Psyche
alle pijlers
Post partum depressie
donderdag 1 maart 2018 om 15:55
Zijn er hier mensen die een post partum depressie gehad hebben?
Komt je weer terug? De jij van voor de depressie? De liefde voor je kind? Het geduld? En hoe lang heeft het geduurd?
Ik ben mezelf zo erg kwijt en ik weet het.. ik zie het, maar ik krijg het niet omgedraaid. Ik wil zo graag zijn wie ik was, de moeder die ik was, de vriendin die ik was. Ik ben zo bang dat ik het niet terug krijg. Dat ik nooit meer verlieft naar ze zal kijken. Dat hoe ik nu ben schade doet aan mijn band met hun die ik nooit meer goed kan maken.
Ik wil gewoon even van iemand die 'hier' ook is geweest dat het nog goed komt.
Komt je weer terug? De jij van voor de depressie? De liefde voor je kind? Het geduld? En hoe lang heeft het geduurd?
Ik ben mezelf zo erg kwijt en ik weet het.. ik zie het, maar ik krijg het niet omgedraaid. Ik wil zo graag zijn wie ik was, de moeder die ik was, de vriendin die ik was. Ik ben zo bang dat ik het niet terug krijg. Dat ik nooit meer verlieft naar ze zal kijken. Dat hoe ik nu ben schade doet aan mijn band met hun die ik nooit meer goed kan maken.
Ik wil gewoon even van iemand die 'hier' ook is geweest dat het nog goed komt.
donderdag 1 maart 2018 om 16:03
om te beginnenIk heb geen ervaring met een echt depressie maar wat vond ik haar stom. Ik kon haar niet met liefde oppakken. Of verzorgen, alles ging zonder gevoel op autonatische piloot. Maar het is goed gekomen.
Krijg je hulp?
Je doet je best, dat mag je niet vergeten.
anoniem_643a3e8eee08a wijzigde dit bericht op 01-03-2018 16:04
0.00% gewijzigd
donderdag 1 maart 2018 om 16:04
Ik heb een pnd gehad. Ik dacht dat het nooit goed kwam. Ik heb wel hulp gehad van een hele fijne psycholoog.
Toen mijn zoontje 8 maanden was stond ik ineens van hem te genieten. Moeilijk te beschrijven, maar dat was het eerste 'wauw' moment voor mij. Toen zoon 10 maanden was werd ik ineens overladen met liefde. Ik begreep ineens wat mensen met 'moederliefde' bedoelden. Daarvoor hield ik ook van mijn zoon, denk ik, maar vanaf dat moment werd alles anders en intenser.
Nu is zoon 14,5 maanden en ik ben nog steeds niet helemaal de oude.
Maar ik geniet dag in dag uit van het moederschap en ik houd zielsveel van mijn jochie. Ik ben zo trots op hem en als ik naar hem kijk verdrink ik in verliefdheid.
Ik heb nog een lange weg te gaan, voel me soms zo rot dat wat ik nu voel, niet vanaf de geboorte mocht voelen. Ik voel me daar heel schuldig over, alsof ik zoon te kort ben geschoten.
Mijn pnd was mijn donkerste periode van mijn hele leven. Heb zelfs de gedachte gehad om zoon te vondeling neerleggen. Niet gedaan, maar het idee is wel een paar keer in mij op gekomen. Vanaf dat moment heb ik hulp van buitenaf erbij gehaald, want ik mocht niet dieper dan dat gaan voor mijn zoon.
Maar echt, het komt goed. Zoon is het aller aller aller beste wat mij ooit is overkomen.
Toen mijn zoontje 8 maanden was stond ik ineens van hem te genieten. Moeilijk te beschrijven, maar dat was het eerste 'wauw' moment voor mij. Toen zoon 10 maanden was werd ik ineens overladen met liefde. Ik begreep ineens wat mensen met 'moederliefde' bedoelden. Daarvoor hield ik ook van mijn zoon, denk ik, maar vanaf dat moment werd alles anders en intenser.
