Psyche
alle pijlers
Overspannen, wat nu?
maandag 4 januari 2016 om 22:59
Hallo,
Het begon allemaal in Mei toen ik stage op een basisschool liep wat ik op het begin super leuk vondt, maar na een tijdje dat gevoel afzwakte. In mijn stage periode voelde ik mij al heel snel niet fijn en ongemakkelijk. Die gevoelens ging ik gewoon negeren want ik had toch al bijna zomervakantie, dus ik had geen reden om me ziek te melden.
In de loop van de zomervakantie voelde ik me gewoon normaal, geen rare ziekte feelings of iets dergelijks.
Het begin van dit schooljaar ging heel soepel, alles ging wel makkelijk zoals het hoort te zijn. Ik had het gewoon naar mijn zin. Na 2 weken voelde ik me ineens heel erg raar, ongemakkelijk, druk in m'n voorhoofd, hartkloppingen.. Ik werd er bijna ziek van. De dagen erna voelde ik me precies hetzelfde en besloot ik maar even thuis te blijven tot dat het over ging. Na een weekje voelde ik me weer okay maar niet 100%. Ik was elke dag moe, ookal sliep ik genoeg. De weken erna ging ik steeds minder na school en bleef ik steeds vaker thuis. Ik besloot naar de dokter te gaan en hij vertelde me dat ik overspannen was.
Ik voel me totaal niet fit, ik ben oververmoeid, ik sport niet meer, en wat mij ooit heel dierbaar was; Ik ga niet meer met mijn vrienden om. Puur omdat ik daar helemaal geen zin in heb, want het helpt me niet, ik voel me niet fijn, ik voel me ongemakkelijk, Ik heb constante druk in mijn hoofd. It's killing me. De enigste plek waar ik mij thuis voel is mijn eigen kamer. Waar ik mijn gevoelens verschuil achter mijn PC of Xbox. Want dan ben ik weg van de realiteit en hoef ik niet aan mijn overspannenheid te denken. Als ik weg van huis ben voel ik mij super slecht. Maakt niet waar ik ben of wat ik doe.
De hele maand December ben ik niet naar school geweest, want dat is het laatste wat ik wil. Pas toen ik officieel kerstvakantie had, voelde ik mij redelijk normaal. Op dat moment was ik stabiel in mijn situatie, ik voelde me nogsteeds slecht maar ik had het onder controle.
In de kerstvakantie hebben we elk weekend lopen klussen bij mijn oom want hij is bezig met een verhuizing.
In het 2e weekend van de verhuizing en het laatste weekend van de kerstvakantie (afgelopen zaterdag). Verliep gewoon normaal, ik voelde me slecht maar dat is wat ik nu als 'normaal' zie. Ik nam even pauze en ineens brak ik uit het niets. Ik begon te huilen in front off een 5 jarig kind. Ik dacht dat ik in deze lange periode mijn dieptepunt wel had bereikt, maar dat moment sloeg echt alles. Dat was mijn dieptepunt. En daar heb ik nog steeds de 'Naweeën' van.
De situatie is misschien wel verergerd, ik weet het eigelijk niet. Ik verlies mijn kijk hierop.
Stoppen met school lijkt mij geen goede optie, het zal me misschien wel helpen maar dan moet ik een baan nemen en daar kijk ik door deze situatie ook tegen op. Rust is wat ik nodig heb. Dat denk ik teminste.
Wat moet ik doen? Wat zou mij kunnen helpen? Wie weet iets?
Het begon allemaal in Mei toen ik stage op een basisschool liep wat ik op het begin super leuk vondt, maar na een tijdje dat gevoel afzwakte. In mijn stage periode voelde ik mij al heel snel niet fijn en ongemakkelijk. Die gevoelens ging ik gewoon negeren want ik had toch al bijna zomervakantie, dus ik had geen reden om me ziek te melden.
In de loop van de zomervakantie voelde ik me gewoon normaal, geen rare ziekte feelings of iets dergelijks.
Het begin van dit schooljaar ging heel soepel, alles ging wel makkelijk zoals het hoort te zijn. Ik had het gewoon naar mijn zin. Na 2 weken voelde ik me ineens heel erg raar, ongemakkelijk, druk in m'n voorhoofd, hartkloppingen.. Ik werd er bijna ziek van. De dagen erna voelde ik me precies hetzelfde en besloot ik maar even thuis te blijven tot dat het over ging. Na een weekje voelde ik me weer okay maar niet 100%. Ik was elke dag moe, ookal sliep ik genoeg. De weken erna ging ik steeds minder na school en bleef ik steeds vaker thuis. Ik besloot naar de dokter te gaan en hij vertelde me dat ik overspannen was.
