Psyche
alle pijlers
Overspoeld worden
vrijdag 28 november 2014 om 12:09
Hallo lieve Viva'ers,
Na suïcidale gedachten&pogingen ben ik terecht gekomen in de crisishulpverlening van de GGZ. Gelukkig was er een stem in mij die aangaf dat dit niet goed is en eigenlijk niet wil, waardoor ik mijn moeder op tijd kon inlichten. Ben niet opgenomen o.i.d., omdat ik nog normaal functioneer in mijn werk en dagelijks leven.
Na een paar gesprekken blijkt dat ik trekken heb van een emotieregulatie stoornis en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Binnenkort gaat de officiële diagnose plaatsvinden.
Ik slik een lage dosis Seroquel en ben kilo's aangekomen sinds het niet lekker gaat. Het medicijn helpt niet tegen mijn stemmingswisselingen, maar slaap er wel beter door.
Gisteravond was het mis en raakt helemaal overstuur. Vandaag voel ik me weer enorm labiel en word overspoelt door emoties. Het voelt alsof mijn rem eraf is en ik eindelijk mijn masker kan afzetten. Ik herbeleef nare situaties uit het verleden, maar laat nu mijn eigen gevoelens toe (boosheid, verdriet), terwijl ik me daarvoor van heb gedistantieerd onder het mom van: "Ik wil niet afgewezen worden en gewoon doorgaan, positief blijven, later komt alles goed". Maar dat blijkt nu niet zo te zijn.
Als ik met hulpverleners praat, kan ik niet goed uit mijn woorden komen en merk dat ik mijn eigen gevoel altijd camoufleer, niet volledig open ben en zodra ik erover spreek deze gevoelens niet van mij zijn/er niet zijn en/of niets voorstellen en doe er lacherig over.
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil bereiken, maar moest het even mij afschrijven
PS. Ik heb een nieuwe tablet en werkt voor geen meter. Pagina verspringt elke keer en moest opnieuw topic openen. Kan net de neiging onderdrukken dat ding niet kapot te gooien haha.
Na suïcidale gedachten&pogingen ben ik terecht gekomen in de crisishulpverlening van de GGZ. Gelukkig was er een stem in mij die aangaf dat dit niet goed is en eigenlijk niet wil, waardoor ik mijn moeder op tijd kon inlichten. Ben niet opgenomen o.i.d., omdat ik nog normaal functioneer in mijn werk en dagelijks leven.
Na een paar gesprekken blijkt dat ik trekken heb van een emotieregulatie stoornis en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Binnenkort gaat de officiële diagnose plaatsvinden.
Ik slik een lage dosis Seroquel en ben kilo's aangekomen sinds het niet lekker gaat. Het medicijn helpt niet tegen mijn stemmingswisselingen, maar slaap er wel beter door.
Gisteravond was het mis en raakt helemaal overstuur. Vandaag voel ik me weer enorm labiel en word overspoelt door emoties. Het voelt alsof mijn rem eraf is en ik eindelijk mijn masker kan afzetten. Ik herbeleef nare situaties uit het verleden, maar laat nu mijn eigen gevoelens toe (boosheid, verdriet), terwijl ik me daarvoor van heb gedistantieerd onder het mom van: "Ik wil niet afgewezen worden en gewoon doorgaan, positief blijven, later komt alles goed". Maar dat blijkt nu niet zo te zijn.
Als ik met hulpverleners praat, kan ik niet goed uit mijn woorden komen en merk dat ik mijn eigen gevoel altijd camoufleer, niet volledig open ben en zodra ik erover spreek deze gevoelens niet van mij zijn/er niet zijn en/of niets voorstellen en doe er lacherig over.
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil bereiken, maar moest het even mij afschrijven
PS. Ik heb een nieuwe tablet en werkt voor geen meter. Pagina verspringt elke keer en moest opnieuw topic openen. Kan net de neiging onderdrukken dat ding niet kapot te gooien haha.
vrijdag 28 november 2014 om 12:58
Dank je voor je reactie. Heb momenteel nergens zin in.
Heb net crisisdienst gebeld voor afspraak met klinische psychiater en gaf aan dat ik nu graag wilde praten als dat zou kunnen. Maar was geen tijd en moet om 14.30 uur terugbellen. Ze kwam gehaast en geïrriteerd over, voel me dan afgewezen en teveel. Wilde uitleggen hoe ik me voel als in OP. Maar dan denk ik ook van "laat maar".
