Psyche
alle pijlers
Partner van een hypochonder?
donderdag 7 februari 2013 om 10:20
Ik zet er een vraagteken bij omdat ik het even niet meer weet...
Is het hypochondrie? Misschien een burn-out?
Of is er echt iets aan de hand met mijn man... Want die klachten, die verzint hij toch gewoon niet?
Mijn man sukkelt al een hele tijd met zijn gezondheid. Maar op dit moment is het zo erg dat er elke dag wel wat is. En de angst dat hij iets ernstigs onder de leden heeft is bij hem ontzettend groot.
Opsomming van de afgelopen weken zoals hij het mij uiteraard verteld want ik kan zijn klachten niet voelen:
Last van zijn luchtwegen, longfoto's en longinhoud waren goed maar toch een pompje gekregen want zijn astma zou terug gekeerd zijn.
Pompje zorgt voor ontzettend veel bijwerkingen. Veel hoesten, pijn in spieren, slecht slapen, opgejaagd gevoel. Hij wil hier mee stoppen.
Last van zijn maag, langere tijd last van maagzuur en oprispingen. Echo van de maag was niks op te vinden. We willen graag verder met een gastroscopie maar huisarts is op vakantie dus wachten.
Hij ziet geregeld vlekjes voor zijn ogen. Dit besprak hij met een collega waarop deze zei: oh dat is niet goed, ernstig blah blah blah. Opkomende paniek. Bevriende opticien heeft ons verzekerd dat dit door alle spanningen zou kunnen komen. Daar heb ik hem al een beetje mee kunnen kalmeren.
Gisteren kreeg ik een telefoontje op mijn werk dat hij bloed bij zijn ontlasting had. Wat volgde was weer een paniekaanval waar ik hem via de telefoon dan uit moet praten. Dokter zegt, afwachten.
Vanmorgen ging hij door zijn rug. Nu ligt hij in bed. Afwachten of hij spierverslappers krijgt.
Bijkomend iets, ik ben 22 weken zwanger van ons tweede kindje. En door al deze spanning loop ik op mijn tenen. Vele harde buiken tot gevolg.
Ik ga er absoluut niet in mee, ik probeer hem constant te kalmeren en ervan te overtuigen dat het allemaal onschuldig is. Af en toe word ik er gek van en denk ik, stop met zeuren. Stel je niet aan. Maar dan denk ik weer, straks is er wel iets ernstigs? Ik word verscheurd door emoties. Boosheid, onrust, angst.
Laat staan zijn gevoelens. Hij voelt zich schuldig en is bang dat hij mij en de baby hier kwaad mee doet.
Mijn vraag is nu. Wie heeft er ervaring met een hypochonder als partner? Wie heeft tips voor mij hoe hiermee om te gaan?
En wat nou als het geen hypochondrie is? Kortom, wat is wijsheid...
Is het hypochondrie? Misschien een burn-out?
Of is er echt iets aan de hand met mijn man... Want die klachten, die verzint hij toch gewoon niet?
Mijn man sukkelt al een hele tijd met zijn gezondheid. Maar op dit moment is het zo erg dat er elke dag wel wat is. En de angst dat hij iets ernstigs onder de leden heeft is bij hem ontzettend groot.
Opsomming van de afgelopen weken zoals hij het mij uiteraard verteld want ik kan zijn klachten niet voelen:
Last van zijn luchtwegen, longfoto's en longinhoud waren goed maar toch een pompje gekregen want zijn astma zou terug gekeerd zijn.
Pompje zorgt voor ontzettend veel bijwerkingen. Veel hoesten, pijn in spieren, slecht slapen, opgejaagd gevoel. Hij wil hier mee stoppen.
Last van zijn maag, langere tijd last van maagzuur en oprispingen. Echo van de maag was niks op te vinden. We willen graag verder met een gastroscopie maar huisarts is op vakantie dus wachten.
Hij ziet geregeld vlekjes voor zijn ogen. Dit besprak hij met een collega waarop deze zei: oh dat is niet goed, ernstig blah blah blah. Opkomende paniek. Bevriende opticien heeft ons verzekerd dat dit door alle spanningen zou kunnen komen. Daar heb ik hem al een beetje mee kunnen kalmeren.
Gisteren kreeg ik een telefoontje op mijn werk dat hij bloed bij zijn ontlasting had. Wat volgde was weer een paniekaanval waar ik hem via de telefoon dan uit moet praten. Dokter zegt, afwachten.
