Psyche
alle pijlers
Psychisch zieke moeder
vrijdag 10 juni 2016 om 23:17
Beste lezers,
Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, en ik zou het fijn vinden om advies te krijgen. Ik ben 21 jaar en studeer deze maand af aan een mbo3 opleiding.
Om te beginnen bij het begin;
Ik kom uit een gezin met 5kinderen en 3 verschillende vaders.
Van de eerste vader ; 2 jongens en 1 dochter.. zoon 1 klassiek autist en zoon 2 PDD nos.
Van de 2e vader ; ik, mijn vader is gehandicapt door een scooterongeluk, is halfzijdig grotendeels verlamd en heeft een zeer slecht geheugen.
Van de 3e vader; dochter (.6 )
Mijn moeder is om te beginnen een hele lieve vrouw en ik geloof er in dat ze de beste bedoelingen heeft.
Echter is mijn moeder psychisch gestoord, ze heeft een diagnose voor manisch depressief en overspannen. Ze is vollop in de overgang en het is onmogelijk om met deze vrouw om te gaan.
Mijn oudste zus is op haar 17e het huis uitgegaan omdat volgens haar mijn moeder elk weekend op stap was, en elke willekeurige man mee naar huis nam. Ze moest voor de overige kinderen zorgen. ik weet niet veel van die tijd af omdat ik toen nog erg klein was.
Zij is van het ene op het andere moment uit huis vertrokkjaarik hoor veel verhalen uit het verleden over mijn moeder zoals overdosis drugs, nachtelijk uitgaan en kods alleen, scharrelen, schuld-hulpsanering etc. Echter zegt ze dat van dit alles helemaal niks klopt en verklaard mensen dus voor gek. (oma, buren, instanties, familie)
Toen ik rond een jaar of 10 was kreeg mijn moeder een relatie met een zeer agressieve man, deze man was drugsverslaafd en kwam dagelijks aan onze deur, sloeg de ruiten in en als hij binnen kwam nam hij mijn moeder te grazen. hele akelige en moeilijke herrineringen.
Alle kinderen werden uit huis geplaatst, 2 naar een instelling en ik naar mijn gehandicapte vader waar ik overigens zelf de klappe en emotionele mishandeling kon incasseren.
Ik heb hier psychische hulp voor gekregen, ik heb bij 5 verschillende hulpinstanties gezeten, psycholoog psychiater systeemtherapeut en gezinscoach.
Ik kan van mezelf zeggen dat ik mijn leven redelijk op de rails heb, bijna afgestudeerd en wil graag nog verder leren., 2jaar een relatie en psychisch stabiel.
Echter heb ik een groot probleem; mijn moeder.
Afgelopen week is er wederom een flinke ruzie ontstaan omdat ik grenzen heb aangegeven.
Introductie over mijn moeder;
Mijn moeder ligt veel momenten van de dag in bed, ziek(?) of depressief. Het ene moment kan ik alles goed doen en het andere moment is het foute boel.
Mijn moeder is een moeilijk mens, ze weet altijd alles beter, maakt met iedereen ruzie en discussies en is vreselijk onvoorspelbaar.. Het ene moment is ze blij maar 1minuut daarna kan het omslaan in grote verdriet en woede.
Vriendinnen heeft ze niet door haar gedrag, familie heeft contacten gebroken door haar gedrag. Mijn zus kan standaard niks goeds doen en heeft wel sinds kort weer contact met mijn moeder.
Mijn moeder verwacht dat ik naast mijn eindperiode, fulltime stage, mijn opdrachten, mijn school, mijn sociale leven en mijn rusttijd dat ik mijn volledige inkomsten afsta ter ondersteuning van het gezin maar ook vrijwel het volledige huishouden draai.
Ik heb haar vorige week vrijdag hierop aangesproken en ze was hier op zn minst gezegd niet blij mee, sterker nog ze heeft me uit huis gestuurd. Ik vind het zo moeilijk om met haar karakter om te gaan.
Mijn moeder is manipulatief en heeft hoge verwachtingen van iedereen. ik vind het zo ontzettend moeilijk om hier mee om te gaan.
Ik ben de enige met wie ze kan praten maar het is standaard negatief beladen.
Ik heb er voor gekozen om momenteel geen contact met haar te hebben maar ik heb het erg moeilijk met los laten omdat ik haar enige stabiele bodem was. Ik ben bang dat ze nu weer in een vreselijk depressieve periode zit onder andere door mijn grens en keuze en dat mijn zusje van 6 en mijn broer (klassiek autist) hier vreselijk onder lijden.
Normaal als zij in een negatieve spiraal zat was ik er om het gezin op te vangen en draaiende te houden..
Ik heb gisteren een gesprek gehad met de huisarts en zij heeft me doorverwezen naar een GGZ instelling voor een psycholoog.
Ik ben ontzettend slecht in mijn gevoelens verwoorden maar ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen begrijpen ondanks dit zo lang is.
Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, en ik zou het fijn vinden om advies te krijgen. Ik ben 21 jaar en studeer deze maand af aan een mbo3 opleiding.
Om te beginnen bij het begin;
Ik kom uit een gezin met 5kinderen en 3 verschillende vaders.
Van de eerste vader ; 2 jongens en 1 dochter.. zoon 1 klassiek autist en zoon 2 PDD nos.
Van de 2e vader ; ik, mijn vader is gehandicapt door een scooterongeluk, is halfzijdig grotendeels verlamd en heeft een zeer slecht geheugen.
Van de 3e vader; dochter (.6 )
Mijn moeder is om te beginnen een hele lieve vrouw en ik geloof er in dat ze de beste bedoelingen heeft.
Echter is mijn moeder psychisch gestoord, ze heeft een diagnose voor manisch depressief en overspannen. Ze is vollop in de overgang en het is onmogelijk om met deze vrouw om te gaan.
Mijn oudste zus is op haar 17e het huis uitgegaan omdat volgens haar mijn moeder elk weekend op stap was, en elke willekeurige man mee naar huis nam. Ze moest voor de overige kinderen zorgen. ik weet niet veel van die tijd af omdat ik toen nog erg klein was.
Zij is van het ene op het andere moment uit huis vertrokkjaarik hoor veel verhalen uit het verleden over mijn moeder zoals overdosis drugs, nachtelijk uitgaan en kods alleen, scharrelen, schuld-hulpsanering etc. Echter zegt ze dat van dit alles helemaal niks klopt en verklaard mensen dus voor gek. (oma, buren, instanties, familie)
Toen ik rond een jaar of 10 was kreeg mijn moeder een relatie met een zeer agressieve man, deze man was drugsverslaafd en kwam dagelijks aan onze deur, sloeg de ruiten in en als hij binnen kwam nam hij mijn moeder te grazen. hele akelige en moeilijke herrineringen.
