Psyche
alle pijlers
Pas op de plaats
zondag 8 april 2012 om 11:17
Ik wil het graag delen, ik wil het gewoon even kwijt.
Ik ben 23 jaar en ik loop mezelf compleet voorbij. De laatste tijd merk ik dat de onrust in mijn hoofd steeds erger wordt. Dat ik nergens meer mijn rust kan vinden behalve in het sporten. Nadat ik gesport heb ben ik rustig, maar na een half uur / uur is de rust weer compleet verdwenen.
Bijna een jaar woon ik op mezelf, maar ik zit nooit op mijn bank. De hele tijd bezig met van alles en nog wat. Opruimen, sporten, werken en op zoek naar de gezelligheid.
Naast de onrust in mijn hoofd word ik lichamelijk ook erg onhandig. Laat alles uit mijn handen vallen en stoot overal tegenaan.
Ik heb geen grenzen meer en ga maar door en door en door. Daarnaast ben ik niet snel tevreden, perfectionistisch en alles kan / moet beter. Erg onzeker over alles (vriendschappen, werk en sport) waardoor ik maar blijf gaan en alles eruit probeer te halen wat er in zit. Dit werkt averechts. Ik loop blessures op, de 1 na de ander. Vriendschappen worden gebroken en op mijn werk kan ik geen kritiek verdragen.
Help!
Ik ben 23 jaar en ik loop mezelf compleet voorbij. De laatste tijd merk ik dat de onrust in mijn hoofd steeds erger wordt. Dat ik nergens meer mijn rust kan vinden behalve in het sporten. Nadat ik gesport heb ben ik rustig, maar na een half uur / uur is de rust weer compleet verdwenen.
Bijna een jaar woon ik op mezelf, maar ik zit nooit op mijn bank. De hele tijd bezig met van alles en nog wat. Opruimen, sporten, werken en op zoek naar de gezelligheid.
Naast de onrust in mijn hoofd word ik lichamelijk ook erg onhandig. Laat alles uit mijn handen vallen en stoot overal tegenaan.
Ik heb geen grenzen meer en ga maar door en door en door. Daarnaast ben ik niet snel tevreden, perfectionistisch en alles kan / moet beter. Erg onzeker over alles (vriendschappen, werk en sport) waardoor ik maar blijf gaan en alles eruit probeer te halen wat er in zit. Dit werkt averechts. Ik loop blessures op, de 1 na de ander. Vriendschappen worden gebroken en op mijn werk kan ik geen kritiek verdragen.
Help!
zondag 8 april 2012 om 11:27
Haal eerst eens rustig adem!
Heb je dit altijd al gehad? Of pas sinds je op jezelf woont?
Ben je misschien bang om alleen te zijn? Dat als je even een avondje rustig op de bank gaat zitten je je dan eenzaam voelt?
Als je steeds blessures op loopt is het echt tijd voor rust tussendoor. Je moet je spieren ook de kans geven om te herstellen.
En waarom lopen je vriendschappen mis?
kritiek verdragen vond ik vroeger ook heel moeilijk, maar daar valt aan te werken. Mijn regel is: niet meteen reageren. Eerst maar eens "ja" of "ik begrijp het" of "bedankt" zeggen, en als je het na een dag (of 2) echt niet los kunt laten kun je er altijd nog tegenin gaan.
Heb je dit altijd al gehad? Of pas sinds je op jezelf woont?
Ben je misschien bang om alleen te zijn? Dat als je even een avondje rustig op de bank gaat zitten je je dan eenzaam voelt?
Als je steeds blessures op loopt is het echt tijd voor rust tussendoor. Je moet je spieren ook de kans geven om te herstellen.
En waarom lopen je vriendschappen mis?
kritiek verdragen vond ik vroeger ook heel moeilijk, maar daar valt aan te werken. Mijn regel is: niet meteen reageren. Eerst maar eens "ja" of "ik begrijp het" of "bedankt" zeggen, en als je het na een dag (of 2) echt niet los kunt laten kun je er altijd nog tegenin gaan.
zondag 8 april 2012 om 12:36
zondag 8 april 2012 om 12:46
Ik herken je probleem wel. Ik heb hier ook heel erg lang last van gehad. Altijd maar rennen, rennen, rennen. En als iets niet 100% perfect was, dan baalde ik meteen. Ik ben toen in therapie gegaan en we hebben toen een lijstje gemaakt van de dingen die ik echt belangrijk vind en de overige dingen hebben we op een reserve lijst gezet.
