Psyche
alle pijlers
Pesten
maandag 17 maart 2014 om 06:55
Hallo alllemaal,
Onderaan is een korte samenvatting te vinden.
lees laatste tijd afentoe even op de viva, echter spreekt dit mij zo erg aan. Dat ik graag mijn mening en ervaring hierover wil delen mbt pesten.
Na een topic over een meisje van (12) wat door pesten, heeft besloten een einde aan haar leven te maken. Heb ik een lang verhaal getypt met een beetje mijn ervaringen en een beetje mijn kijk op de gevolgen van het pesten. Was eerst de bedoeling als reactie daarop, maar aangezien het veel losmaakt bij mij, vind ik het wel Topic waardig. Als ik het verhaal teruglees is het enigszins onsamenhangend, maar ik denk dat het wel duidelijk is wat ik bedoel. En zo niet wil ik het graag toelichten
Ik ben zelf lange tijd gepest vanwege uiterlijk, maar vooral vanwege mijn onzekerheid. Ik ondervind hier bijna nog dagelijks last van. Terwijl het pesten zelf al flink wat jaren geleden is. Toen ik rond de leeftijd was van het slachtoffer in kwestie, kampte ik met dezelfde soort gedachten. Gelukkig ben ik er nog steeds.
Echter wat ik wil duidelijk maken is dat dit in veel gevallen (na veel mensen met soortgelijke ervaringen gesproken te hebben) dit niet alleen een persoonlijk probleem creëert. Maar in mijn ogen ook nog eens (naast het feit dat het verschrikkelijk is om dit mee te maken) , een maatschappelijk probleem veroorzaakt. Ik heb hier geen getallen van, maar wetende dat veel mensen hier zeer veel last van ervaren in de psychische gezondheid. Kan dit aardig wat geld kosten, wat de belastingbetaler op moet hoesten.
In mijn geval gaat het over jarenlange therapie. Dit tegen angststoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, weinig zelfvertrouwen een ernstig negatief zelfbeeld.
Deze problemen klinken voor sommige misschien ver van hun bed, en voor andere is het bekent of wel voor te stellen.
Deze problemen zijn grotendeels wel gecreëerd en verergerd, door kinderen die zich van geen kwaad bewust zijn. En er nooit later aan terugdenken wat hun gedrag mogelijk heeft veroorzaakt. En terrecht dat zij zich hier niet verantwoordelijk voor moeten voelen!!! Want dit probleem gaat verder dan de schuld leggen bij een "kind" wat nog niet eens beseft wat het leven inhoudt en wat het kan/zal brengen. En al helemaal niet over consequenties nadenkt
Ik zelf als "slachtoffer" van pesters neem het hun dan ook niet kwalijk, ook al had ik het liever anders gezien.
Pesten vormt zich vanuit iets wat veel voorkomt in de natuur en in principe overal waar er meer dan één waarnemer is, ik bedoel "rangorde", dat heeft weer te maken met andere factoren, zoals macht, overlevingsdrang, het ego, verlangen naar meer, etc. Dit komt bijna overal voor en is niet per definitie iets slechts.
Echter bij pesten gaat het in mijn beleving verder. Het is niet alleen de bepaling van de orde meer. Het lijkt soms bijna op een masochisme, het kan het voeden van het ego zijn, of bewijzen dat de pester in ieder geval boven deze persoon staat en laat zien waar de pester toe in staat is.
Genoeg hier over.
Het pesten is naar mijn mening niet de schuld van de pester "een kind", het heeft te maken met de opvoeding van het kind en de persoonlijkheid van de ouders, maar zeker ook hoe de school er mee omgaat, hun beleid en het inconsequent handelen.
Scholen zouden de ouders/voogden veel meer moeten betrekken met het leven van een kind op school. Cijfers van een kind zijn bijna altijd het belangrijkste voor de ouders/leraren/scholen, aangezien het uiteindelijk altijd om geld gaat (toekomstvoorziening). Men vergeet hierbij vaak (lijkt wel) dat het om een mensenleven gaat met emoties en gedachten, ook al is dit nog niet volledig ontwikkelt.
Daarom vind ik het een mooi idee als sociale vaardigheden ook aan bod zou komen als vak op school.
Maar nu ga ik weer iets te ver door naar mijn ideaalbeeld ontremd dit probleem.
