Psyche
alle pijlers
partner overspannen, ADHD
donderdag 2 januari 2014 om 21:54
Hallo allemaal,
Hoewel ik nog enige twijfel heb wat ik met dit topic wil, plaats ik hem toch maar. Je weet nooit wat het aan andere inzichten kan opleveren...
Sorry voor de lange OP.
In het voorjaar heb ik al een topic geopend over mijn overspannen man. Even een korte samenvatting;
Ik ben al een flink aantal jaar samen met mijn man. Samen hebben we 2 jonge kinderen. Mijn man heeft in de afgelopen jaren meerdere malen aangegeven overspannen te zijn, maar kon de reden hiervan niet goed bedenken (wel dat hij de druk van 2 kinderen erg groot vindt).
Omdat hij dit zelf erg vervelend vindt, heeft hij zich dit voorjaar bij de GGZ gemeld voor onderzoek naar de oorzaak hiervan. Na meerdere onderzoeken kon GGZ niet goed benoemen wat de oorzaak was, behalve oververmoeidheid. Wel zagen ze dat er iets was. Hij heeft een uitgestelde diagnose gekregen (man vertoonde kenmerken van zowel ADHD als autismespectrum) en behandelingsgesprekken gehad. Dit leverde weinig op. GGZ was nog steeds zoekende, bood hem ASS behandeling die niet aansloot. Op zijn verzoek, in overeenstemming met zijn behandelaar, uiteindelijk toch gestart met Ritalin.
Man vond het een opluchting. Het bevestigde zijn idee van ADHD. Maar de medicijnen werken niet goed. Alleen als hij een heel hoge dosis gebruikt. Ook heeft hij (en zijn omgeving!) Veel last van de rebound. Hij trekt zich extreem terug, heeft woede aanvallen, irriteerd zich aan alles, heeft een vol hoofd, heeft geen overzicht, kan zich helemaal niet meer concentreren en tollereerd eigenlijk niemand meer in zijn omgeving.
De medicijnen zijn nog een trial, volgende week moet hij terug. Hij hoopt op een andere oplossing, ik om eerlijk te zijn ook. Ik moet zeggen, ik vind het zwaar. Ik wil er voor hem zijn en hem steunen, maar vind mezelf ook tekort schieten. Lastig.
Hoewel ik nog enige twijfel heb wat ik met dit topic wil, plaats ik hem toch maar. Je weet nooit wat het aan andere inzichten kan opleveren...
Sorry voor de lange OP.
In het voorjaar heb ik al een topic geopend over mijn overspannen man. Even een korte samenvatting;
Ik ben al een flink aantal jaar samen met mijn man. Samen hebben we 2 jonge kinderen. Mijn man heeft in de afgelopen jaren meerdere malen aangegeven overspannen te zijn, maar kon de reden hiervan niet goed bedenken (wel dat hij de druk van 2 kinderen erg groot vindt).
Omdat hij dit zelf erg vervelend vindt, heeft hij zich dit voorjaar bij de GGZ gemeld voor onderzoek naar de oorzaak hiervan. Na meerdere onderzoeken kon GGZ niet goed benoemen wat de oorzaak was, behalve oververmoeidheid. Wel zagen ze dat er iets was. Hij heeft een uitgestelde diagnose gekregen (man vertoonde kenmerken van zowel ADHD als autismespectrum) en behandelingsgesprekken gehad. Dit leverde weinig op. GGZ was nog steeds zoekende, bood hem ASS behandeling die niet aansloot. Op zijn verzoek, in overeenstemming met zijn behandelaar, uiteindelijk toch gestart met Ritalin.
Man vond het een opluchting. Het bevestigde zijn idee van ADHD. Maar de medicijnen werken niet goed. Alleen als hij een heel hoge dosis gebruikt. Ook heeft hij (en zijn omgeving!) Veel last van de rebound. Hij trekt zich extreem terug, heeft woede aanvallen, irriteerd zich aan alles, heeft een vol hoofd, heeft geen overzicht, kan zich helemaal niet meer concentreren en tollereerd eigenlijk niemand meer in zijn omgeving.
