Psyche
alle pijlers
Paranormaal
donderdag 16 september 2010 om 18:53
Haai!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
donderdag 16 september 2010 om 19:10
donderdag 16 september 2010 om 19:17
quote:Nastik schreef op 16 september 2010 @ 19:12:
Ja, ik vraag me altijd of hoe het komt dat mijn man precies op dat moment mijn drinken aangeeft als we op de bank zitten, terwijl ik er niet om vraag maar wel dorst heb.Jah of dat er mensen zoals mijn tante zijn die van elke dame die zwanger was in de familie wist of het een jongen of meisje zou zijn. En tot nu toe heeft ze er nog geen 1x naast gezeten. Bijzonder..
Ja, ik vraag me altijd of hoe het komt dat mijn man precies op dat moment mijn drinken aangeeft als we op de bank zitten, terwijl ik er niet om vraag maar wel dorst heb.Jah of dat er mensen zoals mijn tante zijn die van elke dame die zwanger was in de familie wist of het een jongen of meisje zou zijn. En tot nu toe heeft ze er nog geen 1x naast gezeten. Bijzonder..
donderdag 16 september 2010 om 19:22
Of dat de moeder van mijn vriendin tegen mijn vriendin heeft gezegd op haar sterfbed dat ze erg gelukkig gaat worden met Daan. Drie maanden later ontmoet ze Daan, ze zijn getrouwd en hebben vier kinderen. Ze hield enorm van haar moeder, maar ik geloof niet dat ze met Daan is getrouwd om haar te plezieren.
donderdag 16 september 2010 om 19:31
quote:Zespri79 schreef op 16 september 2010 @ 19:17:
[...]
Jah of dat er mensen zoals mijn tante zijn die van elke dame die zwanger was in de familie wist of het een jongen of meisje zou zijn. En tot nu toe heeft ze er nog geen 1x naast gezeten. Bijzonder.."wet van de grote aantallen"....... miljoenen gebeurtenissen in je leven....de zaken die bijzonder op z'n plek vallen onthoud je
[...]
Jah of dat er mensen zoals mijn tante zijn die van elke dame die zwanger was in de familie wist of het een jongen of meisje zou zijn. En tot nu toe heeft ze er nog geen 1x naast gezeten. Bijzonder.."wet van de grote aantallen"....... miljoenen gebeurtenissen in je leven....de zaken die bijzonder op z'n plek vallen onthoud je
donderdag 16 september 2010 om 19:41
quote:Schilderspalet schreef op 16 september 2010 @ 19:37:
jammer maar dit topic gaat ver worden tot een welles-nietes ik geloof wel/ik geloof niet topic!
Kansloos en heel jammer...................
Maar ik geloof zeker in paranormale zaken.
de vraag is : hoe denken jullie er over
mag je alleen reageren als je paranormaal denkt ?
jammer maar dit topic gaat ver worden tot een welles-nietes ik geloof wel/ik geloof niet topic!
Kansloos en heel jammer...................
Maar ik geloof zeker in paranormale zaken.
de vraag is : hoe denken jullie er over
mag je alleen reageren als je paranormaal denkt ?
donderdag 16 september 2010 om 19:51
ik kreeg n benauwd gevoel als ik op n bepaalde weg reed,daarom ging ik er nooit meer langs.
pas geleden is er daar iemand verongelukt,z,n hoofd was eraf...
op n rustige weg in de polder dus niet n drukke weg waar meer ongelukken gebeuren.
er zijn mensen die stemmen in hun hoofd horen schizofreen of zoiets.
af en toe hoor ik ze ook en luister ernaar.ik moest naar n bepaalde zaak en jawel daar was hij m,n droommotor.
de andere dag dus gekocht.
dus t para is me niet vreemd.
pas geleden is er daar iemand verongelukt,z,n hoofd was eraf...
op n rustige weg in de polder dus niet n drukke weg waar meer ongelukken gebeuren.
er zijn mensen die stemmen in hun hoofd horen schizofreen of zoiets.
af en toe hoor ik ze ook en luister ernaar.ik moest naar n bepaalde zaak en jawel daar was hij m,n droommotor.
de andere dag dus gekocht.
dus t para is me niet vreemd.
