Psyche
alle pijlers
Praattopic: angsten, PTSS, EMDR, etc
donderdag 15 oktober 2015 om 10:20
Ik ben keihard, met gierende banden, slippend en wel, mentaal vastgelopen. Trillend blokkeren inclusief huilen met snot, bij het online inschrijven bij een uitzendbureau. Niet echt een schokkende activiteit, dat inschrijven.
Gesprekken met reïntegratie coach, met huisarts, en toch maar naar psycholoog want dat vastlopen bij het invullen bleek het topje van de ijsberg.
Gisteren van psycholoog gehoord dat ze denkt aan PTSS (post traumatische stress stoornis). Ik had daar zelf nooit aan gedacht maar ze zou zomaar gelijk kunnen hebben. EMDR werd genoemd als mogelijke volgende stap, cognitieve therapie en nog wat dingen. Psych gaat niet over één nacht ijs en ik vertrouw haar.
Ik weet niet goed wat ik wil met dit topic eigenlijk. Van me af praten denk ik. En ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen mbt PTSS, EMDR, cognitieve therapie etc.
Ik zie ontzettend op tegen de komende tijd en tegelijkertijd kijk ik uit naar het moment dat ik niet meer zo bang ben voor vreemde mensen en weer "gewoon" alleen naar buiten durf. Want ik begin nu pas te beseffen dat wachten tot de (nieuwe, lieve, vriendelijke) buren naar binnen zijn en hun voordeur dicht hebben vóór ik naar buiten durf omdat ik bang ben voor wat ze zullen zeggen en denken, echt niet gewoon is. En dat ik heel veel niet-gewone patronen en angsten heb. En dat het voor mij echt veel beter zou zijn als ik leer om daar beter mee om te gaan.
Gesprekken met reïntegratie coach, met huisarts, en toch maar naar psycholoog want dat vastlopen bij het invullen bleek het topje van de ijsberg.
Gisteren van psycholoog gehoord dat ze denkt aan PTSS (post traumatische stress stoornis). Ik had daar zelf nooit aan gedacht maar ze zou zomaar gelijk kunnen hebben. EMDR werd genoemd als mogelijke volgende stap, cognitieve therapie en nog wat dingen. Psych gaat niet over één nacht ijs en ik vertrouw haar.
Ik weet niet goed wat ik wil met dit topic eigenlijk. Van me af praten denk ik. En ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen mbt PTSS, EMDR, cognitieve therapie etc.
Ik zie ontzettend op tegen de komende tijd en tegelijkertijd kijk ik uit naar het moment dat ik niet meer zo bang ben voor vreemde mensen en weer "gewoon" alleen naar buiten durf. Want ik begin nu pas te beseffen dat wachten tot de (nieuwe, lieve, vriendelijke) buren naar binnen zijn en hun voordeur dicht hebben vóór ik naar buiten durf omdat ik bang ben voor wat ze zullen zeggen en denken, echt niet gewoon is. En dat ik heel veel niet-gewone patronen en angsten heb. En dat het voor mij echt veel beter zou zijn als ik leer om daar beter mee om te gaan.
donderdag 15 oktober 2015 om 10:31
Ik zal je uitleggen post traumatische stresstoornia heb ik ook last van dat os dus dat je dingen mee heb gemaakt in het verleden wat je niet verwerkt hebt. Het zit nog in je hoofd en je uit het psygisch angsten voor het sociale leven komt dan ook bekend voor somatische klachten.
Eye Movement Desensitization and Reprocessing
Is een therapie waarbij je de traumatische ervaringen oprakeld en door piepjes of vinger beweging het gaat vergeten hypnotiserend efect heeft het je word er moe en suf vanhet vraagt heel veel van je lichaam.
Ik denk dat je het moet gaan volgen. Je je hebt dingen meegemaakt in het verleden die je niet verwerkt hebt. Ik noem het boxen die in je buik Zitten en die het dagelijkse leven belemmeren (somatische klachten) als je therapie emdr gaat volgen doe je die boxen open ruim je het op en breng het naar boven naar je hoofd en berg het op
Na de behandeling denkje woow wat is het opgeruimd het geeft verlichting en je krijgt niet meer het verdrietige gevoel of boze gevoel van je trauma.
Bij deze start het traject
Eye Movement Desensitization and Reprocessing
Is een therapie waarbij je de traumatische ervaringen oprakeld en door piepjes of vinger beweging het gaat vergeten hypnotiserend efect heeft het je word er moe en suf vanhet vraagt heel veel van je lichaam.
