Psyche
alle pijlers
Over graf plassen
woensdag 12 oktober 2016 om 23:01
Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. Ik had al 10 jaar geen contact meer. Ze was zwaar overspannen/had psychoses etc en ik was al van jongs af aan meer een moeder voor mijn moeder. Ze uitte haar verdriet nadat ik geen contact meer wou (het ging slecht met mij als ik contact met haar had) in boosheid naar mij toe. Niet veel later is mijn vader gescheiden. Toen was iedereen van vaders kant slecht. Nu de crematie etc is geweest begint het normale leven weer. Het voelt alleen heel raar. Mijn man en kinderen hebben mijn moeder nooit gekend. Mijn vader doet net of hij blij is. Mijn grootmoeder leeft nog en die is nog van de oude opvatting "niet over praten". En mijn oom is boos om wat ze ons heeft aangedaan; hij zei letterlijk dat hij de hond over haar graf wou laten plassen.... ik heb 1 zusje die veel jonger is. Zij had als enige van de familie nog wel contact met mijn moeder. Ik heb de week van overlijden tot de crematie wel gehuild (alle herinneringen kwamen weer boven), maar nu niet meer. Heb ook niet het idee dat ze dood is. Mijn leven is niet ingrijpend verandert in de alledaagse dingen (geen lege plek aan tafel etc). Is dit het hele rouwproces? Of heb ik dat al gehad in de 10 jaar dat ik geen contact meer had? Ik heb zelf een moeder gehad die er niet voor haar kind was en ik ben zo bang dat ik als haar eindig... en dat wil ik niet voor mijn kinderen! Ik ben haast drukker met de zin "over haar graf plassen" dan met haar overlijden... Iemand ervaring met het geen contact hebben met een ouder en dat deze overlijd zonder elkaar weer gesproken te hebben?
woensdag 12 oktober 2016 om 23:19
Geen ervaring mee, maar ik kan me voorstellen dat het een heel moeilijk te plaatsen situatie voor je is.
Misschien komt de rouw nog, misschien ook niet.
Dat je bang bent hetzelfde te worden als je moeder, zegt dat je je bewust bent van hoe je zelf in het moederschap staat. Dat lijkt me een meer dan goed teken. Ik zou me geen zorgen maken wat dat betreft!
Misschien komt de rouw nog, misschien ook niet.
Dat je bang bent hetzelfde te worden als je moeder, zegt dat je je bewust bent van hoe je zelf in het moederschap staat. Dat lijkt me een meer dan goed teken. Ik zou me geen zorgen maken wat dat betreft!
woensdag 12 oktober 2016 om 23:21
Volgens mij is het onfatsoen dat in de woorden van jouw oom schuilt meer de reden waarom jij je dit zo aantrekt. Kan dat?
Kan me indenken dat je misschien ondanks alles wat er is gebeurd het alsnog te ver vindt gaan dat hij zo vernederend en dus onfatsoenlijk reageert.Dat je wellicht allang emotioneel afstand van haar (en alles) hebt genomen maar dat dit voor jou nog steeds geen reden is om zo vernederend over haar te praten?
Kan me indenken dat je misschien ondanks alles wat er is gebeurd het alsnog te ver vindt gaan dat hij zo vernederend en dus onfatsoenlijk reageert.Dat je wellicht allang emotioneel afstand van haar (en alles) hebt genomen maar dat dit voor jou nog steeds geen reden is om zo vernederend over haar te praten?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:27
quote:avaha schreef op 12 oktober 2016 @ 23:19:
Geen ervaring mee, maar ik kan me voorstellen dat het een heel moeilijk te plaatsen situatie voor je is.
Misschien komt de rouw nog, misschien ook niet.
Dat je bang bent hetzelfde te worden als je moeder, zegt dat je je bewust bent van hoe je zelf in het moederschap staat. Dat lijkt me een meer dan goed teken. Ik zou me geen zorgen maken wat dat betreft!
Precies. Ik had de rouw al gehad nadat het contact definitief verbroken. Misschien is dat voor jou ook zo.
Qua kinderen, één ding is zeker, je weet iig hoe het níet moet, althans, dat is mijn ervaring. Wat hierboven al staat, je bent je ervan bewust dus kun je waken dezelfde kant op te gaan als je moeder.
Geen ervaring mee, maar ik kan me voorstellen dat het een heel moeilijk te plaatsen situatie voor je is.
Misschien komt de rouw nog, misschien ook niet.
