ouder worden..

Ik zou mijn vader zeker wel helpen als het einde daar is en het genoeg is geweest. Mijn moeder is jaren en jaren ziek geweest. Ze is echt afgetakeld in de laatste jaren van haar leven. Ze kon niet meer praten, bewegen etc. Haar geest was nog volop aanwezig, maar lichamelijk zat ze gevangen. Ik heb de dokter gesmeekt dat er wat moest gebeuren dat dit niet langer kon. Ze was erbij... de dokter wilde eerst haar 60e verjaardag afwachten en dan weer kijken. Diezelfde nacht is ze rustig ingeslapen.... 4 dagen voor ze 60 werd. Mijn moeder wilde niet dood... ze heeft haar grenzen iedere keer verlegd, maar als ze het eerder had gewild had ik haar geholpen. Uit pure liefde voor mijn moeder.



Dus als mijn vader het in de toekomst zou willen dan ben ik er.



Het is inderdaad schrijnend hoe je kunt aftakelen. Hoe weinig bezoek er nog komt (ook van de eigen kinderen). Het is eigenlijk gewoon wachten op de dood. Mijn oma heeft tot haar 85e op haar zelf gewoond. Pas het laatste half jaar werd het minder. Ze werd goed geholpen door haar kinderen.

Ik ben geen groepsmens en zie het ook niet zomaar gebeuren dat dat met het ouder worden zou veranderen. Overigens denk ik dat groepsmensen het wel gezellig kunnen vinden zo'n tehuis waar ze samen kunnen kaarten, bingo-en e.d. Als je hoofd nog helder is tenminste.



Zelf zie ik het juist als je oud wordt als 'n voordeel dat er geen kinderen zijn die je niet tot last wil zijn en waar je op hoopt dat ze je vaak bezoeken, maar je dus ook vaak verwachtingen hebt die niet uitkomen. Terwijl je je door je kinderen toch geroepen voelt zo lang mogelijk vol te houden. Als er niemand meer is aan wie je gebonden bent heb je minder dilemma als je er uit wil stappen voor je lijdensweg te zwaar wordt.

Ik werk in een huis voor dementerende ouderen. Soms zie je niet al te leuke dingen maar over het algemeen is het heel gezellig en huiselijk bij ons. Als iemand een keer niet met de groep wilt eten of op hun eigen appartement wilt blijven is dat ook oké. Als je er niet voor 11 uur wilt om dat je bent gewend om uit te slapen is dat ook goed. Je moet bij ons niets zolang het je functioneren niet beïnvloed. Het is een open instelling dus je mag ook gerust naar buiten als je de weg nog terug weet te vinden. Enige is wel dat de begeleiding er naar half tien niet meer is dus dan worden de mensen verzocht die beneden zitten naar hun kamer te gaan of nog even bij elkaar op de kamer een kop koffie drinkt als je nog verder wilt praten.



Het ligt echt aan wat voor ziektebeeld/kwaaltjes je krijgt en in wat voor instelling je kiest te wonen. Dement betekend niet meteen ongelukkig of dat je totaal niet meer kunt functioneren in een beschermde leef omgeving. Natuurlijk heb je ook mensen voor dat geld maar lang niet voor iedereen.

Als je nou op je 25e of 35e al een ziekte hebt/krijgt waardoor je afhankelijk bent van anderen zou je er dan ook uitstappen?



je verlegt je grenzen telkens, een mens is zo flexibel. Dit kun je pas inzien als je er voor staat.

Hoorde toevallig gisteren van mijn ouders dat mijn vroeger buurmeisje (4 jaar ouder dan ik) er volgende week uit gaat stappen. Ze heeft MS.

Ik vind oud worden echt een schrikbeeld. Als ik afhankelijk van anderen word, hoop ik dat er tegen die tijd eindelijk de mogelijkheid er is om er zelf uit te stappen (op een fatsoenlijke manier).

Lijkt me heel naar, oud worden.



