Psyche
alle pijlers
Persoonlijkheidsproblematiek.. help?
zondag 22 december 2013 om 20:03
Hallo,
Sinds een aantal maanden weet ik dat ik last heb van "persoonlijkheidsproblematiek". Dit begrip is heel breed, maar het komt er bij mij op neer dat ik vaak in conflict ben met mezelf. Mijn hoofd draait overuren en ik trek me dingen van anderen vreselijk aan. Daarbij komt dat ik me erg snel en vaak in de steek gelaten voel. Dan kan ik het wel enigzins relativeren allemaal, maar het gevoel is heel overheersend. Dat slurpt energie en ik voel me ook vaak onbegrepen en eenzaam. Soms kan mijn humeur ineens omslaan.
Ze denken niet dat ik borderline heb, maar als ik daar de symptomen van lees herken ik wel het een en ander.
Een klein jaar geleden heb ik hulp gezocht en in februari 2013 zat ik bij de psych. Die heeft mij uiteindelijk in mei doorverwezen naar de GGZ en toen begon de ellende: ik word gewoon niet geholpen!
Er is geen plek en de verwachting is dat ik pas in maart 2014 terecht kan. Mijn eerste en enige gesprek met de psychotherapeut daar was in juni dit jaar. Mijn problemen lossen helaas niet vanzelf op en ik weet vaak niet wat ik met mezelf aan moet. Mijn man heeft al meerdere malen boos naar de GGZ gebeld en dan kreeg ik gesprekken bij een psycholisch hulpverlener. Klinkt goed, maar het was niet meer dan een theekransje. Ik kreeg geen tools om mijn problemen aan te pakken en ook een echte diagnose blijft maar achterwege.
Zijn er hier dames/heren die hier ervaring mee hebben?
Het is niet even een knop die ik om kan zetten als ik me slecht voel. Dat advies heb ik al zo vaak gehoord.. en eigenlijk doet het ook pijn als iemand dat oppert. Alsof ik het uitvergroot, terwijl ik vaak juist maar het topje van de ijsberg vertel. Mijn man weet wel veel en hij toont dan ook alle begrip. Van de HA heb ik Oxazepam voorgeschreven gekregen, maar dat neem ik alleen in op momenten dat het echt niet goed gaat en last heb van woede aanvallen. Die pillen zijn niet de oplossing, het is voor nu symptoombestrijding.
Sinds een aantal maanden weet ik dat ik last heb van "persoonlijkheidsproblematiek". Dit begrip is heel breed, maar het komt er bij mij op neer dat ik vaak in conflict ben met mezelf. Mijn hoofd draait overuren en ik trek me dingen van anderen vreselijk aan. Daarbij komt dat ik me erg snel en vaak in de steek gelaten voel. Dan kan ik het wel enigzins relativeren allemaal, maar het gevoel is heel overheersend. Dat slurpt energie en ik voel me ook vaak onbegrepen en eenzaam. Soms kan mijn humeur ineens omslaan.
Ze denken niet dat ik borderline heb, maar als ik daar de symptomen van lees herken ik wel het een en ander.
Een klein jaar geleden heb ik hulp gezocht en in februari 2013 zat ik bij de psych. Die heeft mij uiteindelijk in mei doorverwezen naar de GGZ en toen begon de ellende: ik word gewoon niet geholpen!
Er is geen plek en de verwachting is dat ik pas in maart 2014 terecht kan. Mijn eerste en enige gesprek met de psychotherapeut daar was in juni dit jaar. Mijn problemen lossen helaas niet vanzelf op en ik weet vaak niet wat ik met mezelf aan moet. Mijn man heeft al meerdere malen boos naar de GGZ gebeld en dan kreeg ik gesprekken bij een psycholisch hulpverlener. Klinkt goed, maar het was niet meer dan een theekransje. Ik kreeg geen tools om mijn problemen aan te pakken en ook een echte diagnose blijft maar achterwege.Zijn er hier dames/heren die hier ervaring mee hebben?