De medicijnen zijn nog een trial, volgende week moet hij terug. Hij hoopt op een andere oplossing, ik om eerlijk te zijn ook. Ik moet zeggen, ik vind het zwaar. Ik wil er voor hem zijn en hem steunen, maar vind mezelf ook tekort schieten. Lastig.
donderdag 2 januari 2014 om 22:20
Dat weten we inderdaad. Maar dat vind ik persoonlijk niet erg belangrijk. Er zijn aanvullende verzekeringen die het wel vergoeden trouwens. Maar ik vind het vooral belangrijk dat hij goed in zijn vel zit, geld is maar een middel.
Aan de ene kant ben ik blij dat hij open staat voor medicatiegebruik. Ik zie dat het hem (weliswaar erg kort en met een grote dosis) helpt. Toch vind ik het ook beangstigend op een of andere manier. Het is hem zo gegund de rust te ervaren zonder zware medicatie te hoeven gebruiken.
Aan de ene kant ben ik blij dat hij open staat voor medicatiegebruik. Ik zie dat het hem (weliswaar erg kort en met een grote dosis) helpt. Toch vind ik het ook beangstigend op een of andere manier. Het is hem zo gegund de rust te ervaren zonder zware medicatie te hoeven gebruiken.
donderdag 2 januari 2014 om 22:32
We praten op het moment veel met elkaar over alles. Het lukt hem steeds beter uit te leggen wat er allemaal gebeurd bij hem. De medicatie heeft daar enorm aan bij gedragen. Hij heeft bepaalde gedragingen, strategieën als normaal ervaren, hij wist niet beter. Hij benoemde vooral het feit dat zijn hoofd niet meer verstopt zat als bevrijdend. Ik vind dat heel heftig.
Hij maakt zich overigens veel zorgen over de ontwikkeling van onze kinderen. Beiden vertonen dezelfde kenmerken (zijn 5 en bijna 3). Ik herken me erin, maar ze zijn nog zo jong. Man is bang dat ze, net als hij, ook zo'n lange weg moeten bewandelen. Hij wil ze daarvoor behoeden. Ik snap de gedachte en kan hier tot op zekere hoogte in mee komen. Tegelijkertijd wil ik voorkomen dat we de kinderen onbewust een stempel geven.Dat blijft lastig. Hij weet wat hij voelt, ik kan dat niet voelen. Ik herken gedragingen bij de kinderen (heb door werk veel met ontwikkelingsproblemen te maken), maar kan de inpact ervan niet goed inschatten. Iemand hier ervaring mee?
Hij maakt zich overigens veel zorgen over de ontwikkeling van onze kinderen. Beiden vertonen dezelfde kenmerken (zijn 5 en bijna 3). Ik herken me erin, maar ze zijn nog zo jong. Man is bang dat ze, net als hij, ook zo'n lange weg moeten bewandelen. Hij wil ze daarvoor behoeden. Ik snap de gedachte en kan hier tot op zekere hoogte in mee komen. Tegelijkertijd wil ik voorkomen dat we de kinderen onbewust een stempel geven.Dat blijft lastig. Hij weet wat hij voelt, ik kan dat niet voelen. Ik herken gedragingen bij de kinderen (heb door werk veel met ontwikkelingsproblemen te maken), maar kan de inpact ervan niet goed inschatten. Iemand hier ervaring mee?
donderdag 2 januari 2014 om 23:15
Hallo nomad, wat is de reden dat je met het gaps dieet bezig bent, als ik vragen mag? Ik zit er net over te lezen. Ik geloof heel erg in de invloed van voeding op ons gestel (met name kunstmatige toevoegingen), maar wat ik las klinkt me, in geval van gedrags/psychische/ontwikkelingsproblemen wel heel ver gezocht om eerlijk te zijn.
vrijdag 3 januari 2014 om 00:00
Daar heb je natuurlijk gelijk in. Ik ga me er eens goed in inlezen. Wat ik zo snel zag, is niet zomaar ingevoerd volgens mij. Eerst maar eens meer informatie erover opdoen voor ik het verwerp...