Nu is zoon 14,5 maanden en ik ben nog steeds niet helemaal de oude.
Maar ik geniet dag in dag uit van het moederschap en ik houd zielsveel van mijn jochie. Ik ben zo trots op hem en als ik naar hem kijk verdrink ik in verliefdheid.
Ik heb nog een lange weg te gaan, voel me soms zo rot dat wat ik nu voel, niet vanaf de geboorte mocht voelen. Ik voel me daar heel schuldig over, alsof ik zoon te kort ben geschoten.
Mijn pnd was mijn donkerste periode van mijn hele leven. Heb zelfs de gedachte gehad om zoon te vondeling neerleggen. Niet gedaan, maar het idee is wel een paar keer in mij op gekomen. Vanaf dat moment heb ik hulp van buitenaf erbij gehaald, want ik mocht niet dieper dan dat gaan voor mijn zoon.
Maar echt, het komt goed. Zoon is het aller aller aller beste wat mij ooit is overkomen.
donderdag 1 maart 2018 om 16:15
Je bent niet alleen! Mijn jongste is 7 maanden en kom van heel ver. Weken lang hulp en medicijnen. Ik dacht dat ik de weg kwijt was en opgenomen moest worden. Heel depressief, verward, kon niet voor de kinderen zorgen. Ik heb mij zo eenzaam gevoeld, de psychiater noemde het echt lijden wat ik deed.
Hoe oud is je baby nu? Ik ben na 7 maanden bijna de oude.. heb plezier en geniet van de kinderen. Ik ben alleen nog zeker niet de sterke vrouw die ik was. Snel van slag, weinig drukte hebben. Ik werk nu ook niet bijvoorbeeld. Heel veel ruzie met partner gehad, emotioneel nog niet sterk. Maar dat ik mij gelukkig voel is al meer dan ik toen wensde.
Mijn tips: hulp in alle vormen accepteren, erover praten en het de tijd gunnen. Tijd voor jezelf vrijmaken. En vrijuit praten over je angsten. Ik sprak juist uit dat ik soms rare gedachten had en wat die dan waren. (Jullie begrijpen wel wat voor gedachten over mijzelf maar ook naar de baby)
Als ik foto’s kijk van de eerste weken voel ik weer wat ik toen voelde. Het is zelfs pijnlijk om naar die foto’s te kijken.
Hoe oud is je baby nu? Ik ben na 7 maanden bijna de oude.. heb plezier en geniet van de kinderen. Ik ben alleen nog zeker niet de sterke vrouw die ik was. Snel van slag, weinig drukte hebben. Ik werk nu ook niet bijvoorbeeld. Heel veel ruzie met partner gehad, emotioneel nog niet sterk. Maar dat ik mij gelukkig voel is al meer dan ik toen wensde.
Mijn tips: hulp in alle vormen accepteren, erover praten en het de tijd gunnen. Tijd voor jezelf vrijmaken. En vrijuit praten over je angsten. Ik sprak juist uit dat ik soms rare gedachten had en wat die dan waren. (Jullie begrijpen wel wat voor gedachten over mijzelf maar ook naar de baby)
Als ik foto’s kijk van de eerste weken voel ik weer wat ik toen voelde. Het is zelfs pijnlijk om naar die foto’s te kijken.
donderdag 1 maart 2018 om 17:16
Bedankt voor jullie reacties. Hoe lullig ook ergens voelt het fijn dat ik niet de enige ben. Dat het bij jullie na een tijd in ieder geval beter gaat, dat ik niet zo hoef te blijven als ik nu ben.
De jongste is bijna een goed half jaar oud en de oudste bijna 3.