Alle kinderen werden uit huis geplaatst, 2 naar een instelling en ik naar mijn gehandicapte vader waar ik overigens zelf de klappe en emotionele mishandeling kon incasseren.
Ik heb hier psychische hulp voor gekregen, ik heb bij 5 verschillende hulpinstanties gezeten, psycholoog psychiater systeemtherapeut en gezinscoach.
Ik kan van mezelf zeggen dat ik mijn leven redelijk op de rails heb, bijna afgestudeerd en wil graag nog verder leren., 2jaar een relatie en psychisch stabiel.
Echter heb ik een groot probleem; mijn moeder.
Afgelopen week is er wederom een flinke ruzie ontstaan omdat ik grenzen heb aangegeven.
Introductie over mijn moeder;
Mijn moeder ligt veel momenten van de dag in bed, ziek(?) of depressief. Het ene moment kan ik alles goed doen en het andere moment is het foute boel.
Mijn moeder is een moeilijk mens, ze weet altijd alles beter, maakt met iedereen ruzie en discussies en is vreselijk onvoorspelbaar.. Het ene moment is ze blij maar 1minuut daarna kan het omslaan in grote verdriet en woede.
Vriendinnen heeft ze niet door haar gedrag, familie heeft contacten gebroken door haar gedrag. Mijn zus kan standaard niks goeds doen en heeft wel sinds kort weer contact met mijn moeder.
Mijn moeder verwacht dat ik naast mijn eindperiode, fulltime stage, mijn opdrachten, mijn school, mijn sociale leven en mijn rusttijd dat ik mijn volledige inkomsten afsta ter ondersteuning van het gezin maar ook vrijwel het volledige huishouden draai.
Ik heb haar vorige week vrijdag hierop aangesproken en ze was hier op zn minst gezegd niet blij mee, sterker nog ze heeft me uit huis gestuurd. Ik vind het zo moeilijk om met haar karakter om te gaan.
Mijn moeder is manipulatief en heeft hoge verwachtingen van iedereen. ik vind het zo ontzettend moeilijk om hier mee om te gaan.
Ik ben de enige met wie ze kan praten maar het is standaard negatief beladen.
Ik heb er voor gekozen om momenteel geen contact met haar te hebben maar ik heb het erg moeilijk met los laten omdat ik haar enige stabiele bodem was. Ik ben bang dat ze nu weer in een vreselijk depressieve periode zit onder andere door mijn grens en keuze en dat mijn zusje van 6 en mijn broer (klassiek autist) hier vreselijk onder lijden.
Normaal als zij in een negatieve spiraal zat was ik er om het gezin op te vangen en draaiende te houden..
Ik heb gisteren een gesprek gehad met de huisarts en zij heeft me doorverwezen naar een GGZ instelling voor een psycholoog.
Ik ben ontzettend slecht in mijn gevoelens verwoorden maar ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen begrijpen ondanks dit zo lang is.
vrijdag 10 juni 2016 om 23:32
Lieverd, wat ontzettend zwaar. Ik snap je verantwoordelijkheids- en schuldgevoel heel goed. Maar jij kunt dit niet op blijven lossen. Het duurt nog 12 jaar voor jouw zusje zichzelf kan redden, en je kunt niet nog 12 jaar in deze situatie blijven, want daar ga je uiteindelijk zelf aan onderdoor. Kies voor jezelf, en vraag hulp voor je broer en zusje. Uiteindelijk zijn zij ook gebaat bij professionele hulp in het gezin, en met jou als lieve zus in de achtervang.
vrijdag 10 juni 2016 om 23:33
Zware situatie...
Als je denkt dat je zusje echt gevaar loopt meldt dat dan ook bij n instantie als jeugd zorg en waar is haar vader? Weet hij dat het zo slecht gaat?
Puur voor jezelf geldt dat jij op geen enkele manier verantwoordelijk bent voor je moeder als zij zich zo opstelt, ziek of niet ziek.
Ben zelf kind van manisch depressieve moeder en heb inmiddels 20 jaar geen contact meer. Ik ben als soort van 'boetedoening' vrijwilliger geworden in n psychiatrisch ziekenhuis, het bezoeken van eenzame patienten, in de hoop dat iemand anders dat voor mijn moeder zou gaan doen want ik kon t niet meer. Die keus voelt nog steeds heel goed.
Zolang je nog andere broertjes en zusjes in haar huis hebt zitten zorg dan in ieder geval dat je je zorgen deelt (je oudere zus, tantes? oma? Buren?) Naast de hulpverlening die er ook voor ze zou moeten zijn. Veel sterkte!!
Als je denkt dat je zusje echt gevaar loopt meldt dat dan ook bij n instantie als jeugd zorg en waar is haar vader? Weet hij dat het zo slecht gaat?
Puur voor jezelf geldt dat jij op geen enkele manier verantwoordelijk bent voor je moeder als zij zich zo opstelt, ziek of niet ziek.
Ben zelf kind van manisch depressieve moeder en heb inmiddels 20 jaar geen contact meer. Ik ben als soort van 'boetedoening' vrijwilliger geworden in n psychiatrisch ziekenhuis, het bezoeken van eenzame patienten, in de hoop dat iemand anders dat voor mijn moeder zou gaan doen want ik kon t niet meer. Die keus voelt nog steeds heel goed.
Zolang je nog andere broertjes en zusjes in haar huis hebt zitten zorg dan in ieder geval dat je je zorgen deelt (je oudere zus, tantes? oma? Buren?) Naast de hulpverlening die er ook voor ze zou moeten zijn. Veel sterkte!!
denkmetjehart
zaterdag 11 juni 2016 om 06:20
Ik snap een aantal dingen niet, woon je nu nog thuis bij haar of niet? Krijgt je moeder nu helemaal geen hulpverlening? En dat stappen en drugs gebruiken, is ze uit zichzelf mee gestopt, zonder hulpverlening? Slikt ze medicatie? Het klinkt als een situatie waar een tikkende tijdbom onder ligt, waarom is dan niemand bezig met begeleiden en helpen? Hoe oud ben jij, To, en heb je nog nooit eerder om hulp hierbij gevraagd? Hoe kan dat nou? Hoe hou je dat vol? En het gaat nu goed met jou, dat lijkt me vrijwel onmogelijk.