Vanmorgen ging hij door zijn rug. Nu ligt hij in bed. Afwachten of hij spierverslappers krijgt.
Bijkomend iets, ik ben 22 weken zwanger van ons tweede kindje. En door al deze spanning loop ik op mijn tenen. Vele harde buiken tot gevolg.
Ik ga er absoluut niet in mee, ik probeer hem constant te kalmeren en ervan te overtuigen dat het allemaal onschuldig is. Af en toe word ik er gek van en denk ik, stop met zeuren. Stel je niet aan. Maar dan denk ik weer, straks is er wel iets ernstigs? Ik word verscheurd door emoties. Boosheid, onrust, angst.
Laat staan zijn gevoelens. Hij voelt zich schuldig en is bang dat hij mij en de baby hier kwaad mee doet.
Mijn vraag is nu. Wie heeft er ervaring met een hypochonder als partner? Wie heeft tips voor mij hoe hiermee om te gaan?
En wat nou als het geen hypochondrie is? Kortom, wat is wijsheid...
donderdag 7 februari 2013 om 10:35
donderdag 7 februari 2013 om 10:36
http://www.dokterdokter.n ... /hypochondrie-ziektevrees
Mensen die last hebben van hypochondrie maken zich heel vaak en heel erg zorgen of zij een bepaalde ziekte hebben. Een belangrijk verschil tussen hypochondrie en ‘normale’ ziektevrees zoals we die allemaal zo nu en dan hebben, is dat geruststelling niet of nauwelijks werkt bij mensen met hypochondrie. Na een lichamelijk onderzoek door een arts zijn mensen met hypochondrie even gerustgesteld, maar al snel komt de angst voor een ziekte weer terug.
Mensen die last hebben van hypochondrie zijn niet alleen bang dat zij een ziekte hebben, maar zij hebben ook het ‘gevoel’ dat zij een ziekte onder de leden hebben. Het feit dat de arts bij onderzoek geen afwijkingen vindt, geeft bij mensen met hypochondrie maar voor een korte tijd een gevoel van opluchting en geruststelling. Al snel komen de twijfels of de dokter misschien toch iets over het hoofd gezien heeft. De dokter wordt opnieuw geraadpleegd of men laat zich elders opnieuw onderzoeken. Als iemand een keer van mening verschilt met zijn dokter, betekent dat niet meteen dat deze persoon hypochonder is. Mensen met hypochondrie vrezen vrijwel voortdurend dat zij een ziekte hebben. Vaak gaat het iedere keer weer om een andere ziekte. Kanker en hart- en vaatziekten zijn de twee ziekten waar men vooral bang voor is.
Mensen die last hebben van hypochondrie maken zich heel vaak en heel erg zorgen of zij een bepaalde ziekte hebben. Een belangrijk verschil tussen hypochondrie en ‘normale’ ziektevrees zoals we die allemaal zo nu en dan hebben, is dat geruststelling niet of nauwelijks werkt bij mensen met hypochondrie. Na een lichamelijk onderzoek door een arts zijn mensen met hypochondrie even gerustgesteld, maar al snel komt de angst voor een ziekte weer terug.
Mensen die last hebben van hypochondrie zijn niet alleen bang dat zij een ziekte hebben, maar zij hebben ook het ‘gevoel’ dat zij een ziekte onder de leden hebben. Het feit dat de arts bij onderzoek geen afwijkingen vindt, geeft bij mensen met hypochondrie maar voor een korte tijd een gevoel van opluchting en geruststelling. Al snel komen de twijfels of de dokter misschien toch iets over het hoofd gezien heeft. De dokter wordt opnieuw geraadpleegd of men laat zich elders opnieuw onderzoeken. Als iemand een keer van mening verschilt met zijn dokter, betekent dat niet meteen dat deze persoon hypochonder is. Mensen met hypochondrie vrezen vrijwel voortdurend dat zij een ziekte hebben. Vaak gaat het iedere keer weer om een andere ziekte. Kanker en hart- en vaatziekten zijn de twee ziekten waar men vooral bang voor is.
donderdag 7 februari 2013 om 10:37
Beste Dyto,
Ik ben zelf een hypochonder en kan je verzekeren, het is een hele vervelende en ernstige ziekte dat je leven behoorlijk kan verstieren. Ik weet ook dat partners en omgeving het nooit zullen begrijpen. De klachten die je voelt zijn reeel en soms ook te objectiveren. Dit maakt het verschil tussen 'echte ziekte' en hypochondrie soms erg moeilijk.