Hierna kreeg ik iets heel engs. Alsof lichaam ineens in een foetushouding wilde. Mijn schouders gingen naar mijn nek. Toen ik naar mijn handen keek, leek het alsof die handen niet bij mij hoorden. Alsof ik met een afstand naar mijn lichaam keek. Schrok me rot en raakte in paniek. Heb vriendin gebeld. Wat is dat?
Heb net crisisdienst gebeld voor afspraak met klinische psychiater en gaf aan dat ik nu graag wilde praten als dat zou kunnen. Maar was geen tijd en moet om 14.30 uur terugbellen. Ze kwam gehaast en geïrriteerd over, voel me dan afgewezen en teveel. Wilde uitleggen hoe ik me voel als in OP. Maar dan denk ik ook van "laat maar".
Hierna kreeg ik iets heel engs. Alsof lichaam ineens in een foetushouding wilde. Mijn schouders gingen naar mijn nek. Toen ik naar mijn handen keek, leek het alsof die handen niet bij mij hoorden. Alsof ik met een afstand naar mijn lichaam keek. Schrok me rot en raakte in paniek. Heb vriendin gebeld. Wat is dat?
vrijdag 28 november 2014 om 14:16
Dank jullie wel. Ga zo bellen.
Toen ik even aan het roken was, viel mijn glas drinken ineens uit mijn hand. Ben gaan douchen omdat ik daar vaak kalm van word, maar ging moeizaam. Lig nu op bed. Voelt alsof ik wegglij (geestelijk) en voel me niet connected met mijn lichaam, maar probeer ook positief te denken. Ademhaling probeer ik onder controle te houden, word echt angstig van deze reactie. Nooit eerder meegemaakt.
Toen ik even aan het roken was, viel mijn glas drinken ineens uit mijn hand. Ben gaan douchen omdat ik daar vaak kalm van word, maar ging moeizaam. Lig nu op bed. Voelt alsof ik wegglij (geestelijk) en voel me niet connected met mijn lichaam, maar probeer ook positief te denken. Ademhaling probeer ik onder controle te houden, word echt angstig van deze reactie. Nooit eerder meegemaakt.
vrijdag 28 november 2014 om 16:30
De verpleegkundige heeft mijn tijdelijke psychiater terug laten bellen.
Blijkt dat het gaat om een vorm van depersonalisatie/derealisatie en dat een reactie is op mijn heftige emoties. Hoef me niet druk te maken.
Het is nu ook weer voorbij en voel me weer "normaal". Maar was wel schrikken, heb dat nog niet zo extreem ervaren.
Blijkt dat het gaat om een vorm van depersonalisatie/derealisatie en dat een reactie is op mijn heftige emoties. Hoef me niet druk te maken.
Het is nu ook weer voorbij en voel me weer "normaal". Maar was wel schrikken, heb dat nog niet zo extreem ervaren.
vrijdag 28 november 2014 om 16:44
Sterkte TO, derealisatie/depersonalisatie kan echt verschrikkelijk zijn.
Ik weet niet wanneer je gestart bent met de medicijnen, maar het kan de eerste weken de klachten versterken. Daarna neemt het af. Indien je na 6 weken niet content bent met de medicatie, zou ik adviseren een andere uit te proberen. Vraag anders tijdelijk een 'pammetje' (alprazolam werkt erg goed bij angsten) voor de moeilijke momenten.
Ik begrijp je heel goed en zult nu het gevoel hebben dat het nooit meer goed komt, maar ik beloof je dat het wel gebeurt. Echt. Je gaat nu door een heeeeel zure appel heen. En als je een paar maanden verder bent, zul je zien dat je stapjes vooruit gemaakt hebt. Het enige voordeel aan de situatie nu is, dat je, zodra het beter gaat, je nog intenser kunt genieten van de kleine dingen in het leven. Ik weet het, het klinkt supercliché, maar het is wel zo.
Ik heb ooit het boek 'Pil' van Mike Boddé gelezen en kon hier veel herkenning in vinden.
Ik weet niet wanneer je gestart bent met de medicijnen, maar het kan de eerste weken de klachten versterken. Daarna neemt het af. Indien je na 6 weken niet content bent met de medicatie, zou ik adviseren een andere uit te proberen. Vraag anders tijdelijk een 'pammetje' (alprazolam werkt erg goed bij angsten) voor de moeilijke momenten.
