Psyche
alle pijlers
Overwin je angsten!
zondag 31 augustus 2014 om 17:25
Ik wil een positief verhaal kwijt. Ik hoop dat iemand zich hierin herkent en zelf misschien ook een soortgelijke ervaring heeft en dat wil delen?
Ik heb mijn hele studententijd rondgelopen met een soort ‘sociale faalangst’ zoals ik het maar noem. Sollicitatiegesprekken, presentaties, vergaderingen-alles waarbij ik voor een groep mensen mijn woord moest doen. Ik was bang dat ik zenuwachtig overkwam, waardoor ik -je raadt het al-ook heel zenuwachtig werd in dat soort situaties.
Het klinkt als een onbelangrijk probleem, maar ik heb er jarenlang ontzettende last van gehad, want die angst zat behoorlijk diep. Op zondag al zwaar ongelukkig omdat ik maandag les had en ‘misschien iets voor de klas moest doen’, echt dat werk. Op een gegeven moment beheerste het mijn leven en kreeg ik werkelijk op de meest vreemde momenten paniekaanvallen, ook in de trein of supermarkt; ik werd bang voor de paniekaanvallen zelf, en daarom escaleerde het.
Dat het uiteindelijk in het echt bijna nooit mis ging,-hoewel ik van binnen stuk ging; ik stond echt niet zwaar trillend mijn presentatie te houden, en ook de supermarkt ‘overleefde’ ik uiteindelijk wel- hielp dat op de één of andere manier niet.
Ik ben in therapie geweest; mocht ook niet veel baten. Zij zei ‘accepteer je angsten, dan gaan ze vanzelf weg.’ Dat is toch makkelijker gezegd dan gedaan. Op een gegeven moment lag ik het liefst alleen nog maar op bed, want daar was ik ten minste veilig.
Beheerst door deze angsten, die bijna omsloegen in depressie, ging ook mijn afstuderen moeilijk . En toen het toch zover was, kon ik geen werk vinden. Ik heb geschiedenis gestudeerd en de banenmarkt lag volledig op zijn gat, ik had voor mijn gevoel geen andere opties dan de lerarenopleiding doen. Vreselijk vond ik het, was ik eindelijk klaar met studeren…maar ik wilde natuurlijk toch een baan.
De lerarenopleiding was een bron van alles waar ik bang voor was; presenteren, voorstelrondje, één op één gesprekken, vergaderingen en last but not least het voor de klas staan zelf.
De eerste maanden waren zoals verwacht een hel. Ik stond nog steeds elke keer op het punt flauw te vallen voordat ik ‘iets’ voor de groep moest doen.
Maar heel, heel langzaam begon het toch tot me door te dringen dat het mij helemaal niet slecht af ging. En daarmee begon de angst eindelijk na al die jaren af te nemen. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik in die periode zo vaak met die angsten geconfronteerd werd, dat mijn lichaam een soort ‘angstenmoe’ werd. Ik vond het zelf nog wel eng, maar in de loop der tijd reageerde mijn lichaam niet meer op die angst. ik stond niet meer te trillen op mijn benen-dus waar zou ik dan nog bang voor zijn? Uiteindelijk ging de angst in mijn hoofd, langzaam maar gestaag, toch ook eindelijk weg.
Achteraf ben ik zo blij dat ik toch de keuze heb gemaakt die opleiding te doen. Ik had ook bij de supermarkt kunnen gaan werken-waar an sich niets mis mee is, maar dan had ik het probleem nooit aangepakt. Om maar een groot cliché te gebruiken: niet alleen ben ik nu van die angst af, maar ben ik veel sterker, omdat ik weet dat alles overwonnen kan worden. Ik sta nu al een aantal jaren met veel plezier voor de klas. Ik zal altijd een beetje een paniekvogel blijven, maar daar heb ik me bij neer gelegd. Mijn sociale angst is grotendeels verdwenen en dat voelt als een enorme bevrijding!
Ik heb mijn hele studententijd rondgelopen met een soort ‘sociale faalangst’ zoals ik het maar noem. Sollicitatiegesprekken, presentaties, vergaderingen-alles waarbij ik voor een groep mensen mijn woord moest doen. Ik was bang dat ik zenuwachtig overkwam, waardoor ik -je raadt het al-ook heel zenuwachtig werd in dat soort situaties.
Het klinkt als een onbelangrijk probleem, maar ik heb er jarenlang ontzettende last van gehad, want die angst zat behoorlijk diep. Op zondag al zwaar ongelukkig omdat ik maandag les had en ‘misschien iets voor de klas moest doen’, echt dat werk. Op een gegeven moment beheerste het mijn leven en kreeg ik werkelijk op de meest vreemde momenten paniekaanvallen, ook in de trein of supermarkt; ik werd bang voor de paniekaanvallen zelf, en daarom escaleerde het.
Dat het uiteindelijk in het echt bijna nooit mis ging,-hoewel ik van binnen stuk ging; ik stond echt niet zwaar trillend mijn presentatie te houden, en ook de supermarkt ‘overleefde’ ik uiteindelijk wel- hielp dat op de één of andere manier niet.
Ik ben in therapie geweest; mocht ook niet veel baten. Zij zei ‘accepteer je angsten, dan gaan ze vanzelf weg.’ Dat is toch makkelijker gezegd dan gedaan. Op een gegeven moment lag ik het liefst alleen nog maar op bed, want daar was ik ten minste veilig.
Beheerst door deze angsten, die bijna omsloegen in depressie, ging ook mijn afstuderen moeilijk . En toen het toch zover was, kon ik geen werk vinden. Ik heb geschiedenis gestudeerd en de banenmarkt lag volledig op zijn gat, ik had voor mijn gevoel geen andere opties dan de lerarenopleiding doen. Vreselijk vond ik het, was ik eindelijk klaar met studeren…maar ik wilde natuurlijk toch een baan.
De lerarenopleiding was een bron van alles waar ik bang voor was; presenteren, voorstelrondje, één op één gesprekken, vergaderingen en last but not least het voor de klas staan zelf.
De eerste maanden waren zoals verwacht een hel. Ik stond nog steeds elke keer op het punt flauw te vallen voordat ik ‘iets’ voor de groep moest doen.
Maar heel, heel langzaam begon het toch tot me door te dringen dat het mij helemaal niet slecht af ging. En daarmee begon de angst eindelijk na al die jaren af te nemen. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik in die periode zo vaak met die angsten geconfronteerd werd, dat mijn lichaam een soort ‘angstenmoe’ werd. Ik vond het zelf nog wel eng, maar in de loop der tijd reageerde mijn lichaam niet meer op die angst. ik stond niet meer te trillen op mijn benen-dus waar zou ik dan nog bang voor zijn? Uiteindelijk ging de angst in mijn hoofd, langzaam maar gestaag, toch ook eindelijk weg.
Achteraf ben ik zo blij dat ik toch de keuze heb gemaakt die opleiding te doen. Ik had ook bij de supermarkt kunnen gaan werken-waar an sich niets mis mee is, maar dan had ik het probleem nooit aangepakt. Om maar een groot cliché te gebruiken: niet alleen ben ik nu van die angst af, maar ben ik veel sterker, omdat ik weet dat alles overwonnen kan worden. Ik sta nu al een aantal jaren met veel plezier voor de klas. Ik zal altijd een beetje een paniekvogel blijven, maar daar heb ik me bij neer gelegd. Mijn sociale angst is grotendeels verdwenen en dat voelt als een enorme bevrijding!
