Psyche
alle pijlers
Postpartum depressie
zaterdag 29 augustus 2015 om 16:58
Na lange tijd een stille lezeres te zijn geweest, heb ik toch maar besloten om zelf ook mijn verhaal/vraag te plaatsen.
In september 2013 ben ik bevallen van een dochtertje, de zwangerschap en de bevalling verliepen goed.
Het enige opmerkelijke was eigenlijk dat ik voor het eerst in mijn leven een paniekaanval en hyperventilatie kreeg, in de verloskamer net voordat de inleiding ging gebeuren.
Op zich niet zo heel gek misschien aangezien het de eerste keer zou worden en je eigenlijk weet wanneer het gaat gebeuren.
Eenmaal na de bevalling een nachtje in het ziekenhuis gebleven en de volgende dag naar huis.
Het enige wat ik mij hiervan herinner is dat ik enorm moe was en de adrenaline door mijn lijf gierde.
Kon moeilijk de slaap vatten, had constant het gevoel dat ik er voor haar moest zijn voor het geval dat ze wakker werd.
In de kraamweek begon ik ineens hyperventilatie te krijgen, en durfde ik niet meer alleen met haar te zijn.
Hierdoor waren mijn moeder en zus er als de kraamverzorgster weg was en mijn man aan het werk.
Ik begon onrustig te slapen, gaf mijn dochtertje borstvoeding dus dit kon niet overgenomen worden.
Werd soms in de nacht geschrokken wakker, in de overtuiging dat ik in slaap was gevallen en zij ergens dood onder de dekens lag.
Zat dan ook paranoïde onder de dekens te zoeken en op het bed, met een bonzend hart.
Het begon me langzaam duidelijk te worden dat er iets met me aan de hand was, alsof ik enorm had gefaald.
Dat ik het blijkbaar niet aankon om een kind te krijgen,en mijn lichaam dit zo uitte.
Hoe kon het toch zo zijn? Had juist altijd het gevoel dat ik zelfstandig en verantwoordelijk was opgevoed, en dat het krijgen van een kind mij ook heel gemakkelijk af zou gaan.
Binnen 2,5 maand na heel wat ritjes naar de huisarts op en neer, zat ik dan aan de zoveelste kalmeringsmiddelen, anti psychotica en anti depressiva.
Volgens de huisarts had ik paniekaanvallen, en moest ik naar de psycholoog.
Die middag belde ik de huisarts weer huilend op, het was helemaal mis.
Ik was mezelf niet meer, woonde die tijd in een flat en durfde zelfs niet meer over de galerij te lopen in de angst dat ik er vanaf zal springen.
Wat was er toch met mij gebeurt ?... ik was een bezetene over mijn eigen lichaam.
Door de paniekaanvallen kreeg ik allerlei lichamelijke klachten, en was er telkens maar weer van overtuigd dat het mijn hart was of een afgrijselijke ziekte.
Het gesprek verliep niet zoals ik verwacht had, ik durfde de medicijnen niet in te nemen.
Was bang voor alles, ik had al helemaal geen controle meer over mezelf, laat staan die medicijnen erbij.
Ik huilde aan de telefoon en zei: ' Ik ga dood he ?! ik ga dood he?! of ben ik gek aan het worden? wat is er toch met mij aan de hand???
Waarop hij antwoordde: ' dat ik de medicijnen moest innemen, en moest luisteren naar hem.. anders zou hij mij laten opnemen.
Kort hierna werd het gesprek geëindigd.
Daar zat ik dan op bed huilend, alsof de grond onder mijn voeten verdween..
Nooit gedacht dat de hel nog erger zou worden, en dat dit slechts het begin was.
Na 3 maanden zat ik inmiddels aan de tweede anti depressiva, en woonden wij met zijn drieën bij mijn ouders in.
Ik ging steeds verder achteruit, lag s' nachts als een klein kind huilend aan mijn moeders arm in bed.
Alsof ik gek geworden was voelde ik constant aan mijn pols als mijn hart nog wel klopte.
De zorg over mijn dochtertje deelde ik inmiddels al samen met mijn moeder, en man natuurlijk.
Die zondagochtend zou ik voor mijn dochtertje zorgen en haar de fles geven.
Het was mij gelukt om de fles klaar te maken, maar voelde mij enorm zwak.
Eenmaal haar op mijn schoot in bed kon ik niet meer, ik kreeg amper adem.
Ik liep in paniek naar mijn ouders slaapkamer, en bracht mijn dochtertje daar en viel zelf op de grond neer.
Daar lag ik dan, helemaal ingestort.. precies zoals ik mij geestelijk voelde, alleen werd het nu fysiek zichtbaar.
De huisartsenpost was inmiddels gekomen.., ik was weer helemaal paranoïde en was ervan overtuigd dat ik dood ging en gek aan het worden was.
Ik werd onderzocht, op mijn hoge bloeddruk na was er niets geks aan de hand lichamelijk.
Voor het eerst hoorde ik dan ook dat ik een postpartum depressie had, en onmiddelijk contact moest opnemen met de GGZ en eventueel een opname.
Wat voelde ik mij die middag verloren, en ellendig..
Het werd bevestigd, ik was echt gek geworden.. de rest van mijn leven zal ik in een gekkenhuis doorbrengen.
Ik voelde mij geestelijk niet goed, maar ik kon het niet uitleggen..
Het was geen depressie, althans toen nog niet.
Daar zat ik dan bij de crisisdienst van de GGZ de volgende dag, het beangstigde mij.
Ik raakte weer in paniek, alles voelde zo raar het leven en de wereld om mij heen.
Durfde inmiddels ook haast niet meer naar buiten laat staan naar de supermarkt.
Wat ik toen nog niet wist is dat dit dus de realisatie is,
Even een toelichting: Ik ga dit verhaal afmaken.
En de reden dat dit verhaal zo uitgebreid is, komt nog door hoe ik mij nu voel.
Ik zoek herkenning van moeders die dit ook hebben meegemaakt of wat herkennen.
En als dit echt een postpartum depressie is of ik gewoon zelf gek ben.
Maar hier kom ik later nog op terug.
In september 2013 ben ik bevallen van een dochtertje, de zwangerschap en de bevalling verliepen goed.
Het enige opmerkelijke was eigenlijk dat ik voor het eerst in mijn leven een paniekaanval en hyperventilatie kreeg, in de verloskamer net voordat de inleiding ging gebeuren.
Op zich niet zo heel gek misschien aangezien het de eerste keer zou worden en je eigenlijk weet wanneer het gaat gebeuren.
Eenmaal na de bevalling een nachtje in het ziekenhuis gebleven en de volgende dag naar huis.
Het enige wat ik mij hiervan herinner is dat ik enorm moe was en de adrenaline door mijn lijf gierde.
Kon moeilijk de slaap vatten, had constant het gevoel dat ik er voor haar moest zijn voor het geval dat ze wakker werd.
In de kraamweek begon ik ineens hyperventilatie te krijgen, en durfde ik niet meer alleen met haar te zijn.
Hierdoor waren mijn moeder en zus er als de kraamverzorgster weg was en mijn man aan het werk.
Ik begon onrustig te slapen, gaf mijn dochtertje borstvoeding dus dit kon niet overgenomen worden.
Werd soms in de nacht geschrokken wakker, in de overtuiging dat ik in slaap was gevallen en zij ergens dood onder de dekens lag.
Zat dan ook paranoïde onder de dekens te zoeken en op het bed, met een bonzend hart.
Het begon me langzaam duidelijk te worden dat er iets met me aan de hand was, alsof ik enorm had gefaald.
Dat ik het blijkbaar niet aankon om een kind te krijgen,en mijn lichaam dit zo uitte.
Hoe kon het toch zo zijn? Had juist altijd het gevoel dat ik zelfstandig en verantwoordelijk was opgevoed, en dat het krijgen van een kind mij ook heel gemakkelijk af zou gaan.