Dat je bang bent hetzelfde te worden als je moeder, zegt dat je je bewust bent van hoe je zelf in het moederschap staat. Dat lijkt me een meer dan goed teken. Ik zou me geen zorgen maken wat dat betreft!
Precies. Ik had de rouw al gehad nadat het contact definitief verbroken. Misschien is dat voor jou ook zo.
Qua kinderen, één ding is zeker, je weet iig hoe het níet moet, althans, dat is mijn ervaring. Wat hierboven al staat, je bent je ervan bewust dus kun je waken dezelfde kant op te gaan als je moeder.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:28
Een beetje, en ik heb idd het rouwproces al achter de rug. Nu heeft mijn moeder niet zo lang meer, heb ik gehoord en heb er wel over nagedacht maar verdrietig word ik er niet meer van. Niet op de manier als je zou worden als je nog contact hebt, neem ik aan. Vind het wel erg hoor maar het afscheid nam lang geleden al plaats en dat is okee, ik heb het verwerkt. Mijn moeder was/is ook iemand met een stoornis, geen idee welke hoor maar het was niet makkelijk vroeger om met haar anders zijn om te gaan. Ik voel dus wel een beetje met je mee. Sterkte.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:32
Het is oneerlijk van je oom om zo over haar te praten.
Dat onrecht zou mij ook dwarszitten.
Alles wat je moeder haar omgeving heeft "aangedaan", kwam omdat ze ziek was.
Je hebt het contact toendertijd denk ik terecht verbroken, dat is geen beslissing die je makkelijk neemt.
Je zal dus gewoon niet anders gekunt hebben.
Maar ze was wel je moeder, en dus piest niemand over haar graf.
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
Sterkte, het lijkt me toch moeilijk.
Dat onrecht zou mij ook dwarszitten.
Alles wat je moeder haar omgeving heeft "aangedaan", kwam omdat ze ziek was.
Je hebt het contact toendertijd denk ik terecht verbroken, dat is geen beslissing die je makkelijk neemt.
Je zal dus gewoon niet anders gekunt hebben.
Maar ze was wel je moeder, en dus piest niemand over haar graf.
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
Sterkte, het lijkt me toch moeilijk.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:32
quote:S-Meds schreef op 12 oktober 2016 @ 23:25:
Rot dat je zo'n moeder had. Je moeder heeft er vast ook niet zelf om gevraagd dat ze ziek werd. Probeer in te zien dat het geen opzet was en maak wat van je leven.Zo zie ik het ook. Ze kon/kan er ook niks aan doen. En heb mezelf ook vergeven dat ik niet meer met haar om kon gaan op een dag. Het zij zo, treurig, maar ik heb mijn eigen leven en zij ook.
Rot dat je zo'n moeder had. Je moeder heeft er vast ook niet zelf om gevraagd dat ze ziek werd. Probeer in te zien dat het geen opzet was en maak wat van je leven.Zo zie ik het ook. Ze kon/kan er ook niks aan doen. En heb mezelf ook vergeven dat ik niet meer met haar om kon gaan op een dag. Het zij zo, treurig, maar ik heb mijn eigen leven en zij ook.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:36
quote:delite schreef op 12 oktober 2016 @ 23:32:
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
@TO: Dit want er zijn denk ik geen standaard reacties op verlies, jij hebt alleen de jouwe.
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
@TO: Dit want er zijn denk ik geen standaard reacties op verlies, jij hebt alleen de jouwe.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 12 oktober 2016 om 23:37
Of dit het hele rouwproces is zul je helaas moeten ondervinden, maar misschien heb je inderdaad alles al verwerkt en was de afstand al te groot.
Ik heb dit met mijn broer meegemaakt, hadden zelden nog contact. Ik kreeg wel met rouw te maken, maar meer om wat nooit meer zou kunnen. Nooit meer zouden we toch die band krijgen waar ik mijn hele leven naar hunkerde. Ook kreeg ik last van schuldgevoelens, had ik maar...dan leefde hij nog. Verder bracht het bij mij persoonlijk heel veel teweeg omdat ik dezelfde ziekte heb. Ik herken ook het vreemde aan het feit dat mijn toenmalige man en kind hem niet kende. Mijn exman begreep totaal niet dat het bij mij zoveel teweeg bracht.
Heb je reden om aan te nemen dat jij haar ziekte ook hebt, of is het gewoon de angst net zo te worden?