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
donderdag 16 september 2010 om 19:58
Mijn hond heeft hele bijzondere gaven. Ze voelt feilloos aan of er in de zeventiende eeuw op bepaalde plekken dames anaal verkracht zijn. Ze markeert die plek dan met een straaltje urine en blaft precies 17 keer. Tot nu toe heeft ze er nog nooit naast gezeten! Ik vind het soms wel moeilijk om mee om te gaan, omdat ik van nature een redelijk nuchter baasje ben. Maar ja, er gebeuren nu eenmaal wel eens onverklaarbare dingen en dan heb je het maar gewoon te accepteren enzo. Dus.
donderdag 16 september 2010 om 20:39
quote:jamadi52 schreef op 16 september 2010 @ 19:51:
er zijn mensen die stemmen in hun hoofd horen schizofreen of zoiets.
af en toe hoor ik ze ook en luister ernaar.ik moest naar n bepaalde zaak en jawel daar was hij m,n droommotor.
de andere dag dus gekocht.
dus t para is me niet vreemd.
Er gebeuren m.i. wel degelijk mooie onverklaarbare dingen, maar vraag me serieus af of de stemmen van gene zijde zich bezighouden met jouw droommotor... Ze hebben wel wat beters te doen dunkt me.
En TO, wat zijn jouw ervaringen dan?
er zijn mensen die stemmen in hun hoofd horen schizofreen of zoiets.
af en toe hoor ik ze ook en luister ernaar.ik moest naar n bepaalde zaak en jawel daar was hij m,n droommotor.
de andere dag dus gekocht.
dus t para is me niet vreemd.
Er gebeuren m.i. wel degelijk mooie onverklaarbare dingen, maar vraag me serieus af of de stemmen van gene zijde zich bezighouden met jouw droommotor... Ze hebben wel wat beters te doen dunkt me.
En TO, wat zijn jouw ervaringen dan?
donderdag 16 september 2010 om 20:45
Ik heb vaak dingen gezegd die later uitkwamen, maar ik denk eerder dat ik onbewust een rekensommetje maakje die bleek te kloppen.
Hebben jullie die uitzendingen van de Nieuwe Uri Geller toen gezien met dat jonge meisje? Zij deed echt heftige dingen met haar handen. Kinetische grietje. Is daar verder nog wat over gezegd eigelijk? ik zou zo'n kind meteen aan een laboratorium vastnagelen en kijken hoe het werkt?
Hebben jullie die uitzendingen van de Nieuwe Uri Geller toen gezien met dat jonge meisje? Zij deed echt heftige dingen met haar handen. Kinetische grietje. Is daar verder nog wat over gezegd eigelijk? ik zou zo'n kind meteen aan een laboratorium vastnagelen en kijken hoe het werkt?
donderdag 16 september 2010 om 20:54
Mjin ervaringen hiermee ?
Een paar jaar terug heb ik een ongeluk gehad en sindsdien heb ik tot bijna elke nacht een droom waarin ik de volgende dag al beleef, nu wil ik niet zeggen dat dat met dit ongeluk te maken heeft maar het is opmerkelijk.
Ook voel ik mensen zeer goed aan, het komt me regelmatig voor dat ik precies kan zeggen wat mensen denken ( en voelen), je zou denken dit is toeval of gewoon goede mensenkennis. Maar het komt soms zo vaak voor dat het allemaal wel heel erg toevallig zou zijn.
En dan heb ik soms ook zoals hier bovengenoemd last van dat ik op bepaalde plekken kom, zoals in mijn huis dat ik hier een naar gevoel krijg. Soms zelfs zo erg dat ik het niet voor elkaar krijg om langs die plek te gaan..
Zelf ben ik heel nuchter maar alles bij elkaar maakt dit wel tot een interessant plaatje, en ben benieuwd of er meer mensen deze dingen hebben!
Wat een verhaal weer zeg!
Een paar jaar terug heb ik een ongeluk gehad en sindsdien heb ik tot bijna elke nacht een droom waarin ik de volgende dag al beleef, nu wil ik niet zeggen dat dat met dit ongeluk te maken heeft maar het is opmerkelijk.
Ook voel ik mensen zeer goed aan, het komt me regelmatig voor dat ik precies kan zeggen wat mensen denken ( en voelen), je zou denken dit is toeval of gewoon goede mensenkennis. Maar het komt soms zo vaak voor dat het allemaal wel heel erg toevallig zou zijn.