Ik denk dat je het moet gaan volgen. Je je hebt dingen meegemaakt in het verleden die je niet verwerkt hebt. Ik noem het boxen die in je buik Zitten en die het dagelijkse leven belemmeren (somatische klachten) als je therapie emdr gaat volgen doe je die boxen open ruim je het op en breng het naar boven naar je hoofd en berg het op
Na de behandeling denkje woow wat is het opgeruimd het geeft verlichting en je krijgt niet meer het verdrietige gevoel of boze gevoel van je trauma.
Bij deze start het traject
donderdag 15 oktober 2015 om 10:42
Niet helemaal eens over de EMDR ik heb het gevolgd, maaar mag het niet meer afmaken omdat ik tijdens een sessie moeilijk terug te halen was. Ik zat er te diep in. En om herhaling daarvan te verkomen, mag ik het niet meer volgen, of pas als ik langere tijd stabiel ben of zelfs helemaal niet.EMDR is niet voor iedereen te doen, en daarbij het mag ook alleen worden gegeven door een psycholoog die daar speciaal in is opgeleid.
Ttas: voor jou heeft het misschien geholpen, maar dat geld niet voor iedereen
Ttas: voor jou heeft het misschien geholpen, maar dat geld niet voor iedereen
donderdag 15 oktober 2015 om 10:49
Ik weet wat ptss en emdr etc inhouden. Ik heb gezien bij anderen dat ze baat hadden bij emdr en ik weet dat het niet bij iedereen werkt. Als psych denkt dat emdr voor mij het beste is, dan wil ik daar vol voor gaan.
Ben eigenlijk vooral geschrokken. Geschrokken van de hoeveelheid angsten en work-arounds in mijn leven. En hoe ik dat genegeerd heb in een poging de boel leefbaar en draaiend te houden. Hoe ik "rollen" (moeder, echtgenote, dochter) nodig heb om te functioneren en compleet dichtklap en blokkeer als de enige rol die van "Bij_Zonder" is. Dàmn...
Ben eigenlijk vooral geschrokken. Geschrokken van de hoeveelheid angsten en work-arounds in mijn leven. En hoe ik dat genegeerd heb in een poging de boel leefbaar en draaiend te houden. Hoe ik "rollen" (moeder, echtgenote, dochter) nodig heb om te functioneren en compleet dichtklap en blokkeer als de enige rol die van "Bij_Zonder" is. Dàmn...
donderdag 15 oktober 2015 om 11:06
Hier nog een angsthaastje. Maar eentje die het psychlogisch traject achter de rug heeft. Ook ik ben van het ontwijken. Herken het heel erg. Ben ook erg goed geworden in het ontwijken. Het opletten of het ergens vrij van mensen is voordat ik mezelf laat zien. Soms vraag ik me nog wel eens af of ik niet ook iets autistische in mij heb. Ik vind het nl erg moeilijk om mensen recht aan te kijken. Ik heb er op moeten trainen tijdens therapie.
Maar goed daar heb je weinig aan, aan mijn ervaring.
Ik heb geen ptss trouwens. Ik heb het nodige meegemaakt en kon dat moeilijk los laten maar geen extreme vormen.
Wel ervaribg met cognitieve therapie. Mij heeft het goed geholpen. Genezen ben ik niet. Zal ook nooit gebeuren. En ook op werkgebied gaat het niet vanzelf. Zit bij het uwv voor hulp. Zit nl al JAREN thuis hierdoor. Ik snap hoe moeilijk het is. Als je bijna niks durft. En ook dat je de komende periode eng vind. Ik had het ook bijna niet meer aan het begin van mijn therapie. Maar nu ben ik echt trots op mezelf en meer dan blij dat ik het gedaan heb. Dat gun ik jou ook!
Maar goed daar heb je weinig aan, aan mijn ervaring.
Ik heb geen ptss trouwens. Ik heb het nodige meegemaakt en kon dat moeilijk los laten maar geen extreme vormen.