Als dit een echt verhaal is, dan valt mijn kaak op de grond, echt waar. Iemand die bipolair/manisch-depressief is, en instabiel is, en voor meerdere kinderen moet zorgen, en misschien verslaafd is en de kinderen regelmatig aan hun lot over laat, hoe is het mogelijk in Nederland dat deze situatie er is en al zo lang? Waarom heeft geen enkele leraar iets door? Waarom heeft de huisarts niks door? En jij moet dat circus op orde zien te houden, en draaiende, en met jouw inkomen ondersteunen? Wauw.
Je verdient een medaille, echt waar. Maar ga nu als de donder hulpverlening op gang brengen, voor er ongelukken gebeuren. Ga naar je huisarts en vertel dat je het nodig hebt om bij de crisisdienst aangemeld te worden voor de momenten waarop je moeder gevaarlijke dingen doet of er een andere crisis is. Ga niet in discussie met haar. Gewoon niks terug zeggen. Zorg dat je zelf veilig bent, de andere kinderen, ik zou ze beschermen, maar dat is veel te zwaar voor jou. Ik snap niet dat je zo rustig kunt vertellen over je leven want het klinkt bizar vervelend. Mijn vriend is bipolair, ik kan hem net aan handelen, maar dan ook nog een paar kinderen bij? No way. Ik heb ook nog energie nodig om zelf te kunnen functioneren.
Mijn vriend is vorig jaar zowat het hele jaar manisch geweest, met hele korte pauzes tussendoor, ik ben volledig uitgeput. En ik ben 41 jaar oud en leef al 24 jaar met hem samen. Ik kan hem handelen tijdens piekmomenten en crises. Maar ik heb in de begeleiding gewerkt en kan hem soms benaderen als begeleider. Dat is maar goed ook, anders was ik allang bij hem weggegaan. Mensen met een bipolaire stoornis, hoe lief ze ook zijn, ze zijn ont-zettend moeilijk. Zelfs als ze wel medicatie krijgen.
Dus ik snap er helemaal niks van. Hoe hou jij dit vol? Kan zijn dat je het volhoudt door je jeugdige energie, daar had ik ook heel veel van. Weet je hoe dat komt? Ik kan ontzettend lang hele vervelende situaties volhouden, omdat ik vroeger mishandeld en misbruikt ben. Ik ben een taaie en kan maanden en maandenlang ellende aan, als het moet.
Maar dat mechanisme, vreet me van binnenuit op, af en toe. Ik moet mezelf managen omdat ik veel teveel energie weggeef aan andere mensen. Dat ben jij nu ook aan het doen, maar weet dat je energie ooit op gaat zijn. Op een dag valt de rekening van je jeugd op de mat, en ik kon hem niet betalen hoor. Ik ging onderuit en ben nog steeds bezig op te krabbelen.
Ik schrik heel erg van je verhaal. Dus vertel, waarom ben jij dit allemaal in je eentje aan het doen? Ben je superwoman? Hoe kan het zijn, dat niemand je hiermee helpt? Heb je nooit om hulp gevraagd? Waarom niet? Ga alsjeblieft naar je huisarts en doe je verhaal. Neem desnoods wat je hier hebt getypt, uitgeprint mee en lees het voor. Echt. Heel veel sterkte toegewenst.
Als dit een echt verhaal is, dan valt mijn kaak op de grond, echt waar. Iemand die bipolair/manisch-depressief is, en instabiel is, en voor meerdere kinderen moet zorgen, en misschien verslaafd is en de kinderen regelmatig aan hun lot over laat, hoe is het mogelijk in Nederland dat deze situatie er is en al zo lang? Waarom heeft geen enkele leraar iets door? Waarom heeft de huisarts niks door? En jij moet dat circus op orde zien te houden, en draaiende, en met jouw inkomen ondersteunen? Wauw.
Je verdient een medaille, echt waar. Maar ga nu als de donder hulpverlening op gang brengen, voor er ongelukken gebeuren. Ga naar je huisarts en vertel dat je het nodig hebt om bij de crisisdienst aangemeld te worden voor de momenten waarop je moeder gevaarlijke dingen doet of er een andere crisis is. Ga niet in discussie met haar. Gewoon niks terug zeggen. Zorg dat je zelf veilig bent, de andere kinderen, ik zou ze beschermen, maar dat is veel te zwaar voor jou. Ik snap niet dat je zo rustig kunt vertellen over je leven want het klinkt bizar vervelend. Mijn vriend is bipolair, ik kan hem net aan handelen, maar dan ook nog een paar kinderen bij? No way. Ik heb ook nog energie nodig om zelf te kunnen functioneren.
Mijn vriend is vorig jaar zowat het hele jaar manisch geweest, met hele korte pauzes tussendoor, ik ben volledig uitgeput. En ik ben 41 jaar oud en leef al 24 jaar met hem samen. Ik kan hem handelen tijdens piekmomenten en crises. Maar ik heb in de begeleiding gewerkt en kan hem soms benaderen als begeleider. Dat is maar goed ook, anders was ik allang bij hem weggegaan. Mensen met een bipolaire stoornis, hoe lief ze ook zijn, ze zijn ont-zettend moeilijk. Zelfs als ze wel medicatie krijgen.
Dus ik snap er helemaal niks van. Hoe hou jij dit vol? Kan zijn dat je het volhoudt door je jeugdige energie, daar had ik ook heel veel van. Weet je hoe dat komt? Ik kan ontzettend lang hele vervelende situaties volhouden, omdat ik vroeger mishandeld en misbruikt ben. Ik ben een taaie en kan maanden en maandenlang ellende aan, als het moet.
Maar dat mechanisme, vreet me van binnenuit op, af en toe. Ik moet mezelf managen omdat ik veel teveel energie weggeef aan andere mensen. Dat ben jij nu ook aan het doen, maar weet dat je energie ooit op gaat zijn. Op een dag valt de rekening van je jeugd op de mat, en ik kon hem niet betalen hoor. Ik ging onderuit en ben nog steeds bezig op te krabbelen.