Ik voel me totaal niet fit, ik ben oververmoeid, ik sport niet meer, en wat mij ooit heel dierbaar was; Ik ga niet meer met mijn vrienden om. Puur omdat ik daar helemaal geen zin in heb, want het helpt me niet, ik voel me niet fijn, ik voel me ongemakkelijk, Ik heb constante druk in mijn hoofd. It's killing me. De enigste plek waar ik mij thuis voel is mijn eigen kamer. Waar ik mijn gevoelens verschuil achter mijn PC of Xbox. Want dan ben ik weg van de realiteit en hoef ik niet aan mijn overspannenheid te denken. Als ik weg van huis ben voel ik mij super slecht. Maakt niet waar ik ben of wat ik doe.
De hele maand December ben ik niet naar school geweest, want dat is het laatste wat ik wil. Pas toen ik officieel kerstvakantie had, voelde ik mij redelijk normaal. Op dat moment was ik stabiel in mijn situatie, ik voelde me nogsteeds slecht maar ik had het onder controle.
In de kerstvakantie hebben we elk weekend lopen klussen bij mijn oom want hij is bezig met een verhuizing.
In het 2e weekend van de verhuizing en het laatste weekend van de kerstvakantie (afgelopen zaterdag). Verliep gewoon normaal, ik voelde me slecht maar dat is wat ik nu als 'normaal' zie. Ik nam even pauze en ineens brak ik uit het niets. Ik begon te huilen in front off een 5 jarig kind. Ik dacht dat ik in deze lange periode mijn dieptepunt wel had bereikt, maar dat moment sloeg echt alles. Dat was mijn dieptepunt. En daar heb ik nog steeds de 'Naweeën' van.
De situatie is misschien wel verergerd, ik weet het eigelijk niet. Ik verlies mijn kijk hierop.
Stoppen met school lijkt mij geen goede optie, het zal me misschien wel helpen maar dan moet ik een baan nemen en daar kijk ik door deze situatie ook tegen op. Rust is wat ik nodig heb. Dat denk ik teminste.
Wat moet ik doen? Wat zou mij kunnen helpen? Wie weet iets?
maandag 4 januari 2016 om 23:07
Komt het echt door je opleiding? Heb niet het idee dat je dat als zwaar hebt ervaren, alleenvniet fijn en ongemakkelijk. Daar krijg je lijkt mij toch geen burn out van?
Zijn er prive ook dingen die spelen? Dat het een combi is?
Maarja het enige wat helpt is rust en in beweging blijven. En toch je vrienden er bij betrekken.
Zijn er prive ook dingen die spelen? Dat het een combi is?
Maarja het enige wat helpt is rust en in beweging blijven. En toch je vrienden er bij betrekken.
maandag 4 januari 2016 om 23:13
maandag 4 januari 2016 om 23:39
Rust, Ritme en Regelmaat. Goed voor jezelf zorgen en luisteren naar je lichaam. Gezond eten. En vraag eventueel hulp en hoe nu verder aan de huisarts.
Bij opleidingen zijn vaak schoolpsychologen werkzaam, dus stap naar het opperhoofd van je school en als het opperhoofd het nodig acht, dan word je met alle waarschijnlijkheid wel doorverwezen. Overleggen met jouw school is op dit moment heel belangrijk: kans is groot dat zij je waar mogelijk wel willen helpen. Dus zeker doen, later ben je daar blij om!
Bij opleidingen zijn vaak schoolpsychologen werkzaam, dus stap naar het opperhoofd van je school en als het opperhoofd het nodig acht, dan word je met alle waarschijnlijkheid wel doorverwezen. Overleggen met jouw school is op dit moment heel belangrijk: kans is groot dat zij je waar mogelijk wel willen helpen. Dus zeker doen, later ben je daar blij om!
Don't just call me pessimist, try and read between the lines.
dinsdag 5 januari 2016 om 00:17
Ga hulp zoeken. Begin bij je huisarts en je mentor op school.
Ga verder bewegen; ga naar buiten om te wandelen of te fietsen.
Probeer zoveel mogelijk een normaal dagritme te houden. Op tijd opstaan en op tijd weer naar bed.
Voorlopig geen alcohol noch roken. En eet gezind en gevarieerd.
Ga verder bewegen; ga naar buiten om te wandelen of te fietsen.
Probeer zoveel mogelijk een normaal dagritme te houden. Op tijd opstaan en op tijd weer naar bed.