Wel ervaribg met cognitieve therapie. Mij heeft het goed geholpen. Genezen ben ik niet. Zal ook nooit gebeuren. En ook op werkgebied gaat het niet vanzelf. Zit bij het uwv voor hulp. Zit nl al JAREN thuis hierdoor. Ik snap hoe moeilijk het is. Als je bijna niks durft. En ook dat je de komende periode eng vind. Ik had het ook bijna niet meer aan het begin van mijn therapie. Maar nu ben ik echt trots op mezelf en meer dan blij dat ik het gedaan heb. Dat gun ik jou ook!
donderdag 15 oktober 2015 om 11:59
Goed dat je hulp heb gezocht!
Vorige jaar bleek tijdens mijn revalidatie dat ik ptss heb en daarvoor heb ik ook emdr gehad. Maar daar is mee gestopt, omdat ik teveel in de herbelevingen bleef en niet stabiel genoeg was om daarmee verder te gaan.
Sinds begin dit jaar heb ik wekelijks therapie, gesprekken met psycholoog: combinatie van cognitieve gedragstherapie en (imaginaire) exposure. Daarnaast ga ik regelmatig naar het ziekenhuis voor exposure om van mijn extreme angst af te komen. Dit werkt voor mij erg goed.
Wat mij wel tegenvalt is hoe lang dit allemaal duurt. Het is een zware tijd, maar levert gelukkig ook veel op. Ik vind het nog steeds super zwaar, maar merk ook zeker dat mijn angsten minder zijn geworden.
Dus TO ga ervoor! Succes
Vorige jaar bleek tijdens mijn revalidatie dat ik ptss heb en daarvoor heb ik ook emdr gehad. Maar daar is mee gestopt, omdat ik teveel in de herbelevingen bleef en niet stabiel genoeg was om daarmee verder te gaan.
Sinds begin dit jaar heb ik wekelijks therapie, gesprekken met psycholoog: combinatie van cognitieve gedragstherapie en (imaginaire) exposure. Daarnaast ga ik regelmatig naar het ziekenhuis voor exposure om van mijn extreme angst af te komen. Dit werkt voor mij erg goed.
Wat mij wel tegenvalt is hoe lang dit allemaal duurt. Het is een zware tijd, maar levert gelukkig ook veel op. Ik vind het nog steeds super zwaar, maar merk ook zeker dat mijn angsten minder zijn geworden.
Dus TO ga ervoor! Succes
donderdag 15 oktober 2015 om 21:11
Emdr is dus echt heel heftig begrijp ik van jullie. Ik ken de theorie achter emdr, heb me er in verdiept toen mijn zoon als kleuter emdr kreeg. Voor iets compleet anders als wat er bij mij speelt overigens en hij was met één sessie geholpen.
Hoe hebben jullie de reacties uit je omgeving ervaren tijdens het hele "aanpakken van"? Als je zo diep gaat dan krijgt je omgeving er onherroepelijk wat van mee denk ik?
Hoe hebben jullie de reacties uit je omgeving ervaren tijdens het hele "aanpakken van"? Als je zo diep gaat dan krijgt je omgeving er onherroepelijk wat van mee denk ik?
vrijdag 16 oktober 2015 om 03:12
Ik heb ook ptss en loop er al een aantal jaar mee rond. Toen mijn psychiater mij vertelde dat ik hier last van had ben ik begonnen met EMDR en antidepressiva. Dit is 3 jaar geleden.. De EMDR sessies hebben toen der tijd geholpen om met mijn grootste angsten zo om te gaan dat het weer mogelijk was voor mij om buiten te komen etc. Echter een aantal maanden later kwam er weer een terug slag waarbij alles weer naar boven kwam.. Dus voor mij was het maar van korte duur. Toen heb ik besloten om 2 maanden naar het buitenland te gaan en daar een deel te verwerken. Dit was niet makkelijk maar is me wel gelukt, met het voordeel weg uit de traumatische omgeving te zijn. Na deze maanden ben ik zelfs kunnen stoppen met mijn medicatie.
Echt makkelijk is het sindsdien niet, omdat bepaalde trauma's niet te verwerken zijn. Maar ze weerhouden me niet meer om mijn dagelijks leven te lijden of elke seconde van de dag bang te zijn.. Het zelfde geld voor het stoppen van de antidepressiva; veel dingen zouden makkelijker zijn als ik deze nog zou slikken, maar op een zekere hoogte hielden deze medicijnen me ook tegen om bepaalde dingen te bereiken..
Mijn ervaring is dus geweest dat het in het begin kan helpen om jezelf bij elkaar te rapen/ een steuntje in je rug. Al is EMDR niet makkelijk, erg confronterend!