Binnen 2,5 maand na heel wat ritjes naar de huisarts op en neer, zat ik dan aan de zoveelste kalmeringsmiddelen, anti psychotica en anti depressiva.
Volgens de huisarts had ik paniekaanvallen, en moest ik naar de psycholoog.
Die middag belde ik de huisarts weer huilend op, het was helemaal mis.
Ik was mezelf niet meer, woonde die tijd in een flat en durfde zelfs niet meer over de galerij te lopen in de angst dat ik er vanaf zal springen.
Wat was er toch met mij gebeurt ?... ik was een bezetene over mijn eigen lichaam.
Door de paniekaanvallen kreeg ik allerlei lichamelijke klachten, en was er telkens maar weer van overtuigd dat het mijn hart was of een afgrijselijke ziekte.
Het gesprek verliep niet zoals ik verwacht had, ik durfde de medicijnen niet in te nemen.
Was bang voor alles, ik had al helemaal geen controle meer over mezelf, laat staan die medicijnen erbij.
Ik huilde aan de telefoon en zei: ' Ik ga dood he ?! ik ga dood he?! of ben ik gek aan het worden? wat is er toch met mij aan de hand???
Waarop hij antwoordde: ' dat ik de medicijnen moest innemen, en moest luisteren naar hem.. anders zou hij mij laten opnemen.
Kort hierna werd het gesprek geëindigd.
Daar zat ik dan op bed huilend, alsof de grond onder mijn voeten verdween..
Nooit gedacht dat de hel nog erger zou worden, en dat dit slechts het begin was.
Na 3 maanden zat ik inmiddels aan de tweede anti depressiva, en woonden wij met zijn drieën bij mijn ouders in.
Ik ging steeds verder achteruit, lag s' nachts als een klein kind huilend aan mijn moeders arm in bed.
Alsof ik gek geworden was voelde ik constant aan mijn pols als mijn hart nog wel klopte.
De zorg over mijn dochtertje deelde ik inmiddels al samen met mijn moeder, en man natuurlijk.
Die zondagochtend zou ik voor mijn dochtertje zorgen en haar de fles geven.
Het was mij gelukt om de fles klaar te maken, maar voelde mij enorm zwak.
Eenmaal haar op mijn schoot in bed kon ik niet meer, ik kreeg amper adem.
Ik liep in paniek naar mijn ouders slaapkamer, en bracht mijn dochtertje daar en viel zelf op de grond neer.
Daar lag ik dan, helemaal ingestort.. precies zoals ik mij geestelijk voelde, alleen werd het nu fysiek zichtbaar.
De huisartsenpost was inmiddels gekomen.., ik was weer helemaal paranoïde en was ervan overtuigd dat ik dood ging en gek aan het worden was.
Ik werd onderzocht, op mijn hoge bloeddruk na was er niets geks aan de hand lichamelijk.
Voor het eerst hoorde ik dan ook dat ik een postpartum depressie had, en onmiddelijk contact moest opnemen met de GGZ en eventueel een opname.
Wat voelde ik mij die middag verloren, en ellendig..
Het werd bevestigd, ik was echt gek geworden.. de rest van mijn leven zal ik in een gekkenhuis doorbrengen.
Ik voelde mij geestelijk niet goed, maar ik kon het niet uitleggen..
Het was geen depressie, althans toen nog niet.
Daar zat ik dan bij de crisisdienst van de GGZ de volgende dag, het beangstigde mij.
Ik raakte weer in paniek, alles voelde zo raar het leven en de wereld om mij heen.
Durfde inmiddels ook haast niet meer naar buiten laat staan naar de supermarkt.
Wat ik toen nog niet wist is dat dit dus de realisatie is,
Even een toelichting: Ik ga dit verhaal afmaken.
En de reden dat dit verhaal zo uitgebreid is, komt nog door hoe ik mij nu voel.
Ik zoek herkenning van moeders die dit ook hebben meegemaakt of wat herkennen.
En als dit echt een postpartum depressie is of ik gewoon zelf gek ben.
Maar hier kom ik later nog op terug.
zaterdag 29 augustus 2015 om 17:13
Of het herkenbaar is? Ja, helaas wel. Ook ik had ik het gevoel dat ik gek werd in de eerste 5 weken na de geboorte van mijn oudste dochter. Ik had het geluk dat de eerste antidepressiva aansloeg en dat het toen snel beter ging. Maar de angst dat mijn dochter dood in bed zou liggen, de paniekaanvallen, het niet slapen is allemaal herkenbaar.
Daarna heb ik nog twee dochters gekregen en bij de laatste direct na de geboorte gestart met antidepressiva en slaapmedicatie. Het is schrikken om te beseffen dat je geestelijke gezondheid een heel wankel evenwicht is en dat je door hormonen echt gek kan kan worden.
Daarna heb ik nog twee dochters gekregen en bij de laatste direct na de geboorte gestart met antidepressiva en slaapmedicatie. Het is schrikken om te beseffen dat je geestelijke gezondheid een heel wankel evenwicht is en dat je door hormonen echt gek kan kan worden.
zaterdag 29 augustus 2015 om 17:41
Helaas hier ook herkenbaar...na de eerste wilde ik het niet weten, wilde geen medicatie tot het echt niet meer ging.
Bij de tweede direct gestart en dat heeft mij erdoorheen geholpen.
Wel is het bij mij grotendeels te herleiden aan mijn beide bevallingen, die waren hels en ik mag blij zijn dat ik er nog ben.
Bij de tweede direct gestart en dat heeft mij erdoorheen geholpen.
Wel is het bij mij grotendeels te herleiden aan mijn beide bevallingen, die waren hels en ik mag blij zijn dat ik er nog ben.
zaterdag 29 augustus 2015 om 17:50
Hallo Umm-flower
Voor mij heel herkenbaar. Ik had een postpartum psychose. Ben ook twee dagen opgenomen geweest en volgepompt met anti-psychotica en diverse infuusjes om aan te sterken. Dit kreeg nog een staartje vanwege de depressie die daarop volgde. Dat werd voor het gemak een postpartumdepressie genoemd.
Ik heb een lange weg afgelegd maar ben weer 'terug' voor mijn gevoel alhoewel ik wel enige restschade heb.
Voor mij heel herkenbaar. Ik had een postpartum psychose. Ben ook twee dagen opgenomen geweest en volgepompt met anti-psychotica en diverse infuusjes om aan te sterken. Dit kreeg nog een staartje vanwege de depressie die daarop volgde. Dat werd voor het gemak een postpartumdepressie genoemd.
Ik heb een lange weg afgelegd maar ben weer 'terug' voor mijn gevoel alhoewel ik wel enige restschade heb.
zaterdag 29 augustus 2015 om 17:51
Hier ook een ervaringsdeskundige.
Na de geboorte van mijn jongste kreeg ik na vijf dagen al een post partum depressie die steeds erger werd.
Ik kon ook niet meer slapen en na een week was is zo moe en labiel dat ik beestjes zag die er niet waren en zelfs niet meer wist dat ik moest eten of douche of wat dan ook.
Ik werd opgenomen na die week om tot rust te komen met zware slaapmedicatie en moest na vier dagen weer naar huis.
Uiteindelijk was het zo erg dat ik niet meer alleen mocht zijn met mijn zoon en toen kreeg ik antidepressiva voorgeschreven.
Die bleken niet te werken, ik ging mij er alleen maar paniekerig door voelen dus uiteindelijk moest ik daarmee stoppen.
Uiteindelijk is het me op een andere manier gelukt om uit die depressie te komen maar dat heeft heel lang geduurd.
Pas toen zoon een half jaar was kon ik voor het eerst liefde voor hem voelen en het heeft nog jaren geduurd voor ik me niet meer schuldig voelde om wat er gebeurd is.
Voor mijn gevoel ben ik nooit meer geworden zoals ik was, maar dat komt denk ik ook omdat zoon al snel een zorgenkindje bleek.
Ik weet wel dat ik er sterker uitgekomen.
Dit was maar een zeer beknopte versie van mijn verhaal, het is te lang om hier te delen.