Ik begrijp je heel goed en zult nu het gevoel hebben dat het nooit meer goed komt, maar ik beloof je dat het wel gebeurt. Echt. Je gaat nu door een heeeeel zure appel heen. En als je een paar maanden verder bent, zul je zien dat je stapjes vooruit gemaakt hebt. Het enige voordeel aan de situatie nu is, dat je, zodra het beter gaat, je nog intenser kunt genieten van de kleine dingen in het leven. Ik weet het, het klinkt supercliché, maar het is wel zo.
Ik heb ooit het boek 'Pil' van Mike Boddé gelezen en kon hier veel herkenning in vinden.
zaterdag 29 november 2014 om 22:40
Zoals ik het lees ben je pas net begonnen met hulpverlening? Probeer dan niet van jezelf te verwachten dat je al meteen helemaal goed kunt praten e.d. Dat is echt een proces wat je met een vaste hulpverlener aan moet gaan. Je kunt van alles daarbij gebruiken, bv dingen opschrijven en dat laten lezen of in een later stadium gaan voorlezen. Misschien mag je ook wel mailen? De behandelaar zal je hierbij ook helpen. Dit gaat stapje voor stapje en hoort ook bij je proces! Dus verwacht niet meteen teveel van jezelf. Volgens mij ben je al goed bezig met tijdig aan de bel trekken en goed proberen aan te geven hoe je je voelt. Als de officiële diagnose er eenmaal zal er ook passende hulp voor je geregeld worden lijkt me?
Heel veel sterkte toe gewenst en wees een beetje lief voor jezelf in deze moeilijke tijd!
Heel veel sterkte toe gewenst en wees een beetje lief voor jezelf in deze moeilijke tijd!
maandag 1 december 2014 om 20:06
Bedankt voor jullie lieve berichtjes en tips
@blackberry1980: Depersonlisatie op deze manier vond ik echt ontzettend eng. Maar psychiater heeft me gerust kunnen stellen.
Ik ben denk ik nu 2/3 weken bezig met het slikken van Seroquel. Omdat ik overdag zoveel last bijwerkingen had op mijn werk, slik ik sinds een aantal dagen alleen nog 2x50 mg in de avond. Sinds gisteren en vandaag merk ik verbetering, dus misschien is dit wel een goede dosis en ik slaap goed. Heb nog wel erg last van nachtmerries. Maar ik kijk het inderdaad nog wel 6 weken aan in totaal. Ik had daarvoor een "pammetje" als in slaappillen voorgeschreven gekregen, maar hielp niet.
Boek ga ik zeker binnenkort lezen! Bedankt voor je tips.
Morgen gesprek met de psychiater voor diagnose. Was eerst angstig en vooral bang voor een bepaald stigma. Heb een vriendin in vertrouwen genomen die psychologie heeft gestudeerd. Ze heeft het me heel duidelijk uitgelegd wat er ongeveer gaat gebeuren, dat ik zo open mogelijk moet zijn en ben er nu gerust op, maar blijft toch spannend!
@blackberry1980: Depersonlisatie op deze manier vond ik echt ontzettend eng. Maar psychiater heeft me gerust kunnen stellen.
Ik ben denk ik nu 2/3 weken bezig met het slikken van Seroquel. Omdat ik overdag zoveel last bijwerkingen had op mijn werk, slik ik sinds een aantal dagen alleen nog 2x50 mg in de avond. Sinds gisteren en vandaag merk ik verbetering, dus misschien is dit wel een goede dosis en ik slaap goed. Heb nog wel erg last van nachtmerries. Maar ik kijk het inderdaad nog wel 6 weken aan in totaal. Ik had daarvoor een "pammetje" als in slaappillen voorgeschreven gekregen, maar hielp niet.
Boek ga ik zeker binnenkort lezen! Bedankt voor je tips.
Morgen gesprek met de psychiater voor diagnose. Was eerst angstig en vooral bang voor een bepaald stigma. Heb een vriendin in vertrouwen genomen die psychologie heeft gestudeerd. Ze heeft het me heel duidelijk uitgelegd wat er ongeveer gaat gebeuren, dat ik zo open mogelijk moet zijn en ben er nu gerust op, maar blijft toch spannend!