Dus ik hoefde niet én een schoon huis te hebben, én gezond te eten elke dag, én m'n nagels perfect gelakt te hebben, én altijd attent zijn en overal aan denken, én keurig op tijd mijn mailtjes te beantwoorden, én die zolderkamer opgeruimd te hebben. Dit zijn zomaar even wat voorbeelden. Ik ben me gaan realiseren dat ik niet alles hoef. Uiteindelijk ben ik een stuk makkelijker geworden en laat ik veel meer liggen. Maar ik kan me daar nog steeds schuldig over voelen.
Succes!
Dus ik hoefde niet én een schoon huis te hebben, én gezond te eten elke dag, én m'n nagels perfect gelakt te hebben, én altijd attent zijn en overal aan denken, én keurig op tijd mijn mailtjes te beantwoorden, én die zolderkamer opgeruimd te hebben. Dit zijn zomaar even wat voorbeelden. Ik ben me gaan realiseren dat ik niet alles hoef. Uiteindelijk ben ik een stuk makkelijker geworden en laat ik veel meer liggen. Maar ik kan me daar nog steeds schuldig over voelen.
Succes!
zondag 8 april 2012 om 12:55
quote:noodles schreef op 08 april 2012 @ 11:27:
Haal eerst eens rustig adem!
Heb je dit altijd al gehad? Of pas sinds je op jezelf woont?
Ben je misschien bang om alleen te zijn? Dat als je even een avondje rustig op de bank gaat zitten je je dan eenzaam voelt?
Eigenlijk heb ik het altijd al gehad, maar sinds ik op mezelf woon en het uit is met mijn ex-vriend is het erger geworden. Ik voel me niet eenzaam, maar onrustig waardoor ik niet op de bank kan zitten.
Als je steeds blessures op loopt is het echt tijd voor rust tussendoor. Je moet je spieren ook de kans geven om te herstellen.
En waarom lopen je vriendschappen mis?
Omdat ik heel heftig reageer. Of heel vrolijk of ik geef een snauw. Ze weten niet meer waar ze aan toe zijn en nemen dus afstand. Als het me niet zint kan ik best lelijk uit de hoek komen (omdat ik dan in mijn ogen gefaald heb) en dat wordt niet gewaardeerd. Wat ik ook wel weer snap!
kritiek verdragen vond ik vroeger ook heel moeilijk, maar daar valt aan te werken. Mijn regel is: niet meteen reageren. Eerst maar eens "ja" of "ik begrijp het" of "bedankt" zeggen, en als je het na een dag (of 2) echt niet los kunt laten kun je er altijd nog tegenin gaan.
Haal eerst eens rustig adem!
Heb je dit altijd al gehad? Of pas sinds je op jezelf woont?
Ben je misschien bang om alleen te zijn? Dat als je even een avondje rustig op de bank gaat zitten je je dan eenzaam voelt?
Eigenlijk heb ik het altijd al gehad, maar sinds ik op mezelf woon en het uit is met mijn ex-vriend is het erger geworden. Ik voel me niet eenzaam, maar onrustig waardoor ik niet op de bank kan zitten.
Als je steeds blessures op loopt is het echt tijd voor rust tussendoor. Je moet je spieren ook de kans geven om te herstellen.
En waarom lopen je vriendschappen mis?
Omdat ik heel heftig reageer. Of heel vrolijk of ik geef een snauw. Ze weten niet meer waar ze aan toe zijn en nemen dus afstand. Als het me niet zint kan ik best lelijk uit de hoek komen (omdat ik dan in mijn ogen gefaald heb) en dat wordt niet gewaardeerd. Wat ik ook wel weer snap!
kritiek verdragen vond ik vroeger ook heel moeilijk, maar daar valt aan te werken. Mijn regel is: niet meteen reageren. Eerst maar eens "ja" of "ik begrijp het" of "bedankt" zeggen, en als je het na een dag (of 2) echt niet los kunt laten kun je er altijd nog tegenin gaan.
anoniem_149700 wijzigde dit bericht op 08-04-2012 12:56
Reden: Duidelijk verschil geven in vraag en antwoord.
Reden: Duidelijk verschil geven in vraag en antwoord.
% gewijzigd
zondag 8 april 2012 om 13:01
Bedankt voor je antwoorden femme_sportive.
Je schrijft dat het wel erger is geworden sinds je op jezelf woont en je relatie over is.