Ik ben heel benieuwd naar de rest van jouw verhaal en wens je heel veel sterkte toe!
Even of toppic, maar Reisa, kan het dat ik ergens gelezen heb dat jij coeliakie hebt?
Ik weet zelf sinds kort dat ik het ook heb namelijk.
Zal wel toevallig zijn, allebei PPD en coeliakie.
Na de geboorte van mijn jongste kreeg ik na vijf dagen al een post partum depressie die steeds erger werd.
Ik kon ook niet meer slapen en na een week was is zo moe en labiel dat ik beestjes zag die er niet waren en zelfs niet meer wist dat ik moest eten of douche of wat dan ook.
Ik werd opgenomen na die week om tot rust te komen met zware slaapmedicatie en moest na vier dagen weer naar huis.
Uiteindelijk was het zo erg dat ik niet meer alleen mocht zijn met mijn zoon en toen kreeg ik antidepressiva voorgeschreven.
Die bleken niet te werken, ik ging mij er alleen maar paniekerig door voelen dus uiteindelijk moest ik daarmee stoppen.
Uiteindelijk is het me op een andere manier gelukt om uit die depressie te komen maar dat heeft heel lang geduurd.
Pas toen zoon een half jaar was kon ik voor het eerst liefde voor hem voelen en het heeft nog jaren geduurd voor ik me niet meer schuldig voelde om wat er gebeurd is.
Voor mijn gevoel ben ik nooit meer geworden zoals ik was, maar dat komt denk ik ook omdat zoon al snel een zorgenkindje bleek.
Ik weet wel dat ik er sterker uitgekomen.
Dit was maar een zeer beknopte versie van mijn verhaal, het is te lang om hier te delen.
Ik ben heel benieuwd naar de rest van jouw verhaal en wens je heel veel sterkte toe!
Even of toppic, maar Reisa, kan het dat ik ergens gelezen heb dat jij coeliakie hebt?
Ik weet zelf sinds kort dat ik het ook heb namelijk.
Zal wel toevallig zijn, allebei PPD en coeliakie.
zaterdag 29 augustus 2015 om 18:17
Ja ik heb ook coeliakie, en omdat ik dat toen nog niet wist was ik lichamelijk uitgeput. Een zwangerschap is zwaar voor je lichaam en met allerlei tekorten helemaal, vitamine tekorten, bloedarmoede. Ik denk zeker dat dit heeft meegespeeld. Dit is achteraf ook waarom borstvoeding niet lukte, het geen voedingsstoffen in de borstvoeding of helemaal geen borstvoeding hebben kwam hierdoor.
zaterdag 29 augustus 2015 om 18:52
Jee, wat toevallig zeg!
Ik was ook totaal uitgeput, maar dacht dat dat kwam omdat ik amper sliep en at.
Als ik ook maar iets deed stond ik al te zwabberen op mijn benen.
Als ik nu foto's van toen terugkijk zie ik dat ik net een zombie was.
Ik viel ook ontzettend af.
Achteraf gezien had dat toen ook best door de coeliakie kunnen komen.
Ook hier mislukte de borstvoeding, maar ik weet niet of dat aan mij lag.
Mijn dochter heeft het namelijk wel gehad, 7,5 maand zelfs.
Zoon kon niet goed aanhappen, liet steeds los.
Na vijf dagen kwam er bij mij ook geen druppel meer uit, maar dat zou door de stress zijn gekomen.
Ik vraag me af of er een verband bestaat tussen PPD en coeliakie.
Ik was ook totaal uitgeput, maar dacht dat dat kwam omdat ik amper sliep en at.
Als ik ook maar iets deed stond ik al te zwabberen op mijn benen.
Als ik nu foto's van toen terugkijk zie ik dat ik net een zombie was.
Ik viel ook ontzettend af.
Achteraf gezien had dat toen ook best door de coeliakie kunnen komen.
Ook hier mislukte de borstvoeding, maar ik weet niet of dat aan mij lag.
Mijn dochter heeft het namelijk wel gehad, 7,5 maand zelfs.
Zoon kon niet goed aanhappen, liet steeds los.
Na vijf dagen kwam er bij mij ook geen druppel meer uit, maar dat zou door de stress zijn gekomen.
Ik vraag me af of er een verband bestaat tussen PPD en coeliakie.
zaterdag 29 augustus 2015 om 20:11
Och lieverd toch!
Ik herken je verhaal deels. Je geest kan gekke dingen met je doen! Wat stom dat je niet meteen serieus genomen bent.
Ik probeer het kort te houden. Ik had ook een paniek aanval vlak voordat de bevalling zou plaatsvinden. Keizersnede, in mijn geval. Daarna ging alles mis, verdoving werkte niet, heel veel pijn. Geboorte van zoon was dus een hel. Daarna takelde ik steeds verder af, maar héél langzaam. Heb heel lang flashbacks gehad van de operatie en had ook het gevoel dat ze me elk kind hadden kunnen geven met als opmerking : dit is je kind. Want ik was er niet bij geweest voor mijn gevoel, was het echt mijn kind? Ik sprak er wel over maar niemand reageerde er echt op, dus ik dacht dat mij aanstelde. Na 2 jaar kwam ik iemand tegen die toevallig arts was. (ik was niet bij die arts op consult) We raakten aan de praat, ik kaartte mijn gevoelens terloops aan, zij bleef doorvragen en toen kwam alles los bij mij. Zij constateerde PTSS, schreef een brief aan mijn huisarts en gaf mij de opdracht meteen een afspraak te maken. Zo is het balletje gaan rollen. Ben haar eeuwig dankbaar!!
Heb toen therapie gehad, kreeg voorrang gelukkig. Heb EMDR gedaan en dat heeft ontzettend goed geholpen. Was er net op tijd bij, denk ik.
Maar nog even over jou. Je bent niet gek! Dit is een postpartum depressie inderdaad. Collega van mij heeft het ook zo heftig gehad. Ik hoop dat je snel de juiste hulp krijgt. Ook voor jou is het zeer belangrijk dat je je goed hecht aan je kindje, zo snel mogelijk! Krijg je wel genoeg steun van je man? Als de hulp die je nu krijgt niet goed voelt moet je verder kijken, echt. Of laat iemand anders hier de regie overnemen.
Sterkte!
Ik herken je verhaal deels. Je geest kan gekke dingen met je doen! Wat stom dat je niet meteen serieus genomen bent.
Ik probeer het kort te houden. Ik had ook een paniek aanval vlak voordat de bevalling zou plaatsvinden. Keizersnede, in mijn geval. Daarna ging alles mis, verdoving werkte niet, heel veel pijn. Geboorte van zoon was dus een hel. Daarna takelde ik steeds verder af, maar héél langzaam. Heb heel lang flashbacks gehad van de operatie en had ook het gevoel dat ze me elk kind hadden kunnen geven met als opmerking : dit is je kind. Want ik was er niet bij geweest voor mijn gevoel, was het echt mijn kind? Ik sprak er wel over maar niemand reageerde er echt op, dus ik dacht dat mij aanstelde. Na 2 jaar kwam ik iemand tegen die toevallig arts was. (ik was niet bij die arts op consult) We raakten aan de praat, ik kaartte mijn gevoelens terloops aan, zij bleef doorvragen en toen kwam alles los bij mij. Zij constateerde PTSS, schreef een brief aan mijn huisarts en gaf mij de opdracht meteen een afspraak te maken. Zo is het balletje gaan rollen. Ben haar eeuwig dankbaar!!
Heb toen therapie gehad, kreeg voorrang gelukkig. Heb EMDR gedaan en dat heeft ontzettend goed geholpen. Was er net op tijd bij, denk ik.
Maar nog even over jou. Je bent niet gek! Dit is een postpartum depressie inderdaad. Collega van mij heeft het ook zo heftig gehad. Ik hoop dat je snel de juiste hulp krijgt. Ook voor jou is het zeer belangrijk dat je je goed hecht aan je kindje, zo snel mogelijk! Krijg je wel genoeg steun van je man? Als de hulp die je nu krijgt niet goed voelt moet je verder kijken, echt. Of laat iemand anders hier de regie overnemen.