Voor nu wel eerst goede medicijnen, maar het een sluit niet direct het ander uit. Ik hoop dat man volgende keer bij de psych zo duidelijk alles kan beschrijven als hij bij mij doet. En dat hij de juiste behandeling/medicijnen krijgt.
Zijn hier verder nog mensen die partner van zijn? Ik ben benieuwd hoe die mensen het lukt de struktuur vast te houden. Man weet dat hij en de kinderen er baat bij hebben. Als man (redelijk) goed in zijn vel zit, accepteerd hij de structuur die ik neerzet, hoewel hij hem zelf niet kan hanteren. Wanneer hij echter slechter in zijn vel zit, wil hij zijn eigen pad bewandelen, en accepteerd het niet dat ik besluit wat er moet gebeuren. Om een klein beetje structuur te behouden moet ik dan heeeeeeeeel hard werken. Dat kost me zoveel energie!
Voor nu wel eerst goede medicijnen, maar het een sluit niet direct het ander uit. Ik hoop dat man volgende keer bij de psych zo duidelijk alles kan beschrijven als hij bij mij doet. En dat hij de juiste behandeling/medicijnen krijgt.
Zijn hier verder nog mensen die partner van zijn? Ik ben benieuwd hoe die mensen het lukt de struktuur vast te houden. Man weet dat hij en de kinderen er baat bij hebben. Als man (redelijk) goed in zijn vel zit, accepteerd hij de structuur die ik neerzet, hoewel hij hem zelf niet kan hanteren. Wanneer hij echter slechter in zijn vel zit, wil hij zijn eigen pad bewandelen, en accepteerd het niet dat ik besluit wat er moet gebeuren. Om een klein beetje structuur te behouden moet ik dan heeeeeeeeel hard werken. Dat kost me zoveel energie!
vrijdag 3 januari 2014 om 00:34
Zo te horen is ritalin verre van ideaal. Concerta heeft de zelfde werkzame stof. Daar was ik persoonlijk ook niet blij mee.
Dexamfetamine is een andere stof. Werkzame duur is ongeveer even.lang als die van concerta. Maar ook hier is er kans op rebounts.
Ik ben zelf erg gevoelig voor rebounts en spierkrampen door medicatie. Daarom ben ik uiteindelijk uitgekomen bij strattera. Dit werkt 24 uur, geen rebounts. De werking lijkt meer op die van antidepressiva dan op ritalin. Als je goed verzekerd ben, zou ik hier zeker naar kijken. Het is duur maar m.i. een ideaal middel.
Leestips: hulpgids ADHD, een.opgeruimd leven.met adhd
Forum: adhd-xtra
Sterkte en veel succes samen.
Dexamfetamine is een andere stof. Werkzame duur is ongeveer even.lang als die van concerta. Maar ook hier is er kans op rebounts.
Ik ben zelf erg gevoelig voor rebounts en spierkrampen door medicatie. Daarom ben ik uiteindelijk uitgekomen bij strattera. Dit werkt 24 uur, geen rebounts. De werking lijkt meer op die van antidepressiva dan op ritalin. Als je goed verzekerd ben, zou ik hier zeker naar kijken. Het is duur maar m.i. een ideaal middel.
Leestips: hulpgids ADHD, een.opgeruimd leven.met adhd
Forum: adhd-xtra
Sterkte en veel succes samen.
Been there, done that, got the T-shirt.
vrijdag 3 januari 2014 om 03:27
Mijn man heeft ADHD. Niet officieel vastgesteld maar wel heel duidelijk gezien zijn jeugd en gedrag. Hij slikt Bubpropion en dat maakt hem veel relaxter. Hij heeft ook erg moeten wennen aan de struktuur die ik neerzette en heeft daar lang tegen gevochten. Ik ben redelijk directief dus ik heb hem niet zo veel keus gegeven maar het was lang erg vermoeiend.
Zijn kinderen hebben alledrie ADHD maar elk in een andere vorm. Zijn zoon is volgens zijn eigen zeggen een spiegelbeeld van hoe hij als kind was.
