Overspannen?

Heb je al eens nagedacht waar je huidige conditie vandaan komt? Is het echt overbelasting op het werk, of spelen er ook privéproblemen mee?

Star, doet het er toe wat er op een labeltje staat? Telt er eigenlijk niet enkel en alleen dát je nu in bepaalde mate vastloopt en je je afvraagt hoe je dat weer recht moet trekken, of je het recht getrokken krijgt en daarna de vertaalslag hoe dat eruit moet zien qua werkvloer?



Wat imho voor nu veel meer telt, negatief telt, is hoe veroordelend bepaalde gedachten zijn die jij hebt bij bepaalde labeltjes. Dat alleen al maakt het voor jezelf nog eens extra moeilijk om te focussen op het uiteindelijke doel. Verspilt allerlei energie naar bezig zijn met oordelen, vechten met en/of tegen dat label omdat je er negatieve associaties mee hebt etc.



Maar who cares? Het is zoals het is, veel interessanter is hoe je weer terug komt op een punt waar je niet meer zo op de tenen loopt. Met iets meer stabiliteit onder die tenen komt dan wel weer kijken naar eventueel eigen aandeel en verbeterpunten. Incl. dat sommige mensen bijv. zo voorbij schieten in " X is niet mijn ding" dat ze doorschieten naar een ander uiterste en per saldo zichzelf net zo goed in de sores werken. Oeps, het zou toch wat zijn, elk mens heeft zijn/haar pijnpunten.



Maar voor nu zou ik daarover eens even schouder ophalen, niet constant altijd maar wat vinden, moeten en/of doen, maar focus op luisteren naar de boodschap die jouw lijf en psyche af geeft. Eerst maar even naar een iets rustiger vaarwater. En lekker onbelangrijk allemaal hoe dat moet heten en of daar weet ik welk behandelprogramma voor nodig is, gas terug nemen of wat dan ook. Belangrijkste is om bezig te gaan met wat je nodig hebt en daar aan toe te gaan geven.



Qua werk; precies hetzelfde. Leuk en aardig al die principes, meningen en oordelen, maar kun je je die luxe permiteren? Of als je eerlijk bent naar jezelf, is dat dan een onrealistisch hoge prijs enkel en alleen maar om vast te kunnen blijven houden aan principes, meningen en oordelen?

Ik heb ook een hele periode niet echt lekker in mijn vel gezeten.. En ik ben er eerst mee naar de dokter gegaan die me de diagnose burn out gaf en daarna heb ik me ziek gemeld. Alleen kwam bij mij die burn out niet echt door mijn werk, maar door de prive situatie. Juist op mijn werk ging het prima.Ten minste dat vond ik zelf.

Als ik jou was zou ik toch eens met de huisarts gaan praten. Want je zelf overspannen verklaren daar zal je baas niet intrappen.

Ik heb ook een tijdje overspannen thuis gezeten. Ik had er geen idee van wat ik had. En ik hoop het niet zo snel weer te krijgen want jee wat was dat vervelend.

Je schrijft dus eigenlijk dat je denkt dat je overspannen bent, maar het niet wil zijn. Tsja... Ik zou naar de huisarts gaan!

Starshine, ik heb je vorige topic inmiddels gelezen. Echt ruk inderdaad, ook heel herkenbaar. Die zogenaamd zelfsturende teams zijn een ramp.

Ik ken een paar mensen die al jaren in jouw sector werken en hun verhaal ( even los van het arbeidsconflict met je LG ) zou zo dat van jou kunnen zijn. Kan me voorstellen dat het op deze manier niet meer werkbaar is.



Ben je nog bij PO geweest zoals diverse forummers hebben geopperd? Denk nog steeds dat dat goed zou zijn. Je hebt daar in die instelling ook vele jaren positief krediet opgebouwd, dat moet toch iets waard zijn?

Ik zou niet weten waarom een interne overplaatsing niet geprobeerd zou kunnen worden. Of heb ik ergens over heen gelezen en is P &O geen optie meer?

Star, hoe realistisch is het om voor jezelf een ander stel verwachtingen/standaard te hebben dan voor anderen?