Sterkte!
zaterdag 29 augustus 2015 om 20:49
Hier ook helaas herkenbaar; inclusief die compleet verlammende angst om compleet gek te worden, het niet slapen, de paranoia, de crisisdienst en het huilend aan moeders arm hangen. Dit is inderdaad de hel die post partum depressie heet. Al noemde mijn psychiater van de pop-poli het achteraf bij mij een post partum angst stoornis. Soort van 'zusjes van elkaar'.
Het goede nieuws is, is dat ik inmiddels 3 jaar verder ben en me weer helemaal mezelf voel (inclusief een aantal hele waardevolle levenslessen). Daarnaast heb ik vorig jaar een 2e kindje gekregen waarbij we met een aantal maatregelen een herhaling hebben kunnen voorkomen. Dus hoe moeilijk dat misschien nu te bevatten is; het kan echt goed komen!
Het goede nieuws is, is dat ik inmiddels 3 jaar verder ben en me weer helemaal mezelf voel (inclusief een aantal hele waardevolle levenslessen). Daarnaast heb ik vorig jaar een 2e kindje gekregen waarbij we met een aantal maatregelen een herhaling hebben kunnen voorkomen. Dus hoe moeilijk dat misschien nu te bevatten is; het kan echt goed komen!
zaterdag 29 augustus 2015 om 21:06
Ook voor mij herkenbaar, al ben ik niet zo diep gegaan. Ook bij mij uitte het zich in angst en paniek, mijn huisarts noemde het een andere uitingsvorm, maar de diagnose is inderdaad post partum depressie. Ik ben heel snel en goed geholpen, eerste antdepressivum werkte perfect. Na een paar dagen slikken voelde ik me weer min of meer normaal. En ik sliep weer, dat was zo fijn! Voor de eerste verjaardag van zoon ben ik gestopt met de AD en dat ging ook goed. Op meer begrip voor de ellende van psychiatrische ziektes na en iets meer angst dat zoiets me nog eens overkomt na ben ik er verder zonder restschade uitgekomen.
Bij jou komt het ook vast goed. Sterkte voor nu!
Bij jou komt het ook vast goed. Sterkte voor nu!
zondag 30 augustus 2015 om 11:24
Ontzettend bedankt voor jullie reacties!
Ik zal mijn verhaal proberen te afronden..
Daar zat ik dan bij de Crisisdienst, ik kon niet meer, de paniekaanvallen en hyperventilatie was inmiddels verdwenen door de medicatie.
Maar het was een hel geworden in mijn hoofd, de hel genaamd depressie.
Waarvoor vocht ik nog, ik kon gewoon echt niet meer, het was een marteling.
Elke dag maar weer, mijn leven is voorbij.
Ik huilde het uit en zei dat ik niet meer kon en dood wou, ik wou nog wel leven maar het was elke dag zo erg lijden, dat ik niet meer kon.
En als er niet gauw verbetering kwam door eventueel verandering in medicatie zou ik er een eind aan gaan maken.
Het enige wat meneer van de crisisdienst vervolgens zei is: dat ik dan hypocriet ben en ik aan mijn kind moet denken.
Ik was ontzettend boos en verdrietig, hoe kon hij dat nou zeggen?
Het bevestigde meteen weer voor mij dat ik alleen in deze hel was, in mijn eigen wereld waarbij ik alleen die constante marteling voelde.
Het zou nooit meer goed komen, ik voelde het gewoon.
De dagen daarna op en neer bij meneer geweest, ik smeekte om andere anti depressiva.
Had inmiddels al een aantal keer verhoging gehad in de verstreken tijd, maar het werd alleen als maar erger.
Ik was zo boos, het interesseerde hem gewoon niet, waarvoor vecht ik dan nog?
Uiteindelijk kreeg ik dan toch andere anti depressiva.
Mijn god, het moest nu echt gauw beter gaan want ik kon ECHT niet meer, en er is geen weg tussen dood en leven.
De dagen kropen voorbij, ik lag alleen nog maar op de bank, gillend en huilend dat ik niet meer kon.
Het was gewoon echt de hel, ik moest al overgeven als ik zag dat het nog maar 1 uur was.
Hoe moet ik de rest van de dag overleven.
Het is doodeng wat je lichaam en geest met je kan doen, wat kan er toch zo voor zorgen dat je zo geestelijk gemarteld wordt en het leven ondraagbaar wordt.
Inmiddels was er besloten dat ik maar naar de acute deeltijd dagopname moest gaan, een opname was volgens hun niet verstandig omdat ik toch al helemaal bij mijn ouders inwoonde en er eigenlijk al geen band meer was tussen mij en mijn dochtertje.
De volgende dag meteen kennis gemaakt met de mensen van de acute deeltijd dagopname en hieraan deelgenomen.
Dit was het dan.. moest dit mij dan echt beter gaan maken?
Ik was er alleen maar aan het huilen, wat een hel.
Ben ik gek aan het worden, ik had zo erg de bevestiging nodig dat het goed kwam.
Maar mocht dit niet meer vragen en moest maar zorgen dat ik mijzelf hierin gerust kon stellen.
Weer voelde ik z'n klap in mijn gezicht, het was nog steeds een hel.
Zodra ik wakker werd moest ik al overgeven, ik kan echt niet meer.
Ik kon alleen maar gillen en huilen, wat heb ik dan gedaan? ben ik dan zo een slecht mens?
Het voelde voor mij alsof ik gewoon naar de hel moest, alsof dit dan mijn lot was.
Alsof er gewoon net zolang gewacht werd tot ik zelfmoord zou plegen en het daarvoor niet beter zou worden.
Ik had mij man ook gezegd dat ik wou scheiden, voor mij was het leven toch voorbij.
Hij kon net zo goed verder gaan met zijn leven en ons dochtertje meenemen.
Dan hadden ze ook geen last meer van mij, hij had toch helemaal niets meer aan mij.
Ik zei dat hij mij maar de talaaq moest geven ( islamitische scheiding ), maar dit wou hij niet, hij zei we kunnen toch ook gewoon getrouwd blijven voorlopig.
Ik vond het allemaal maar vreemd, het interesseerde me eigenlijk ook allemaal niet meer.
Hij was weggegaan..
Daar zat ik dan op de bank, zal ik nu weer beter worden en gelukkig worden?
Ik wist niet eens meer wat ik wou of wat mij nou gelukkig zou maken of wat ik in het leven moest doen om mij weer goed te voelen.
Deze gedachten voelde ook zo erg als een marteling, vreselijk.
Me man had de GGZ gebeld en de hufter van de crisisdienst was naar mijn ouders huis gekomen.
Volgens meneer kon ik niet zulke besluiten nemen in mijn toestand.
Het interesseerde me ook allemaal niet meer, dan blijf ik wel getrouwd.
Ondertussen ging ik nog meer achteruit, ik werd ontzettend suïcidaal.
Op een zondag was het weer zo erg mis, ik kreeg gewoon de dwang om mijzelf wat aan te doen.
Ik begon onrustig rondjes te lopen door de woonkamer, ik moest gewoon dood.
De adrenaline gierde door mijn lichaam, mijn man hield mij vast.
Omdat ik gewoon bang voor mezelf was dat ik het dan nu echt ging doen.
Me moeder overstuur het ziekenhuis gebeld, dat het echt helemaal mis was en ik toch echt opgenomen moest worden.
Zij kon er ook niet meer tegen, en had ook al twee weken plat gelegen met evenwicht storing.
Iedereen om mij heen ging er langzaam aan onder door, mijn man kreeg ineens allerlei angsten.
Ik was bang, bang om ze mee te sleuren in het zwarte gat 'de hel'.
Daar zaten we dan weer in het ziekenhuis bij de eerste hulp, sorry mevrouw het is weekend we kunnen niets voor u doen.