En dan heb ik soms ook zoals hier bovengenoemd last van dat ik op bepaalde plekken kom, zoals in mijn huis dat ik hier een naar gevoel krijg. Soms zelfs zo erg dat ik het niet voor elkaar krijg om langs die plek te gaan..
Zelf ben ik heel nuchter maar alles bij elkaar maakt dit wel tot een interessant plaatje, en ben benieuwd of er meer mensen deze dingen hebben!
Wat een verhaal weer zeg!
donderdag 16 september 2010 om 22:03
Mensen willen het ook zo graag geloven. Het heeft vele voordelen. Je voelt je uitverkoren, het leven krijgt ineens een hogere betekenis, je vrienden vinden je interessanter, je krijgt macht over mensen als ze je geloven.
Het is een afgang als je later de ware toedracht te weten komt. Maar ja, de volgende keer herhaalt het zich weer want mensen willen nu eenmaal daarin geloven. Dat is de oorzaak dat er mediums bestaan en TVprogramma's die sterke staaltjes van helderziendheid vertonen (die meestal verklaard en weerlegd worden).
Het is een afgang als je later de ware toedracht te weten komt. Maar ja, de volgende keer herhaalt het zich weer want mensen willen nu eenmaal daarin geloven. Dat is de oorzaak dat er mediums bestaan en TVprogramma's die sterke staaltjes van helderziendheid vertonen (die meestal verklaard en weerlegd worden).
vrijdag 17 september 2010 om 08:08
Ik heb wel ervaringen. Waarvan ik er een echt niet kan verklaren, en geloof me dat heb ik geprobeerd.
Een aantal jaar geleden kocht ik in kenia een mooie giraffe. Bij mijn ouders stond die op de kast en regelmatig draaide hij om 's nachts. Flauw geintje van mijn broer dacht ik en draaide hem gewoon terug zonder woorden aan vuil te maken. Toen ik ging samen wonen gebeurde het sporadisch zal wel dacht ik toen. En toen ging de relatie uit en verhuisde ik met mijn dochter van 9 maanden. De eerste nacht hoorde ik in de woonkamer wat geschuivel. Ik dacht dat ik mij dat ingedeeld had tot ik de volgende ochtend opstond mijn giraffe stond aan de andere kant van de kast, had ik me zo vergist? Okee kan gebeuren die nacht daarop werd hij verhuist naar een andere kast. Nu 2 jaar later is het elke ochtend een verassing waar staat hij deze keer?
Een aantal jaar geleden kocht ik in kenia een mooie giraffe. Bij mijn ouders stond die op de kast en regelmatig draaide hij om 's nachts. Flauw geintje van mijn broer dacht ik en draaide hem gewoon terug zonder woorden aan vuil te maken. Toen ik ging samen wonen gebeurde het sporadisch zal wel dacht ik toen. En toen ging de relatie uit en verhuisde ik met mijn dochter van 9 maanden. De eerste nacht hoorde ik in de woonkamer wat geschuivel. Ik dacht dat ik mij dat ingedeeld had tot ik de volgende ochtend opstond mijn giraffe stond aan de andere kant van de kast, had ik me zo vergist? Okee kan gebeuren die nacht daarop werd hij verhuist naar een andere kast. Nu 2 jaar later is het elke ochtend een verassing waar staat hij deze keer?
Erger u niet, verwonder u slechts!
vrijdag 17 september 2010 om 12:23
In m'n vorige huis gebeurden hele rare (later nare) dingen.
Vanaf de eerste nacht, tot het moment dat we er weggingen eigenlijk.
In eerste instantie denk je aan hele andere dingen dan aan 'bovennatuurlijk'.
Als alle logische verklaringen weg zijn wordt je bang.
Als je buren hebt die je wegpesten, of muizen die tussen de muren zitten, weet je op een gegeven moment waar je aan toe bent.
Wij wisten niet waar 'de terreur' vandaan kwam en dat was gewoon heel naar.
We hebben daar 4 maanden gewoond en zijn compleet gesloopt verhuisd. Inmiddels wonen we nu bijna een jaar in ons huidige huis en het heeft zeker 6 maanden geduurd voor ik weer fatsoenlijk sliep.