Hetgeen wat ik nu zal formuleren heeft mij zeer geraakt, en gaf mij een duidelijk beeld hoe mijn school met dit probleem om ging:
Ik was dit uur helemaal de grond in geboord, vernederd en geslagen. Op zich gebeurde dat vaker, maar dit keer wou de docent juist mij spreken na het blok? Toen iedereen behalve de docent en ik het lokaal verlaten had, volgde er een emotioneel gesprek. De docent vertelde dat zij mij het anders gunde. Maar dat zij zelf ook niet veel eraan kon doen. Ze vertelde dat ze zelf ook vaak huilend na een blok in het lokaal zat. Uit onmacht, maar ook uit angst zelf het doelwit te worden.
Ik snapte pas veel later waarom ze een gesprek wou, en snapte het eigenlijk niet goed.
Het probleem is erg groot, moeilijk tegen te gaan. Maar heb het idee dat de gevolgen van pesten erg onderschat worden. Maar op het moment dat iemand zichzelf het leven ontneemt met als voornamelijke oorzaak pesten. Dan is iedereen weer even wakker geschud en zou niemand dat ooit doen. Maar die zelfde dag vallen de meeste weer in herhaling.
Ik weet de oplossing niet, maar zou het graag anders zien. En het wordt tijd dat het serieus wordt genomen. En niet als iets wordt gezien wat bij het opgroeien hoort
Een kind hoort zorgeloos te kunnen opgroeien! En ook al is niet voor elk kind zo'n leven weggelegd, we kunnen het wel proberen na te streven.
Korte samenvatting voor degene die het te veel tekst vindt:
Naast veel verdriet wat pesten brengt, kan het ook psychische stoornissen uitlokken/verergeren(misschien zelfs veroorzaken).
En voor sommige leek zelfmoord de enige uitweg.
Daarnaast is het niet de schuld van de pester IMO, maar van de (eind)verantwoordelijken (ouders/voogd/school/overheid).
Dit aangezien "een kind" zich van geen kwaad bewust is, en bij mijn weten de lange termijn consequenties niet kan begrijpen.
De (eind)verantwoordelijken bagatelliseren het probleem of zien de ernst van de situatie niet in. Terwijl het grote gevolgen kan hebben.
De belastingbetaler moet hier ook voor opdraaien.
Ik en vele anderen, zullen dit onze hele leven als een litteken bij ons dragen.
Misschien dat je dit leest en denkt, wat een aanstellerij of gezever wat hij schrijft. Dan wil ik je zeggen: "Ik ben blij voor je, dat je dit niet snapt. Dat zegt waarschijnlijk dat je dit niet hebt meegemaakt."
Ben erg benieuwd wat jullie ervan vinden en hoe jullie hierover denken.
Belangrijk!!!!!
Dit is geheel subjectief, en niet representatief voor iedereen.
Het is hoe ik denk dat het is, helaas is het niet zo simpel, maar wil het toch graag delen.
Bedankt voor het lezen en begrip.
Graag hoor ik jouw mening, want ik sta open voor een andere kijk hierop.
PS: excuses voor taalfouten, ik ben dyslectisch.
Onderaan is een korte samenvatting te vinden.
lees laatste tijd afentoe even op de viva, echter spreekt dit mij zo erg aan. Dat ik graag mijn mening en ervaring hierover wil delen mbt pesten.
Na een topic over een meisje van (12) wat door pesten, heeft besloten een einde aan haar leven te maken. Heb ik een lang verhaal getypt met een beetje mijn ervaringen en een beetje mijn kijk op de gevolgen van het pesten. Was eerst de bedoeling als reactie daarop, maar aangezien het veel losmaakt bij mij, vind ik het wel Topic waardig. Als ik het verhaal teruglees is het enigszins onsamenhangend, maar ik denk dat het wel duidelijk is wat ik bedoel. En zo niet wil ik het graag toelichten
Ik ben zelf lange tijd gepest vanwege uiterlijk, maar vooral vanwege mijn onzekerheid. Ik ondervind hier bijna nog dagelijks last van. Terwijl het pesten zelf al flink wat jaren geleden is. Toen ik rond de leeftijd was van het slachtoffer in kwestie, kampte ik met dezelfde soort gedachten. Gelukkig ben ik er nog steeds.