De benauwdheidsklachten kunnen spannings bepaald zijn. Zijn pufjes kunnen veel bijwerkingen geven. Is het stress of toch bijwerking? Als hij geen echt astma heeft of andere broncho-obstructieve aandoening, dan is het inderdaad goed te verdedigen om te stoppen met dit medicijn. Overleg wel even met een huisarts.
Vlekjes voor de ogen zijn heel aspecifiek en kunnen inderdaad spanningsgerelateerd zijn, soms migraineus van aard.
Als ik alles zo lees, dan ben ik niet meteen ongerust. Het enige is zijn bloedverlies. Bespreek met de huisarts of vervangend huisarts of het een reden is voor onderzoek. Je krijgt geen bloed in de ontlasting van spanningen. Meestal zijn het aambeien oid, maar in zeldzame gevallen kan het ook een ernstiger ziekte zijn. Een huisarts moet het kunnen bepalen of er reden is voor verder onderzoek.
Misschien dat hij diazepam (Valium) kan krijgen voor zijn rug. Dit zal dan ook een kalmerend effect hebben op zijn angst. Pijnstilling zou ik bij alleen paracetamol houden, gezien hij al maagklachten heeft. NSAID's zoals diclofenac geven soms maagklachten ed. Overigens is de therapie bij 'door de rug gaan', geen rust, maar bewegen binnen de mogelijkheden.
Allemaal heel vervelend, zeker gezien je zwangerschap. Ga er zelf af en toe even uit.
Succes en sterkte.
Ik ben zelf een hypochonder en kan je verzekeren, het is een hele vervelende en ernstige ziekte dat je leven behoorlijk kan verstieren. Ik weet ook dat partners en omgeving het nooit zullen begrijpen. De klachten die je voelt zijn reeel en soms ook te objectiveren. Dit maakt het verschil tussen 'echte ziekte' en hypochondrie soms erg moeilijk.
De benauwdheidsklachten kunnen spannings bepaald zijn. Zijn pufjes kunnen veel bijwerkingen geven. Is het stress of toch bijwerking? Als hij geen echt astma heeft of andere broncho-obstructieve aandoening, dan is het inderdaad goed te verdedigen om te stoppen met dit medicijn. Overleg wel even met een huisarts.
Vlekjes voor de ogen zijn heel aspecifiek en kunnen inderdaad spanningsgerelateerd zijn, soms migraineus van aard.
Als ik alles zo lees, dan ben ik niet meteen ongerust. Het enige is zijn bloedverlies. Bespreek met de huisarts of vervangend huisarts of het een reden is voor onderzoek. Je krijgt geen bloed in de ontlasting van spanningen. Meestal zijn het aambeien oid, maar in zeldzame gevallen kan het ook een ernstiger ziekte zijn. Een huisarts moet het kunnen bepalen of er reden is voor verder onderzoek.
Misschien dat hij diazepam (Valium) kan krijgen voor zijn rug. Dit zal dan ook een kalmerend effect hebben op zijn angst. Pijnstilling zou ik bij alleen paracetamol houden, gezien hij al maagklachten heeft. NSAID's zoals diclofenac geven soms maagklachten ed. Overigens is de therapie bij 'door de rug gaan', geen rust, maar bewegen binnen de mogelijkheden.
Allemaal heel vervelend, zeker gezien je zwangerschap. Ga er zelf af en toe even uit.
Succes en sterkte.
donderdag 7 februari 2013 om 11:35
Hier mijn vriend die ook bloed bij ontlasting heeft. Zegt een jaar geleden naar huisarts te zijn geweest en dat die m een beetje heeft afgewimpeld dat alles goed is. Na een jaar nog niet opgelost (we kennen elkaar nu 11 maanden) en de laatste dagen is het erger. Het hoeft niet iets te zijn maar hij wil dus NIET naar de huisarts en ik maak me zorgen. Alles gaat door mn hoofd.
Sorry, geen oplossing dus voor je probleem maar ik haak even aan.. Bij mij is het net omgekeerd en ik weet ook even neit wat te doen...