Morgen kunt u meteen contact opnemen met de GGZ voor eventuele opname.
We sturen vanmiddag nog een collega van de crisisdienst naar u toe.
Het was een hel, was ik hiervoor naar het ziekenhuis gegaan.
Alles was enorm zwaar en een marteling, ik wou alleen maar in bed liggen of op de bank ik kon niet meer.
Ik moest gewoon slapen, weg van de wereld en de hel,, mijn enige uitweg.
Onderweg naar huis keek ik uit het raam, ik was echt gek worden, het zou nooit meer goed komen.
Het was verschrikkelijk, wat heb ik mij al die tijd zo eenzaam gevoeld en verloren.
Het was gewoon een en al verdriet, ik had zo erge last van de-realisatie dat zelfs de bomen er voor mij onwerkelijk en vreemd eruit zagen.
Waarvan ik weer helemaal overstuur werd, en weer zat te gillen dat ik echt gek was.
De volgende dag moest ik weer naar de psychiater, hij begreep mij totaaal niet, waardoor ik mij nog slechter voelde.
Hij begreep niets van mij de-realisatie en had er nog nooit van gehoord.
Wat voor mij alleen maar weer een bevestiging was dat ik echt gek aan het worden was.
Hij kon mij ook niet beloven dat het goed zou komen, maar zei alleen dat ik een sterke en temperamentvolle vrouw was.
Wat een lul, ik ben niet meer sterk, het enige wat van mijn over is is een stuk wrak.
Begrijpen ze dan echt niet dat ik niet meer kan?...., inmiddels is er al een jaar voorbij en slaan de medicijnen maar minimaal aan.
Het is nog steeds een hel, ik weet nog steeds niet hoe ik het ooit heb volgehouden en nog leef.
Zodra ik wakker werd voelde ik alweer het ondraaglijke gevoel en die marteling in mijn hoofd.
Elke dag in en uit, ik was mezelf gewoon helemaal kwijt en mijn leven.
Ik wou gewoon dood, ik kon niet meer.. maar mag in mijn geloof geen zelfmoord plegen.
Maar wat voelde ik mij toch verbitterd, dit was nog het enige wat mij tegenhield.
Liefde voor mijn kind voelde ik allang niet meer, het was allemaal haar schuld!! zij had mijn leven kapot gemaakt en van mij afgenomen.
En dan zat zij alleen maar te janken om wat krampen, ze moest gewoon haar bek houden en ver van mij blijven.
Ik zal mijn verhaal proberen te afronden..
Daar zat ik dan bij de Crisisdienst, ik kon niet meer, de paniekaanvallen en hyperventilatie was inmiddels verdwenen door de medicatie.
Maar het was een hel geworden in mijn hoofd, de hel genaamd depressie.
Waarvoor vocht ik nog, ik kon gewoon echt niet meer, het was een marteling.
Elke dag maar weer, mijn leven is voorbij.
Ik huilde het uit en zei dat ik niet meer kon en dood wou, ik wou nog wel leven maar het was elke dag zo erg lijden, dat ik niet meer kon.
En als er niet gauw verbetering kwam door eventueel verandering in medicatie zou ik er een eind aan gaan maken.
Het enige wat meneer van de crisisdienst vervolgens zei is: dat ik dan hypocriet ben en ik aan mijn kind moet denken.
Ik was ontzettend boos en verdrietig, hoe kon hij dat nou zeggen?
Het bevestigde meteen weer voor mij dat ik alleen in deze hel was, in mijn eigen wereld waarbij ik alleen die constante marteling voelde.
Het zou nooit meer goed komen, ik voelde het gewoon.
De dagen daarna op en neer bij meneer geweest, ik smeekte om andere anti depressiva.
Had inmiddels al een aantal keer verhoging gehad in de verstreken tijd, maar het werd alleen als maar erger.
Ik was zo boos, het interesseerde hem gewoon niet, waarvoor vecht ik dan nog?
Uiteindelijk kreeg ik dan toch andere anti depressiva.
Mijn god, het moest nu echt gauw beter gaan want ik kon ECHT niet meer, en er is geen weg tussen dood en leven.
De dagen kropen voorbij, ik lag alleen nog maar op de bank, gillend en huilend dat ik niet meer kon.
Het was gewoon echt de hel, ik moest al overgeven als ik zag dat het nog maar 1 uur was.
Hoe moet ik de rest van de dag overleven.
Het is doodeng wat je lichaam en geest met je kan doen, wat kan er toch zo voor zorgen dat je zo geestelijk gemarteld wordt en het leven ondraagbaar wordt.
Inmiddels was er besloten dat ik maar naar de acute deeltijd dagopname moest gaan, een opname was volgens hun niet verstandig omdat ik toch al helemaal bij mijn ouders inwoonde en er eigenlijk al geen band meer was tussen mij en mijn dochtertje.
De volgende dag meteen kennis gemaakt met de mensen van de acute deeltijd dagopname en hieraan deelgenomen.
Dit was het dan.. moest dit mij dan echt beter gaan maken?
Ik was er alleen maar aan het huilen, wat een hel.
Ben ik gek aan het worden, ik had zo erg de bevestiging nodig dat het goed kwam.
Maar mocht dit niet meer vragen en moest maar zorgen dat ik mijzelf hierin gerust kon stellen.
Weer voelde ik z'n klap in mijn gezicht, het was nog steeds een hel.
Zodra ik wakker werd moest ik al overgeven, ik kan echt niet meer.
Ik kon alleen maar gillen en huilen, wat heb ik dan gedaan? ben ik dan zo een slecht mens?
Het voelde voor mij alsof ik gewoon naar de hel moest, alsof dit dan mijn lot was.
Alsof er gewoon net zolang gewacht werd tot ik zelfmoord zou plegen en het daarvoor niet beter zou worden.
Ik had mij man ook gezegd dat ik wou scheiden, voor mij was het leven toch voorbij.
Hij kon net zo goed verder gaan met zijn leven en ons dochtertje meenemen.
Dan hadden ze ook geen last meer van mij, hij had toch helemaal niets meer aan mij.
Ik zei dat hij mij maar de talaaq moest geven ( islamitische scheiding ), maar dit wou hij niet, hij zei we kunnen toch ook gewoon getrouwd blijven voorlopig.
Ik vond het allemaal maar vreemd, het interesseerde me eigenlijk ook allemaal niet meer.
Hij was weggegaan..
Daar zat ik dan op de bank, zal ik nu weer beter worden en gelukkig worden?
Ik wist niet eens meer wat ik wou of wat mij nou gelukkig zou maken of wat ik in het leven moest doen om mij weer goed te voelen.
Deze gedachten voelde ook zo erg als een marteling, vreselijk.
Me man had de GGZ gebeld en de hufter van de crisisdienst was naar mijn ouders huis gekomen.
Volgens meneer kon ik niet zulke besluiten nemen in mijn toestand.
Het interesseerde me ook allemaal niet meer, dan blijf ik wel getrouwd.
Ondertussen ging ik nog meer achteruit, ik werd ontzettend suïcidaal.
Op een zondag was het weer zo erg mis, ik kreeg gewoon de dwang om mijzelf wat aan te doen.
Ik begon onrustig rondjes te lopen door de woonkamer, ik moest gewoon dood.
De adrenaline gierde door mijn lichaam, mijn man hield mij vast.
Omdat ik gewoon bang voor mezelf was dat ik het dan nu echt ging doen.
Me moeder overstuur het ziekenhuis gebeld, dat het echt helemaal mis was en ik toch echt opgenomen moest worden.
Zij kon er ook niet meer tegen, en had ook al twee weken plat gelegen met evenwicht storing.
Iedereen om mij heen ging er langzaam aan onder door, mijn man kreeg ineens allerlei angsten.
Ik was bang, bang om ze mee te sleuren in het zwarte gat 'de hel'.
Daar zaten we dan weer in het ziekenhuis bij de eerste hulp, sorry mevrouw het is weekend we kunnen niets voor u doen.