Her gekke is dat ik bij zijn geboorte overmand was met liefde, hij was zo leuk en lief. Hij was perfect. Maar mijn geduld en dat gevoel zakte met iedere huilbui verder en verder weg. Ik werd zo snel prikkelbaar en overstuur. Ik dacht dat het wel goed zou komen als hij minder zou huilen. Toen dat niet gebeurde ben ik aan de bel gaan trekken en heeft het nog 1,5 maand geduurd voordat ik een doorverwijzing kreeg. In die 1,5 maand heb ik voor het laatst met liefde naar mijn jongste gekeken, tijdens de nacht voeding. Dat was tot dat moment altijd mijn knuffel momentje, hij rustig en warm tegen me aan. Het laatste moment waar ik nog wel van kon genieten en inmiddels haat ik die momenten. Ik wil hem niet aan de borst hebben, ik wil hem als hij huilt niet in de buurt hebben en als hij rustig is hoeft het eigenlijk ook niet zo nodig. Eerder vond ik het huilen zielig, nu gewoon heel vervelend. Soms hoor ik het niet eens, nouja ik hoor het wel maar het komt niet binnen. En ik weet wel dat hij huilt omdat er iets is en dat zielig is, achteraf kan ik daar ook wel zo over na denken maar op zo'n moment voel ik dat niet.
Ik voel nog minder voor mijn eigen kinderen dan ik deed voor kinderen waar ik op paste toen ik 18/19 was.
Stokske; zit je ziek thuis? Ik was ziekgemeld bij het uwv maar ben inmiddels volledig beter gekeurd. Ik kan niet naar onze AH omdat ik de drukte niet trek, niks meer kan vinden, het hele lijstje vergeet en uit eindelijk in paniek raak, het mandje/karretje laat staan en maar zonder spullen weer naar buiten loop. In heb geen idee hoe ik weer zou moeten functioneren in het normale leven..
Anki Ik ben bij een psychiater geweest en die heeft me doorgestuurd naar iemand die gespecialiseerd is in problemen tijdens en na de zwangerschap. De psychiater wil me wel nog terug zien over een paar weken om medicatie te gaan bespreken omdat hij denkt dat de kans groot is dat gesprekken alleen niet voldoende gaan zijn.
De jongste is bijna een goed half jaar oud en de oudste bijna 3.
Her gekke is dat ik bij zijn geboorte overmand was met liefde, hij was zo leuk en lief. Hij was perfect. Maar mijn geduld en dat gevoel zakte met iedere huilbui verder en verder weg. Ik werd zo snel prikkelbaar en overstuur. Ik dacht dat het wel goed zou komen als hij minder zou huilen. Toen dat niet gebeurde ben ik aan de bel gaan trekken en heeft het nog 1,5 maand geduurd voordat ik een doorverwijzing kreeg. In die 1,5 maand heb ik voor het laatst met liefde naar mijn jongste gekeken, tijdens de nacht voeding. Dat was tot dat moment altijd mijn knuffel momentje, hij rustig en warm tegen me aan. Het laatste moment waar ik nog wel van kon genieten en inmiddels haat ik die momenten. Ik wil hem niet aan de borst hebben, ik wil hem als hij huilt niet in de buurt hebben en als hij rustig is hoeft het eigenlijk ook niet zo nodig. Eerder vond ik het huilen zielig, nu gewoon heel vervelend. Soms hoor ik het niet eens, nouja ik hoor het wel maar het komt niet binnen. En ik weet wel dat hij huilt omdat er iets is en dat zielig is, achteraf kan ik daar ook wel zo over na denken maar op zo'n moment voel ik dat niet.
Ik voel nog minder voor mijn eigen kinderen dan ik deed voor kinderen waar ik op paste toen ik 18/19 was.
Stokske; zit je ziek thuis? Ik was ziekgemeld bij het uwv maar ben inmiddels volledig beter gekeurd. Ik kan niet naar onze AH omdat ik de drukte niet trek, niks meer kan vinden, het hele lijstje vergeet en uit eindelijk in paniek raak, het mandje/karretje laat staan en maar zonder spullen weer naar buiten loop. In heb geen idee hoe ik weer zou moeten functioneren in het normale leven..