Sorry, geen oplossing dus voor je probleem maar ik haak even aan.. Bij mij is het net omgekeerd en ik weet ook even neit wat te doen...
donderdag 7 februari 2013 om 11:40
Bloed bij de ontlasting kan van alles zijn. Een scheurtje in de anus tot kanker. Waarvan de eerste (en de andere onschuldige dingen) veeeeeeele malen vaker voorkomt. Zeker op deze leeftijd.
Lijkt me vermoeiend To, veel sterkte!
Edit: wil er toch nog even bij zeggen dat het wel altijd slim is erger uit te sluiten. Gewoon naar de huisarts. Daar issie voor.
Helemaal als de klachten aanhouden.
Lijkt me vermoeiend To, veel sterkte!
Edit: wil er toch nog even bij zeggen dat het wel altijd slim is erger uit te sluiten. Gewoon naar de huisarts. Daar issie voor.
Helemaal als de klachten aanhouden.
donderdag 7 februari 2013 om 11:49
Mijn man is hypochonder, en gaat daar binnenkort voor in therapie. Bij ons heeft het wel een duidelijke oorzaak. Wij hebben een zoontje die ernstig ziek is, en we zijn vanaf het begin af aan al gewaarschuwd hoe gevaarlijk een longontsteking is voor hem. En daarbij reageert zoontje vaak nogal extreem op buikgriep. Dat hij zijn medicatie niet meer wil nemen (die hij elke dag 2 keer moet, tegen epilepsie). Daar hebben we al een paar keer voor naar het ziekenhuis gemoeten.
Gevolg is dat mijn man zich soms al ziek en wiebelig voelt als hij iemand aan de telefoon heeft gehad die ziek is, en die dan zegt dat er wat heerst. Hij wordt dan zenuwachtig en krijgt dan zelf al buikklachten. Ik word er zelf ook wel iebel van dat mensen tegen hem zeggen dat er van alles heerst . Hij komt dan thuis en zegt dan 'we zullen wel weer snel ziek worden allemaal, want er heerst weer wat'. (volgens mij heerst er het hele jaar door wel van alles namelijk). Hij is dan helemaal in de stress. Nu is hij zelf al gevoelig qua darmklachten en een jaar geleden zijn er 2 grote poliepen weggehaald uit zijn darm (goedaardig) maar dat heeft de angst allemaal wel vergroot.
Maar goed, het schijnt dus dat je er wel voor in therapie kan. Dat is eigenlijk het enige zinnige wat ik er over kan zeggen.
Gevolg is dat mijn man zich soms al ziek en wiebelig voelt als hij iemand aan de telefoon heeft gehad die ziek is, en die dan zegt dat er wat heerst. Hij wordt dan zenuwachtig en krijgt dan zelf al buikklachten. Ik word er zelf ook wel iebel van dat mensen tegen hem zeggen dat er van alles heerst . Hij komt dan thuis en zegt dan 'we zullen wel weer snel ziek worden allemaal, want er heerst weer wat'. (volgens mij heerst er het hele jaar door wel van alles namelijk). Hij is dan helemaal in de stress. Nu is hij zelf al gevoelig qua darmklachten en een jaar geleden zijn er 2 grote poliepen weggehaald uit zijn darm (goedaardig) maar dat heeft de angst allemaal wel vergroot.
Maar goed, het schijnt dus dat je er wel voor in therapie kan. Dat is eigenlijk het enige zinnige wat ik er over kan zeggen.
Stressed is just desserts spelled backwards
donderdag 7 februari 2013 om 11:53
Bij last van maagklachten en bloed bij de ontlasting zou het wel een idee zijn om naar een internist te gaan. Mijn man had ook allemaal vage klachten, en de huisarts was uiterst afwachtend, maar de internist wilde een endoscopie doen, en er zaten dus 2 poliepen in de darm.
Dus eerst uitsluiten of er écht niks is, en dan verder kijken of het hypochondrie is. En kijken naar hoe je man in het verleden was? Was hij altijd al een beetje een zenuwpees of is dat iets van de laatste tijd?
Dus eerst uitsluiten of er écht niks is, en dan verder kijken of het hypochondrie is. En kijken naar hoe je man in het verleden was? Was hij altijd al een beetje een zenuwpees of is dat iets van de laatste tijd?