Ik schrik heel erg van je verhaal. Dus vertel, waarom ben jij dit allemaal in je eentje aan het doen? Ben je superwoman? Hoe kan het zijn, dat niemand je hiermee helpt? Heb je nooit om hulp gevraagd? Waarom niet? Ga alsjeblieft naar je huisarts en doe je verhaal. Neem desnoods wat je hier hebt getypt, uitgeprint mee en lees het voor. Echt. Heel veel sterkte toegewenst.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 06:24
O ja, een telefoonnummer waar je heel veel aan kunt hebben, het nummer van de VMDB: 0900-5123456. Zij kunnen met je praten in situaties waar je steun nodig hebt. Dus als je moeder een woedebui heeft bijvoorbeeld of is vertrokken zonder te zeggen waarheen. Ik heb er heel veel aan gehad toen mijn vriend vorig jaar psychotisch werd en ik het huis uit moest vluchten. Ja, dat kan gebeuren bij mensen met die stoornis. Gelukkig weet ik dat hij buiten zinnen was, en waarom, en heeft hij me geen pijn gedaan, maar dat zijn geen situaties voor een jonge vrouw die net haar leven op poten probeert te zetten. Dus echt, ga er hulp bij halen want op een dag gaat dit helemaal mis, het is een wonder dat dat nog niet is gebeurd.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 06:36
Second13, voel je niet schuldig! Je hoeft helemaal geen boete te doen. Dit is veel te zwaar voor de meeste mensen. Ik speel ook voor Florence Nightingale af en toe en dat moet ik gewoon helemaal niet doen. Omdat ik zo lief ben, heeft mijn vriend nu pas hulpverlening. Had ik veel eerder moeten regelen. Ik ben helemaal uitgeput en op nu, hoe denk je dat een jonge vrouw zich voelt na zo'n episode? Alsof er een vrachtwagen over je heen gereden is, zo voel je je dan. Voel je geen seconde schuldig! Je hebt gedaan wat je kon, gegeven wat je te geven had en nu is je leven weer van jou.
Ik heb ook afscheid genomen van mijn familie, maar wel na honderdduizend nieuwe kansen en ik voel aan dat jij dat ook hebt gedaan. Ze bleven me ontzettend naar en vervelend behandelen en gaven me een ontzettend rotgevoel over mezelf. Ik heb er jaren over gedaan om erachter te komen dat ik wel deug en er mag zijn, en niet alleen maar om voor andere mensen te zorgen. Ik moest voor mijn depressieve moeder zorgen. En voor bliksemafleider spelen voor het hele gezin. Het heeft me zowel ontzettend hard als ontzettend zacht gemaakt. Ik kan heel goed voor andere mensen zorgen. Maar ik ben keihard voor mezelf. Is helemaal niet goed! Daar ben ik ook hard aan aan het werken nu.
Ik ben en blijf wel een zorgzaam mens. Dat is de beste kant van wie ik ben dus daar ben ik trots op. Ik heb ook in de zorg gewerkt en ben nu helaas afgekeurd. Maar ik probeer altijd nog wat mensen te helpen. Maar ik vind, dat jij in de zorg werkt, zie het niet als boetedoening alsjeblieft. Je hoeft geen boete te doen. Je hebt alleen een ontzettend mooie eigenschap, je kunt heel goed voor andere mensen zorgen. Wees daar gewoon trots op. Je hebt vast veel mensen geholpen met die zorgzaamheid van je. Die maakt je een mooi mens! Dus ergens, heeft je moeder ervoor gezorgd dat je je beste kant hebt ontplooid. Ik weet dat het heel verdrietig is maar ik denk dat je moeder je niks kwalijk neemt. Dat kan ze je niet zelf zeggen, de ziekte maakt dat heel moeilijk. Dus zeg ik het maar, bedankt dat je zo lang zo goed voor je moeder hebt gezorgd, tot je zelf bijna op was. Ik weet zeker dat ze het kan waarderen. Sterkte en succes met je werk, heel fijn dat er mensen zijn zoals jij!
Ik heb ook afscheid genomen van mijn familie, maar wel na honderdduizend nieuwe kansen en ik voel aan dat jij dat ook hebt gedaan. Ze bleven me ontzettend naar en vervelend behandelen en gaven me een ontzettend rotgevoel over mezelf. Ik heb er jaren over gedaan om erachter te komen dat ik wel deug en er mag zijn, en niet alleen maar om voor andere mensen te zorgen. Ik moest voor mijn depressieve moeder zorgen. En voor bliksemafleider spelen voor het hele gezin. Het heeft me zowel ontzettend hard als ontzettend zacht gemaakt. Ik kan heel goed voor andere mensen zorgen. Maar ik ben keihard voor mezelf. Is helemaal niet goed! Daar ben ik ook hard aan aan het werken nu.
Ik ben en blijf wel een zorgzaam mens. Dat is de beste kant van wie ik ben dus daar ben ik trots op. Ik heb ook in de zorg gewerkt en ben nu helaas afgekeurd. Maar ik probeer altijd nog wat mensen te helpen. Maar ik vind, dat jij in de zorg werkt, zie het niet als boetedoening alsjeblieft. Je hoeft geen boete te doen. Je hebt alleen een ontzettend mooie eigenschap, je kunt heel goed voor andere mensen zorgen. Wees daar gewoon trots op. Je hebt vast veel mensen geholpen met die zorgzaamheid van je. Die maakt je een mooi mens! Dus ergens, heeft je moeder ervoor gezorgd dat je je beste kant hebt ontplooid. Ik weet dat het heel verdrietig is maar ik denk dat je moeder je niks kwalijk neemt. Dat kan ze je niet zelf zeggen, de ziekte maakt dat heel moeilijk. Dus zeg ik het maar, bedankt dat je zo lang zo goed voor je moeder hebt gezorgd, tot je zelf bijna op was. Ik weet zeker dat ze het kan waarderen. Sterkte en succes met je werk, heel fijn dat er mensen zijn zoals jij!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 06:57
Je moeder woont nu met kind van 6 en oudere tiener zonder man nu?
Meld dit bij veiligthuis en cjg, want zij kan niet voor je zusje en broer zorgen, uit huis plaatsing zal het op uit lopen vermoedelijk. Niks aan te doen, niet iets wat jij kan veranderen of jij moet je zusje en broer in jouw huis opvangen en voogd worden. En je hebt je handen vol om zelf het trauma te boven te komen.
Meld dit bij veiligthuis en cjg, want zij kan niet voor je zusje en broer zorgen, uit huis plaatsing zal het op uit lopen vermoedelijk. Niks aan te doen, niet iets wat jij kan veranderen of jij moet je zusje en broer in jouw huis opvangen en voogd worden. En je hebt je handen vol om zelf het trauma te boven te komen.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:05
quote:Tessaa schreef op 10 juni 2016 @ 23:27:
Ik denk dat je HEEL trots op jezelf mag zijn dat je (ondanks de moeilijke thuissituatie in je gezin) zelf stabiel bent en zin hebt in je eigen toekomst!