Kinderen hebben medicatie en therapie. Ik denk dat het een voordeel is dat jullie het bij je kinderen kunnen herkennen. Mijn man kijkt niet terug op een blije jeugd waarin hij constant in de problemen kwam door zijn hyperactiviteit.
Zijn kinderen hebben alledrie ADHD maar elk in een andere vorm. Zijn zoon is volgens zijn eigen zeggen een spiegelbeeld van hoe hij als kind was.
Kinderen hebben medicatie en therapie. Ik denk dat het een voordeel is dat jullie het bij je kinderen kunnen herkennen. Mijn man kijkt niet terug op een blije jeugd waarin hij constant in de problemen kwam door zijn hyperactiviteit.
vrijdag 3 januari 2014 om 09:52
Strattera zit in ons achterhoofd. Dan dus geen rebouds meer. Klinkt goed. Hoe is het met slapen en strattera?
Liza, fijn wat herkenning. Ik kan redelijk directief zijn, maar man ook... Als hij niet goed in zijn vel zit/dicht hoofd heeft hoort hij veel ook niet overigens. Ook heeft hij dan helemaal geen tijdsbesef, wat altijd al lastig is, meer. Ik merk het vooral met naar bed gaan. Man heeft de neiging erg laat te gaan slapen. Tot op zekere hoogte moet hij dat natuurlijk zelf weten, maar als je laat gaat slapen heeft dat invloed op je functioneren de volgende dag, alleen op je opstaan. Aangezien we 2 kleine kinderen hebben is dat regelmatig vroeg. Meestal moet ik dan dus opstaan. Als ik het aan hem vraag doet hij het wel, maar ik ben dan dus al wakker. Het zijn kleine dingen, maar toch.
Liza, jij geeft aan, zijn kinderen. Ik neem aan kinderen uit een vorige relatie? Herkende hij bij de kinderen ook al vroeg signalen?
Man benoemd ook niet een hele fijne jeugd. Het was niet verschikkelijk, maar hij miste wel vaardigheden. Heeft vooral niet een hele fijne schoolcarriere gehad. Hij heeft lange tijd gedacht dat hij dom was, is hij niet. Als er op dat gebied beter bij hem aangesloten was, had hij meer kunnen bereiken.
Overigens is man, naar buiten toe, niet hyperactief. Wel in zijn hoofd. Met de ritalin kwam het wel een beetje naar buiten, in zijn beleving erger dan in werkelijkheid.
Liza, fijn wat herkenning. Ik kan redelijk directief zijn, maar man ook... Als hij niet goed in zijn vel zit/dicht hoofd heeft hoort hij veel ook niet overigens. Ook heeft hij dan helemaal geen tijdsbesef, wat altijd al lastig is, meer. Ik merk het vooral met naar bed gaan. Man heeft de neiging erg laat te gaan slapen. Tot op zekere hoogte moet hij dat natuurlijk zelf weten, maar als je laat gaat slapen heeft dat invloed op je functioneren de volgende dag, alleen op je opstaan. Aangezien we 2 kleine kinderen hebben is dat regelmatig vroeg. Meestal moet ik dan dus opstaan. Als ik het aan hem vraag doet hij het wel, maar ik ben dan dus al wakker. Het zijn kleine dingen, maar toch.
Liza, jij geeft aan, zijn kinderen. Ik neem aan kinderen uit een vorige relatie? Herkende hij bij de kinderen ook al vroeg signalen?
Man benoemd ook niet een hele fijne jeugd. Het was niet verschikkelijk, maar hij miste wel vaardigheden. Heeft vooral niet een hele fijne schoolcarriere gehad. Hij heeft lange tijd gedacht dat hij dom was, is hij niet. Als er op dat gebied beter bij hem aangesloten was, had hij meer kunnen bereiken.
Overigens is man, naar buiten toe, niet hyperactief. Wel in zijn hoofd. Met de ritalin kwam het wel een beetje naar buiten, in zijn beleving erger dan in werkelijkheid.
vrijdag 3 januari 2014 om 10:22
Ik lees twee reacties van partners-van waarin beide gesproken wordt over de structuur die zij bieden. De Adhd-ert moet zich eraan conformeren.