Mijn moeder bijvoorbeeld, nog niet zo oud (54 jaar) heeft fybromyalgie en parkinson en als ik die soms zie lopen of bewegen krijg ik zo'n naar gevoel, of als ze spanning heeft, kan ze niks meer beetpakken of normaal lopen, in zoverre lopen voor haar al normaal gaat.



Soms bedenk ik mij hoe dat is als ze ouder is, je kan natuurlijk oud worden met parkinson en fybromyalgie, maar hoe het later dan is, als ze nu al zoveel pijn heeft, hoe moet dat later dan?



Daar kan ik mezelf weleens druk om maken, maar gelukkig heeft ze m'n vader en 2 hele lieve dochters en schoonzonen die altijd alles voor haar willen doen

Ik ga een voorbeeld nemen aan mijn oma. Die woonde tot op het allerlaatst nog op zichzelf (86 jaar), ging met de taxi naar de supermarkt, want de bus had een te hoge opstap. Had altijd een praatje op de buurt, ging nog naar de handwerkclub, maar meer voor de gezelligheid, want haar vingers deden het niet zo goed meer. At altijd fruit van de groenteman die langskwam en waar ze stiekem verkering mee had (de lieve jongen was 26 en floot haar eens na en omdat ze daar zo om moest lachen hebben ze dat erin gehouden).



Op haar uitvaart kwam zelfs de bedrijfsleider van de supermarkt condoleren, dat vond ik zo tof! Zo wil ik ook graag oud worden!

Eenzaam oud worden hoeft voor ons niet meer. Wij hebben internet en kunnen dus skypen, chatten en forummen in het bejaardentehuis!



Denk wel dat dat een heel verschil is met oudere generaties die deze techniek nog niet hebben meegekregen, die zijn echt afhankelijk van bezoek, terwijl bij ons straks misschien de hele dag ons mobieltje afgaat



Foto's van je kinderen/vrienden/familie via WA en FB zorgen dat je midden in hun leven kunt blijven ook al ben je slecht ter been.



Nu dus alvast een grote sociale kring opbouwen met het oog op later!

We kunnen ook een pact sluiten en beloven dat we als recalcitrante bejaarden nog steeds forummen.

Ik denk (hoop) trouwens wel dat tegen de tijd dat wij 80+ zijn dat we dan als bejaarden wel een ander soort uitstraling/mentaliteit hebben dan wat je nu soms ziet bij de bejaarde generatie. Mensen die nu echt oud zijn hebben levens gehad die meestal niet te vergelijken zijn met de onze. Oorlog meegemaakt, armoede gekend, moeten trouwen en kinderen krijgen, niet het beroep kunnen kiezen wat je wilde, of misschien in zijn geheel niet hebben kunnen of mogen studeren. Weinig van de wereld gezien.

Oké, er zullen best uitzonderingen zijn, maar ik denk dat dit voor een groot deel van de ouderen geldt. Veel levens waren voorspelbaar en misschien niet altijd even makkelijk.



Met de ouder wordende generatie "babyboomers" denk ik dat je al een verandering ziet. Tenminste, dat vind ik zelf wel. Denk ik aan mijn oma en opa terug, 25 jaar geleden dan zie ik ander soort mensen, dan wat ik nu zie in mijn ooms/tantes. Natuurlijk is de blik van een jong kind versus een volwassene ook vertekenend, maar ook de keuzevrijheden die zijn gekomen na de jaren zestig, zeventig en later, hebben mensen - denk ik - gevormd tot meer gelukkige mensen, en dat komt misschien ook wel ten goede van de gezondheid en mentaliteit bij het ouder worden.

Voor de huidige generatie twintigers, dertigers en veertigers geldt dit denk ik al helemaal. Natuurlijk kunnen wij ook allemaal dement en krakkemikkig worden, maar ik denk (of het is gewoon mijn hoop) dat "wij" over vijftig jaar niet te vergelijken zijn met de tachtigers en negentigers van nu.