Je moeder heeft psychische problemen die niks met jou te maken hebben. Dus als ze het ene moment vrolijk is en 1 minuut laten verdrietig dan komt dat door haar psychische problemen en zeker niet door jou.
Ik denk dat het goed is dat je met een psycholoog gaat praten, want dit lijkt me heel zwaar voor je.
EDIT: Ik lees dat alle kinderen elders wonen. In dat geval gaat het om bezoekjes van jou aan je moeder wanneer ze je vraagt om het huishouden te doen? (Sorry, is me nog niet helemaal duidelijk…)
Ik wil je veel sterkte wensen.
Ik heb nog niet veel verstand van deze pagina, ik heb voornamelijk gelezen de afgelopen tijd dus neem me niet kwalijk als ik iets verkeerd doe.
Dankjewel voor je lieve reactie, het doet me goed !
Dat wisselende karakter is echt een moeilijk punt, je kunt geen enkel ogenblik ontspannen, heb jij dat ook? Dat constant op je hoede moeten zijn?
Mijn zus is uit huis gegaan, mijn broer met PDD nos is 2 jaar geleden ook plotseling uit huis vertrokken en heeft daarna nooit meer iets van zich laten horen.
Mijn zusje en ik en mijn broer met klassiek autisme wonen wel nog thuis, ik dus na afgelopen vrijdag niet meer omdat de bom gebarsten is.
Ik denk dat je HEEL trots op jezelf mag zijn dat je (ondanks de moeilijke thuissituatie in je gezin) zelf stabiel bent en zin hebt in je eigen toekomst!
Je moeder heeft psychische problemen die niks met jou te maken hebben. Dus als ze het ene moment vrolijk is en 1 minuut laten verdrietig dan komt dat door haar psychische problemen en zeker niet door jou.
Ik denk dat het goed is dat je met een psycholoog gaat praten, want dit lijkt me heel zwaar voor je.
EDIT: Ik lees dat alle kinderen elders wonen. In dat geval gaat het om bezoekjes van jou aan je moeder wanneer ze je vraagt om het huishouden te doen? (Sorry, is me nog niet helemaal duidelijk…)
Ik wil je veel sterkte wensen.
Ik heb nog niet veel verstand van deze pagina, ik heb voornamelijk gelezen de afgelopen tijd dus neem me niet kwalijk als ik iets verkeerd doe.
Dankjewel voor je lieve reactie, het doet me goed !
Dat wisselende karakter is echt een moeilijk punt, je kunt geen enkel ogenblik ontspannen, heb jij dat ook? Dat constant op je hoede moeten zijn?
Mijn zus is uit huis gegaan, mijn broer met PDD nos is 2 jaar geleden ook plotseling uit huis vertrokken en heeft daarna nooit meer iets van zich laten horen.
Mijn zusje en ik en mijn broer met klassiek autisme wonen wel nog thuis, ik dus na afgelopen vrijdag niet meer omdat de bom gebarsten is.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:09
quote:-NummerZoveel- schreef op 10 juni 2016 @ 23:32:
Lieverd, wat ontzettend zwaar. Ik snap je verantwoordelijkheids- en schuldgevoel heel goed. Maar jij kunt dit niet op blijven lossen. Het duurt nog 12 jaar voor jouw zusje zichzelf kan redden, en je kunt niet nog 12 jaar in deze situatie blijven, want daar ga je uiteindelijk zelf aan onderdoor. Kies voor jezelf, en vraag hulp voor je broer en zusje. Uiteindelijk zijn zij ook gebaat bij professionele hulp in het gezin, en met jou als lieve zus in de achtervang.
Dankjewel ook heel lief van je!
Je hebt gelijk over mijn zusje maar ik weet dat zij in ditzelfde schuitje terecht gaat komen, en ze is het laatste kind dat uit huis moet gaan (mijn broer zal nooit op zichzelf kunnen wonen , en op een of andere reden zit mijn moeder daar in de rol als professional om voor hem te zorgen en lijkt hij het minste last te hebben van alles. Wellicht omdat hij een eigen gedeelte in het huis heeft waardoor hij toch al weinig mee krijgt, hij komt alleen om wat te eten achter zijn pc vandaan.
Mijn zusje, het is zo moeilijk om dat los te laten.. ze is nog zo klein en onwetend..
Mijn moeder heeft meerdere malen hulp gehad van instanties maar ze is hoog begaafd. Elk gesprek met wie dan ook manipuleert ze zo danig dat er niks aan de hand lijkt. Zelfs een psycholoog of psychiater kijkt niet door haar gedrag heen. Het is zo bijzonder bizar..
Lieverd, wat ontzettend zwaar. Ik snap je verantwoordelijkheids- en schuldgevoel heel goed. Maar jij kunt dit niet op blijven lossen. Het duurt nog 12 jaar voor jouw zusje zichzelf kan redden, en je kunt niet nog 12 jaar in deze situatie blijven, want daar ga je uiteindelijk zelf aan onderdoor. Kies voor jezelf, en vraag hulp voor je broer en zusje. Uiteindelijk zijn zij ook gebaat bij professionele hulp in het gezin, en met jou als lieve zus in de achtervang.
Dankjewel ook heel lief van je!
Je hebt gelijk over mijn zusje maar ik weet dat zij in ditzelfde schuitje terecht gaat komen, en ze is het laatste kind dat uit huis moet gaan (mijn broer zal nooit op zichzelf kunnen wonen , en op een of andere reden zit mijn moeder daar in de rol als professional om voor hem te zorgen en lijkt hij het minste last te hebben van alles. Wellicht omdat hij een eigen gedeelte in het huis heeft waardoor hij toch al weinig mee krijgt, hij komt alleen om wat te eten achter zijn pc vandaan.
Mijn zusje, het is zo moeilijk om dat los te laten.. ze is nog zo klein en onwetend..
Mijn moeder heeft meerdere malen hulp gehad van instanties maar ze is hoog begaafd. Elk gesprek met wie dan ook manipuleert ze zo danig dat er niks aan de hand lijkt. Zelfs een psycholoog of psychiater kijkt niet door haar gedrag heen. Het is zo bijzonder bizar..
zaterdag 11 juni 2016 om 11:12
[quote]Zalmsnipper schreef op 10 juni 2016 @ 23:33:
Ach meid. Wat een hel. Misschien is het voor iedereen beter als je zusje en broertje uit huis geplaatst worden, zodat je je over hen geen zorgen hoeft te maken. Zoek steun bij je oudere zus? Heel veel sterkte mijn hart breekt.[/quote]
Steun zoeken bij mijn oudere zus is helaas geen optie. Ik heb met de paplepel ingegoten gekregen dat mijn zus geen goed mens is. Ik ben altijd de klaagpaal geweest dat het mis ging tussen haar en mijn moeder en ik heb daardoor geen band op kunnen bouwen met mijn zus. Mijn zus heeft hier ook degelijk psychische schade aan opgelopen.