Echter wat ik wil duidelijk maken is dat dit in veel gevallen (na veel mensen met soortgelijke ervaringen gesproken te hebben) dit niet alleen een persoonlijk probleem creëert. Maar in mijn ogen ook nog eens (naast het feit dat het verschrikkelijk is om dit mee te maken) , een maatschappelijk probleem veroorzaakt. Ik heb hier geen getallen van, maar wetende dat veel mensen hier zeer veel last van ervaren in de psychische gezondheid. Kan dit aardig wat geld kosten, wat de belastingbetaler op moet hoesten.
In mijn geval gaat het over jarenlange therapie. Dit tegen angststoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, weinig zelfvertrouwen een ernstig negatief zelfbeeld.
Deze problemen klinken voor sommige misschien ver van hun bed, en voor andere is het bekent of wel voor te stellen.
Deze problemen zijn grotendeels wel gecreëerd en verergerd, door kinderen die zich van geen kwaad bewust zijn. En er nooit later aan terugdenken wat hun gedrag mogelijk heeft veroorzaakt. En terrecht dat zij zich hier niet verantwoordelijk voor moeten voelen!!! Want dit probleem gaat verder dan de schuld leggen bij een "kind" wat nog niet eens beseft wat het leven inhoudt en wat het kan/zal brengen. En al helemaal niet over consequenties nadenkt
Ik zelf als "slachtoffer" van pesters neem het hun dan ook niet kwalijk, ook al had ik het liever anders gezien.
Pesten vormt zich vanuit iets wat veel voorkomt in de natuur en in principe overal waar er meer dan één waarnemer is, ik bedoel "rangorde", dat heeft weer te maken met andere factoren, zoals macht, overlevingsdrang, het ego, verlangen naar meer, etc. Dit komt bijna overal voor en is niet per definitie iets slechts.
Echter bij pesten gaat het in mijn beleving verder. Het is niet alleen de bepaling van de orde meer. Het lijkt soms bijna op een masochisme, het kan het voeden van het ego zijn, of bewijzen dat de pester in ieder geval boven deze persoon staat en laat zien waar de pester toe in staat is.
Genoeg hier over.
Het pesten is naar mijn mening niet de schuld van de pester "een kind", het heeft te maken met de opvoeding van het kind en de persoonlijkheid van de ouders, maar zeker ook hoe de school er mee omgaat, hun beleid en het inconsequent handelen.
Scholen zouden de ouders/voogden veel meer moeten betrekken met het leven van een kind op school. Cijfers van een kind zijn bijna altijd het belangrijkste voor de ouders/leraren/scholen, aangezien het uiteindelijk altijd om geld gaat (toekomstvoorziening). Men vergeet hierbij vaak (lijkt wel) dat het om een mensenleven gaat met emoties en gedachten, ook al is dit nog niet volledig ontwikkelt.
Daarom vind ik het een mooi idee als sociale vaardigheden ook aan bod zou komen als vak op school.
Maar nu ga ik weer iets te ver door naar mijn ideaalbeeld ontremd dit probleem.
Hetgeen wat ik nu zal formuleren heeft mij zeer geraakt, en gaf mij een duidelijk beeld hoe mijn school met dit probleem om ging:
Ik was dit uur helemaal de grond in geboord, vernederd en geslagen. Op zich gebeurde dat vaker, maar dit keer wou de docent juist mij spreken na het blok? Toen iedereen behalve de docent en ik het lokaal verlaten had, volgde er een emotioneel gesprek. De docent vertelde dat zij mij het anders gunde. Maar dat zij zelf ook niet veel eraan kon doen. Ze vertelde dat ze zelf ook vaak huilend na een blok in het lokaal zat. Uit onmacht, maar ook uit angst zelf het doelwit te worden.
Ik snapte pas veel later waarom ze een gesprek wou, en snapte het eigenlijk niet goed.
Het probleem is erg groot, moeilijk tegen te gaan. Maar heb het idee dat de gevolgen van pesten erg onderschat worden. Maar op het moment dat iemand zichzelf het leven ontneemt met als voornamelijke oorzaak pesten. Dan is iedereen weer even wakker geschud en zou niemand dat ooit doen. Maar die zelfde dag vallen de meeste weer in herhaling.