Het gevoel dat je je totaal niet op je gemak voelt in je eigen huis, bang bent voor dingen omdat je niet weet wat er gebeurd en waarom, is echt ontzettend naar.
Dat veel mensen er niet in geloven is hun goed recht.
Ik geloofde er eerder ook totaal niet in.
Alleen de dingen die we hebben meegemaakt zal ik niet vergeten, kan het bij tijden ook moeilijk loslaten.
Vanaf de eerste nacht, tot het moment dat we er weggingen eigenlijk.
In eerste instantie denk je aan hele andere dingen dan aan 'bovennatuurlijk'.
Als alle logische verklaringen weg zijn wordt je bang.
Als je buren hebt die je wegpesten, of muizen die tussen de muren zitten, weet je op een gegeven moment waar je aan toe bent.
Wij wisten niet waar 'de terreur' vandaan kwam en dat was gewoon heel naar.
We hebben daar 4 maanden gewoond en zijn compleet gesloopt verhuisd. Inmiddels wonen we nu bijna een jaar in ons huidige huis en het heeft zeker 6 maanden geduurd voor ik weer fatsoenlijk sliep.
Het gevoel dat je je totaal niet op je gemak voelt in je eigen huis, bang bent voor dingen omdat je niet weet wat er gebeurd en waarom, is echt ontzettend naar.
Dat veel mensen er niet in geloven is hun goed recht.
Ik geloofde er eerder ook totaal niet in.
Alleen de dingen die we hebben meegemaakt zal ik niet vergeten, kan het bij tijden ook moeilijk loslaten.
vrijdag 17 september 2010 om 14:30
Ik praat er wel over.
Alleen denken veel mensen dat je niet helemaal spoort als je zegt dat je dat soort dingen hebt meegemaakt.
Op internet boeien die reacties me niet zoveel maar soms is het wel jammer.
We hebben vier hele heftige maanden gehad, is toch een deel van ons leven samen. Ook heftig omdat het ons eerste huis was, dat blijft je wel bij.
We woonden in een appartement, gebouwd in 1970.
Onder ons was een tandartsenpraktijk die al jaren leegstond.
Aan één kant wel buren maar die waren vrijwel nooit thuis. Wij zaten op de hoek.
M'n man had bij de bezichtiging al een naar gevoel wat hij niet kon plaatsen, ik wou perse daar wonen dus ruzie gemaakt en mijn zin gekregen.
(Spijt! Achteraf..)
In de eerste nacht werd er snachts aangebeld.
Er stond niemand buiten maar omdat het bellen maar doorging hebben we de bel van de muur gesloopt.
Een paar dagen zonder bel (lekker rustig) en toen maar een nieuwe gekocht.
We dachten aan een storing. Eerst aan belletjetrekkerij maar het was half 4 ofzo.
De huiseigenaar was homosexueel dus wij dachten in eerste instantie dat ze misschien waren weggepest.
Ook omdat ze er relatief kort hadden gewoond. Het was een koopappartement maar omdat niemand het wou hebben heeft de eigenaar het via verhuur aangeboden.
Toen een tijdje later (week of 2) kwam ik sochtends in de woonkamer en daar stond de balkondeur helemaal open.
De avond ervoor hadden we hem samen vergrendeld.
Omdat we net samenwoonden waren we allebei een beetje hysterisch met 'Zit alles wel op slot' en omdat we beiden geen zin hadden er snachts uit te gaan om het alsnog te controleren, deden we samen een deuren-op-slot-rondje.
Die balkondeur was op slot én vergrendeld. Vond het dus raar dat hij openstond.
Er lag ook een enorme plas water midden in de kamer.
Even gecheckt of het geen kattenplas was (nee).
M'n man is op het dak geweest om te controleren of er lekkage was (nee). Geen waterleiding/vaas/vissenkom in de buurt die omgevallen was en de plas was ook helemaal perfect rond. Geen druppel erom heen.
Schoongemaakt en gaan werken.
Toen hadden we savonds ook steeds meer geluiden.
Geklop, getik, wat meestal rond 11 uur begon.
Soms leken het stemmen te zijn. Wij het hele huis af zoeken, want de buren waren er niet en onder ons stond het leeg.
Daar zaten ook geen illegalen ofzo, want de deuren waren helemaal bedekt met spinnenwebben, was totaal geen leven te zien of tekens dat er onlangs iemand in of uit was geweest.