Het is niet even een knop die ik om kan zetten als ik me slecht voel. Dat advies heb ik al zo vaak gehoord.. en eigenlijk doet het ook pijn als iemand dat oppert. Alsof ik het uitvergroot, terwijl ik vaak juist maar het topje van de ijsberg vertel. Mijn man weet wel veel en hij toont dan ook alle begrip. Van de HA heb ik Oxazepam voorgeschreven gekregen, maar dat neem ik alleen in op momenten dat het echt niet goed gaat en last heb van woede aanvallen. Die pillen zijn niet de oplossing, het is voor nu symptoombestrijding.
dinsdag 24 december 2013 om 09:35
Indien het psychisch lijden zo groot is dan had je denkt ik beter die tussentijdse behandeling niet kunnen afkappen. Het lijkt alsof alles op jouw voorwaarden moet gebeuren. Een behandelaar maakt een nare opmerking en je piept er tussen uit. Maak het bespreekbaar en/of vraag een vervanger, niet alles in de wereld gaat helaas hoe jij het graag wilt. Er zijn oplossingen alleen die wil je niet aanpakken omdat e,a, niet aan jou voorwaarden en eigen voldoet.
Het is kiezen of delen vrees ik.
Het is kiezen of delen vrees ik.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 26 december 2013 om 23:03
Viva-Amber: hoe vaak moet ik nog zeggen dat de behandeling nog niet gestart is? Of kan je, net als mijn familie, gewoon niet geloven dat ze me zo lang laten wachten?
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
vrijdag 27 december 2013 om 14:24
Wachtlijsten bij de GGZ zijn ontzettend lang.... Helaas kun je er niet zoveel aan doen. Ik sta ook op wachtlijsten, al een paar maand. Om die tijd door te komen heb ik heel regelmatig contact met een SPV'er. Dat is voornamelijk bespreken hoe ik mijn dag ga doorkomen, wat ik ga doen, wat ik heb gedaan ect. Oppervlakkig en zeker in het begin voelde het vaak zinloos, ik wilde met de kern aan de slag en niet dit soort gesprekken, maar ik heb het een kans gegeven en het helpt me om de dagen goed door te komen.
Je man laten bellen met de GGZ om te zeggen dat ze op moeten schieten gaat niet werken, iedereen wil snel geholpen worden kan wel gaan bellen. Je kunt contact opnemen met de GGZ en aangeven dat je klachten erger worden ( dit staat vaak ook wel aangegeven op de papieren voor de intake) en dan toch weer iets met overbruggingscontact proberen te regelen of misschien via de huisarts iets regelen? Maar meer dan iets om de tijd te overbruggen zal er ws niet inzitten vrees ik....
Je man laten bellen met de GGZ om te zeggen dat ze op moeten schieten gaat niet werken, iedereen wil snel geholpen worden kan wel gaan bellen. Je kunt contact opnemen met de GGZ en aangeven dat je klachten erger worden ( dit staat vaak ook wel aangegeven op de papieren voor de intake) en dan toch weer iets met overbruggingscontact proberen te regelen of misschien via de huisarts iets regelen? Maar meer dan iets om de tijd te overbruggen zal er ws niet inzitten vrees ik....
zaterdag 28 december 2013 om 14:24
quote:sexylexy2 schreef op 26 december 2013 @ 23:03:
Viva-Amber: hoe vaak moet ik nog zeggen dat de behandeling nog niet gestart is? Of kan je, net als mijn familie, gewoon niet geloven dat ze me zo lang laten wachten?
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
Als ik het zo lees bedoelen jij en Vva-amber hetzelfde, maar noemen jullie het anders. Jij noemt het overbrugging (door de MW-er), VIva-amber noemt het tussentijdse behandeling.
Ik ben het trouwens wel eens met haar: ik denk dat je er niet slim aan gedaan hebt om die contacten af te kappen na een vervelende opmerking. Maak het bespreekbaar, schrijf het op voor hem/haar, neem desnoods iemand mee om het te bespreken. Maar het afkappen terwijl er geen alternatief beschikbaar is...lijkt me niet handig gezien het feit dat je juist duidelijk aan geeft dat je iemand nodig hebt. Nu wil je dus dat ze jou iets aanbieden, maar hetgeen ze je aanbieden heb je zelf gestopt.
Bellen om voorrang te krijgen werkt niet, iedereen wil zsm hulp. De enige manier (op mijn werkplek) is om netjes naar de overbruggingscontacten te komen zodat beoordeeld kan worden of jouw situatie inderdaad achteruit gaat. Zonder dat ze jou zien en dus zonder dat ze je kunnen beoordelen, gaat dat niet gebeuren.