Ik weet de oplossing niet, maar zou het graag anders zien. En het wordt tijd dat het serieus wordt genomen. En niet als iets wordt gezien wat bij het opgroeien hoort
Een kind hoort zorgeloos te kunnen opgroeien! En ook al is niet voor elk kind zo'n leven weggelegd, we kunnen het wel proberen na te streven.
Korte samenvatting voor degene die het te veel tekst vindt:
Naast veel verdriet wat pesten brengt, kan het ook psychische stoornissen uitlokken/verergeren(misschien zelfs veroorzaken).
En voor sommige leek zelfmoord de enige uitweg.
Daarnaast is het niet de schuld van de pester IMO, maar van de (eind)verantwoordelijken (ouders/voogd/school/overheid).
Dit aangezien "een kind" zich van geen kwaad bewust is, en bij mijn weten de lange termijn consequenties niet kan begrijpen.
De (eind)verantwoordelijken bagatelliseren het probleem of zien de ernst van de situatie niet in. Terwijl het grote gevolgen kan hebben.
De belastingbetaler moet hier ook voor opdraaien.
Ik en vele anderen, zullen dit onze hele leven als een litteken bij ons dragen.
Misschien dat je dit leest en denkt, wat een aanstellerij of gezever wat hij schrijft. Dan wil ik je zeggen: "Ik ben blij voor je, dat je dit niet snapt. Dat zegt waarschijnlijk dat je dit niet hebt meegemaakt."
Ben erg benieuwd wat jullie ervan vinden en hoe jullie hierover denken.
Belangrijk!!!!!
Dit is geheel subjectief, en niet representatief voor iedereen.
Het is hoe ik denk dat het is, helaas is het niet zo simpel, maar wil het toch graag delen.
Bedankt voor het lezen en begrip.
Graag hoor ik jouw mening, want ik sta open voor een andere kijk hierop.
PS: excuses voor taalfouten, ik ben dyslectisch.
anoniem_197264 wijzigde dit bericht op 17-03-2014 07:10
Reden: Aangeven van samenvatting onderaan het bericht.
Reden: Aangeven van samenvatting onderaan het bericht.
% gewijzigd
maandag 17 maart 2014 om 17:49
Ik ben ook meerdere jaren gepest. Ik heb een vorm van autisme, wat op mijn 20e ontdekt is. Het pesten begon al in groep 1 door de juf!. Die snapte niet dat ik dingen niet kon zoals knutselwerkjes maken. Dat kwam door mijn slechte motoriek en ik was trager dan de anderen. Zij zag dat als onwil, terwijl ik keihard mijn best deed. Ze schold me dan vaak uit voor baby en zei dat ik helemaal niets kon. In de pauze liet ze me binnenblijven, omdat ik mijn tussendoortje niet helemaal op kon. Van mijn ouders mocht ik weggegooien wat niet op was, maar van die juf moest het op. Mijn ouders kwamen hier achter doordat klasgenootjes die kwamen spelen, tegen hun zeiden dat ik nooit naar buiten mocht. Toen gingen ze mij uithoren en ik zei dat dat klopte. Ik mocht het jaar daarop naar een andere kleuterklas. Daar ging het veel beter.
Ik had wel een leuke klas en best veel vriendinnen heel de basisschooltijd.
Maar op de middelbare school veranderde dat. Ik kwam in een nieuwe klas. De meiden kregen interesse in jongens, mode en uitgaan. En dat boeide mij allemaal niet. Ik was kinderlijker dan de rest en had mijn eigen kledingstijl, ook als dat geen mode was. Wou gewoon dragen wat ik mooi vond en niet de smaak van anderen. Ik snapte nooit dat dat moest. Op den duur gingen ze ook spullen afpakken en dreigen door de telefoon. Door het pesten raakte ik overspannen en de school deed er niks aan. Ze zeiden dat ik maar harder moest worden. Aan het eind van de 2e klas ben ik van school gegaan. Daar kregen pesters geen kans, dus veilig voor mij. Daar bloeide ik helemaal en daar heb ik mijn diploma gehaald.