Verder hoorden we nooit 'leefgeluiden' van anderen, natuurlijk wel geluid van buiten maar dat was alleen als de balkondeur open was.
Ik stond een keer voor de wasmachine toen ik een keiharde fluit in mijn oor hoorde. Alsof iemand van hele korte afstand in mijn oor floot.
Ik moest rennen om de wc te halen .
Onze keuken zat in een soort 'inham' van de woonkamer. Zonder deuren enzo.
Ik kwam een keer binnen toen alle grote lepels, die ik aan een rekje aan de muur had hangen, begonnen te schudden.
Gelijk de keuken weer uit gegaan.
Ik was een keer ons mooie laminaat aan het dweilen toen ik in het natte gedeelte ineens een voetstap zag.
Model Grote Schoen.
Wij hebben geen schoenen aan in huis en met mijn maatje 38 kon ik zwemmen in die voet. Snelll erover heen gedweild.
We hadden op het balkon een soort houten planken.
Het waren een soort vlondertjes bestaande uit een stuk of 10 plankjes naast elkaar die allemaal vast zaten.
Op een middag liet m'n man me zien dat er een aantal van die plankjes (afzonderlijk van elkaar) op sommige plekken waren verbrand.
Hele rare sporen, want normaal slaat vuur wel over.
Het was net of iemand die plankjes had losgehaald, op sommige plaatsen in de brand had gestoken en weer had teruggetimmerd.
Ons balkon was niet toegankelijk voor anderen, behalve voor ons dan dus ook geen lolbroeken.
(Of misschien een kat met pyromane trekjes..)
Na een dag werken kwam ik thuis en toen ik halverwege de woonkamer was ging de hele tv installatie aan. En weer uit.
Dit heeft zich een paar keer herhaald.
Wij hadden toen nog een installatie die je met meerdere afstandsbedieningen aan moest zetten.
Als je 1 afstandsbediening gebruikte zette je wel het systeem aan, maar niet het geluid en beeld.
Maar alles schoot in één keer dus aan.
Ik voelde me niet prettig en ben weggegaan. Heb buiten op mijn man staan wachten. Bijna 2 uur.
De dag erna wou mijn man even naar de winkel. Toen hij terugkwam kreeg hij de sleutel niet in het slot.
Bij veel deuren kan dat niet als je aan de binnenkant van de deur ook een sleutel hebt. Maar er zat geen sleutel in.
De dag ervoor was er nog niks aan de hand geweest.
M'n vader is gekomen, heeft het slot eruit gehaald, schoongemaakt maar ook hij kon niks vinden.
'Gewoon raar'.
We hebben toen het slot van de balkondeur in de voordeur gezet (zelfde sleutel) zodat het niet nog een keer zou gebeuren. Als er niemand in huis is is het mooi kut natuurlijk.
We hadden na een week of 3 een konijn gekocht. Heel kleintje nog.
Hij was de eerste week heel speels (nadat zijn eerste nieuwigheid-angst weg was) maar dat was ook ineens voorbij.
Hij wou bepaalde hoeken van het huis niet meer in, wou niet spelen savonds, zat dan op mijn voeten. Als ik naar de wc of de keuken ging, liep hij met me mee en ging weer zitten als ik ook zat.
Hij at en dronk ook bijna niet, was erg zielig.
Een kleine week voor we gingen verhuizen kwam ik thuis en toen zat hij helemaal verstijfd in zijn kooi. Hij reageerde nergens op, zijn oren waren helemaal plat op zijn hoofd.
Ik heb hem toen naar mijn ouders gebracht, waar hij heel lang heeft geslapen en toen helemaal is opgebloeid.
Nu in ons nieuwe huis is hij helemaal blij, spelen, eten en drinken zoals het hoort. Hij is erg gegroeid. Een heel ander dier dan daar.
We hadden twee hele grote hanglampen, echt zware dingen.
Op een avond zag ik mijn man naar die lampen kijken dus ik keek ook. Ze bewogen heel hard heen en weer.
We gingen er bij staan, het schudden ging gewoon door.
Mijn man begon met het uitspreken van Islamitische gebeden en bij het eerste woord hingen die lampen gelijk stil.
We hebben die lampen eraf gehaald want ik vond het eng.
