Paniek

Wil even vragen hoe het nu met jou gaat ? Ik hoop steeds wat beter !



En een update ; melden om wie dit dan ook nog leest ooit en hetzelfde doormaakt hoop te geven dat het nu nog veel beter gaat. Ik kan tot mijn aangename verrassing nu zelfs aan het begin al dat ik alleen ben echt compleet angstvrij genieten. Dat had ik nooit gedacht, mijn God wat was ik bang om alleen te zijn... het was echt kunst en vliegwerk om de angst een enigszins te weten te verdragen.



Nu zit ik gewoon te genieten van het alleen zijn !



Alleen wat later op de dag als het richting moe of donker gaat wordt het inderdaad moeilijk, maar dan heb ik dus ongekend wel mooi een hele dag vrijwel volledig angst en paniekvrij in the pocket ! Wat een verademing na al die jaren vol paniek, angst en stress.



Nu nog met dat laatste stukje om zien te gaan s'avonds of moe of "helemaal alleen" (bij mij sloeg het eergister pas toe na een hele super dag vanaf 10:00 om 16:30, toen ik mijn vader belde (wat ik dus beter niet had kunnen doen) en hij zei dat hij ipv met de auto met de bus wegging en ik na ophangen inneens besefte dat hij dan niet even naar me toe kan rijden als ik het echt niet meer trek, en mijn zus met vakantie... Buren ook... Gelukkig kwam mijn gezin net toevallig terwijl ik in paniek begon te raken en niet probeerde te bellen (Paul van Utopia indachtig "ik wil proberen dit te overwinnen") net aanrijden dus ik kwam er mooi mee weg. (Te mooi beter had ik er even doorheen gegaan en weer geweten dat ik dat moment zelf had kunnen overwinnen want nu zit ik met de vraag voor de volgende keer "had ik dat zelf wel kunnen overwinnen" (tuurlijk maar stom das dan nu toch de angst).



Je vraag : De oorzaak voordat ik het bewust kreeg van het alleen zijn was denk ik dezelfde, ook verlatingsangst opgelopen door verschillende verloren geliefde vriend(en), mama was besef ik nu ook erg ziek in de jaren dat het erger werd en toen het echt verlatingsangst werd (besef ik nu al schrijvende pas)eigenlijk, terugkijkend, niet zo heel lang ervoor overleden, vervolgens daarop die zeer manipulerende vriend dus die me eenmaal zwanger steeds dreigde alleen te laten, en dus ook de angst alleen te zijn (alleen besefte ik dat daarvoor nog niet, ik koppelde het niet, was het me niet bewust). Ik ben ook verkracht en later door ander aangerand en mishandeld door paar keer dezelfde indringer in mijn eigen huis dus dat kan ook allemaal een rol spelen me niet veilig te voelen alleen in mijn eigen huis.



Een grote stoere (maar voor mij lieve)hond hielp mij enorm maar de hond die ik nu heb is zelf ook een nerveuze tuttebol dus dat geeft verbroedering (of beter verzustering maar geen gevoel van veiligheid.



Dat hij het uitmaakte bij jou en het er zo vreselijk diep inhakte, ja dat bevestigd mijn vermoeden, zo werken die dingen dus echt, dat zijn dingen waar het op andere (erfelijke, lichamelijke, geestelijke (opvoeding, familie en eigen ervaringen, omstandigheden etc.) factoren na (deels) mede door kan ontstaan, in elk geval verergerd.



Ben je weer aan het werk gegaan ? Werk je nog ? Doet het je goed zoals verwacht ?



Voel je je s'avonds alleen al beter ? Hoop het zo !



Zijn er nog andere lezers die hiermee worstelen of dit hebben overwonnen ?