Ik geloofde altijd heilig wat mijn moeder zei omdat ik totaal niet in de gate had dat mijn moeder ziek is.. nu pas begint dit te komen. Wellicht is er in de toekomst ruimte om een band met haar op te bouwen maar voor nu zie ik dat nog niet gebeuren.
Ach meid. Wat een hel. Misschien is het voor iedereen beter als je zusje en broertje uit huis geplaatst worden, zodat je je over hen geen zorgen hoeft te maken. Zoek steun bij je oudere zus? Heel veel sterkte mijn hart breekt.[/quote]
Steun zoeken bij mijn oudere zus is helaas geen optie. Ik heb met de paplepel ingegoten gekregen dat mijn zus geen goed mens is. Ik ben altijd de klaagpaal geweest dat het mis ging tussen haar en mijn moeder en ik heb daardoor geen band op kunnen bouwen met mijn zus. Mijn zus heeft hier ook degelijk psychische schade aan opgelopen.
Ik geloofde altijd heilig wat mijn moeder zei omdat ik totaal niet in de gate had dat mijn moeder ziek is.. nu pas begint dit te komen. Wellicht is er in de toekomst ruimte om een band met haar op te bouwen maar voor nu zie ik dat nog niet gebeuren.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:21
quote:second13 schreef op 10 juni 2016 @ 23:33:
Zware situatie...
Als je denkt dat je zusje echt gevaar loopt meldt dat dan ook bij n instantie als jeugd zorg en waar is haar vader? Weet hij dat het zo slecht gaat?
Puur voor jezelf geldt dat jij op geen enkele manier verantwoordelijk bent voor je moeder als zij zich zo opstelt, ziek of niet ziek.
Ben zelf kind van manisch depressieve moeder en heb inmiddels 20 jaar geen contact meer. Ik ben als soort van 'boetedoening' vrijwilliger geworden in n psychiatrisch ziekenhuis, het bezoeken van eenzame patienten, in de hoop dat iemand anders dat voor mijn moeder zou gaan doen want ik kon t niet meer. Die keus voelt nog steeds heel goed.
Zolang je nog andere broertjes en zusjes in haar huis hebt zitten zorg dan in ieder geval dat je je zorgen deelt (je oudere zus, tantes? oma? Buren?) Naast de hulpverlening die er ook voor ze zou moeten zijn. Veel sterkte!!
Wat apart dat je vrijwilliger bent geworden. Ik denk dat je inderdaad er wel degelijk baat bij kunt hebben als je op die manier je rust kunt vinden. Wat knap dat je dit hebt kunnen vinden.. heb jij zelf niks ' ernstigs' overgehouden aan die relatie met je moeder die je voorheen had? Heb je zelf ook hulp gehad? Hoe heb jij dit proces belopen?
De vader van mijn zusje heeft mijn moeder ook het huis uit gebonjourd.. Deze man heeft zelf lijkt het ook gewoon geen inzicht in mijn moeders ziektebeeld ( zelf ook iets psychisch? ) Hij lijkt na 5 jaar ook nog steeds hartstikke verliefd op mijn moeder terwijl ze al 5 jaar uit elkaar zijn.. ik weet niet wat daar speelt.
Het probleem is dat ik niet denk dat er direct gevaar speelt.. eigenlijk totaal niet.. er is geen dreiging van geweld , verwaarlozing of dergelijke, het probleem is het slepende proces der jaren dat je psychisch beschadigd wordt. Mijn moeder denkt dat ze kern gezond is en dat de problemen bij mij, en alle mensen om haar heen liggen. Werkelijk NIEMAND in haar en mijn leven zijn goed.. hoe kun je zo leven. Dat terzijde zal denk ik geen enkele instantie mijn zusje uit huis leggen omdat 1. mijn moeder alles veel te goed kan verdraaien en manipuleren en 2. er geen dreigend en zichtbaar gevaar is...
Mijn zorgen heb ik niet veel gedeeld omdat ik zelf nu pas aan het realiseren ben hoe scheef alles is en hoe ziek mijn moeder is.. ik ben nu dus bij een huisarts geweest en ik krijg een psycholoog, mijn vriend weet ervan en ik woon nu bij hem omdat ik thuis niet meer kan komen omdat ik mijn moeder teveel beschadigd heb door de waarheid te zeggen.. en mijn lieve oma, maar daar ben ik voorzichtig mee omdat ik niet wil dat ze zich teveel zorgen maakt.
Zware situatie...
Als je denkt dat je zusje echt gevaar loopt meldt dat dan ook bij n instantie als jeugd zorg en waar is haar vader? Weet hij dat het zo slecht gaat?
Puur voor jezelf geldt dat jij op geen enkele manier verantwoordelijk bent voor je moeder als zij zich zo opstelt, ziek of niet ziek.
Ben zelf kind van manisch depressieve moeder en heb inmiddels 20 jaar geen contact meer. Ik ben als soort van 'boetedoening' vrijwilliger geworden in n psychiatrisch ziekenhuis, het bezoeken van eenzame patienten, in de hoop dat iemand anders dat voor mijn moeder zou gaan doen want ik kon t niet meer. Die keus voelt nog steeds heel goed.
Zolang je nog andere broertjes en zusjes in haar huis hebt zitten zorg dan in ieder geval dat je je zorgen deelt (je oudere zus, tantes? oma? Buren?) Naast de hulpverlening die er ook voor ze zou moeten zijn. Veel sterkte!!
Wat apart dat je vrijwilliger bent geworden. Ik denk dat je inderdaad er wel degelijk baat bij kunt hebben als je op die manier je rust kunt vinden. Wat knap dat je dit hebt kunnen vinden.. heb jij zelf niks ' ernstigs' overgehouden aan die relatie met je moeder die je voorheen had? Heb je zelf ook hulp gehad? Hoe heb jij dit proces belopen?
De vader van mijn zusje heeft mijn moeder ook het huis uit gebonjourd.. Deze man heeft zelf lijkt het ook gewoon geen inzicht in mijn moeders ziektebeeld ( zelf ook iets psychisch? ) Hij lijkt na 5 jaar ook nog steeds hartstikke verliefd op mijn moeder terwijl ze al 5 jaar uit elkaar zijn.. ik weet niet wat daar speelt.
