Ouders met slecht huwelijk

11-07-2013 21:16 68 berichten
Alle reacties Link kopieren
Nvt
anoniem_21333 wijzigde dit bericht op 05-12-2017 23:33
Reden: Ff
99.88% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
Heb je hier weleens alleen met je moeder over gepraat? Wat zegt ze er zelf over?
Jij wil dat iedereen gelukkig is? Laat het los, het is een onmogelijk streven en het is jouw zaak niet. Jouw ouders zijn volwassen mensen als ze willen scheiden dan zouden ze dat wel doen. Blijkbaar zijn ze niet zo ongelukkig dan jij denkt
Alle reacties Link kopieren
Klinkt als mijn ouders.



Mijn moeder heeft na jaren aanmodderen eindelijk gezegd dat ze er geen zin meer in had. Zodra ie binnenkwam was de stemming down, iedereen fluisterde, niets leuks meer aan.



En maar goed ook dat mama er mee stopte, zoveel ruzie op dat moment dat ik anders op mijn 17e het huis uit gegaan zou zijn, bij vrienden of whatever als ik maar niet daar hoefde te zijn.
Alle reacties Link kopieren
Hoi,

Ik kan er niet goed over praten omdat ik sommige dingen zeg maar gewoon niet wil weten. Toevallig laatst wel even over gehad en dan zegt mijn moeder van je weet hoe die is, en dat ze er gek van word en dat er gelukkig genoeg andere mensen zijn die haar wel waarderen. Ik kan deze woorden dus niet goed horen omdat ik er zo verdrietig van word.
Alle reacties Link kopieren
quote:statafel schreef op 11 juli 2013 @ 21:21:

Hoi,

Ik kan er niet goed over praten omdat ik sommige dingen zeg maar gewoon niet wil weten. Toevallig laatst wel even over gehad en dan zegt mijn moeder van je weet hoe die is, en dat ze er gek van word en dat er gelukkig genoeg andere mensen zijn die haar wel waarderen. Ik kan deze woorden dus niet goed horen omdat ik er zo verdrietig van word.

Als je haar wilt helpen zul je je daar toch echt overheen moeten zetten.



Maar...zolang je er niet echt over praat met haar weet je dus eigenlijk nieteens hoe het zit. Misschien vindt je moeder het wel best zo. Accepteert ze hoe hij is en wil ze zichzelf de moeite van een scheiding besparen. Scheiden is ook niet zaligmakend.
Alle reacties Link kopieren
Nooit met zijn allen op vakantie geweest= Ben je enig kind, of denken je eventuele broers en zussen er ook zo over=

Mijn vader heeft tot zijn ruim 50ste altijd hard gewerkt, mijn moeder was altijd thuis, als ik zo eens terugkijk vond ik hun huwelijk heel anders als het huwelijk dat wij hebben. Hou jij ook je mond als je vader tegen je moeder tekeer trekt, klaagt je moeder tegen jou...
die ik wilde bestaat al...
Alle reacties Link kopieren
Ja ik denk vaak genoeg ga uit elkaar (maar dan wel op een fatsoenlijke manier) maar ben ook erg bang oor de gevolgen. Zou t fijn vinden als ze beide voor hun geluk gaan en op een fijne manier uit elkaar zouden kunnen gaan. Denk dat er bij hen erg veel schaamte voor is en voor de kinderen (ik dus en mijn broer) niet fijn...mijn moeder is financieel totaal afhankelijk van min vader. Dat zou geen reden moeten zijn maar speelt zeker ook wel mee.
Mijn ouders zitten ook al 40 jaar in een slecht huwelijk, mijn vader uit gemakszucht mijn moeder omdat ze finacieel niet wilt inleveren. Toen ze dit ooit met mij deelde heb ik haar (op 15 jarige leeftijd! Wat ontzettend slecht om dan je relatieproblemen met je kind te bespreken...) verteld dat als ze om financiele reden bij hem wil blijven ze er maar het beste van moet maken en maar moet slikken dat hij is zoals hij is. Maar ja nu gaat me vader bijna met pensioen en mijn moeder mijn moeder ziet er enorm tegen op dat hij thuis moet zitten.