Ik heb dit met mijn broer meegemaakt, hadden zelden nog contact. Ik kreeg wel met rouw te maken, maar meer om wat nooit meer zou kunnen. Nooit meer zouden we toch die band krijgen waar ik mijn hele leven naar hunkerde. Ook kreeg ik last van schuldgevoelens, had ik maar...dan leefde hij nog. Verder bracht het bij mij persoonlijk heel veel teweeg omdat ik dezelfde ziekte heb. Ik herken ook het vreemde aan het feit dat mijn toenmalige man en kind hem niet kende. Mijn exman begreep totaal niet dat het bij mij zoveel teweeg bracht.
Heb je reden om aan te nemen dat jij haar ziekte ook hebt, of is het gewoon de angst net zo te worden?
woensdag 12 oktober 2016 om 23:38
woensdag 12 oktober 2016 om 23:46
quote:Grobbekuiken schreef op 12 oktober 2016 @ 23:15:
Ja ik. Had ook al jaren geen contact meer met mijn vader. Toen ik via via hoorde dat ie was overleden, deed me dat niet zo veel. Eerder een soort 'dat was het dan' gevoel.
Idem.
Afscheid had ik al jaren eerder genomen. Ik had eerder verdriet om waarom het zo gelopen was dan om zijn dood.
Ja ik. Had ook al jaren geen contact meer met mijn vader. Toen ik via via hoorde dat ie was overleden, deed me dat niet zo veel. Eerder een soort 'dat was het dan' gevoel.
Idem.
Afscheid had ik al jaren eerder genomen. Ik had eerder verdriet om waarom het zo gelopen was dan om zijn dood.
donderdag 13 oktober 2016 om 00:02
Psychisch ziek is ook ziek.Daar vraagt niemand om, net zo min als iemand om kanker vraagt.
Ik vind de situatie in triest en de opmerking van je oom schandalig.
Gecondoleerd en sterkte gewenst
Ik vind de situatie in triest en de opmerking van je oom schandalig.
Gecondoleerd en sterkte gewenst
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
donderdag 13 oktober 2016 om 00:09
Ik heb sinds mijn 15e geen contact meer met mijn moeder. Altijd gedacht dat ik het wel verwerkt had, tot ik zelf moeder werd. Zware depressie gekregen omdat ik zo bang was te worden als zij.
Nu na 2 jaar therapie heb ik het idee dat ze mijn leven niet meer beheerst in die zin. Maar vraag me regelmatig af wat het met me zou doen als ik hoor dat ze er niet meer is.
Misschien helemaal niets, ik weet niet eens of ik überhaupt naar haar uitvaart zou gaan. Maar misschien ook wel verdriet om hetgeen dat nooit is geweest.
Veel sterkte. Rare tijd lijkt me en verwarrend. Niets is goed of fout wat je voelt
Nu na 2 jaar therapie heb ik het idee dat ze mijn leven niet meer beheerst in die zin. Maar vraag me regelmatig af wat het met me zou doen als ik hoor dat ze er niet meer is.
Misschien helemaal niets, ik weet niet eens of ik überhaupt naar haar uitvaart zou gaan. Maar misschien ook wel verdriet om hetgeen dat nooit is geweest.
Veel sterkte. Rare tijd lijkt me en verwarrend. Niets is goed of fout wat je voelt
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
donderdag 13 oktober 2016 om 00:37
quote:delite schreef op 12 oktober 2016 @ 23:32:
Het is oneerlijk van je oom om zo over haar te praten.
Dat onrecht zou mij ook dwarszitten.
Alles wat je moeder haar omgeving heeft "aangedaan", kwam omdat ze ziek was.
Je hebt het contact toendertijd denk ik terecht verbroken, dat is geen beslissing die je makkelijk neemt.
Je zal dus gewoon niet anders gekunt hebben.
Maar ze was wel je moeder, en dus piest niemand over haar graf.
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
Sterkte, het lijkt me toch moeilijk.Mooie post.
Het is oneerlijk van je oom om zo over haar te praten.
Dat onrecht zou mij ook dwarszitten.
Alles wat je moeder haar omgeving heeft "aangedaan", kwam omdat ze ziek was.
Je hebt het contact toendertijd denk ik terecht verbroken, dat is geen beslissing die je makkelijk neemt.
Je zal dus gewoon niet anders gekunt hebben.
Maar ze was wel je moeder, en dus piest niemand over haar graf.