Viva-Amber: hoe vaak moet ik nog zeggen dat de behandeling nog niet gestart is? Of kan je, net als mijn familie, gewoon niet geloven dat ze me zo lang laten wachten?
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
Als ik het zo lees bedoelen jij en Vva-amber hetzelfde, maar noemen jullie het anders. Jij noemt het overbrugging (door de MW-er), VIva-amber noemt het tussentijdse behandeling.
Ik ben het trouwens wel eens met haar: ik denk dat je er niet slim aan gedaan hebt om die contacten af te kappen na een vervelende opmerking. Maak het bespreekbaar, schrijf het op voor hem/haar, neem desnoods iemand mee om het te bespreken. Maar het afkappen terwijl er geen alternatief beschikbaar is...lijkt me niet handig gezien het feit dat je juist duidelijk aan geeft dat je iemand nodig hebt. Nu wil je dus dat ze jou iets aanbieden, maar hetgeen ze je aanbieden heb je zelf gestopt.
Bellen om voorrang te krijgen werkt niet, iedereen wil zsm hulp. De enige manier (op mijn werkplek) is om netjes naar de overbruggingscontacten te komen zodat beoordeeld kan worden of jouw situatie inderdaad achteruit gaat. Zonder dat ze jou zien en dus zonder dat ze je kunnen beoordelen, gaat dat niet gebeuren.
Ik spreek toch geen Chinees?!
zaterdag 28 december 2013 om 14:30
quote:sexylexy2 schreef op 26 december 2013 @ 23:03:
Viva-Amber: hoe vaak moet ik nog zeggen dat de behandeling nog niet gestart is? Of kan je, net als mijn familie, gewoon niet geloven dat ze me zo lang laten wachten?
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
die tip heb ik je gegeven: ga op zoek naar een praktijk waar de wachtlijsten niet zo lang zijn
bij het voormalig RIAGG en dat soort instellingen is de wachtlijst inderdaad lang
maar er zijn echt wel meer mogelijkheden, als je maar even rondkijkt
dat die mogelijkheid in jouw buurt op anderhalf uur reistijd zit, geloof ik helemaal niks van
in elk groter dorp, kleine en grote stad zitten psychologen / psychiaters / psychotherapeuten
Viva-Amber: hoe vaak moet ik nog zeggen dat de behandeling nog niet gestart is? Of kan je, net als mijn familie, gewoon niet geloven dat ze me zo lang laten wachten?
Mijn man heeft meerdere malen gebeld met de ggz om aan te geven dat ze op moeten schieten. Deze hele toestand maakt veel kapot als er niet binnen afzienbare tijd hulp komt. De reden dat ik hier dit topic open is omdat ik op zoek ben naar anderen die dit ook meegemaakt hebben. Misschien hebben zij nog tips.
die tip heb ik je gegeven: ga op zoek naar een praktijk waar de wachtlijsten niet zo lang zijn
bij het voormalig RIAGG en dat soort instellingen is de wachtlijst inderdaad lang
maar er zijn echt wel meer mogelijkheden, als je maar even rondkijkt
dat die mogelijkheid in jouw buurt op anderhalf uur reistijd zit, geloof ik helemaal niks van
in elk groter dorp, kleine en grote stad zitten psychologen / psychiaters / psychotherapeuten
zaterdag 28 december 2013 om 14:36
Wanneer het psychisch lijden echt zo groot is dan mag je zelfs elke week met je huisarts praten of via de huisarts tijdelijk naar een psychiatrisch verpleegkundige. To had een optie via MW maar dat voldeed niet aan haar eisen en ipv er over te praten is zij zelf gestopt en zij meent dat er geen andere opties zijn dan wachten tot de GGZ plek heeft. To zwelgt in haar problemen en iedereen die een oplossing aandraagt, die gelooft niet dat het echt allemaal zo erg is.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 28 december 2013 om 19:44
Viva-amber, je punt is wel duidelijk hoor Ik denk alleen dat het niet helpt (en ook niet constructief is) om er in te wrijven wat ze allemaal niet zo handig aan pakt. Het zou goed kunnen dat haar manier van reageren in dit topic passend is bij haar problematiek, dan helpt herhaaldelijke confrontatie vaak niet.
Ik spreek toch geen Chinees?!