Maar uit eindelijk moet je aan je zelf blijven werken.. Het is geen permanente makkelijke oplossing voor al onze problemen.. (Helaas!)
Echt makkelijk is het sindsdien niet, omdat bepaalde trauma's niet te verwerken zijn. Maar ze weerhouden me niet meer om mijn dagelijks leven te lijden of elke seconde van de dag bang te zijn.. Het zelfde geld voor het stoppen van de antidepressiva; veel dingen zouden makkelijker zijn als ik deze nog zou slikken, maar op een zekere hoogte hielden deze medicijnen me ook tegen om bepaalde dingen te bereiken..
Mijn ervaring is dus geweest dat het in het begin kan helpen om jezelf bij elkaar te rapen/ een steuntje in je rug. Al is EMDR niet makkelijk, erg confronterend!
Maar uit eindelijk moet je aan je zelf blijven werken.. Het is geen permanente makkelijke oplossing voor al onze problemen.. (Helaas!)
vrijdag 16 oktober 2015 om 17:26
Lieve Bij_Zonder, als jezelf begrijpen je uitgangspunt is dan ben je echt goed op weg. Begrip en inzicht in de oorsprong van je angsten, geeft je meer grip en bovenal meer compassie voor waar je doorheen ging en gaat. Maar hoe moeilijk ook; wees niet bang voor de angst.
Ook ik had/heb een angststoornis, PTSS en mij werden AD geadviseerd. EMDR werd ook als mogelijkheid/extra ondersteuning geopperd. Ik heb beide geweigerd - misschien dom, misschien niet - maar ik volg nu een intensief traject van schematherapie. Een opeenstapeling van verschillende trauma's veroorzaakte bij mij wat jij zo mooi in je OP noemt keihard, met gierende banden, slippend en wel, mentaal vastlopen
Wat voor jou werkt zal misschien anders zijn dan wat voor mij werkt - ik ga het liever "gewoon" aan - maar het belangrijkste is hierin je gevoel volgen. Ik vind dat je een goede instelling hebt door aan te grijpen wat je geboden wordt. Je omgeving hierin betrekken is wel belangrijk omdat ook hun steun herstellend en voedend kan werken. Ik weet eigenlijk niet meer te zeggen dan dit en als je behoefte hebt om er over te praten, mag je me altijd PB'en.
Ook ik had/heb een angststoornis, PTSS en mij werden AD geadviseerd. EMDR werd ook als mogelijkheid/extra ondersteuning geopperd. Ik heb beide geweigerd - misschien dom, misschien niet - maar ik volg nu een intensief traject van schematherapie. Een opeenstapeling van verschillende trauma's veroorzaakte bij mij wat jij zo mooi in je OP noemt keihard, met gierende banden, slippend en wel, mentaal vastlopen
Wat voor jou werkt zal misschien anders zijn dan wat voor mij werkt - ik ga het liever "gewoon" aan - maar het belangrijkste is hierin je gevoel volgen. Ik vind dat je een goede instelling hebt door aan te grijpen wat je geboden wordt. Je omgeving hierin betrekken is wel belangrijk omdat ook hun steun herstellend en voedend kan werken. Ik weet eigenlijk niet meer te zeggen dan dit en als je behoefte hebt om er over te praten, mag je me altijd PB'en.
vrijdag 16 oktober 2015 om 22:21
Mijn man weet dus sinds ook van mijn angst om de deur open te doen als de buren in hun tuin zijn. Daarstraks stond ik weer tijd te rekken in de gang en man begon me moed in te praten. Eerst quasi-grappig "hoor je 'm nog?" en toen ik me omdraaide en als bevroren bleef stilstaan met de klink in mijn hand "hup! Klink naar beneden en gáán!"
Lief bedoeld maar ik kon wel janken. Zó stom vind ik dat dan van mezelf. En ik weet ook niet waar ik goed aan doe: hem vragen daar (voor nu) mee te stoppen of proberen de steun die hij me daarmee wil bieden aan te nemen en proberen te doen wat hij zegt? Het kwam ook heel onverwacht. Blegh, verwarring en gedoe, twee dingen waar ik een hekel aan heb.