Op een avond lag ik op de bank en toen vielen er allemaal borden uit mijn kast. Er was niemand in de keuken en ik had ook normale stapeltjes.
Geen wankele berg.
We werden een ochtend wakker en toen had mijn man hele diepe rode krassen in mijn rug staan.
Het deed geen pijn ofzo, het leken qua kleur meer brandwonden maar ze waren echt vers van die nacht.
Helaas geen wilde nacht gehad, ik heb geen lange nagels die ik in zijn rug had gedrukt.
Toen we eenmaal een nieuw huis hadden gevonden stonden de verhuisdozen al snel klaar. Snachts hoorde we een continu getik, net zoals het zou klinken als je zelf met je vingers op karton tikt. Als we in de woonkamer kwamen zagen we niks maar je hoorde het.
Onder de douche kreeg ik vaak een enorm koude bries over me heen. Ik douche behoorlijk warm en we hadden een glazen wand die het douchegedeelte afschermde.
Geen tocht of wat dan ook maar net of iemand je op je buik blaast.
Snachts was de deken soms ineens weg. Net alsof iemand hem wegtrok aan het voeteneind. Dus ik hield hem op een gegeven moment maar continu vast.
Je voelde soms een hand op je schouder/wang/mond.
Gewoon heel even.
Ik luisterde daar veel Arabische muziek en naar de Koran.
Een keer begon ik met Koran luisteren toen er een keihard gebonk begon. Het leek wel of het uit de muren kwam.
Toen ik het geluid uitzette kwam dat gebonk terug, heel intens.
En toen hield het op. Ik heb ook geen Koran meer geluisterd.
Op een middag kwam ik thuis en rook een hele heftige brandlucht in de logeerkamer. Verder nergens in huis, ook buiten niet. Alleen daar. Beetje met wcspray aan de gang gegaan.
De dag dat we verhuisden ging alles goed.
De dag erna konden we de voordeur weer bijna niet in.
We moesten het huis nog schoonmaken dus na heel lang duwen en trappen ging de deur open.
Nouja, en toen begon ons 'nieuwe leven'.
Ik ben door een medewerkster van Viva benaderd voor een interview. Dat is ook gebeurd, ons verhaal is in aangepaste vorm verschenen. Wat gebeurtenissen zijn verwerkt in een verhaal van haar.
Zij heeft de geschiedenis uitgezocht en in de 2e wereldoorlog zijn op die plek bombardementen geweest en gevechten.
Op de plek waar ons huis nu staat stonden ook boomgaarden (wij hadden een appelboom tegen ons balkon aan, de appels lagen op het balkon) en daar zijn een aantal Duitse soldaten doodgeschoten.
Onze huisbaas heeft altijd heel nonchalant gedaan als wij hem vroegen of hij het herkende.
We weten ook niet of de huidige bewoners ook zoiets ervaren.
Alleen dat het huis sinds 2 maanden weer verhuur/verkoopbaar is gesteld. Hij staat sinds 2 maanden weer op Funda dus.
Alleen denken veel mensen dat je niet helemaal spoort als je zegt dat je dat soort dingen hebt meegemaakt.
Op internet boeien die reacties me niet zoveel maar soms is het wel jammer.
We hebben vier hele heftige maanden gehad, is toch een deel van ons leven samen. Ook heftig omdat het ons eerste huis was, dat blijft je wel bij.
We woonden in een appartement, gebouwd in 1970.
Onder ons was een tandartsenpraktijk die al jaren leegstond.
Aan één kant wel buren maar die waren vrijwel nooit thuis. Wij zaten op de hoek.
M'n man had bij de bezichtiging al een naar gevoel wat hij niet kon plaatsen, ik wou perse daar wonen dus ruzie gemaakt en mijn zin gekregen.
(Spijt! Achteraf..)
In de eerste nacht werd er snachts aangebeld.
Er stond niemand buiten maar omdat het bellen maar doorging hebben we de bel van de muur gesloopt.
Een paar dagen zonder bel (lekker rustig) en toen maar een nieuwe gekocht.
We dachten aan een storing. Eerst aan belletjetrekkerij maar het was half 4 ofzo.
De huiseigenaar was homosexueel dus wij dachten in eerste instantie dat ze misschien waren weggepest.
Ook omdat ze er relatief kort hadden gewoond. Het was een koopappartement maar omdat niemand het wou hebben heeft de eigenaar het via verhuur aangeboden.