Voorlopig geen alcohol noch roken. En eet gezind en gevarieerd.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 5 januari 2016 om 04:44
Als het begonnen is op een stage dan is er daar iets geweest/gebeurd wat deze situatie getriggerd heeft. Denk daar eens aan terug en probeer uit te vinden wat je uit balans bracht. Was het de manier waarop je moest presteren,een leidinggevende,het werken met kleine kinderen?
Opsluiten in je kamer is niet goed. Die ruimte voelt natuurlijk als veilig en vertrouwd,maar de drempel om daaruit te komen wordt steeds hoger,dus moeilijker.
Rust ritme regelmaat,het werd al genoemd. Het is belangrijk om dat vast te houden. Op tijd naar bed,op tijd opstaan. Probeer ritme te houden.
Praat met iemand. Ga rerug naar de huisarts. Laat hem desnoods dit topic lezen,als je je niet kunt verwoorden. Vraag hulp en ga er mee aan de slag. Praat op school met de mentor of zorgcoordinator. Breng ze op de hoogte van wat er nu speelt. Te lang afwezig zjjn kan problemen geven. Vraag desnoods of je ouders mee gaan.
Waar zijn je ouders in dit verhaal? Kunnen zij je helpen? Probeer ze uit te leggen wat er door je heen gaat. Als je niet met ze kunt praten, schrijf het dan op. Vaak helpt het ook om dingen te verwerken.
Maar ik denk dat jouw eerste stap de huisarts moet zijn.
Sterkte!
Opsluiten in je kamer is niet goed. Die ruimte voelt natuurlijk als veilig en vertrouwd,maar de drempel om daaruit te komen wordt steeds hoger,dus moeilijker.
Rust ritme regelmaat,het werd al genoemd. Het is belangrijk om dat vast te houden. Op tijd naar bed,op tijd opstaan. Probeer ritme te houden.
Praat met iemand. Ga rerug naar de huisarts. Laat hem desnoods dit topic lezen,als je je niet kunt verwoorden. Vraag hulp en ga er mee aan de slag. Praat op school met de mentor of zorgcoordinator. Breng ze op de hoogte van wat er nu speelt. Te lang afwezig zjjn kan problemen geven. Vraag desnoods of je ouders mee gaan.
Waar zijn je ouders in dit verhaal? Kunnen zij je helpen? Probeer ze uit te leggen wat er door je heen gaat. Als je niet met ze kunt praten, schrijf het dan op. Vaak helpt het ook om dingen te verwerken.
Maar ik denk dat jouw eerste stap de huisarts moet zijn.
Sterkte!
Rise and shine! 
dinsdag 5 januari 2016 om 10:35
Bedankt voor alle reacties,
Ik ben vannochtend naar de dokter geweest. Hij heeft mijn ogen wel geopend.
Hij heeft mij verteld dat ik dagritmes nodig heb, Op vaste tijden naar bed gaan, op vaste tijden opstaan, dingen overdag doen etc
In principe de normale dingen weer rustig oppakken. Ook is mij verteld dat ik weer fit moet worden, dus ik moet weer sporten.
Iets belangrijks:
Mijn fout in deze situatie is dat ik in december helemaal niets heb gedaan. Een persoon die zich goed zou voelen zou tijdens een vrije maand allerlei leuke dingen doen. Wat ik integendeel gedaan heb; is dat ik alleen maar heb thuis gezeten.
Mede dankzij mijn sociale leven hierop achter uit gegaan is, is dat reden genoeg te concluderen dat dit een vorm van depressie is.
Ik hoop dat andere mensen hier ook wat aan hebben en ik zorg ervoor dat ik deze topic up-to-date houd. Ik ben heus niet de enige die ongeveer hetzelfde mee maakt.
Ik ben vannochtend naar de dokter geweest. Hij heeft mijn ogen wel geopend.
Hij heeft mij verteld dat ik dagritmes nodig heb, Op vaste tijden naar bed gaan, op vaste tijden opstaan, dingen overdag doen etc
In principe de normale dingen weer rustig oppakken. Ook is mij verteld dat ik weer fit moet worden, dus ik moet weer sporten.
Iets belangrijks:
Mijn fout in deze situatie is dat ik in december helemaal niets heb gedaan. Een persoon die zich goed zou voelen zou tijdens een vrije maand allerlei leuke dingen doen. Wat ik integendeel gedaan heb; is dat ik alleen maar heb thuis gezeten.
Mede dankzij mijn sociale leven hierop achter uit gegaan is, is dat reden genoeg te concluderen dat dit een vorm van depressie is.
Ik hoop dat andere mensen hier ook wat aan hebben en ik zorg ervoor dat ik deze topic up-to-date houd. Ik ben heus niet de enige die ongeveer hetzelfde mee maakt.