Een volwassene met ADHD is met de juiste begeleiding best in staat om eigen structuren te vormen EN behouden. Je man is toch niet je kind?
Aanvullende info: heb zelf ADHD. Mijn ervaring leert dat zelf opgezette structuren beter beklijven dan extern opgelegde. Dat verklaart ook waarom het niet vol te houden is wanneer hij niet goed in zijn vel zit.
Eigen structuren opbouwen vergt wel veel wilskracht, inventiviteit en doorzettingsvermogen. Het is een pad van twee stappen naar voren en weer een terug.
Medicatie is helaas geen wondermiddel, ook met zal hij zijn mindere dagen hebben.
Wat ik hem aan kan raden is de groepscoachings voor volwassenen met ADHD. Daar zal hij ook herkenning vinden in het verdriet van het verleden.
Voor jullie kinderen is het goud waard om te weten dat er kans op ADHD is. Je kunt hen structuur en boven alles begrip geven. Je zult hen minder hard veroordelen om hun hyperactiviteit, concentratie- en aandachtsgebrek. Wat hun zelfvertrouwen en zelfbeeld goed zal doen.
Door dat laatste zullen je kinderen waarschijnlijk al een andere jeugd hebben dan je man. Beseft hij zich dat?
Een volwassene met ADHD is met de juiste begeleiding best in staat om eigen structuren te vormen EN behouden. Je man is toch niet je kind?
Aanvullende info: heb zelf ADHD. Mijn ervaring leert dat zelf opgezette structuren beter beklijven dan extern opgelegde. Dat verklaart ook waarom het niet vol te houden is wanneer hij niet goed in zijn vel zit.
Eigen structuren opbouwen vergt wel veel wilskracht, inventiviteit en doorzettingsvermogen. Het is een pad van twee stappen naar voren en weer een terug.
Medicatie is helaas geen wondermiddel, ook met zal hij zijn mindere dagen hebben.
Wat ik hem aan kan raden is de groepscoachings voor volwassenen met ADHD. Daar zal hij ook herkenning vinden in het verdriet van het verleden.
Voor jullie kinderen is het goud waard om te weten dat er kans op ADHD is. Je kunt hen structuur en boven alles begrip geven. Je zult hen minder hard veroordelen om hun hyperactiviteit, concentratie- en aandachtsgebrek. Wat hun zelfvertrouwen en zelfbeeld goed zal doen.
Door dat laatste zullen je kinderen waarschijnlijk al een andere jeugd hebben dan je man. Beseft hij zich dat?
vrijdag 3 januari 2014 om 22:06
Banaanaap, je hebt natuurlijk gelijk dat man een volwassen persoon is. Voor een deel kan hij dan ook echt wel zijn eigen manier gebruiken. Het conformeren heeft meer te maken met de kinderen, zoals bijvoorbeeld het slapen en weer opstaan. Heb jij kinderen en hoe doe jij dat dan? Maar bijvoorbeeld ook eten, tv kijken, enz. Dus meer de regels rondom de kinderen. Als hij redelijk goed in zijn vel zit, is hij het met de regels eens (bepalen we samen), maar als hij slechter in zijn vel zit, kan hij hier niets mee. Dan gaat de tv sneller aan overdag (waardoor de kinderen op dat moment rustig zijn, maar daarna juist onrustiger), gaat hij later slapen (waardoor hij de volgende dag zijn bed niet uit kan komen enz.).
Ik denk dat we vooral de juiste modus hier nog niet in gevonden hebben. Ik wil niet zijn moeder of hulpverlener zijn, maar zijn partner. Grotendeels kan ik dat gelukkig nog steeds zijn, maar wanneer ik voor de 6de keer in 15 minuten tijd heb moeten benoemen waar ik over 5 minuten heen ga en wat dit voor gevolgen heeft (hij moet de kinderen naar bed brengen) en hij vraagt het voor de 7de keer vind ik dat wel lastig. Hoe doen anderen dit? Overigens werken we op zijn initiatief al met een digitale agenda, maar daar vergeet hij toch vaak in te kijken.