Morgen kunt u meteen contact opnemen met de GGZ voor eventuele opname.
We sturen vanmiddag nog een collega van de crisisdienst naar u toe.
Het was een hel, was ik hiervoor naar het ziekenhuis gegaan.
Alles was enorm zwaar en een marteling, ik wou alleen maar in bed liggen of op de bank ik kon niet meer.
Ik moest gewoon slapen, weg van de wereld en de hel,, mijn enige uitweg.
Onderweg naar huis keek ik uit het raam, ik was echt gek worden, het zou nooit meer goed komen.
Het was verschrikkelijk, wat heb ik mij al die tijd zo eenzaam gevoeld en verloren.
Het was gewoon een en al verdriet, ik had zo erge last van de-realisatie dat zelfs de bomen er voor mij onwerkelijk en vreemd eruit zagen.
Waarvan ik weer helemaal overstuur werd, en weer zat te gillen dat ik echt gek was.
De volgende dag moest ik weer naar de psychiater, hij begreep mij totaaal niet, waardoor ik mij nog slechter voelde.
Hij begreep niets van mij de-realisatie en had er nog nooit van gehoord.
Wat voor mij alleen maar weer een bevestiging was dat ik echt gek aan het worden was.
Hij kon mij ook niet beloven dat het goed zou komen, maar zei alleen dat ik een sterke en temperamentvolle vrouw was.
Wat een lul, ik ben niet meer sterk, het enige wat van mijn over is is een stuk wrak.
Begrijpen ze dan echt niet dat ik niet meer kan?...., inmiddels is er al een jaar voorbij en slaan de medicijnen maar minimaal aan.
Het is nog steeds een hel, ik weet nog steeds niet hoe ik het ooit heb volgehouden en nog leef.
Zodra ik wakker werd voelde ik alweer het ondraaglijke gevoel en die marteling in mijn hoofd.
Elke dag in en uit, ik was mezelf gewoon helemaal kwijt en mijn leven.
Ik wou gewoon dood, ik kon niet meer.. maar mag in mijn geloof geen zelfmoord plegen.
Maar wat voelde ik mij toch verbitterd, dit was nog het enige wat mij tegenhield.
Liefde voor mijn kind voelde ik allang niet meer, het was allemaal haar schuld!! zij had mijn leven kapot gemaakt en van mij afgenomen.
En dan zat zij alleen maar te janken om wat krampen, ze moest gewoon haar bek houden en ver van mij blijven.
zondag 30 augustus 2015 om 11:56
Op een middag moest ik mee boodschappen halen met mijn man in het dorp hiernaast, ik zag de nicht van mijn moeder.
Ik kende haar doordat haar zoon bij mij in de brugklas had gezeten.
Eigenlijk wou ik haar ontwijken, hoe lief mens ik haar altijd had gevonden maar ik wou niet dat ze mij zo zag.
Maar ik hoorde haar al mijn naam roepen, en ze liep al naar mij toe.
Ze vroeg meteen wat er met mij aan de hand was, ik had al in mijn gedachten dat ik hier echt geen zin in had.. mensen begrepen het toch niet.
Toen mijn schoonzus op bezoek wou komen en ik had afgezegd omdat ik het niet aankon.
Moest ik al openbaar op facebook lezen, dat ze het nergens op vonden slaan en ik niet de enige was die een kind had gebaard op de wereld.
Maar ik voelde me de waarheid verschuldigd naar de nicht van mijn moeder, ze was tenslotte altijd zo een lief mens.
Dit is ze ook echt gebleven na mijn bekering tot de Islaam 7 jaar geleden.
Ik vertelde dat ik een postpartum depressie had, ze had het zo met me te doen.
Ze had dit ook gehad! we hadden onze nummers uitgewisseld en ze beloofde mij meteen dat ze er echt voor mij zou zijn en mij zou helpen om hieruit te komen.
Ze wist immers zelf wat voor en hel het was en hoe eenzaam zij zich ook toendertijd had gevoeld.
De volgende dag kwam ze meteen naar mij toe, ik heb gehuild in haar armen en geslagen.
Ze begreep mij echt, ze was als een engel voor mij.
Ik appte haar zovaak op een dag, als zij dit ook had en ook deze gedachten etc.
Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik door haar nog leef, zij heeft mij al die tijd gegeven wat ik zo nodig had.
De bevestiging en herkenning dat het goed zou komen.
Tegen haar durfde ik dan ook al mijn gedachten en dwanggedachten te vertellen, ik was dan ook ontzettend verdrietig en voelde mij verraden toen zei mijn moeder had opgebeld dat het echt nog niet goed met mij ging en ik niet alleen met mijn dochter kon zijn.
Ik wou haar dit niet aandoen, ik zag wat voor verdriet het haar had gedaan toen ik haar had gedreigd dat ze mij moest neersteken omdat ik geen zelfmoord mag plegen.
Ik sliep in de middag vaak om weg te zijn van de hel, en liet gerust mijn dochter zoveel mogelijk in bed of bij mijn moeder.
Op een middag kwam ik uit de douche, het was weer zo een hel in mijn hoofd.
En mijn dochtertje was maar aan het huilen, ik kon er niet meer tegen.
Ik was haar aan het afdrogen op bed, ik voelde gewoon de dwang om haar te laten stikken.
Ik pakte het dekbed en hield die over haar heen en wou haar laten stikken.
Het kon me ook niets interesseren als zij dood zou zijn, ik voelde gewoon niets meer.
Ik zag niet meer de gevolgen van zulke dingen in, slechter dan dit kon ik mij toch niet voelen.
Op een een of andere manier kon ik het niet, ik barstte in tranen uit en hield haar vast, wat had ze toch met mij gedaan?
Nee het is niet jouw schuld, je moeder is gewoon gek.
Toch kwam de woede tegenover haar weer naar boven, het moest klaar zijn.
Ik kon niet meer, ik stond boven aan de trap en wou haar naar beneden gooien.
Daarna zou ik zelf erachter aan springen om mijn nek te breken.
Dan is het gewoon allemaal afgelopen..
Alsof ik weer een helder moment kreeg en weer even in de werkelijkheid kwam barstte ik weer in tranen uit.
Ik belde mijn man en hij was direct thuis gekomen, dit was dus wat mijn moeder niet mocht weten.
Waarschijnlijk uit schaamte? ik haar ervoor behoeden hoever ik werkelijk heen was.
Mijn man nam ons dochtertje over en ik lag huilend en gillend op de keuken vloer.
Ik kon gewoon niet meer, er was gelukkig wel wat verbetering. maar het duurde allemaal zo lang.
Het was nog steeds een hel en het was overleven.
Weer moest ik naar de GGZ en moest ik naast de acute deelopname vaker naar de psycholoog en psychiater.
Ondertussen was ik al weer wat gaan werken, al liep ik er meer jankend rond.
Niemand begreep mij,
Wat is er dan toch met je aan de hand? ik wist het zelf niet eens!
Mijn dochtertje wist niet eens dat ik haar moeder was, het deed me pijn om te zien dat wanneer ze huilde ze getroost wou worden door mijn man of mijn moeder.
Alsof ze dat bij mij niet kon vinden, ik kon haar ook geen ongelijk geven.
Ze zag mij alleen maar huilen en schreeuwen en voelde blijkbaar alleen maar spanning en verdriet.
De dagen gingen voorbij, het werken ging langzamerhand wat beter, ik had me zo voorgehouden dat het na anderhalf jaar allemaal voorbij zou zijn.
Dit was immers zo bij de nicht van mijn moeder, en het leek alsof we gewoon echt precies hetzelfde doorgemaakt hadden.
Dus het moest haast ook wel gewoon zo zijn dat het bij mij ook bijna voorbij zou zijn.
Helaas was dit niet het geval, en dat dit niet goed voor je huwelijk is wist ik inmiddels ook al wel.
Dit had de dokter helemaal in het begin nog gezegd en dat veel mensen uiteindelijk scheiden.