Het probleem is dat ik niet denk dat er direct gevaar speelt.. eigenlijk totaal niet.. er is geen dreiging van geweld , verwaarlozing of dergelijke, het probleem is het slepende proces der jaren dat je psychisch beschadigd wordt. Mijn moeder denkt dat ze kern gezond is en dat de problemen bij mij, en alle mensen om haar heen liggen. Werkelijk NIEMAND in haar en mijn leven zijn goed.. hoe kun je zo leven. Dat terzijde zal denk ik geen enkele instantie mijn zusje uit huis leggen omdat 1. mijn moeder alles veel te goed kan verdraaien en manipuleren en 2. er geen dreigend en zichtbaar gevaar is...
Mijn zorgen heb ik niet veel gedeeld omdat ik zelf nu pas aan het realiseren ben hoe scheef alles is en hoe ziek mijn moeder is.. ik ben nu dus bij een huisarts geweest en ik krijg een psycholoog, mijn vriend weet ervan en ik woon nu bij hem omdat ik thuis niet meer kan komen omdat ik mijn moeder teveel beschadigd heb door de waarheid te zeggen.. en mijn lieve oma, maar daar ben ik voorzichtig mee omdat ik niet wil dat ze zich teveel zorgen maakt.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:31
Denk je dan dat het beter is je zusje en broer achter te laten bij een depressieve moeder die ontploft en ze psychisch beschadigd, met of zonder jou erbij want dat veranderd de situatie echt niet, en je oma onwetend houdt want je wil haar geen zorgen geven,
Dan dat je oma ook zich inzet als een volwassene die graag wil dat het goed gaat met een 6 jarig kleinkind en ouder kleinkind met autisme, die niet in die situatie zich redden en recht hebben op goede zorg en bescherming tegen verwaarlozing, psychisch geweld etc...
Denk je dat je oma als ze later hier achterkomt, dank je wel, dat ik er niks over hoorde, of dat ze wel ervan weet en dan iets kan doen voor haar kleinkinderen.
Dan dat je oma ook zich inzet als een volwassene die graag wil dat het goed gaat met een 6 jarig kleinkind en ouder kleinkind met autisme, die niet in die situatie zich redden en recht hebben op goede zorg en bescherming tegen verwaarlozing, psychisch geweld etc...
Denk je dat je oma als ze later hier achterkomt, dank je wel, dat ik er niks over hoorde, of dat ze wel ervan weet en dan iets kan doen voor haar kleinkinderen.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:34
quote:Sapsorrow schreef op 11 juni 2016 @ 06:20:
Ik snap een aantal dingen niet, woon je nu nog thuis bij haar of niet? Krijgt je moeder nu helemaal geen hulpverlening? En dat stappen en drugs gebruiken, is ze uit zichzelf mee gestopt, zonder hulpverlening? Slikt ze medicatie? Het klinkt als een situatie waar een tikkende tijdbom onder ligt, waarom is dan niemand bezig met begeleiden en helpen? Hoe oud ben jij, To, en heb je nog nooit eerder om hulp hierbij gevraagd? Hoe kan dat nou? Hoe hou je dat vol? En het gaat nu goed met jou, dat lijkt me vrijwel onmogelijk.
Als dit een echt verhaal is, dan valt mijn kaak op de grond, echt waar. Iemand die bipolair/manisch-depressief is, en instabiel is, en voor meerdere kinderen moet zorgen, en misschien verslaafd is en de kinderen regelmatig aan hun lot over laat, hoe is het mogelijk in Nederland dat deze situatie er is en al zo lang? Waarom heeft geen enkele leraar iets door? Waarom heeft de huisarts niks door? En jij moet dat circus op orde zien te houden, en draaiende, en met jouw inkomen ondersteunen? Wauw.
Je verdient een medaille, echt waar. Maar ga nu als de donder hulpverlening op gang brengen, voor er ongelukken gebeuren. Ga naar je huisarts en vertel dat je het nodig hebt om bij de crisisdienst aangemeld te worden voor de momenten waarop je moeder gevaarlijke dingen doet of er een andere crisis is. Ga niet in discussie met haar. Gewoon niks terug zeggen. Zorg dat je zelf veilig bent, de andere kinderen, ik zou ze beschermen, maar dat is veel te zwaar voor jou. Ik snap niet dat je zo rustig kunt vertellen over je leven want het klinkt bizar vervelend. Mijn vriend is bipolair, ik kan hem net aan handelen, maar dan ook nog een paar kinderen bij? No way. Ik heb ook nog energie nodig om zelf te kunnen functioneren.
Mijn vriend is vorig jaar zowat het hele jaar manisch geweest, met hele korte pauzes tussendoor, ik ben volledig uitgeput. En ik ben 41 jaar oud en leef al 24 jaar met hem samen. Ik kan hem handelen tijdens piekmomenten en crises. Maar ik heb in de begeleiding gewerkt en kan hem soms benaderen als begeleider. Dat is maar goed ook, anders was ik allang bij hem weggegaan. Mensen met een bipolaire stoornis, hoe lief ze ook zijn, ze zijn ont-zettend moeilijk. Zelfs als ze wel medicatie krijgen.
Dus ik snap er helemaal niks van. Hoe hou jij dit vol? Kan zijn dat je het volhoudt door je jeugdige energie, daar had ik ook heel veel van. Weet je hoe dat komt? Ik kan ontzettend lang hele vervelende situaties volhouden, omdat ik vroeger mishandeld en misbruikt ben. Ik ben een taaie en kan maanden en maandenlang ellende aan, als het moet.
Maar dat mechanisme, vreet me van binnenuit op, af en toe. Ik moet mezelf managen omdat ik veel teveel energie weggeef aan andere mensen. Dat ben jij nu ook aan het doen, maar weet dat je energie ooit op gaat zijn. Op een dag valt de rekening van je jeugd op de mat, en ik kon hem niet betalen hoor. Ik ging onderuit en ben nog steeds bezig op te krabbelen.
Ik schrik heel erg van je verhaal. Dus vertel, waarom ben jij dit allemaal in je eentje aan het doen? Ben je superwoman? Hoe kan het zijn, dat niemand je hiermee helpt? Heb je nooit om hulp gevraagd? Waarom niet? Ga alsjeblieft naar je huisarts en doe je verhaal. Neem desnoods wat je hier hebt getypt, uitgeprint mee en lees het voor. Echt. Heel veel sterkte toegewenst.