Tja zeker niet gezellig allemaal, maar ze gaan nog samen door 1 deur, ze kunnen er een einde aan maken en dat doen ze niet... Ik heb me er maar bij neer gelegd....
Alle reacties Link kopieren
Ach...je trekt je het "lot" van je moeder aan. Herkenbaar.

Jij bent niet verantwoordelijk voor hun geluk meisje, dat moeten ze zelf doen.

Misschien is je moeder ongelukkig, misschien niet. Wat kort door de bocht maar als het echt zo erg was, zou ze er wel een punt achter zetten.

Hoe oud ben je?
quote:statafel schreef op 11 juli 2013 @ 21:21:

Hoi,

Ik kan er niet goed over praten omdat ik sommige dingen zeg maar gewoon niet wil weten. Toevallig laatst wel even over gehad en dan zegt mijn moeder van je weet hoe die is, en dat ze er gek van word en dat er gelukkig genoeg andere mensen zijn die haar wel waarderen. Ik kan deze woorden dus niet goed horen omdat ik er zo verdrietig van word.



Dan zit er maar 1 ding op: niet zo vaak daar komen en minder luisteren.



Het is hard maar je kan ze niet veranderen en ze gáán niet veranderen voor jou of voor iemand anders. Als er iets verandert dan zal dat echt bij je moeder zelf moeten groeien, en ook dáár kan jij niet bij helpen.

Je moeder is een volwassen vrouw, ook al gedraagt ze zich niet altijd zo. Het kan jouw verantwoordelijkheid niet zijn als dochter. Jij hebt een eigen leven op te bouwen.



Dit hoort bij het proces van volwassen worden en loskomen van je familiecultuur. Jouw leven met jouw doelen, jouw wensen, jouw liefdes die jij uitkiest (itt je familie).

Sterkte, succes maar ook veel plezier bij dit proces.
Alle reacties Link kopieren
quote:statafel schreef op 11 juli 2013 @ 21:26:

Ja ik denk vaak genoeg ga uit elkaar (maar dan wel op een fatsoenlijke manier) maar ben ook erg bang oor de gevolgen. Zou t fijn vinden als ze beide voor hun geluk gaan en op een fijne manier uit elkaar zouden kunnen gaan. Denk dat er bij hen erg veel schaamte voor is en voor de kinderen (ik dus en mijn broer) niet fijn...mijn moeder is financieel totaal afhankelijk van min vader. Dat zou geen reden moeten zijn maar speelt zeker ook wel mee.In de praktijk gebeurt dit zelden.
Alle reacties Link kopieren
Ik wil ze het liefste helpen natuurlijk maar voor nu wil ik juist zorgen dat ik het beter los kan laten, dat ik t niet binnen laat komen zeg maar. Op vakantie zeker wel gewest met z'n allen en dat is eigenlijk gewoon hetzelfde verhaal. Maar met skiën ofzo dan ben je toch bezig zeg maar.

Ik probeer vaak juist de confrontatie aante gaan met m'n vader, maar dan krijgt m'n moeder eigenlijk we de schuld van alles dus soms houd ik ook maar m'n mond.
Jouw moeder zou haar relatieproblemen niet bij jou neer mogen leggen. Als ze over je vader klaagt zou je kunnen zeggen dat je het niet wilt weten en dat ze haar klachten maar bij vader neer moet leggen
Alle reacties Link kopieren
Je vader is zoals hij is. Blijkbaar is hij toch op de een of andere manier goed genoeg voor je moeder en daar heb je het helaas mee te doen.
Alle reacties Link kopieren
Mijn moeder klaagt trouwens ook regelmatig over haar relatie (niet mijn vader) bij mij. Op een gegeven moment na 10x hetzelfde advies gegeven te hebben heb ik gewoon gezegd dat ze zich niet zo aan moeten stellen en zich of moeten neerleggen bij hun verschillen waar ze niet uit komen of gewoon uit elkaar moeten gaan.
Alle reacties Link kopieren
M'n moeder doet dat eigenlijk ook nooit hoor. Misschien 1 keer per jaar ff dus vind niet dat ze het bij mij neer legt.