Ik had een hoog bejaarde buurvrouw, op haar 93e was ze nog goed bij de tijd, ze durfde alleen niet meer naar buiten omdat ze haar arm had gebroken, die breuk genas niet en daar werd ze depressief van. Ze had hulp van thuiszorg en twee van haar kleinkinderen, wij deden een deel van de boodschappen, eten werd bezorgd, daar baalde ze soms van en dan haalde ik haar naar beneden voor de afwisseling, het was namelijk altijd aardappels, groenten en vlees of vis, tegenwoordig is er veel meer variatie in die maaltijden. Ze woonde hier, net als wij, sinds de oplevering, naar een senioren- of aanleunwoning wilde ze niet, ze ging alleen nog verhuizen "tussen zes planken". Ze kreeg haar zin, op een ochtend troffen we haar dood in bed, ze was in haar slaap overleden.

Een vwrzorgingstehuis lijkt mij eigenlijk veel gezelliger dan alleen thuis wonen op die leeftijd. Je sociale netwerk van vrienden en familie dunt ook uit. Je vrienden gaan misschien allemaal wel eerder dood.

Een verzorgingstehuis zou als 'n luxe hotellamer moeten zijn, dus riante suite met zitgedeelte en slaapgedeelte en uiteraard eigen badkamer. Een klein keukenblokje, koelkast, kookplaat, combimagnetron. Verder 'n ruim balkon en uiteraard gratis wifi en het complete tv zender pakket.

Je zou de keuze moeten hebben uit ala carte en buffet/wat de pot schaft en ook roomservice.

Eens met Matroesjka en Elninjoo. Tevens denk ik dat een dergelijke omgeving ook voor het personeel veel aantrekkelijker is om te werken. Enkele jaren geleden is een Belgisch rustoord voor bejaarden geopend, dat zich op homoseksuele bejaarden richt, omdat deze in standaard bejaardenhuizen vaak tegen onbegrip, discriminatie aan liepen of steeds moesten uitleggen dat hun vriendin niet "een" vriendin maar partner was etc. Heteroseksuelen ook welkom, mits open minded. Dat rustoord is gelegen in een groene omgeving met Japanse tuin, sauna, fitness etc.

Misschien moeten mijn vrouw en ik zich maar eens inschrijven.



Hoop ook dat de keukens in bejaardentehuizen over vijftig jaar wat internationaler en moderner zijn.



En als je alleen blijft wonen doe je misschien onbewust toch wel teveel een beroep op familieleden.

Die klinkt gezellig, zou daar ook best tussen komen zitten als 't zover is NYC!

Ik heb gelukkig heel veel mooie voorbeelden mogen zien van familieleden die 85+ jaar oud zijn geworden en nog volop waardevol waren/zijn voor anderen. Met relatief weinig "mankementen" en/of ze zeurden er iig niet over. Konden en kunnen stuk voor stuk tot het laatst het goede en mooie van het leven zien.



Momenteel 1 tante over die 92 wordt en nog op zichzelf woont. Niet meer zelf de deur uit gaat ivm heel slechte ogen en bang om te vallen, maar ze gaat graag nog ergens lunchen of eten als ze thuis gehaald en gebracht wordt. Ze vindt het wel mooi geweest zo, zeker nu bijna alle broers en zussen overleden zijn. Gelukkig blijft ze door neven en nichten in hun leven betrokken.



Zij en andere ooms en tantes (van moeders kant) hechtten wel erg aan hun zelfstandigheid/ onafhankelijkheid, een sterke wil om NIET in een verzorgingstehuis te belanden en dat is ze ook gegeven (geweest). Op het moment dat het thuis echt niet meer ging (met hulp) of in het ziekenhuis belandden leek het wel alsof er een knop om ging (wilden ze zsm een eind eraan), gaven ze het op (of zich over?) en was het een kwestie van paar weken..



1 tante is jaren geleden dement geworden, maar als je zag hoe liefdevol ze in die zorginstelling met die mensen omgingen.. (toch vind ik zoiets wel een schrikbeeld!). 1 aangetrouwde oom ook, maar die bleef tot het laatst thuis wonen omdat tante dat aankon en hij heel lief, vrolijk was en haar met alles graag wou helpen.