Wat de verwerking betreft, ik kan me zo voorstellen dat je een beetje heen en weer zal schieten tussen
"Ik mis haar niet, want ik was haar al kwijt" en verdriet wat had kunnen zijn, en nu zeker nooit meer zijn zal.
Bedenk dat er geen goede of foute manier is om hiermee om te gaan.
Wat je ook voelt is prima.
Sterkte, het lijkt me toch moeilijk.Mooie post.
donderdag 13 oktober 2016 om 01:25
O de uitvaart ga ik zeker niet heen hoor. Ik vind ook niet dat dat gepast zou zijn, eerlijk gezegd. Je hebt mensen die erg hechten aan rituelen maar waarom iemands uitvaart bezoeken die je eigenlijk nogal wat ellende heeft bezorgd en de naam moeder niet helemaal verdiende en die je al jaren niet meer zag. Respect voor haar hebben, is wat anders dan aan een ritueel meedoen, wat me sowieso niet veel zegt. Afscheid nemen doe ik met mijn hart en in mijn hoofd. De overledene maakt toch niks meer mee. En de naasten, veel van hen heb ik al jaren geen contact meer, dus ja, ik vind dat zo nep, als je dan toch komt, voor het plaatje ofzoiets. Ik vind het eerlijker om niet te gaan.
donderdag 13 oktober 2016 om 02:48
Dankjewel voor alle lieve reacties! ???? De topictitel is achteraf een beetje raar. Ik wou vragen hoe dat aan te pakken met mijn oom (ga dat niet met bekenden bespreken), maar eigenlijk zat me dus wat anders dwars... was daarna de topictitel vergeten. Ik ben zelf wel naar de crematie etc. geweest. Aan de ene kant om mijn zusje tot steun te zijn (zij moest de hele mikmak regelen en is nog maar net 18!!), aan de andere kant voor het geval ik er later last van zou gaan krijgen. Ik ben nu geweest en kan dan zeggen "oké, had niet gehoeven" ipv "had ik maar, maar nu kan het niet meer". Ik zag niks bekends in de foto op de kist. Het deed me weinig. Heb wel een potje zitten janken bij een foto van 10 jaar geleden. Zo herinner ik mij haar. Heb nu ook wel het idee dat ze echt ziek in haar hoofd was. Ik was volgens mij nog volop aan het puberen toen ik uit huis ging om op kamers te gaan wonen en was toen vooral boos en zat vol onbegrip. Nog steeds wel dat onbegrip trouwens.. Er vroeg nog iemand of ik bang was dat ik dezelfde ziekte had, maar daar ben ik niet bang voor. Maar zij lag bijvoorbeeld hele dagen in bed en als mijn man in het weekend thuis is ga ik ook smiddags ff slapen. Ik ben helemaal op. Gewoon echt moe in mijn hoofd ofzo. Normaal kun je zelf bepalen of je aan haar denkt of niet en nu wordt je het "opgedrongen". Ook die hele week van keuzes maken hakte erin. Mijn zusje had nog wel contact en is echt een moeder verloren. Ik denk dat ik gewoon wat begrip en herkenning wil, maar er is eigenlijk niemand met dezelfde gedeelde herinnering en dito gevoel erbij..
donderdag 13 oktober 2016 om 08:51
Als mijn oom zo over mijn moeder zou praten, dan zou ik hem haarfijn uitleggen hoe ik over hem dacht....
Jouw moeder was ziek. Ik zou boos zijn op haar ziekte, op het feit dat het haar is overkomen, en op het feit
dat ik dáárdoor geen moederfiguur in mijn leven heb gehad.
Jij hebt niet jouw moeder in de steek gelaten, jij hebt haar ziekte in de steek gelaten om jezelf te beschermen.
Ook dat moet je nu verwerken. Jouw moeder heeft nu haar rust, misschien dat deze gedachten je helpt.
Jouw moeder was ziek. Ik zou boos zijn op haar ziekte, op het feit dat het haar is overkomen, en op het feit
dat ik dáárdoor geen moederfiguur in mijn leven heb gehad.
Jij hebt niet jouw moeder in de steek gelaten, jij hebt haar ziekte in de steek gelaten om jezelf te beschermen.