Als ik dat zo lees, klinkt het alsof je toch een beetje bang bent voor eenzaamheid, om je gevoelens tegen te komen.
Neem toch eens een avondje voor jezelf. Kijk een vrouwenfilm en kijk wat er gebeurt. Misschien moet je wel huilen, en mis je je ex.
maar dat moet er dan toch een keer uit.
dat je zo heftig reageert kan best komen doordat je alles opkropt en maar door blijft gaan ter afleiding.
En sporten gaat vaak nóg beter na een rustdag (of 2).
Je schrijft dat het wel erger is geworden sinds je op jezelf woont en je relatie over is.
Als ik dat zo lees, klinkt het alsof je toch een beetje bang bent voor eenzaamheid, om je gevoelens tegen te komen.
Neem toch eens een avondje voor jezelf. Kijk een vrouwenfilm en kijk wat er gebeurt. Misschien moet je wel huilen, en mis je je ex.
maar dat moet er dan toch een keer uit.
dat je zo heftig reageert kan best komen doordat je alles opkropt en maar door blijft gaan ter afleiding.
En sporten gaat vaak nóg beter na een rustdag (of 2).
maandag 9 april 2012 om 12:41
Het aan jezelf werken kost tijd, energie, moeite, bloed, zweet en tranen. Het is koud, eenzaam, alleen, eng en confronterend. Het is niet een kwestie van even een uurtje naar de sportschool waar (als je geluk hebt) een stofje vrijkomt, dat je zin hebt om morgen weer aan de apparaten te hangen. Nee, het aan jezelf werken is d-o-d-e-l-i-j-k vermoeiend. En alleen als je een beetje lef en moed hebt, waag je de sprong in het diepe. En als je geluk hebt, dan is het water warm en comfortabel en als je pech hebt is het 3 centimeter diep en bots je met je neus op de bodem. Maar ja, je moet er wat voor over hebben om uit de mallemolen van het leven te stappen en fysieke rust en mentale reinheid daarvoor in de plaats te krijgen.
maandag 9 april 2012 om 17:56
quote:paloma schreef op 09 april 2012 @ 12:41:
Het aan jezelf werken kost tijd, energie, moeite, bloed, zweet en tranen. Het is koud, eenzaam, alleen, eng en confronterend. Het is niet een kwestie van even een uurtje naar de sportschool waar (als je geluk hebt) een stofje vrijkomt, dat je zin hebt om morgen weer aan de apparaten te hangen. Nee, het aan jezelf werken is d-o-d-e-l-i-j-k vermoeiend. En alleen als je een beetje lef en moed hebt, waag je de sprong in het diepe. En als je geluk hebt, dan is het water warm en comfortabel en als je pech hebt is het 3 centimeter diep en bots je met je neus op de bodem. Maar ja, je moet er wat voor over hebben om uit de mallemolen van het leven te stappen en fysieke rust en mentale reinheid daarvoor in de plaats te krijgen.Confronterend zeg!
Ik heb de site nog niet kunnen bekijken. Mijn mobiel laat hem niet zo snel en ben nog niet in de mogelijkheid geweest om hem te bekijken op mijn computer thuis. Ga ik z.s.m. doen! Bedankt in ieder geval. Kan je een beetje uitleggen wat het inhoudt en heb je er ervaring mee?
Het aan jezelf werken kost tijd, energie, moeite, bloed, zweet en tranen. Het is koud, eenzaam, alleen, eng en confronterend. Het is niet een kwestie van even een uurtje naar de sportschool waar (als je geluk hebt) een stofje vrijkomt, dat je zin hebt om morgen weer aan de apparaten te hangen. Nee, het aan jezelf werken is d-o-d-e-l-i-j-k vermoeiend. En alleen als je een beetje lef en moed hebt, waag je de sprong in het diepe. En als je geluk hebt, dan is het water warm en comfortabel en als je pech hebt is het 3 centimeter diep en bots je met je neus op de bodem. Maar ja, je moet er wat voor over hebben om uit de mallemolen van het leven te stappen en fysieke rust en mentale reinheid daarvoor in de plaats te krijgen.Confronterend zeg!
Ik heb de site nog niet kunnen bekijken. Mijn mobiel laat hem niet zo snel en ben nog niet in de mogelijkheid geweest om hem te bekijken op mijn computer thuis. Ga ik z.s.m. doen! Bedankt in ieder geval. Kan je een beetje uitleggen wat het inhoudt en heb je er ervaring mee?