Anki Ik ben bij een psychiater geweest en die heeft me doorgestuurd naar iemand die gespecialiseerd is in problemen tijdens en na de zwangerschap. De psychiater wil me wel nog terug zien over een paar weken om medicatie te gaan bespreken omdat hij denkt dat de kans groot is dat gesprekken alleen niet voldoende gaan zijn.
anoniem_64a46782bc5f2 wijzigde dit bericht op 01-03-2018 17:21
8.05% gewijzigd
donderdag 1 maart 2018 om 17:18
Ik heb ook een zware PND gehad.
Mijn zoon is inmiddels 10 jaar en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik nooit meer dezelfde vrouw ben geworden die ik ooit was.
Maar dat is niet erg want door die depressie geniet ik veel bewuster van hem.
Juist omdat ik er zo hard voor heb moeten vechten.
Toevallig heb ik ook heel lang met een schuldgevoel gezeten en ik was ook heel bang dat ik mijn zoon beschadigd had.
Ik kan je gerust stellen; je kind houdt hier niks aan over.
Van de week had ik een gesprek met een kinderpsycholoog en toen heb ik het nagevraagd omdat ik daar dus altijd bang voor geweest was.
Mijn zoon heeft namelijk autisme en ik was bang dat dat mijn “schuld” was, ook al weet ik heel goed dat het hier genetisch bepaald is.
Ze heeft toen uitgebreid uitgelegd waarom dat niet zo kon zijn.
Dus wees niet bang en neem jezelf niks kwalijk, jij hebt hier ook niet om gevraagd.
En het feit dat je je druk maakt over de gevolgen voor je kindje geeft al aan dat je van hem of haar houdt, ook al voel je dat nu misschien niet zo.
Ik wens je heel veel sterkte.
Echt, het komt goed, al is dat heel moeilijk te geloven nu.
Mijn zoon is inmiddels 10 jaar en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik nooit meer dezelfde vrouw ben geworden die ik ooit was.
Maar dat is niet erg want door die depressie geniet ik veel bewuster van hem.
Juist omdat ik er zo hard voor heb moeten vechten.
Toevallig heb ik ook heel lang met een schuldgevoel gezeten en ik was ook heel bang dat ik mijn zoon beschadigd had.
Ik kan je gerust stellen; je kind houdt hier niks aan over.
Van de week had ik een gesprek met een kinderpsycholoog en toen heb ik het nagevraagd omdat ik daar dus altijd bang voor geweest was.
Mijn zoon heeft namelijk autisme en ik was bang dat dat mijn “schuld” was, ook al weet ik heel goed dat het hier genetisch bepaald is.
Ze heeft toen uitgebreid uitgelegd waarom dat niet zo kon zijn.
Dus wees niet bang en neem jezelf niks kwalijk, jij hebt hier ook niet om gevraagd.
En het feit dat je je druk maakt over de gevolgen voor je kindje geeft al aan dat je van hem of haar houdt, ook al voel je dat nu misschien niet zo.
Ik wens je heel veel sterkte.
Echt, het komt goed, al is dat heel moeilijk te geloven nu.
donderdag 1 maart 2018 om 17:29
Dat niet naar de winkel kunnen etc herken ik precies! Ik kon de was niet opvouwen, alles ging door elkaar. Dit is maanden zo geweest. Nu, gaat dat wel weer beter.
Ik heb mij na mijn verlof ziekgemeld, iets wat ik vreselijk vond. Ik moest mij zo kwetsbaar opstellen. Uiteindelijk is mijn contract niet verlengt en Zit in sinds december dus werkloos thuis. Door het uwv ook allang beter gemeld en volledig inzetbaar voor werk. Solliciteer ook gewoon en bewust op wat simpelere functies, dat kan ik nog wel aan. Maar het wil dus niet echt vlotten. Dat maakt ook weer dat je meer rust hebt om te genezen.