Ook dat moet je nu verwerken. Jouw moeder heeft nu haar rust, misschien dat deze gedachten je helpt.
donderdag 13 oktober 2016 om 09:11
't Is allemaal erg moeilijk. Want tot in hoeverre heeft iemand die verzaakt echt schuld? Je weet het niet. Enerzijds is het een volwassen mens waar je volwassen eisen aan moet stellen en anderzijds is ze dan weer ziek in het hoofd. Ik kan me voorstellen dat je dan niet zit te wachten op dergelijke krachttermen zoals over het graf pissen. Een beetje simplistisch maar sommige mensen zijn nogal eenvoudig in hun veroordelingen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
donderdag 13 oktober 2016 om 09:32
Goh wat een verhaal. Jammer dat je zo'n ingewikkelde start hebt gehad, en wat verdrietig voor je zusje dat zij wel echt een gemis heeft nu.
Ik had een tijdje geleden een eigen topic waarin ik uiteindelijk vaststelde dat het misschien me rust/opluchting zou geven als mijn ouders/zus uit mijn leven zouden verdwijnen (overlijden). Daar werd keihard op gereageerd hoe schandelijk het was dat ik mijn familie de dood in wenste. Maar ik zie in dit topic dat er meer mensen soms mee bezig zijn wat ze zouden voelen als gecompliceerde/zieke familierelaties definitief eindigen bij overlijden. Ik vraag me ook af of er dan toch nog rouw of een gevoel van verlies komt. Ik kan me jouw twijfel en vragen dus goed voorstellen. Had jij al zoveel afstand dat je ook geen opluchting voelt dat dit nu "over" is?
Ik heb zelf steeds dromen waarin mijn ouders mij achterna zitten en ik een hele nacht aan het vluchten ben (laatst schoot mijn vader me zelfs in mijn been met een revolver -in een droom dus!). Zo is het nooit gegaan, maar het is een soort metafoor die ik voel van de druk waarbij ze absoluut en als enige beslissingen willen nemen, ook over zaken die van mij zijn en waar ze niets mee te maken hebben. Ik mag hopen dat ik dat gevoel van druk ooit kwijt raak; had er helemaal nog niet bij stil gestaan dat zulke onbewuste zaken ook na hun overlijden net zo goed aanwezig zouden kunnen blijven.
Nou ja; in mijn geval trekken mijn ouders trouwens nu nog aan me omdat mijn moeder haar kleinzoon wil zien. Dus daarom kan ik het niet totaal loslaten: af en toe probeer ik toch nog even contact te faciliteren omdat dat het minst gezeur geeft. Maar ik vind die momenten zelf dus helemaal niet fijn, vooral omdat het nooit te voorspellen is of het een keertje relatief luchtig gaat, of dat er weer dingen gebeuren/gezegd worden die weer precies een schop tegen de zere plek zijn...
Ik had een tijdje geleden een eigen topic waarin ik uiteindelijk vaststelde dat het misschien me rust/opluchting zou geven als mijn ouders/zus uit mijn leven zouden verdwijnen (overlijden). Daar werd keihard op gereageerd hoe schandelijk het was dat ik mijn familie de dood in wenste. Maar ik zie in dit topic dat er meer mensen soms mee bezig zijn wat ze zouden voelen als gecompliceerde/zieke familierelaties definitief eindigen bij overlijden. Ik vraag me ook af of er dan toch nog rouw of een gevoel van verlies komt. Ik kan me jouw twijfel en vragen dus goed voorstellen. Had jij al zoveel afstand dat je ook geen opluchting voelt dat dit nu "over" is?
Ik heb zelf steeds dromen waarin mijn ouders mij achterna zitten en ik een hele nacht aan het vluchten ben (laatst schoot mijn vader me zelfs in mijn been met een revolver -in een droom dus!). Zo is het nooit gegaan, maar het is een soort metafoor die ik voel van de druk waarbij ze absoluut en als enige beslissingen willen nemen, ook over zaken die van mij zijn en waar ze niets mee te maken hebben. Ik mag hopen dat ik dat gevoel van druk ooit kwijt raak; had er helemaal nog niet bij stil gestaan dat zulke onbewuste zaken ook na hun overlijden net zo goed aanwezig zouden kunnen blijven.
Nou ja; in mijn geval trekken mijn ouders trouwens nu nog aan me omdat mijn moeder haar kleinzoon wil zien. Dus daarom kan ik het niet totaal loslaten: af en toe probeer ik toch nog even contact te faciliteren omdat dat het minst gezeur geeft. Maar ik vind die momenten zelf dus helemaal niet fijn, vooral omdat het nooit te voorspellen is of het een keertje relatief luchtig gaat, of dat er weer dingen gebeuren/gezegd worden die weer precies een schop tegen de zere plek zijn...