Maar toen moest ik een beroep kiezen. Ik ging naar het ROC voor tandartsassistente leren. Daar kwam ik in een meidenklas en daar ging het weer mis. Ze zagen ook daar dat ik anders was. We moesten vaak in tweetallen of groepjes praktijklessen oefenen. Dat was vreselijk. Omdat ik vaak alleen stond. Ze vroegen mij nooit om mee te oefenen. Als we tweetallen moesten maken, bleef ik altijd alleen. Want ik was onhandig en verlegen. Durfde ook niet te vragen of ik mee mocht doen. Ze lachten me vaak uit en kraakten mijn praktijkopdrachten af. Soms deelden ze de groepjes in en kon ik alleen maar hopen dat ik bij aardige meiden zat. Dat gebeurde soms wel eens, maar ook vaak niet. Als er iets gekopieerd moest worden, vergaten ze mij gewoon. Dan moest ik de leraar bellen om te vragen of hij het voor me meenam. Ik hoorde er echt niet bij. Dat waren 2 eenzame jaren. Zes jaar later hebben ze van die klas nog een reünie gehouden Ik kreeg ook een uitnodiging, maar heb geantwoord dat ik niks meer met hun te maken wilde hebben.
Nu word al jaren niet meer gepest. Maar heb nog steeds moeite met mensen te vertrouwen. Ik maak sinds het pesten moeilijk vrienden meer. Bij leeftijdsgenoten voel ik me vaak ongemakkelijk. Op een enkele na, ik heb nog een paar vriendinnen. Heb altijd het gevoel dat jongeren mij stom en saai vinden, omdat ik niet van uitgaan houd. Ik hoop dat die pesters hun portie ook nog eens krijgen. Ook al waren ze jong. Maar die juf neem ik het nog het meest kwalijk. Zij was al volwassen.
Ik had wel een leuke klas en best veel vriendinnen heel de basisschooltijd.
Maar op de middelbare school veranderde dat. Ik kwam in een nieuwe klas. De meiden kregen interesse in jongens, mode en uitgaan. En dat boeide mij allemaal niet. Ik was kinderlijker dan de rest en had mijn eigen kledingstijl, ook als dat geen mode was. Wou gewoon dragen wat ik mooi vond en niet de smaak van anderen. Ik snapte nooit dat dat moest. Op den duur gingen ze ook spullen afpakken en dreigen door de telefoon. Door het pesten raakte ik overspannen en de school deed er niks aan. Ze zeiden dat ik maar harder moest worden. Aan het eind van de 2e klas ben ik van school gegaan. Daar kregen pesters geen kans, dus veilig voor mij. Daar bloeide ik helemaal en daar heb ik mijn diploma gehaald.
Maar toen moest ik een beroep kiezen. Ik ging naar het ROC voor tandartsassistente leren. Daar kwam ik in een meidenklas en daar ging het weer mis. Ze zagen ook daar dat ik anders was. We moesten vaak in tweetallen of groepjes praktijklessen oefenen. Dat was vreselijk. Omdat ik vaak alleen stond. Ze vroegen mij nooit om mee te oefenen. Als we tweetallen moesten maken, bleef ik altijd alleen. Want ik was onhandig en verlegen. Durfde ook niet te vragen of ik mee mocht doen. Ze lachten me vaak uit en kraakten mijn praktijkopdrachten af. Soms deelden ze de groepjes in en kon ik alleen maar hopen dat ik bij aardige meiden zat. Dat gebeurde soms wel eens, maar ook vaak niet. Als er iets gekopieerd moest worden, vergaten ze mij gewoon. Dan moest ik de leraar bellen om te vragen of hij het voor me meenam. Ik hoorde er echt niet bij. Dat waren 2 eenzame jaren. Zes jaar later hebben ze van die klas nog een reünie gehouden Ik kreeg ook een uitnodiging, maar heb geantwoord dat ik niks meer met hun te maken wilde hebben.
Nu word al jaren niet meer gepest. Maar heb nog steeds moeite met mensen te vertrouwen. Ik maak sinds het pesten moeilijk vrienden meer. Bij leeftijdsgenoten voel ik me vaak ongemakkelijk. Op een enkele na, ik heb nog een paar vriendinnen. Heb altijd het gevoel dat jongeren mij stom en saai vinden, omdat ik niet van uitgaan houd. Ik hoop dat die pesters hun portie ook nog eens krijgen. Ook al waren ze jong. Maar die juf neem ik het nog het meest kwalijk. Zij was al volwassen.
maandag 17 maart 2014 om 19:05
Ik ben ook jarenlang gepest.
Vanaf wanneer het begon weet ik niet meer precies.