Bij mij was het de eerst week en en al roze wolk. Van de ene op de andere dag viel ik in een gat met angst en paniek. Wilde echt niks met de baby te maken hebben. Maar heb wel alles gedaan met veel moeite. Gevoel naar de oudste (4) is niet minder geworden en trok juist naar hem toe. Een soort vertrouwde baken waar ik mij helemaal in kon verliezen. Nog steeds heb ik met hem een veel sterkere band dan met mijn jongste, maar ik vind wel dat de band met mijn jongste even sterk is als ik toen had met mijn oudste als baby. Die intense band met je kind moet ook groeien, en de baby moet ook echt een persoontje worden. Iets wat nu begint en waar ik van geniet.
Maar je werkt nu wel? Hoe gaat dat dan precies? Vreselijk dat je je zo rot voelt ook naar de kinderen toe. Ik vond het net alsof je een burn out had door je werk, maar gewoon 80 uur per week moest doorwerken. Geen rust, altijd maar doorgaan en doorgaan met iets wat je tegenstaat en verdrietig maakt.
Is het een idee te stoppen met borstvoeding? Bij mij geeft de fles geven iets van structuur,rust en minder druk op mijzelf als persoon.
Ik heb mij na mijn verlof ziekgemeld, iets wat ik vreselijk vond. Ik moest mij zo kwetsbaar opstellen. Uiteindelijk is mijn contract niet verlengt en Zit in sinds december dus werkloos thuis. Door het uwv ook allang beter gemeld en volledig inzetbaar voor werk. Solliciteer ook gewoon en bewust op wat simpelere functies, dat kan ik nog wel aan. Maar het wil dus niet echt vlotten. Dat maakt ook weer dat je meer rust hebt om te genezen.
Bij mij was het de eerst week en en al roze wolk. Van de ene op de andere dag viel ik in een gat met angst en paniek. Wilde echt niks met de baby te maken hebben. Maar heb wel alles gedaan met veel moeite. Gevoel naar de oudste (4) is niet minder geworden en trok juist naar hem toe. Een soort vertrouwde baken waar ik mij helemaal in kon verliezen. Nog steeds heb ik met hem een veel sterkere band dan met mijn jongste, maar ik vind wel dat de band met mijn jongste even sterk is als ik toen had met mijn oudste als baby. Die intense band met je kind moet ook groeien, en de baby moet ook echt een persoontje worden. Iets wat nu begint en waar ik van geniet.
Maar je werkt nu wel? Hoe gaat dat dan precies? Vreselijk dat je je zo rot voelt ook naar de kinderen toe. Ik vond het net alsof je een burn out had door je werk, maar gewoon 80 uur per week moest doorwerken. Geen rust, altijd maar doorgaan en doorgaan met iets wat je tegenstaat en verdrietig maakt.
Is het een idee te stoppen met borstvoeding? Bij mij geeft de fles geven iets van structuur,rust en minder druk op mijzelf als persoon.
donderdag 1 maart 2018 om 18:16
Stokske: nee, ik werk nu niet. Mijn contract verliep tijdens de zwangerschap en toen was ik al ziek gemeld. Ik ben officieel ziek geweest door zwangerschap/bevalling met de zelfde reden als voor de bevalling. Eerst hebben ze dat er af gehaald en pas net helemaal beter gemeld. Ik zou zelfs nog bezwaar kunnen aanteken, maar betwijfel of dat zin heeft. Ik heb de noties gelezen van de arts die de keuring deed en die komt niet over Maar hoe het nu met ww zit weet ik niet omdat ik geen ww uitkering had voor ik ziek had maar nu ook niet meer zou voldoen aan de vereiste omdat ik zo lang ziek ben geweest, ik heb het uwv een bericht gestuurd maar nog geen reactie.