Stressed is just desserts spelled backwards
donderdag 7 februari 2013 om 12:44
Ohjee ohjee, we voelen allemaal wel eens iets... maar het probleem bij een hypochonder is dat ze het zelf verergeren door er zoooo op te gaan letten wat ze allemaal voor dingetjes voelen dat je hart inderdaad vanzelf sneller gaat kloppen en je het zo eng vind dat je misschien inderdaad duizelig word en vlekjes gaat zien.... En dat je misselijk word, en dan maar niet eet wat je normaal wel eet, waardoor je darmen dus ook inderdaad een ander ehh resultaat geven dan normaal... see where I'm going with this? Hij doet t waarschijnlijk voor het grootste gedeelte zelf. Ik weet verder niks hierover, of in hoeverre hij die irreeele angsten onder controle kan houden maar ergens krijg ik toch altijd wel het idee dat iemand met zijn gezonde verstand dit toch ook moet snappen, dat ie zich een beetje teveel aanstelt..... en dat het vervelend is dat hij daar zo bang van word maar je jezelf af en toe toch ook tot de orde moet roepen? In jouw geval, met je zwangerschap vind ik het wel lullig dat ie zo op zichzelf gefocust is, ik hoor niks van bezorgdheid over jou en de baby en je zal zien dat hij zo voor elkaar krijgt dat jij op eieren loopt voor hem en hem en zijn arme rug niet wil belasten met de zware boodschappen en dat ie zo ook veel aandacht krijgt.... (ik weet dat ik nu klink als een kreng, maar denken we dit niet allemaal een beetje?)
Lorem Ipsum
donderdag 7 februari 2013 om 12:51
Maar, ik denk inderdaad dat er een groep mensen zullen denken; geef hem een schop onder zijn reet. Vast wel.
Ik deed dat bij tijd en wijlen ook wel, maar nu er vastgesteld is dat hij hypochonder is, laat ik het maar. Ik negeer het. Geef er geen aandacht aan.
Ik deed dat bij tijd en wijlen ook wel, maar nu er vastgesteld is dat hij hypochonder is, laat ik het maar. Ik negeer het. Geef er geen aandacht aan.
Stressed is just desserts spelled backwards
donderdag 7 februari 2013 om 13:07
dyto: volgens mij moeten jullie twee dingen doen:
1) ga naar de huisarts en leg de situatie uit. Kijk samen met de huisarts en je man welke onderzoeken er gedaan kunnen worden om ernstige ziektes uit te sluiten en je man gerust te stellen.
2) zoek een psycholoog (liefst een met ervaring op dit gebeid) en ga daar samen naar toe. later kan hij alleen maar in het begin is het heel erg nodig dat jij tips krijgt over hoe met hem om te gaan. Je zult dan waarschijnlijk leren dat je moet stoppen met geruststellen.
Als laatste: zorg voor jezelf. Neem niet alles van je man over, dat hoeft niet en belast jou te veel. Kijk hoe je hulp en rust kunt krijgen en geef het aan bij je man als je hij je even niet met zijn zorgen mag belasten.
1) ga naar de huisarts en leg de situatie uit. Kijk samen met de huisarts en je man welke onderzoeken er gedaan kunnen worden om ernstige ziektes uit te sluiten en je man gerust te stellen.
2) zoek een psycholoog (liefst een met ervaring op dit gebeid) en ga daar samen naar toe. later kan hij alleen maar in het begin is het heel erg nodig dat jij tips krijgt over hoe met hem om te gaan. Je zult dan waarschijnlijk leren dat je moet stoppen met geruststellen.
Als laatste: zorg voor jezelf. Neem niet alles van je man over, dat hoeft niet en belast jou te veel. Kijk hoe je hulp en rust kunt krijgen en geef het aan bij je man als je hij je even niet met zijn zorgen mag belasten.
Het is zoals het is
donderdag 7 februari 2013 om 13:18
Bedankt voor jullie vele reacties.
Ik snap sommige reacties wel, maar ik besef wel dat als het werkelijk hypochondrie is dat zijn gezonde verstand hem nu in de steek laat.
Hij is ontzettend emotioneel en zegt ook dat hij dit allemaal niet wil en worstelt met schuldgevoel tov ons.
Een schop onder zijn kont werkt niet.
Ik ben ook wel van mening dat veel symptomen door de spanning komen. De maag, de rug, de vlekjes. En dat het pompje alles misschien nog wat versterkt heeft. En het bloed in de ontlasting? Ach misschien een aambei.
