niet meer bang hoeven zijn dat ik iets verkeerds zeg, en altijd maar mijn mond hoeven houden over belangrijke dingen zoals geld, de toekomst etc. Ik ben geen meubelstuk dat er altijd maar is maar genegeerd dient te worden..



Een hele tijd vond ik het normaal, dat 's avonds laat een rondje buiten lopen met mijn man mijn enige 'uitje' was in drie dagen. Maar dit is niet normaal. Ik ga dan ook een punt zetten achter mijn huwelijk. Ik wil helemaal opnieuw beginnen. Geld heb ik niet, ik heb mijn spaargeld dat ik had opgemaakt de afgelopen jaren. Hier baal ik enorm van, maar ik ga knokken voor een zonnige toekomst, een toekomst in vrijheid. Gelukkig heb ik een familie waar ik altijd op terug kan vallen. Daar ben ik heel dankbaar voor.



Ik wilde dit even kwijt.

quote:koos03 schreef op 19 januari 2015 @ 16:41:

Ach meisje.. je bent zo ontzettend jong nog (ik ook hoor)..



Bespreek dit met je familie zodat je volledig je hart kan luchten en even kan zeggen wat je echt vindt. En wellicht is de beste keuze om terug naar Nederland te komen en voor jezelf te kiezen..



Naar welk land ben je geëmigreerd als ik vragen mag?



Mijn ouders weten van mijn twijfels af. Mijn moeder was pas op bezoek, en schrok zich rot toen ze me zo zag. Blijkbaar zag ik er slecht uit, haha. Ik heb toen mijn hart deels bij haar uitgestort. Zij vertelde me dat ik altijd naar huis mag komen, en ze me altijd zullen helpen en steunen.



Specifiek het land noemen kan ik niet doen, aangezien meerdere bekenden van me meelezen op het forum. Maar laat ik het er op houden dat het een land is waar vrouwen over het algemeen niet bepaald gelijk staan aan mannen.

Ik hoop trouwens dat ik dit bij de juiste pijler heb gepost!

quote:Carenza schreef op 19 januari 2015 @ 16:52:

Lieverd, niet meteen meer trouwen met een mogelijke volgende relatie. Je bent nu 2,5 jaar getrouwd, 24 min 2,5 is 21,5 jaar oud toen je trouwde, dan moet je hem al enige tijd gekend hebben. Heb je je nooit verdiept in zijn cultuur? Niet meer gelezen dan de wikipedia-pagina? Het is fijn dat je op je familie kunt rekenen, helemaal terug bij af opnieuw beginnen zal niet meevallen. Gelukkig werkt je leeftijd dan nog in je voordeel. Warme Uiteraard heb ik me verdiept in zijn cultuur! We zijn samen sinds ik 18 ben, dus dat is toch al best een tijd. Hij is vijf keer hier in Nederland geweest, en ik ben drie jaar geleden geëmigreerd. De overige jaren hebben we op- en neer gereisd. Ik ben vaak bij zijn familie geweest, en heb veel van zijn land gezien. Het is absoluut geen impulsief besluit geweest om te emigreren en/of te trouwen . Ik lachte de 'naïeve meiden' van grenzeloos verliefd in principe uit. Maar goed, nu loopt het hier dus ook niet zoals ik gehoopt had. En ik ga nu voor mezelf kiezen, al wil dat niet zeggen dat ik niet verdrietig erom ben. Want ik hou enorm van hem!

quote:koos03 schreef op 19 januari 2015 @ 16:56:

Lieve Vivi,



kom asjeblieft gewoon naar huis. Of eigenlijk nog beter: blijf hier. Enig idee hoe hij zal reageren op zulk soort nieuws?



Deze trip stond al gepland, als ik over een tijdje terug ga gaat er sowieso iemand met me mee. Er moet natuurlijk wel het één en ander geregeld worden namelijk, zoals de scheiding die in gang gezet moet worden. En mijn bagage zal overgescheept moeten worden.



Zijn reactie zal denk ik koeltjes zijn, het zit er namelijk al een tijdje aan te komen. Hij zegt zelf al een tijdje dat hij mij niet kan bieden wat ik nodig heb. Hij ziet dus blijkbaar wel in dat er een hoop mis/kapot is. Maar er aan werken lukt hem niet/wil hij niet. Hij zit zelf ook behoorlijk met zichzelf in de knoop. Ik wil hem graag helpen, maar hij praat niet. Dat is in zijn cultuur gewoon niet normaal, om je gebreken toe te geven, of hulp te zoeken. Helemaal niet als man zijnde.



Ook de rest: bedankt voor jullie lieve reacties!