Toen een tijdje later (week of 2) kwam ik sochtends in de woonkamer en daar stond de balkondeur helemaal open.
De avond ervoor hadden we hem samen vergrendeld.
Omdat we net samenwoonden waren we allebei een beetje hysterisch met 'Zit alles wel op slot' en omdat we beiden geen zin hadden er snachts uit te gaan om het alsnog te controleren, deden we samen een deuren-op-slot-rondje.
Die balkondeur was op slot én vergrendeld. Vond het dus raar dat hij openstond.
Er lag ook een enorme plas water midden in de kamer.
Even gecheckt of het geen kattenplas was (nee).
M'n man is op het dak geweest om te controleren of er lekkage was (nee). Geen waterleiding/vaas/vissenkom in de buurt die omgevallen was en de plas was ook helemaal perfect rond. Geen druppel erom heen.
Schoongemaakt en gaan werken.
Toen hadden we savonds ook steeds meer geluiden.
Geklop, getik, wat meestal rond 11 uur begon.
Soms leken het stemmen te zijn. Wij het hele huis af zoeken, want de buren waren er niet en onder ons stond het leeg.
Daar zaten ook geen illegalen ofzo, want de deuren waren helemaal bedekt met spinnenwebben, was totaal geen leven te zien of tekens dat er onlangs iemand in of uit was geweest.
Verder hoorden we nooit 'leefgeluiden' van anderen, natuurlijk wel geluid van buiten maar dat was alleen als de balkondeur open was.
Ik stond een keer voor de wasmachine toen ik een keiharde fluit in mijn oor hoorde. Alsof iemand van hele korte afstand in mijn oor floot.
Ik moest rennen om de wc te halen .
Onze keuken zat in een soort 'inham' van de woonkamer. Zonder deuren enzo.
Ik kwam een keer binnen toen alle grote lepels, die ik aan een rekje aan de muur had hangen, begonnen te schudden.
Gelijk de keuken weer uit gegaan.
Ik was een keer ons mooie laminaat aan het dweilen toen ik in het natte gedeelte ineens een voetstap zag.
Model Grote Schoen.
Wij hebben geen schoenen aan in huis en met mijn maatje 38 kon ik zwemmen in die voet. Snelll erover heen gedweild.
We hadden op het balkon een soort houten planken.
Het waren een soort vlondertjes bestaande uit een stuk of 10 plankjes naast elkaar die allemaal vast zaten.
Op een middag liet m'n man me zien dat er een aantal van die plankjes (afzonderlijk van elkaar) op sommige plekken waren verbrand.
Hele rare sporen, want normaal slaat vuur wel over.
Het was net of iemand die plankjes had losgehaald, op sommige plaatsen in de brand had gestoken en weer had teruggetimmerd.
Ons balkon was niet toegankelijk voor anderen, behalve voor ons dan dus ook geen lolbroeken.
(Of misschien een kat met pyromane trekjes..)
Na een dag werken kwam ik thuis en toen ik halverwege de woonkamer was ging de hele tv installatie aan. En weer uit.
Dit heeft zich een paar keer herhaald.
Wij hadden toen nog een installatie die je met meerdere afstandsbedieningen aan moest zetten.
Als je 1 afstandsbediening gebruikte zette je wel het systeem aan, maar niet het geluid en beeld.
Maar alles schoot in één keer dus aan.
Ik voelde me niet prettig en ben weggegaan. Heb buiten op mijn man staan wachten. Bijna 2 uur.
De dag erna wou mijn man even naar de winkel. Toen hij terugkwam kreeg hij de sleutel niet in het slot.
Bij veel deuren kan dat niet als je aan de binnenkant van de deur ook een sleutel hebt. Maar er zat geen sleutel in.
De dag ervoor was er nog niks aan de hand geweest.
M'n vader is gekomen, heeft het slot eruit gehaald, schoongemaakt maar ook hij kon niks vinden.
'Gewoon raar'.
We hebben toen het slot van de balkondeur in de voordeur gezet (zelfde sleutel) zodat het niet nog een keer zou gebeuren. Als er niemand in huis is is het mooi kut natuurlijk.
We hadden na een week of 3 een konijn gekocht. Heel kleintje nog.
