Psyche
alle pijlers
ouders: wat is erger
zaterdag 10 november 2012 om 19:32
quote:yogonaise schreef op 10 november 2012 @ 19:00:
Ik vroeg mij ineens af wat is erger: Een liefdevolle ouder die overleden is, of het hebben van een ouder die nog leeft, maar die niet naar je omkijkt en altijd negatief over je is (geweest).
Jij hebt allebei toch? Weet ik uit een ander topic. Volgens mij kun je zulke pijn niet wegen. Beiden doet verschrikkelijk zeer.
Je vraagt het niet om te provoceren volgens mij.
Ben je er erg mee bezig momenteel?
Ik vroeg mij ineens af wat is erger: Een liefdevolle ouder die overleden is, of het hebben van een ouder die nog leeft, maar die niet naar je omkijkt en altijd negatief over je is (geweest).
Jij hebt allebei toch? Weet ik uit een ander topic. Volgens mij kun je zulke pijn niet wegen. Beiden doet verschrikkelijk zeer.
Je vraagt het niet om te provoceren volgens mij.
Ben je er erg mee bezig momenteel?
zaterdag 10 november 2012 om 19:35
zaterdag 10 november 2012 om 19:37
Ik heb mijn vader die ik 30 jaar niet gezien had, teruggezien op zijn sterfbed. Blij dat hij zijn dochter weer terug had en te zwak om zijn levensverhaal te vertellen en om die van mij aan te horen. Heel ingrijpend en de tijd daarna ook. Want, je hebt verdriet, maar hoe rouw je om iemand die er nooit is geweest?
Op mijn werk vond een collega waarvan haar vader was overleden, mijn verdriet maar overdreven, ik had mijn vader immers nauwelijks gekend en zij die van haar wel. Ongelooflijk vond ik dat, alsof je verdriet kan vergelijken.
Op mijn werk vond een collega waarvan haar vader was overleden, mijn verdriet maar overdreven, ik had mijn vader immers nauwelijks gekend en zij die van haar wel. Ongelooflijk vond ik dat, alsof je verdriet kan vergelijken.
zaterdag 10 november 2012 om 21:06
Ik ben mijn vader verloren, maar ik zeg altijd: hoe klote ook, hij is wel 21 jaar lang op z'n sloffen de ALLERALLERALLERleukste, liefste, grappigste, geïnteresseerdste, gewoon beste vader geweest die je je maar kunt indenken.
Hij bouwde aan, beschermde en koesterde mijn wereld 21 jaar lang.
Niet zo heel gek dat mijn wereld instortte toen hij overleed.
Maar nu, een jaar na dato, herinner ik me zijn grapjes, zie en voel ik hem om me heen en in mijzelf (gezicht, gebaren, gebruiken, lach). Ik voel nog steeds alle liefde die hij heeft gegeven, ik ervaar hem in hoe mijn relatie met mijn vriend is. Dat we onszelf aan elkaar over kunnen geven, en ook al zijn we onzeker, onervaren, onvolwassen, we kunnen ons kwetsbaar opstellen omdat onze ouders er waren.
Ik heb veel jeugdtrauma's, maar een gebrek aan loefde en aandacht van of juist afwijzing door (een van) de ouders heb ik godzijdank nooit meegemaakt.
Wat er ook gebeurde, mijn ouders stonden voor me klaar. Mijn moeder nog steeds. En langzamerhand begin ik me te realiseren: mijn vader ook, nog steeds. Niet in levenden lijve, maar omdat hij me 21 jaar lang heeft kunnen geven. En dat vergeet je niet meer. Het gaat niet om koesteren wat je hebt gehad. Het gaat erom dat liefdevolle ouders in alle dagelijkse dingen van hun kinderen zitten.
En soms denk ik: godverdomme, wat is het toh verschrikkelijk oneerlijk dat papa dood is. Maar in mijn hoofd hoor ik hem dan zeggen: ik ben trots op je, Kaboutertje. Het komt wel goed. Huilen is ook oké. Boos zijn is ook oké.
Dus op een bepaalde manier, is hij er nog steeds.
Of iemand anders dat ook zo ervaart, is de vraag. Maar ik ben iig blij en vereerd dat ik 21 jaar lang mijn vader heb mogen kennen en dat ik altijd zijn dochter zal blijven. In mijn herinnering en in wat ik zelf zal (proberen) uit te dragen.
Hij bouwde aan, beschermde en koesterde mijn wereld 21 jaar lang.
Niet zo heel gek dat mijn wereld instortte toen hij overleed.
Maar nu, een jaar na dato, herinner ik me zijn grapjes, zie en voel ik hem om me heen en in mijzelf (gezicht, gebaren, gebruiken, lach). Ik voel nog steeds alle liefde die hij heeft gegeven, ik ervaar hem in hoe mijn relatie met mijn vriend is. Dat we onszelf aan elkaar over kunnen geven, en ook al zijn we onzeker, onervaren, onvolwassen, we kunnen ons kwetsbaar opstellen omdat onze ouders er waren.
Ik heb veel jeugdtrauma's, maar een gebrek aan loefde en aandacht van of juist afwijzing door (een van) de ouders heb ik godzijdank nooit meegemaakt.