Ik dacht toen dat het allemaal wel mee zou vallen en dat dit bij ons echt niet zover zou komen.
Al kregen we wel steeds meer ruzie, ik reageerde mijn verdriet, haat en woede allemaal op hem af.
Hij moest maar iets vragen als ik uit bed wou komen voor mijn eigen bestwil of wat anders of ik vervloekte hem meteen en maakte hem voor alles uit.
Hij moest zijn mond houden en ver van mij blijven, hij wist niet hoe een hel mijn leven was.
En als hij er niet meer tegen kon dan moest hij maar weggaan, al beangstigde het mij stiekem wel als hij zei dat hij er niet meer tegen kon en als hij dit van te voren geweten had niet met mij getrouwd was.
BAM, weer een klap in mijn gezicht, zie ik heb echt niemand in deze strijd, ik sta er echt alleen voor.
Ik barstte weer in tranen uit, het speet hem maar hij kon er ook niet tegen hoe ik altijd tegen hem tekeer ging en mij zag lijden.
En dat hij er soms niks aan kon doen als hij boos werd als ik hem weer voor van alles uitmaakte en afzeikte.
Ik kende haar doordat haar zoon bij mij in de brugklas had gezeten.
Eigenlijk wou ik haar ontwijken, hoe lief mens ik haar altijd had gevonden maar ik wou niet dat ze mij zo zag.
Maar ik hoorde haar al mijn naam roepen, en ze liep al naar mij toe.
Ze vroeg meteen wat er met mij aan de hand was, ik had al in mijn gedachten dat ik hier echt geen zin in had.. mensen begrepen het toch niet.
Toen mijn schoonzus op bezoek wou komen en ik had afgezegd omdat ik het niet aankon.
Moest ik al openbaar op facebook lezen, dat ze het nergens op vonden slaan en ik niet de enige was die een kind had gebaard op de wereld.
Maar ik voelde me de waarheid verschuldigd naar de nicht van mijn moeder, ze was tenslotte altijd zo een lief mens.
Dit is ze ook echt gebleven na mijn bekering tot de Islaam 7 jaar geleden.
Ik vertelde dat ik een postpartum depressie had, ze had het zo met me te doen.
Ze had dit ook gehad! we hadden onze nummers uitgewisseld en ze beloofde mij meteen dat ze er echt voor mij zou zijn en mij zou helpen om hieruit te komen.
Ze wist immers zelf wat voor en hel het was en hoe eenzaam zij zich ook toendertijd had gevoeld.
De volgende dag kwam ze meteen naar mij toe, ik heb gehuild in haar armen en geslagen.
Ze begreep mij echt, ze was als een engel voor mij.
Ik appte haar zovaak op een dag, als zij dit ook had en ook deze gedachten etc.
Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik door haar nog leef, zij heeft mij al die tijd gegeven wat ik zo nodig had.
De bevestiging en herkenning dat het goed zou komen.
Tegen haar durfde ik dan ook al mijn gedachten en dwanggedachten te vertellen, ik was dan ook ontzettend verdrietig en voelde mij verraden toen zei mijn moeder had opgebeld dat het echt nog niet goed met mij ging en ik niet alleen met mijn dochter kon zijn.
Ik wou haar dit niet aandoen, ik zag wat voor verdriet het haar had gedaan toen ik haar had gedreigd dat ze mij moest neersteken omdat ik geen zelfmoord mag plegen.
Ik sliep in de middag vaak om weg te zijn van de hel, en liet gerust mijn dochter zoveel mogelijk in bed of bij mijn moeder.
Op een middag kwam ik uit de douche, het was weer zo een hel in mijn hoofd.
En mijn dochtertje was maar aan het huilen, ik kon er niet meer tegen.
Ik was haar aan het afdrogen op bed, ik voelde gewoon de dwang om haar te laten stikken.
Ik pakte het dekbed en hield die over haar heen en wou haar laten stikken.
Het kon me ook niets interesseren als zij dood zou zijn, ik voelde gewoon niets meer.
Ik zag niet meer de gevolgen van zulke dingen in, slechter dan dit kon ik mij toch niet voelen.
Op een een of andere manier kon ik het niet, ik barstte in tranen uit en hield haar vast, wat had ze toch met mij gedaan?
Nee het is niet jouw schuld, je moeder is gewoon gek.
Toch kwam de woede tegenover haar weer naar boven, het moest klaar zijn.
Ik kon niet meer, ik stond boven aan de trap en wou haar naar beneden gooien.
Daarna zou ik zelf erachter aan springen om mijn nek te breken.
Dan is het gewoon allemaal afgelopen..
Alsof ik weer een helder moment kreeg en weer even in de werkelijkheid kwam barstte ik weer in tranen uit.
Ik belde mijn man en hij was direct thuis gekomen, dit was dus wat mijn moeder niet mocht weten.
Waarschijnlijk uit schaamte? ik haar ervoor behoeden hoever ik werkelijk heen was.
Mijn man nam ons dochtertje over en ik lag huilend en gillend op de keuken vloer.
Ik kon gewoon niet meer, er was gelukkig wel wat verbetering. maar het duurde allemaal zo lang.
Het was nog steeds een hel en het was overleven.
Weer moest ik naar de GGZ en moest ik naast de acute deelopname vaker naar de psycholoog en psychiater.
Ondertussen was ik al weer wat gaan werken, al liep ik er meer jankend rond.
Niemand begreep mij,
Wat is er dan toch met je aan de hand? ik wist het zelf niet eens!
Mijn dochtertje wist niet eens dat ik haar moeder was, het deed me pijn om te zien dat wanneer ze huilde ze getroost wou worden door mijn man of mijn moeder.
Alsof ze dat bij mij niet kon vinden, ik kon haar ook geen ongelijk geven.
Ze zag mij alleen maar huilen en schreeuwen en voelde blijkbaar alleen maar spanning en verdriet.
De dagen gingen voorbij, het werken ging langzamerhand wat beter, ik had me zo voorgehouden dat het na anderhalf jaar allemaal voorbij zou zijn.
Dit was immers zo bij de nicht van mijn moeder, en het leek alsof we gewoon echt precies hetzelfde doorgemaakt hadden.
Dus het moest haast ook wel gewoon zo zijn dat het bij mij ook bijna voorbij zou zijn.
Helaas was dit niet het geval, en dat dit niet goed voor je huwelijk is wist ik inmiddels ook al wel.
Dit had de dokter helemaal in het begin nog gezegd en dat veel mensen uiteindelijk scheiden.
Ik dacht toen dat het allemaal wel mee zou vallen en dat dit bij ons echt niet zover zou komen.
Al kregen we wel steeds meer ruzie, ik reageerde mijn verdriet, haat en woede allemaal op hem af.
Hij moest maar iets vragen als ik uit bed wou komen voor mijn eigen bestwil of wat anders of ik vervloekte hem meteen en maakte hem voor alles uit.
Hij moest zijn mond houden en ver van mij blijven, hij wist niet hoe een hel mijn leven was.
En als hij er niet meer tegen kon dan moest hij maar weggaan, al beangstigde het mij stiekem wel als hij zei dat hij er niet meer tegen kon en als hij dit van te voren geweten had niet met mij getrouwd was.
BAM, weer een klap in mijn gezicht, zie ik heb echt niemand in deze strijd, ik sta er echt alleen voor.
Ik barstte weer in tranen uit, het speet hem maar hij kon er ook niet tegen hoe ik altijd tegen hem tekeer ging en mij zag lijden.
En dat hij er soms niks aan kon doen als hij boos werd als ik hem weer voor van alles uitmaakte en afzeikte.
zondag 30 augustus 2015 om 12:11
Hoe het nu is?
Ik heb het idee dat het einde in zicht is bij de depressie, wel ben ik mijzelf echt helemaal kwijt en voel ik me ontzettend verbitterd.
Was ik niet het meisje wat altijd zo goed wist wat ik wou, en altijd zo zeker was in het leven wat zij wou?