Ik wil gewoon gelukkige ouders. Denk soms dat onmenselijk om in zo'n benauwde thuissituatie te zitten waarbij gupje continu op je vingers wordtgekeken en getikt.
Alle reacties Link kopieren
Eens met Meds



Zolang je moeder en je vader niet geholpen willen worden kun je er helemaal niks aan doen.



Concentreer je op je eigen leven, zorg dat jij niet in de valkuilen van je ouders trapt. Zorg dat je zelfstandig blijft en wordt gelukkig.



Sterte met loskomen meid.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
Trouwens:Mijn moeder leek ook altijd te lijden onder mn vader, ontzettend veel ruzie en het is ook gewoon een dominante, vervelende man.

Maar wat denk je? 20 jaar later hebben ze het prima samen. Nog steeds in een voor mij vreemde verstandhouding waar IK nooit voor zou kiezen maar ze zijn zo op die manier op elkaar ingespeeld.



Denk je echt dat jouw moeder gelukkiger zal worden als ze er alleen voor staat? Na een slepende scheiding, misschien zonder inkomen, goedkoop huurhuisje, geen aanspraak, leeg bed, alleen eten.



Vergis je niet dat gezelschap, hechting, delen van kinderen, een leven... een hoop waard is en mensen vaak gewoon een bepaalde omgang met elkaar ontwikkelen.

Daar kiezen ze voor en zijn ze tevreden mee. Dat kunnen wij, gezonde mensen, ons niet voorstellen maar toch gaat het zo. Helaas voor de kinderen die er tussen zijn opgegroeid en het met lede ogen aanzien. Accepteer het.
Alle reacties Link kopieren
Dank voor t reageren!
Alle reacties Link kopieren
Als mensen veertig jaar samen wonen kiezen ze dus duidelijk voor elkaar. Dat jij nooit voor een relatie als die van hen zou kiezen en graag zou zien dat zij anders met elkaar omgaan is dan verder dan niet van belang. Ik zou me gaan richten op mijn eigen gezin en leven en dat van hen aan henzelf laten. Schijnbaar zijn ze beiden tevreden zo anders doe je dit niet veertig jaar lang.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
En ga niet meer met ze op vakantie als het je (begrijpelijkhoor) zo klote laat voelen om het aan te zien.

Je bent volwassen en het zou goed zijn om te leren dat je jezelf gewoon uit onprettige situaties, waarvan je weet dat ze niet goed voor JOU zijn, kan losmaken.

Anders doe je niets anders dan je moeder. Vasthouden en rondwentelen in het vertrouwde drama.
Alle reacties Link kopieren
Tevreden weet ik niet, meer dat ze samen in 1 huis wonen maar niet meer met elkaar zeg maar. Ze slapen apart en min moeder doet veel om thuis weg te zijn. Maar ze hebben bv 1 auto, waarbij mijn vader ook al moeilijk kan doen als ze die mee neemt (misschien niet altijd maar wel af en toe) bang dat er krassen op zijn auto komen ofzo...
Alle reacties Link kopieren
Ik zou trouwens nooit de relatie van mijn moeder of mijn vader willen (beide een andere partner na de vechtscheiding ~na een ongelukkig huwelijk) maar ze hebben blijkbaar toch behoefte aan een bepaald patroon waar ze bij elke relatie tegenaan lopen.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
Alle reacties Link kopieren
Hoe je los moet laten, dat is inderdaad heel moeilijk aan te leren. Bij mij helpt het om steeds weer hardop te denken: "hun huwelijk. Niet het mijne." En wat je je ook moet realiseren dat het blijkbaar niet slecht genoeg is voor je moeder om te vertrekken. Dit is háár relatie met je vader. Ze kiest ervoor om al 40 jaar samen met hem te leven. Als zij hiervoor kiest, waarom blijf jij dan steeds denken dat ze een andere keuze moet maken? En denk je dat je iets aan de situatie verandert door er constant over te piekeren?

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven