Plotseling overlijden verwerken

Eigenlijk wil ik gewoon het volgende van mij afschrijven en ik wil bij voorbaat zeggen dat ik het waardeer als je mijn verhaal wilt "aanhoren"/lezen...



Vorig jaar voor de feestdagen is mijn vader plotseling overleden.

Voor mijn werk ben ik een aantal maanden in het buitenland en het moment dat ik het te horen kreeg en de tijd die er nodig was om mij naar huis te krijgen waren "maar" twee dagen maar het voelde als een eeuwigheid.



Ik kan i.v.m. herkenbaarheid niet teveel in details treden, maar het plotselinge verlies van mijn vader bracht een hoop ander oud zeer dat zich jarenlang afspeelde bij mijn familie met zich mee.



Hij heeft een enorm mooi en liefdevolle dienst gehad, hij had eens moeten weten hoezeer hij geliefd was bij velen, maar ik merk dat ik mezelf de afgelopen weken weggecijferd heb. Ik was voornamelijk bezig om mijn moeder in haar verdriet te ondersteunen en heb geprobeerd het hoofd in de gehele situatie koel te houden en haar vooral te ontzien al (ik bedoel het niet wreed) heb ik haar alle emoties en verdriet niet ontnomen tijdens de uitvaart. Dit wou zij zelf heel graag.



Vol afschuw luisterde ik naar de verhalen van andere mensen waarbij bij wijze van spreken iemand nog net niet koud is en dat er bij de familie ruzies ontstonden over de erfenis en/of verdeling van de spullen.



Helaas is mijn situatie niet anders en dat in de vorm van mijn broers. Woest ben ik!



Met een verscheurd hart heb ik de kledingkasten leeg gehaald met zijn spullen, al zijn kleren die zo vertrouwd waren en die zelfs nog naar hem ruiken. Hij was een hele ijdele man maar wist zich altijd wel te kleden. Alleen iets wat in de jaren 90 nog behoorlijk trending was, moesten we constateren dat niet al zijn kleding het tot retro of vintage heeft gered. Ik heb erom kunnen lachen, maar ook gehuild als een klein kind en de realisatie dat haar vader nooit meer terugkomt.



Mijn broers houden zich alleen maar bezig wie de auto krijgt en of er een testament is. Ze bekommeren zich niet om hoe mijn moeder het in haar eentje moet redden nu mijn vader er niet meer is.



Met gemengde gevoelens ben ik weer in het vliegtuig gestapt ondanks dat mijn moeder mij op het hart heeft gedrukt dat ze het wel redt. Bloed of niet, ik vertrouw mijn broers voor geen meter.



Nu weer terug op mijn werklocatie wordt ik overspoeld door alle verdriet. Hoe fijn ik het ook vind om afleiding te hebben in mijn werk en hoe lief mijn collega's ook zijn, het overvalt me in die kleine loze momenten.



De behoefte om over hem te praten, de herinneringen te delen. En het ongeloof dat hij echt weg is en nooit meer terugkomt. Maar ook het oud zeer, de pijn, de woede en het verdriet daarover... Het voelde letterlijk alsof er een beerput (gaat het spreekwoord zo?) opgenging.



Ik ben niet helemaal op mezelf teruggeworpen hier. Er is professionele hulp en men houdt me hier in de gaten. Het is ook mijn eigen verzoek geweest om terug te keren, om mijn werk hier af te maken en goed achter te laten. En mijn moeder, mijn vriend en mijn familie staan achter mijn keus.



Ik weet dat ik hier doorheen moet en dat ik moet rouwen, verdriet mag hebben... Maar mijn god, het is zo fucking zwaar.



Mijn verhaal is niet veel anders dan velen van ons, en ik weet dat het goed komt, dat ik het een plekje moet geven en dat mijn vader op een goede plek is... Maar nu lukt het me even niet om sterk te zijn

Dank jullie wel voor jullie reacties...



@ Wiezel... tja inderdaad, voor wie moet ik sterk zijn?

@ Mater, wat heb je dat mooi be- en geschreven. Misschien val ik ook wel terug op mijn oergevoelens zoals verdriet, ongeloof en boosheid. Rationeel heb je helemaal gelijk wat je zegt, maar mijn gevoel... de pijn is nog zo rauw. Ik kan nu al zeggen dat je stukje me zo aangrijpt en zo waar is als een koe. Dank je