Ik denk dat we vooral de juiste modus hier nog niet in gevonden hebben. Ik wil niet zijn moeder of hulpverlener zijn, maar zijn partner. Grotendeels kan ik dat gelukkig nog steeds zijn, maar wanneer ik voor de 6de keer in 15 minuten tijd heb moeten benoemen waar ik over 5 minuten heen ga en wat dit voor gevolgen heeft (hij moet de kinderen naar bed brengen) en hij vraagt het voor de 7de keer vind ik dat wel lastig. Hoe doen anderen dit? Overigens werken we op zijn initiatief al met een digitale agenda, maar daar vergeet hij toch vaak in te kijken.
vrijdag 3 januari 2014 om 22:12
Dat medicatie geen wondermiddel is besef ik gelukkig wel. Wel hoop ik dat hij minder vaak een overspannen gevoel heeft. Nu ik dit typ bedenk ik ook, dat ik wellicht hulp moet gaan zoeken om er zelf op een goede manier mee om te leren gaan. Iemand hier nog tips in?
Ik denk dat kan wel goed doorheeft dat de kinderen al een voorsprong hebben Door het begrip wat wij hebben.
Ik denk dat kan wel goed doorheeft dat de kinderen al een voorsprong hebben Door het begrip wat wij hebben.
vrijdag 3 januari 2014 om 22:46
Mijn man heeft geen enkel signaal bij de kinderen herkend en wist zelfs niet eens van ADHD. Onze situatie is nogal complex (man met verslavingsproblematiek, kinderen hebben lang in pleegzorg gezeten). Ik ben degene die struktuur in het gezin heeft gebracht en alle therapie voor de kinderen (en hem) heeft geregeld.
Man ziet dat ik de spil van het gezin ben en heeft losgelaten dat hij zijn eigen ding wil doen omdat hij genoeg heeft gezien dat hij het niet alleen aankan. Dat betekent niet dat er geen kleine wrevels zijn. Inderdaad bedtijd van man. Hij moet om 5 uur 's ochtends de deur uit en gaat regelmatig pas om 11 uur 's avonds slapen waardoor hij de volgende dag alleen maar moe is en geen fut heeft om iets met kinderen te doen. Daar ben ik niet zo blij mee.
Hij hoort ook veel niet van wat ik zeg of vergeet het. Bloedirritant!
Te veel TV: ook hier.
Wat wel werkt: ik heb de bedtijd van de kinderen als een alarm in zijn telefoon gezet dus dat kan hij niet meer vergeten.
Andere dingen die werken: als hij zelf de consequenties ervaart van zijn non-struktuur. Bijv, hij doet de zondagochtenden met de kinderen. Ik geef ze hun medicatie zodra ze wakker zijn. Hij liet dat vaak wachten tot na het ontbijt (wat ook nogal lang kon duren). Na een paar ernstige uitbarstingen van de kinderen heeft hij nu geleerd dat hij die uitbarstingen kan voorkomen door de medicatie op tijd te geven.
Bij jou is het met jongere kinderen nog belangrijker dat je man de struktuur aanhoudt. Die van mij kunnen hem zelf al herinneren aan douchetijd, toetjestijd, afwassen etc.
Zelf hulp zoeken lijkt me ook goed. Ik woon niet in NL dus kan je daar niet helpen. Maar denk goed aan jezelf!
Man ziet dat ik de spil van het gezin ben en heeft losgelaten dat hij zijn eigen ding wil doen omdat hij genoeg heeft gezien dat hij het niet alleen aankan. Dat betekent niet dat er geen kleine wrevels zijn. Inderdaad bedtijd van man. Hij moet om 5 uur 's ochtends de deur uit en gaat regelmatig pas om 11 uur 's avonds slapen waardoor hij de volgende dag alleen maar moe is en geen fut heeft om iets met kinderen te doen. Daar ben ik niet zo blij mee.
Hij hoort ook veel niet van wat ik zeg of vergeet het. Bloedirritant!
Te veel TV: ook hier.
Wat wel werkt: ik heb de bedtijd van de kinderen als een alarm in zijn telefoon gezet dus dat kan hij niet meer vergeten.