Lief bedoeld maar ik kon wel janken. Zó stom vind ik dat dan van mezelf. En ik weet ook niet waar ik goed aan doe: hem vragen daar (voor nu) mee te stoppen of proberen de steun die hij me daarmee wil bieden aan te nemen en proberen te doen wat hij zegt? Het kwam ook heel onverwacht. Blegh, verwarring en gedoe, twee dingen waar ik een hekel aan heb.
zaterdag 17 oktober 2015 om 10:18
Verwarring en gedoe - hoe onterecht ze ook voelen - geven wel aan dat je nu even door je methodes heen bent om er mee om te gaan. Is dat erg? En wat als je tegen je man zegt:"Schat, ik weet niet waar ik goed aan doe. Je steun aannemen of je vragen om er mee te stoppen, het verwart me."
Ik hoop zo dat je snel de hulp krijgt die je nu nodig hebt en dat je vertrouwen in jezelf terugkomt. Niet makkelijk, maar echt waar, ik kan je uit ervaring vertellen dat het beter gaat worden.
Ik hoop zo dat je snel de hulp krijgt die je nu nodig hebt en dat je vertrouwen in jezelf terugkomt. Niet makkelijk, maar echt waar, ik kan je uit ervaring vertellen dat het beter gaat worden.
donderdag 29 oktober 2015 om 18:12
quote:Sensy12 schreef op 17 oktober 2015 @ 10:18:
Verwarring en gedoe - hoe onterecht ze ook voelen - geven wel aan dat je nu even door je methodes heen bent om er mee om te gaan. Is dat erg? En wat als je tegen je man zegt:"Schat, ik weet niet waar ik goed aan doe. Je steun aannemen of je vragen om er mee te stoppen, het verwart me."
Ik hoop zo dat je snel de hulp krijgt die je nu nodig hebt en dat je vertrouwen in jezelf terugkomt. Niet makkelijk, maar echt waar, ik kan je uit ervaring vertellen dat het beter gaat worden.Uiteindelijk heb ik het inderdaad zo met mijn man besproken en dat was goed. Zijn quasi-lollige opmerkingen waren van hem (uiteraard) ook maar een poging er mee om te gaan, voor mij maar ook voor hem zelf. Afgesproken dat hij niet anders dan anders gaat doen, tenzij ik iets aankaart bij hem. En dat werkt heel fijn.
Verwarring en gedoe - hoe onterecht ze ook voelen - geven wel aan dat je nu even door je methodes heen bent om er mee om te gaan. Is dat erg? En wat als je tegen je man zegt:"Schat, ik weet niet waar ik goed aan doe. Je steun aannemen of je vragen om er mee te stoppen, het verwart me."
Ik hoop zo dat je snel de hulp krijgt die je nu nodig hebt en dat je vertrouwen in jezelf terugkomt. Niet makkelijk, maar echt waar, ik kan je uit ervaring vertellen dat het beter gaat worden.Uiteindelijk heb ik het inderdaad zo met mijn man besproken en dat was goed. Zijn quasi-lollige opmerkingen waren van hem (uiteraard) ook maar een poging er mee om te gaan, voor mij maar ook voor hem zelf. Afgesproken dat hij niet anders dan anders gaat doen, tenzij ik iets aankaart bij hem. En dat werkt heel fijn.
donderdag 29 oktober 2015 om 18:26
Intussen is PTSS niet echt een gespreksonderwerp meer want ik bleek de diagnose al lang te hebben. 12 jaar geleden (!) heb ik, in een achteraf bezien voortdurende zoektocht naar hoe met andere mensen om te gaan en waarom ik vast bleef lopen, me laten onderzoeken op autisme/Asperger. Ben daarvoor toen in een gespecialiseerd centrum geweest en de rapportage waarin stond dat er geen autisme is vastgesteld heb ik aan de psych gegeven waar ik nu loop. En daar stond exact in waar mijn huidige psych intussen ook aan dacht: cluster C persoonlijkheidsstoornis. Dat rapport had ik overigens twee jaar geleden ook al ingebracht bij een intelligentie- en capaciteitenonderzoek bij de kliniek waar ik kom voor lichamelijke klachten.
Indertijd heb ik wel gevraagd om uitleg bij dat eerste rapport, maar dat was maar vakjargon en daar hoefde ik me niets van aan te trekken. Ik was niet autistisch, bedankt en tot ziens. De -logen en -peuten die twee jaar geleden dat onderzoek hebben afgenomen hebben wel naar dat eerdere onderzoek verwezen maar op de één of andere manier werden mijn klachten wel onderkend maar is niemand aangeslagen op de diagnose. Raar allemaal.