Weet wel dat het stopte op het moment dat ik niet meer naar school ging en niet meer werkte. (dat maakt de duur minimaal 10 jaar lang, van mijn 11/12 t/m 23)
Met andere woorden het stopte pas door niet meer met groepen mensen in aanraking te komen.
Ik heb nu erge last van angsten en dergelijke.
Doordat het door weg te zijn van school en werk beter ging, dacht ik eerder dat het wel allemaal goed ging. Maar dat blijkt toch niet het geval te zijn.
Ik neem de pesters het wel kwalijk. Het waren geen kleine kinderen die zich van geen kwaad bewust waren of dergelijke.
De pesters moeten gestraft worden! En dat gebeurd bijna nooit.
Vanaf wanneer het begon weet ik niet meer precies.
Weet wel dat het stopte op het moment dat ik niet meer naar school ging en niet meer werkte. (dat maakt de duur minimaal 10 jaar lang, van mijn 11/12 t/m 23)
Met andere woorden het stopte pas door niet meer met groepen mensen in aanraking te komen.
Ik heb nu erge last van angsten en dergelijke.
Doordat het door weg te zijn van school en werk beter ging, dacht ik eerder dat het wel allemaal goed ging. Maar dat blijkt toch niet het geval te zijn.
Ik neem de pesters het wel kwalijk. Het waren geen kleine kinderen die zich van geen kwaad bewust waren of dergelijke.
De pesters moeten gestraft worden! En dat gebeurd bijna nooit.
woensdag 19 maart 2014 om 09:31
quote:lilium85 schreef op 17 maart 2014 @ 19:05:
De pesters moeten gestraft worden! En dat gebeurd bijna nooit.
Sterker nog, in mijn geval en in het geval van oudste werd er geroepen dat wij ( de gepeste) ons moesten aanpassen, harder worden en niet zo moesten zeuren en dan zou er niets aan de hand zijn want er werd op school niet gepest. Stom genoeg heb ik oudste op rots en water training gedaan en ben ik met school bljven praten denkend dat alles goed zou komen. Toen ik gepest werd was er niet veel onderzoek gedaan naar de gevolgen en oorzaken van pesten, en dingen als rots en water training bestonden volgens mij ook nog niet dus ging ik er van uit dat ze gelijk hadden en dat het aan ons lag, zoals ik zo lang heb gedacht. Maar natuurlijk hield het pesten niet op, en bleef oudste bang en ongelukkig op school. Nu, op een Dalton school waar men veel aandacht besteed aan hoe men met elkaar om hoort te gaan en hoe je samenwerkt gaat het geweldig goed en zijn er vriendjes genoeg. Gepest wordt er nooit al is er natuurlijk heus wel eens ruzie maar dat is heel wat anders aldus oudste.
Het heeft mij geleerd dat ik, net zo min als oudste, zelf niets kon doen om het pesten te stoppen of te voorkomen, het is gewoon een foute groeps dinamiek waar slecht (of helemaal niet) mee omgegaan wordt!
De pesters moeten gestraft worden! En dat gebeurd bijna nooit.
Sterker nog, in mijn geval en in het geval van oudste werd er geroepen dat wij ( de gepeste) ons moesten aanpassen, harder worden en niet zo moesten zeuren en dan zou er niets aan de hand zijn want er werd op school niet gepest. Stom genoeg heb ik oudste op rots en water training gedaan en ben ik met school bljven praten denkend dat alles goed zou komen. Toen ik gepest werd was er niet veel onderzoek gedaan naar de gevolgen en oorzaken van pesten, en dingen als rots en water training bestonden volgens mij ook nog niet dus ging ik er van uit dat ze gelijk hadden en dat het aan ons lag, zoals ik zo lang heb gedacht. Maar natuurlijk hield het pesten niet op, en bleef oudste bang en ongelukkig op school. Nu, op een Dalton school waar men veel aandacht besteed aan hoe men met elkaar om hoort te gaan en hoe je samenwerkt gaat het geweldig goed en zijn er vriendjes genoeg. Gepest wordt er nooit al is er natuurlijk heus wel eens ruzie maar dat is heel wat anders aldus oudste.
Het heeft mij geleerd dat ik, net zo min als oudste, zelf niets kon doen om het pesten te stoppen of te voorkomen, het is gewoon een foute groeps dinamiek waar slecht (of helemaal niet) mee omgegaan wordt!
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