Andere dingen die werken: als hij zelf de consequenties ervaart van zijn non-struktuur. Bijv, hij doet de zondagochtenden met de kinderen. Ik geef ze hun medicatie zodra ze wakker zijn. Hij liet dat vaak wachten tot na het ontbijt (wat ook nogal lang kon duren). Na een paar ernstige uitbarstingen van de kinderen heeft hij nu geleerd dat hij die uitbarstingen kan voorkomen door de medicatie op tijd te geven.
Bij jou is het met jongere kinderen nog belangrijker dat je man de struktuur aanhoudt. Die van mij kunnen hem zelf al herinneren aan douchetijd, toetjestijd, afwassen etc.
Zelf hulp zoeken lijkt me ook goed. Ik woon niet in NL dus kan je daar niet helpen. Maar denk goed aan jezelf!
zaterdag 4 januari 2014 om 13:41
Mijn man is vastgelopen, depressief, burn out wilde niet meer verder leven, onze oudste liep vorig jaar vast op school, na gedram van mijn kant is zoon getest, toen ik zijn uitslag kreeg Adhd, vroeg ik gelijk of het erfelijk was, dit werd bevestigd, hoezo vroeg de psycholoog, ik zei dat ik er nog één thuis heb zitten, mijn man. Ze waren nog met onderzoeken bezig bij mijn man, maar ook daar kwam naast zijn depressie en dwangmatig handelen, dus Adhd uit. Mijn man is niet chaotisch, maar heeft zichzelf door zijn jeugd/leven heen geloost door zich zelf truukjes aan te leren, zoals schematisch werken, op tijd leven, dus zo laat eten/slapen, werken sporten. Onze zoon gaf aan geen rust in zijn hoofd te hebben, en ook dat bleek mijn man te hebben, stemmingswisselingen, impulsief, maar niet het overdreven druk zijn etc. Onze zoon slikt sinds kort Concerta, we merken al duidelijk verschil. en sávonds bij het uitwerken, heeft hij een rebound, die wij voor lief nemen. Mijn man heeft nu medicatie tegen depressie, half januari gaat hij ook medicatie krijgen voor Adhd.
Mijn zoon liep dus vast op de middelbare school, volgens de psycholoog, is het zijn intelligentie geweest waarom hij geen problemen op de lagere school had, de stof was voor hem heel makkelijk, en hoefde geen inspanning te doen, en ook zichzelf truukjes aangeleerd, op het VWO lukte dat niet meer, zijn concentratie is te slecht, we hopen dat de medicatie hem daar nu in helpt.
Mijn zoon liep dus vast op de middelbare school, volgens de psycholoog, is het zijn intelligentie geweest waarom hij geen problemen op de lagere school had, de stof was voor hem heel makkelijk, en hoefde geen inspanning te doen, en ook zichzelf truukjes aangeleerd, op het VWO lukte dat niet meer, zijn concentratie is te slecht, we hopen dat de medicatie hem daar nu in helpt.
zaterdag 4 januari 2014 om 13:50
Lievie hier een kalender in de keuken, ik maak al van oudsher alle afspraken, school, tandarts, kinderen etc. administratie is voor mij, ouderavonden etc, mijn rekening. Oudste krijgt zijn medicatie s'morgens van mij, altijd op dezelfde tijd. En ja regelneef was ik al van kindsaf aan, en dat is makkelijk gebleken. Mijn man en ik zijn al 22 jaar samen, dat is heel knap voor een Adhd'er. Wilde zelf wel in een groepje om om te gaan met Adhd, maar voor kinderen is dat voor veelal jonge kinderen, en ik heb inmiddels pubers in huis, mijn zoon had toen hij jong was geen problemen, was niet extra druk, en structuur etc. was al in huis. Of een dieet invloed heeft, vraag ik mij af. Adhd is net als suikerziekte een minderheidsziekte, je mist een stofje wat je zelf niet aanmaakt, wat er voor zorgt dat je hersencellen goed met elkaar communiceren, die medicatie doet niet anders dan dat stofje aanvullen, net als insuline met suikerziekte.