Daar is dus helemaal niets van over, de band tussen mijn dochter en mij is gelukkig een stuk beter.
Al merk ik wel dat ze nog wat vaker naar mijn moeder trekt.
Ik hoop uit mijn hart dat ze er niets aan overhoudt, ze zegt nog wel vaak: 'mama, nee huilen'.
Naar de GGZ ga ik sinds mei niet meer, ik heb het helemaal met ze gehad.
Als je in crisis zit en je huilend op bed in de avond, en er vervolgens wordt gezegd dat je maar even moet douchen om te ontspannen...zucht
Ik zit nu alleen nog aan de anti depressiva venlafaxine 225 mg.
Al voel ik mij nog vaak verleidt om wat kalmeringsmiddelen in te nemen.
Ik ben in Maart begonnen met de opleiding: Medewerker maatschappelijke zorg 4 - specifieke doelgroepen/volwassenenwerk.
Al was dit in het begin zo dubbel toen de depressie nog erg was, ik zag geen toekomst en toch moest ik er opdrachten voor maken.
Maar het geeft mij nog steeds afleiding en een doel.
De relatie met mijn man? dit is wat mij beangstigd.
Ik weet niet eens meer als ik echt van hem houdt, al voel ik mij schuldig tegenover hem.
Hij is al die tijd niet weggerend van mij en ik weet dat hij echt van mij houdt.
Maar ik weet niet als ik wel echt gelukkig met hem bed, dit beangstigd mij.
Op een één of andere manier durf ik ook niet de stap te zetten, bang dat ik het leven nog niet alleen aankan en of dit wel echt de juiste keuze is.
Het voelt allemaal zo vreemd, ik weet gewoon echt niet meer wat ik nou in het leven wil en de twijfel over mijn huwelijk.
Komt dit nog van de depressie? heeft iemand hier ervaring mee?
Als ik heeeel eerlijk tegen mijzelf ben voel ik gewoon dat mij man het niet ECHT is.
Ik voel niet de gevoelens voor hem die ik zou moeten hebben.
Maar ik durf de stap niet te zetten, ik heb dit weleens tegen hem gezegd en hij weet dit ook.
Het rare is dat hij het niet eens erg vindt, ik denk wel erg maar hij zegt dat hij wel echt van mij houdt.
En als ik eraan denk dat ik bij hem wegga, ik moet er niet aan denken dat mijn dochter een paar dagen bij hem blijft.
Ik wil haar altijd bij mij hebben, ze moet in mijn huis elke nacht slapen.
Hoe komt dit dan toch allemaal? is dit nog een onderdeel van de depressie?
alsof ik helemaal met mezelf in de knoop zit, ik ben mezelf echt kwijt.
Word ik echt ooit helemaal beter? en weer dezelfde sterke vrouw als voorheen die de hele wereld aankan?
Ik heb het idee dat het einde in zicht is bij de depressie, wel ben ik mijzelf echt helemaal kwijt en voel ik me ontzettend verbitterd.
Was ik niet het meisje wat altijd zo goed wist wat ik wou, en altijd zo zeker was in het leven wat zij wou?
Daar is dus helemaal niets van over, de band tussen mijn dochter en mij is gelukkig een stuk beter.
Al merk ik wel dat ze nog wat vaker naar mijn moeder trekt.
Ik hoop uit mijn hart dat ze er niets aan overhoudt, ze zegt nog wel vaak: 'mama, nee huilen'.
Naar de GGZ ga ik sinds mei niet meer, ik heb het helemaal met ze gehad.
Als je in crisis zit en je huilend op bed in de avond, en er vervolgens wordt gezegd dat je maar even moet douchen om te ontspannen...zucht
Ik zit nu alleen nog aan de anti depressiva venlafaxine 225 mg.
Al voel ik mij nog vaak verleidt om wat kalmeringsmiddelen in te nemen.
Ik ben in Maart begonnen met de opleiding: Medewerker maatschappelijke zorg 4 - specifieke doelgroepen/volwassenenwerk.
Al was dit in het begin zo dubbel toen de depressie nog erg was, ik zag geen toekomst en toch moest ik er opdrachten voor maken.
Maar het geeft mij nog steeds afleiding en een doel.
De relatie met mijn man? dit is wat mij beangstigd.
Ik weet niet eens meer als ik echt van hem houdt, al voel ik mij schuldig tegenover hem.
Hij is al die tijd niet weggerend van mij en ik weet dat hij echt van mij houdt.
Maar ik weet niet als ik wel echt gelukkig met hem bed, dit beangstigd mij.
Op een één of andere manier durf ik ook niet de stap te zetten, bang dat ik het leven nog niet alleen aankan en of dit wel echt de juiste keuze is.
Het voelt allemaal zo vreemd, ik weet gewoon echt niet meer wat ik nou in het leven wil en de twijfel over mijn huwelijk.
Komt dit nog van de depressie? heeft iemand hier ervaring mee?
Als ik heeeel eerlijk tegen mijzelf ben voel ik gewoon dat mij man het niet ECHT is.
Ik voel niet de gevoelens voor hem die ik zou moeten hebben.
Maar ik durf de stap niet te zetten, ik heb dit weleens tegen hem gezegd en hij weet dit ook.
Het rare is dat hij het niet eens erg vindt, ik denk wel erg maar hij zegt dat hij wel echt van mij houdt.
En als ik eraan denk dat ik bij hem wegga, ik moet er niet aan denken dat mijn dochter een paar dagen bij hem blijft.
Ik wil haar altijd bij mij hebben, ze moet in mijn huis elke nacht slapen.
Hoe komt dit dan toch allemaal? is dit nog een onderdeel van de depressie?
alsof ik helemaal met mezelf in de knoop zit, ik ben mezelf echt kwijt.
Word ik echt ooit helemaal beter? en weer dezelfde sterke vrouw als voorheen die de hele wereld aankan?
zondag 30 augustus 2015 om 14:41
Pffff wat een lange weg moet jij afleggen umm-flower! Wat een gevecht moet dat zijn geweest. Fijn dat je uiteindelijk iemand gevonden hebt die hetzelfde heeft meegemaakt, wanneer je hier niet zelf in gezeten hebt is het denk ik onbegrijpelijk.
En of je gelukkig bent en je man het voor jou is? Dat zijn vragen die wij natuurlijk niet voor je kunnen beantwoorden. Ik vraag me af of je jezelf die vragen nu ook zou moeten stellen. Je hele leven, je hele wezen en identiteit is in de afgelopen periode door elkaar geschud. Dat heeft echt tijd nodig om weer op zijn plek te vallen. Ten minste dat is wel mijn ervaring.
En of je gelukkig bent en je man het voor jou is? Dat zijn vragen die wij natuurlijk niet voor je kunnen beantwoorden. Ik vraag me af of je jezelf die vragen nu ook zou moeten stellen. Je hele leven, je hele wezen en identiteit is in de afgelopen periode door elkaar geschud. Dat heeft echt tijd nodig om weer op zijn plek te vallen. Ten minste dat is wel mijn ervaring.
zondag 30 augustus 2015 om 22:05
Ik lees je verhaal en denk dat het ook mijn verhaal zou zijn geweest als de antidepressiva niet aangeslagen zouden hebben. Ik had ook gedachten om met de auto tegen een boom te rijden en weet niet hoe het afgelopen zou zijn als ik daarbij dat geluk niet had gehad.
Ik denk dat je geen grote beslissingen moet nemen op dit moment, dus de beslissing om te scheiden. Je bent nu niet stabiel genoeg en zou hier spijt van kunnen krijgen. Eerst echt beter worden, stabiel worden, dan kan je weer met een heldere blik kijken, nu niet.
Ik denk dat je geen grote beslissingen moet nemen op dit moment, dus de beslissing om te scheiden. Je bent nu niet stabiel genoeg en zou hier spijt van kunnen krijgen. Eerst echt beter worden, stabiel worden, dan kan je weer met een heldere blik kijken, nu niet.