Het lijkt er bijna wel op alsof je zó bezig bent met voor jezelf bewijzen dat je vooral geen "aansteller" bent, dat je jezelf aan het voorbij rennen bent en buiten adem jezelf ook nog even opjaagt om harder door te rennen want jij bent geen aansteller, dus húp. Doorschieten in een ander uiterste van hetzelfde spectrum. Waarbij beide uitersten een heerlijk succesrecept zijn voor vastlopen.



Terwijl, wat is er eigenlijk zo verkeerd aan voor jóu om signalen die lijf en psyche afgeven op hun waarde te (leren) schatten en serieus te nemen? Ik bedoel, lees alleen al jouw laatste posting terug. Zo veel heftige emoties. De situatie op het werk is heftig en laat niemand koud, maar des te meer je dat volledig negeert des te hoger de eindrekening die je toch een keer moet gaan betalen. Dan is het overzichtelijker om nu waar nodig tegemoet te komen aan wat lijf en psyche nodig hebben. Júist ook nu. Voor jezelf, gezin, cliënten.



Je bent geen groentje op dit forum en in dat licht is het denk ik al veelzeggend dat je nu dit topic hier op deze pijler post i.p.v. op W&S of in het vorige topic verder gaat. Het gaat niet "alleen maar" meer om een werkconflict, het gaat nu om de last die je persoonlijk in jouw functioneren/zijn ervaart. Daar de benodigde ruimte voor indelen is niet aanstellen. Doorduwen is dan niet bewonderingswaardig. Ik bedoel, als jij met een werkconflict van doen hebt en weet dat je daardoor enorme spierspanning hebt en daardoor hoofdpijn, dan vind je het waaijnlijkrsch geen aanstelleritus als je hulp zoekt van een fysio om eerst symptomatisch de pijn te bestrijden door los maken van de spieren en later eens kijkt naar of je wat moet met hoe je met stress om gaat of dat het zo'n uitzonderlijke situatie is dat daar geen verbeterpunt voor je ligt. Psyche is net zo belangrijk als fysieke gezondheid en ook daarin is het soms net zo schadelijk om teveel door te duwen als wanneer je maar helemaal alles ontwijkt en ontloopt zodra je denkt auw te voelen.



Sec het werktechnische gebeuren zou ik persoonlijk juridische en/of vakbondsondersteuning voor inschakelen. Een arbeidsconflict is gewoon voorbij ruk en kan een enorme impact hebben. Daarnaast zou ik ook ondersteuning zoeken voor dat hele stuk menselijke/emotionele wat hierbij om de hoek komt kijken. Of dat in de vorm van een coach, peut of wat dan ook is; zal o.a. afhangen van waarin je vastloopt, in welke mate en waar je naartoe wilt. Maar echt, ga jezelf op dit front net zo serieus nemen en ondersteuning gunnen als je op andere fronten wel kunt of een andere geliefde in jouw situatie zou adviseren.



En al die redeneringen over waarom het aanstellerij zou zijn; kun je zo van tafel vegen. Want je zou je niet ziek melden óm een probleem te ontlopen, je zou je ziek melden omdat in overleg er besloten is dat je niet (volledig) arbeidsgeschikt bent op dat moment. In dit geval met dikke oorzaak vanuit het conflict, maar het is allesbehalve alsof je lekker fluitend op de bank hangen als plan hebt. Dus hup, morgen naar de huisarts en ook hiermee aan de slag.

Star, even heel kort door de bocht:

wat je ook doet, verslag niet zomaar ondertekenen. Eerst juridisch advies inwinnen, desnoods via juridisch loket.



Sterkte meid, dit soort dingen is echt kl*te. Maar erger kan het bijna niet worden, dus wat heb je te verliezen als je P&O betrekt. Als je niets doet weet je zeker dat het niet goed gaat komen. Ziek melden kan altijd nog.

Tjee Star, dat isecht schrikken indrdaad meid. ...



Nu maar even stap voor stap. Wie kun je meenemen naar dat gesprek? Liefst iemand met enige juridische kennis,

Maak een afspraak met een advocaat, gelukkig ben je verzekerd voor rechtsbijstand.



Ze kunnen niet zomaar van je af, zorg dat je het maximale eruit sleept.



Heel, heel veel sterkte meid!!