Mijn ex-schoonvader is 90 en rijdt gewoon auto, golft minstens 3x per week (pas op latere leeftijd mee begonnen, sportte nooit), heeft 10 jaar geleden nog een hechte vriendengroep opgebouwd, heeft geen hulp in de huishouding (meer), gaat op vakantie met vrienden, pakt het vliegtuig of met de auto, is eigenlijk alleen maar aktiever geworden afgelopen 20 jaar! Niks ouder geworden sindsdien, lijkt het wel.



Mijn lievelingstante is vorig jaar overleden (90), binnen 3 weken nadat ze niet meer op zichzelf kon wonen met hier en daar wat hulp (boodschappen, huishoudelijke hulp),kookte zelf nog, maar kon niet meer zelf de deur uit en met hulp (brengen/halen) ook niet meer. En dat vond ze vreselijk. Moest naar het ziekenhuis, kreeg longontsteking daar, was volledig bij zinnen, maar weigerde behandeling, stopte zo goed als helemaal met eten en drinken, vond het welletjes geweest. Gaf laatste jaren elke verjaardag nog een feest buiten de deur voor alle familie (ook achterneven en nichten en hun kinderen).



Mijn moeder is de jongste (83), heeft wel lichamelijke klachten en slecht ter been maar wil per se blijven wonen in haar veel te grote huis met grote tuin. Hun drang tot onafhankelijkheid (die ze met elkaar gemeen hebben) houdt deze mensen misschien wel langer op de been? Wel hulp in de huishouding, maar verder doet ze alles zelf. Gaat rustig een eindje rijden en in haar eentje uit eten of ergens een kop koffie drinken, of met een vriendin, of met 1 van de kinderen.



Wat ze ook allemaal gemeen hebben met elkaar is dat ze goed alleen kunnen/konden zijn, of zelf veel investeerden in vriendschappen en familiebanden, en gezellig/opgewekt/optimistisch oud zijn geworden, waarderen als er iemand belt of langskomt, geinteresseerd blijven, betrokken bij anderen en de wereld.. geen klagers, altijd de zonnige kant zien.



Op die manier hebben ook de alleenstaande tantes hun contacten op peil gehouden, bleven/blijven bijv neven en nichten graag langskomen of helpen.. ook opvallend jarenlange relatie met hun hulp in de huishouding (soms wel meer dan 30 jaar, tot die dan zelf te oud/ziek werd) en ik denk dat het dus belangrijk is om waardevolle duurzame relaties te hebben op latere leeftijd.



Soort "je oogst wat je zaait", (mits je mentaal en fysiek in redelijke conditie blijft natuurlijk en dat heb je zelf niet in de hand, ook "goede genen" en mazzel helpen een handje. Geen van deze mensen deden (ooit) echt aan sport, de meesten rookten niet en dronken geen/weinig alcohol, een paar wel (roken, sigaartjes) en bleven tot op hoge leeftijd gezond (87)..



In elk geval allemaal de instelling dat je zelf iets van je situatie moet maken, voor zover je daar zelf invloed op hebt. Interesse(s) houden, bezigheden, zichzelf goed kunnen vermaken, contacten, jezelf niet oud voelen, zoveel mogelijk blijven leven zoals je deed (als je daar tevreden mee bent) zijn denk ik allemaal ingredienten om prettig oud te worden.



Iemand hierboven zei het al: het hangt er denk ik wel redelijk vanaf hoe je nu in het leven staat, hoe je het leven ervaart (eenzaam? prettig? waardevol, glas halfvol of halfleeg zien?)..

quote:viva-amber schreef op 18 januari 2014 @ 12:26:

Lid worden van de vereniging voor vrijwillige euthenasie.Dit.

quote:fiool schreef op 18 januari 2014 @ 14:44:

Ik zie wat Alzheimer met mijn - nog relatief jonge - ouder doet en dat zal ik mezelf, mijn partner en mijn kinderen niet aandoen. Mocht het mij overkomen, dan stap ik er zelf op een nette manier uit.

Zeg ik nu...Eens.