Maar om verder te kunnen zullen we hulp van de huisarts nodig hebben om bepaalde dingen uit te sluiten.
Zijn moeder heeft kanker gehad toen hij nog erg jong was en in onze omgeving zijn meerdere jonge mensen getroffen door kanker. Daarbij is hij ontzettend overbezorgd sinds onze dochter is geboren. Er mag haar en ons niks overkomen. Misschien versterkt mijn zwangerschap die bezorgdheid ook wel weer.
Maar als ik niet gerust mag stellen, wat moet ik dan doen? Negeren? Weglopen? Zeggen stel je niet aan? Want straks stelt hij zich niet aan en is er wel degelijk wat aan de hand.. Dat vergeef ik mezelf niet. *zucht*
Ik snap sommige reacties wel, maar ik besef wel dat als het werkelijk hypochondrie is dat zijn gezonde verstand hem nu in de steek laat.
Hij is ontzettend emotioneel en zegt ook dat hij dit allemaal niet wil en worstelt met schuldgevoel tov ons.
Een schop onder zijn kont werkt niet.
Ik ben ook wel van mening dat veel symptomen door de spanning komen. De maag, de rug, de vlekjes. En dat het pompje alles misschien nog wat versterkt heeft. En het bloed in de ontlasting? Ach misschien een aambei.
Maar om verder te kunnen zullen we hulp van de huisarts nodig hebben om bepaalde dingen uit te sluiten.
Zijn moeder heeft kanker gehad toen hij nog erg jong was en in onze omgeving zijn meerdere jonge mensen getroffen door kanker. Daarbij is hij ontzettend overbezorgd sinds onze dochter is geboren. Er mag haar en ons niks overkomen. Misschien versterkt mijn zwangerschap die bezorgdheid ook wel weer.
Maar als ik niet gerust mag stellen, wat moet ik dan doen? Negeren? Weglopen? Zeggen stel je niet aan? Want straks stelt hij zich niet aan en is er wel degelijk wat aan de hand.. Dat vergeef ik mezelf niet. *zucht*
donderdag 7 februari 2013 om 13:36
quote:dyto10 schreef op 07 februari 2013 @ 13:18:
Maar als ik niet gerust mag stellen, wat moet ik dan doen? Negeren? Weglopen? Zeggen stel je niet aan? Want straks stelt hij zich niet aan en is er wel degelijk wat aan de hand.. Dat vergeef ik mezelf niet. *zucht*
Vandaar ook de huisarts! Natuurlijk moet je kijken of er echt iets is, maar naar hoe jij hem beschrijft denk ik dat er niets uit zal komen, vandaar de rest van mij advies.
Ik snap dat het vreselijk moeilijk is trouwens, voor jou als partner! Niet geruststellen is ook heel moeilijk, want dat wil je graag. Maar je kunt hem niet geruststellen.
Als jij bang is kun je zeggen: ik snap dat je bang bent. Als het je teveel wordt zou je daarna kunnen zeggen: maar ik kan je nu even niet helpen. Op momenten dat je het wel kan, kun je hem omhelzen en naar hem luisteren.
Heel veel sterkte samen. Het klinkt alsof jullie veel liefde hebben naar elkaar en ik heb dan ook goede hoop in een goede afloop!
Maar als ik niet gerust mag stellen, wat moet ik dan doen? Negeren? Weglopen? Zeggen stel je niet aan? Want straks stelt hij zich niet aan en is er wel degelijk wat aan de hand.. Dat vergeef ik mezelf niet. *zucht*
Vandaar ook de huisarts! Natuurlijk moet je kijken of er echt iets is, maar naar hoe jij hem beschrijft denk ik dat er niets uit zal komen, vandaar de rest van mij advies.
Ik snap dat het vreselijk moeilijk is trouwens, voor jou als partner! Niet geruststellen is ook heel moeilijk, want dat wil je graag. Maar je kunt hem niet geruststellen.
Als jij bang is kun je zeggen: ik snap dat je bang bent. Als het je teveel wordt zou je daarna kunnen zeggen: maar ik kan je nu even niet helpen. Op momenten dat je het wel kan, kun je hem omhelzen en naar hem luisteren.
Heel veel sterkte samen. Het klinkt alsof jullie veel liefde hebben naar elkaar en ik heb dan ook goede hoop in een goede afloop!
Het is zoals het is