Wat er ook gebeurde, mijn ouders stonden voor me klaar. Mijn moeder nog steeds. En langzamerhand begin ik me te realiseren: mijn vader ook, nog steeds. Niet in levenden lijve, maar omdat hij me 21 jaar lang heeft kunnen geven. En dat vergeet je niet meer. Het gaat niet om koesteren wat je hebt gehad. Het gaat erom dat liefdevolle ouders in alle dagelijkse dingen van hun kinderen zitten.
En soms denk ik: godverdomme, wat is het toh verschrikkelijk oneerlijk dat papa dood is. Maar in mijn hoofd hoor ik hem dan zeggen: ik ben trots op je, Kaboutertje. Het komt wel goed. Huilen is ook oké. Boos zijn is ook oké.
Dus op een bepaalde manier, is hij er nog steeds.
Of iemand anders dat ook zo ervaart, is de vraag. Maar ik ben iig blij en vereerd dat ik 21 jaar lang mijn vader heb mogen kennen en dat ik altijd zijn dochter zal blijven. In mijn herinnering en in wat ik zelf zal (proberen) uit te dragen.
zondag 11 november 2012 om 11:02
Ik heb beide. Mijn vader, met wie ik enorm close was, is overleden en mijn moeder wil niks met me te maken hebben. Ik weet niet wat ik erger vindt. Ik mis m'n vader enorm omdat hij en ik een supergoede band hadden. M'n moeder mis ik bijna nooit omdat ik haar absoluut een naar mens vindt. Tja... wat is erger...
zondag 11 november 2012 om 11:28
quote:yogonaise schreef op 11 november 2012 @ 11:04:
@cici: wat vertel jij als (nieuwe) mensen bv vragen of je je ouders vaak ziet? Vertel jij dan dat je je moeder niet meer ziet?Ja hoor. Uit mezelf zal ik dat niet zo snel vertellen aan mensen die ik niet zo goed ken. Maar als men mij er echt direct naar vraagt dan ga ik niet liegen. Het is zoals het is. Ik probeer het altijd wel een beetje luchtig over te laten komen en treed niet in details. Overigens is het meestal wel een lastig gespreksonderwerp als het ter tafel komt. Veel mensen kunnen het niet begrijpen en weten daardoor niet hoe ze moeten reageren. Wat dat betreft is een overleden ouder makkelijker uit te leggen...
@cici: wat vertel jij als (nieuwe) mensen bv vragen of je je ouders vaak ziet? Vertel jij dan dat je je moeder niet meer ziet?Ja hoor. Uit mezelf zal ik dat niet zo snel vertellen aan mensen die ik niet zo goed ken. Maar als men mij er echt direct naar vraagt dan ga ik niet liegen. Het is zoals het is. Ik probeer het altijd wel een beetje luchtig over te laten komen en treed niet in details. Overigens is het meestal wel een lastig gespreksonderwerp als het ter tafel komt. Veel mensen kunnen het niet begrijpen en weten daardoor niet hoe ze moeten reageren. Wat dat betreft is een overleden ouder makkelijker uit te leggen...
zondag 11 november 2012 om 13:39
maandag 12 november 2012 om 14:50
Ik denk dat het erger is dat een ouder niet naar je omkijkt. Ik heb hele liefdevolle ouders gehad, en ze leven allebei niet meer, maar ik kan terugkijken op hele fijne lieve ouders. Mijn m oeder is niet oud geworden, maar wat was ze een geweldige moeder. Mijn vader is wel oud geworden, en is vorig jaar overleden, maar ik kijk op hem ook als een liefdevolle vader terug.
vrijdag 16 november 2012 om 07:59
ik vind het wel een goede vraag. Ik heb het mezelf ook wel eens afgevraagd. Ik heb namelijk een vriendin waarvan haar moeder is overleden, en daar heeft ze nog erg verdriet van.
Ik heb een moeder die zo lomp is en niet naar mij omkijkt. ze zal misschien op haar manier wel om mij geven, maar ik merk daar verder niks van en heb mijn hele leven veel liefde een aandacht gemist. Ik heb altijd alles alleen moeten doen, en dat heeft mij karakter in negatieve zin gevormd.
soms denk ik wel eens: had ik maar een liefdevolle moeder met aandacht die op een gegeven moment stierf, dan zo'n koude kikker die het niet interesseert. Ik had dan misschien een beter persoon geweest.
Maar toch heeft mijn vriendin natuurlijk recht op haar verdriet. dat is ook erg. Maar ik kan het niet laten om het toch op deze manier te bekijken
Ik heb een moeder die zo lomp is en niet naar mij omkijkt. ze zal misschien op haar manier wel om mij geven, maar ik merk daar verder niks van en heb mijn hele leven veel liefde een aandacht gemist. Ik heb altijd alles alleen moeten doen, en dat heeft mij karakter in negatieve zin gevormd.
soms denk ik wel eens: had ik maar een liefdevolle moeder met aandacht die op een gegeven moment stierf, dan zo'n koude kikker die het niet interesseert. Ik had dan misschien een beter persoon geweest.
Maar toch heeft mijn vriendin natuurlijk recht op haar verdriet. dat is ook erg. Maar ik kan het niet laten om het toch op deze manier te bekijken
zaterdag 17 november 2012 om 01:26