Anyway: de angsten en gebeurtenissen waardoor er eerst aan PTSS werd gedacht zijn er natuurlijk nog altijd maar het klopt allemaal ook met die diagnose. Zo jammer dat ik daarna 12 jaar heb aangemodderd en de angsten vooral verergerd zijn. Maar goed, that's water under the bridge. Psych gaat voor me op zoek naar een psychotherapeut die bij me past en die ruime ervaring hiermee heeft. Verwachting is op dit moment dat het een traject van 1 tot 3 jaar gaat worden.
Psych heeft me overigens de keus gelaten hoor. Zij heeft decennia ervaring met As I problematiek en daar is een deel van waar ik last van heb goed mee te behandelen. Maar omdat de oorzaak in As II problematiek zit, is de kans groot dat ik weer onderuit ga, en weer en weer. Ik mag bij haar blijven en dan gaat ze me helpen overeind te krabbelen. Maar het gammele fundament, daarvoor moet ik toch echt bij iemand anders zijn. En dat wil ik doen, ik wil dat aanpakken, ik wil knokken want ik verdien meer dan dit. Ik verdien het om niet meer (zo) bang te zijn. Dus. Zoiets.
Indertijd heb ik wel gevraagd om uitleg bij dat eerste rapport, maar dat was maar vakjargon en daar hoefde ik me niets van aan te trekken. Ik was niet autistisch, bedankt en tot ziens. De -logen en -peuten die twee jaar geleden dat onderzoek hebben afgenomen hebben wel naar dat eerdere onderzoek verwezen maar op de één of andere manier werden mijn klachten wel onderkend maar is niemand aangeslagen op de diagnose. Raar allemaal.
Anyway: de angsten en gebeurtenissen waardoor er eerst aan PTSS werd gedacht zijn er natuurlijk nog altijd maar het klopt allemaal ook met die diagnose. Zo jammer dat ik daarna 12 jaar heb aangemodderd en de angsten vooral verergerd zijn. Maar goed, that's water under the bridge. Psych gaat voor me op zoek naar een psychotherapeut die bij me past en die ruime ervaring hiermee heeft. Verwachting is op dit moment dat het een traject van 1 tot 3 jaar gaat worden.
Psych heeft me overigens de keus gelaten hoor. Zij heeft decennia ervaring met As I problematiek en daar is een deel van waar ik last van heb goed mee te behandelen. Maar omdat de oorzaak in As II problematiek zit, is de kans groot dat ik weer onderuit ga, en weer en weer. Ik mag bij haar blijven en dan gaat ze me helpen overeind te krabbelen. Maar het gammele fundament, daarvoor moet ik toch echt bij iemand anders zijn. En dat wil ik doen, ik wil dat aanpakken, ik wil knokken want ik verdien meer dan dit. Ik verdien het om niet meer (zo) bang te zijn. Dus. Zoiets.
donderdag 29 oktober 2015 om 18:37
Herkenbaar, dat niet de deur uit durven. Ik heb een paar jaar veel last gehad van straatvrees in combinatie met sociale fobie (en depressies). Gelukkig ben ik er nu grotendeels van af. Het meest heb ik gehad aan exposure therapie en cognitieve gedragstherapie. Bij exposure leerde ik in drie heftige dagen me door allerlei oefeningen heen worstelen. Cognitieve gedragstherapie heeft me geholpen mijn gedachtenpatronen te veranderen. EMDR heb ik ook geprobeerd, maar ik had niet het idee dat dat me vooruit hielp.
Ik heb een tijd geblogd over hoe ik mijn angsten probeerde te overwinnen, als je dat interessant lijkt om te lezen, stuur me dan even een pb.
Je verdient het inderdaad om niet meer zo bang te zijn. Praat bij therapie ook over hoe je man je kan helpen. Hij wil je waarschijnlijk heel graag helpen, maar het is lastig voor mensen die die angst niet hebben, om te bedenken hoe ze je het beste kunnen helpen.
Ik heb een tijd geblogd over hoe ik mijn angsten probeerde te overwinnen, als je dat interessant lijkt om te lezen, stuur me dan even een pb.
Je verdient het inderdaad om niet meer zo bang te zijn. Praat bij therapie ook over hoe je man je kan helpen. Hij wil je waarschijnlijk heel graag helpen, maar het is lastig voor mensen die die angst niet hebben, om te bedenken hoe ze je het beste kunnen helpen.