Hij was de eerste week heel speels (nadat zijn eerste nieuwigheid-angst weg was) maar dat was ook ineens voorbij.
Hij wou bepaalde hoeken van het huis niet meer in, wou niet spelen savonds, zat dan op mijn voeten. Als ik naar de wc of de keuken ging, liep hij met me mee en ging weer zitten als ik ook zat.
Hij at en dronk ook bijna niet, was erg zielig.
Een kleine week voor we gingen verhuizen kwam ik thuis en toen zat hij helemaal verstijfd in zijn kooi. Hij reageerde nergens op, zijn oren waren helemaal plat op zijn hoofd.
Ik heb hem toen naar mijn ouders gebracht, waar hij heel lang heeft geslapen en toen helemaal is opgebloeid.
Nu in ons nieuwe huis is hij helemaal blij, spelen, eten en drinken zoals het hoort. Hij is erg gegroeid. Een heel ander dier dan daar.
We hadden twee hele grote hanglampen, echt zware dingen.
Op een avond zag ik mijn man naar die lampen kijken dus ik keek ook. Ze bewogen heel hard heen en weer.
We gingen er bij staan, het schudden ging gewoon door.
Mijn man begon met het uitspreken van Islamitische gebeden en bij het eerste woord hingen die lampen gelijk stil.
We hebben die lampen eraf gehaald want ik vond het eng.
Op een avond lag ik op de bank en toen vielen er allemaal borden uit mijn kast. Er was niemand in de keuken en ik had ook normale stapeltjes.
Geen wankele berg.
We werden een ochtend wakker en toen had mijn man hele diepe rode krassen in mijn rug staan.
Het deed geen pijn ofzo, het leken qua kleur meer brandwonden maar ze waren echt vers van die nacht.
Helaas geen wilde nacht gehad, ik heb geen lange nagels die ik in zijn rug had gedrukt.
Toen we eenmaal een nieuw huis hadden gevonden stonden de verhuisdozen al snel klaar. Snachts hoorde we een continu getik, net zoals het zou klinken als je zelf met je vingers op karton tikt. Als we in de woonkamer kwamen zagen we niks maar je hoorde het.
Onder de douche kreeg ik vaak een enorm koude bries over me heen. Ik douche behoorlijk warm en we hadden een glazen wand die het douchegedeelte afschermde.
Geen tocht of wat dan ook maar net of iemand je op je buik blaast.
Snachts was de deken soms ineens weg. Net alsof iemand hem wegtrok aan het voeteneind. Dus ik hield hem op een gegeven moment maar continu vast.
Je voelde soms een hand op je schouder/wang/mond.
Gewoon heel even.
Ik luisterde daar veel Arabische muziek en naar de Koran.
Een keer begon ik met Koran luisteren toen er een keihard gebonk begon. Het leek wel of het uit de muren kwam.
Toen ik het geluid uitzette kwam dat gebonk terug, heel intens.
En toen hield het op. Ik heb ook geen Koran meer geluisterd.
Op een middag kwam ik thuis en rook een hele heftige brandlucht in de logeerkamer. Verder nergens in huis, ook buiten niet. Alleen daar. Beetje met wcspray aan de gang gegaan.
De dag dat we verhuisden ging alles goed.
De dag erna konden we de voordeur weer bijna niet in.
We moesten het huis nog schoonmaken dus na heel lang duwen en trappen ging de deur open.
Nouja, en toen begon ons 'nieuwe leven'.
Ik ben door een medewerkster van Viva benaderd voor een interview. Dat is ook gebeurd, ons verhaal is in aangepaste vorm verschenen. Wat gebeurtenissen zijn verwerkt in een verhaal van haar.
Zij heeft de geschiedenis uitgezocht en in de 2e wereldoorlog zijn op die plek bombardementen geweest en gevechten.
Op de plek waar ons huis nu staat stonden ook boomgaarden (wij hadden een appelboom tegen ons balkon aan, de appels lagen op het balkon) en daar zijn een aantal Duitse soldaten doodgeschoten.
Onze huisbaas heeft altijd heel nonchalant gedaan als wij hem vroegen of hij het herkende.
We weten ook niet of de huidige bewoners ook zoiets ervaren.
Alleen dat het huis sinds 2 maanden weer verhuur/verkoopbaar is gesteld. Hij staat sinds 2 maanden weer op Funda dus.