Wat knap dat je dat kunt volhouden zeg, met je vriend!
Ik kon het volhouden omdat ik volledig blind was. Ik had geen flauw idee dat het allemaal zo ziek was en moeilijk was. Ik ben zo opgegroeid en het is niet iets wat aan de buitenkant zichtbaar is. Het speelt binnenshuis en het is een stille sluipmoordenaar.. je merkt het niet omdat het gewoon de gang van zaken lijkt de zijn. Natuurlijk merk je wel kleine dingen want je krijgt op school en vriendinnen regelmatig teruggekoppeld dat ik een aparte denkwijze had en als je gaat praten over je thuissituatie zie je soms gezichten vertrekken.
Het is pas iets van het laatste half jaar dat ik het begin te zien.. Dat heeft me altijd staande gehouden dat je niet weet wat er speelt. Ik ben altijd iemand die mensen pleased , ik weet nu achteraf ook waarom. Bang om niet goed genoeg te zijn, bang voor fouten, klaar staan om onverwachtse buien op te vangen.
De reden waarom het nu goed met mij gaat is omdat ik al een 105/2 jaar psychische hulp heb gehad.. Ik heb daarmee mezelf al leren kennen maar het moeilijke is nu dat ik me realiseer hoe ziek me moeder is.
Nogmaals waarom niemand hulp inschakelt is omdat ze naar de buitenwereld mooi weer speelt, haar vriendinnen die weggaan zeggen dat ze egoistisch of onaardig is.. dat is niet een reden om hulp in te schakelen. Het is een heel moeilijk iets, ik kan het niet benoemen. Als iemand een arm gebroken is ziet iedereen dat, maar als iemand een psychische aandoening heeft is dat onzichtbaar mits je volledig erbij betrokken bent. Als mijn moeder in een depressie is gaat ze niet een gesprek aan met vriendinnen, gaat ze niet naar school om mijn zusje te brengen of ze zet haar af en verdwijnt. Zo ziet niemand de depressie. De blije periode daarintegen toont ze aan iedereen.. Dan is me moeder ook razend populair en proberen haar vriendinnen weer iets op te bouwen, en dan komt de depressie weer e.d.
Ze heeft wel psychische hulp gehad maar op een of andere reden is dit beeindigd.. ik weet niet waarom. Waarschijnlijk ook heel goed mooi weer gespeeld. Stappen en drugs gebruiken ( hier heb ik nooit levend bewijs van gezien ik was te klein ) . Ik denk dat dit gestopt is toen alle kinderen terug naar huis kwamen toen de situatie met die geweldadige ex voorbij was.
Nogmaals, ik ben 21, ik heb in het verleden al hulp gehad, en ik ben door de huisarts al doorgestuurd naar een psycholoog. Werk in uitvoering!!!
Ik snap een aantal dingen niet, woon je nu nog thuis bij haar of niet? Krijgt je moeder nu helemaal geen hulpverlening? En dat stappen en drugs gebruiken, is ze uit zichzelf mee gestopt, zonder hulpverlening? Slikt ze medicatie? Het klinkt als een situatie waar een tikkende tijdbom onder ligt, waarom is dan niemand bezig met begeleiden en helpen? Hoe oud ben jij, To, en heb je nog nooit eerder om hulp hierbij gevraagd? Hoe kan dat nou? Hoe hou je dat vol? En het gaat nu goed met jou, dat lijkt me vrijwel onmogelijk.
Als dit een echt verhaal is, dan valt mijn kaak op de grond, echt waar. Iemand die bipolair/manisch-depressief is, en instabiel is, en voor meerdere kinderen moet zorgen, en misschien verslaafd is en de kinderen regelmatig aan hun lot over laat, hoe is het mogelijk in Nederland dat deze situatie er is en al zo lang? Waarom heeft geen enkele leraar iets door? Waarom heeft de huisarts niks door? En jij moet dat circus op orde zien te houden, en draaiende, en met jouw inkomen ondersteunen? Wauw.
Je verdient een medaille, echt waar. Maar ga nu als de donder hulpverlening op gang brengen, voor er ongelukken gebeuren. Ga naar je huisarts en vertel dat je het nodig hebt om bij de crisisdienst aangemeld te worden voor de momenten waarop je moeder gevaarlijke dingen doet of er een andere crisis is. Ga niet in discussie met haar. Gewoon niks terug zeggen. Zorg dat je zelf veilig bent, de andere kinderen, ik zou ze beschermen, maar dat is veel te zwaar voor jou. Ik snap niet dat je zo rustig kunt vertellen over je leven want het klinkt bizar vervelend. Mijn vriend is bipolair, ik kan hem net aan handelen, maar dan ook nog een paar kinderen bij? No way. Ik heb ook nog energie nodig om zelf te kunnen functioneren.
Mijn vriend is vorig jaar zowat het hele jaar manisch geweest, met hele korte pauzes tussendoor, ik ben volledig uitgeput. En ik ben 41 jaar oud en leef al 24 jaar met hem samen. Ik kan hem handelen tijdens piekmomenten en crises. Maar ik heb in de begeleiding gewerkt en kan hem soms benaderen als begeleider. Dat is maar goed ook, anders was ik allang bij hem weggegaan. Mensen met een bipolaire stoornis, hoe lief ze ook zijn, ze zijn ont-zettend moeilijk. Zelfs als ze wel medicatie krijgen.
Dus ik snap er helemaal niks van. Hoe hou jij dit vol? Kan zijn dat je het volhoudt door je jeugdige energie, daar had ik ook heel veel van. Weet je hoe dat komt? Ik kan ontzettend lang hele vervelende situaties volhouden, omdat ik vroeger mishandeld en misbruikt ben. Ik ben een taaie en kan maanden en maandenlang ellende aan, als het moet.
Maar dat mechanisme, vreet me van binnenuit op, af en toe. Ik moet mezelf managen omdat ik veel teveel energie weggeef aan andere mensen. Dat ben jij nu ook aan het doen, maar weet dat je energie ooit op gaat zijn. Op een dag valt de rekening van je jeugd op de mat, en ik kon hem niet betalen hoor. Ik ging onderuit en ben nog steeds bezig op te krabbelen.
Ik schrik heel erg van je verhaal. Dus vertel, waarom ben jij dit allemaal in je eentje aan het doen? Ben je superwoman? Hoe kan het zijn, dat niemand je hiermee helpt? Heb je nooit om hulp gevraagd? Waarom niet? Ga alsjeblieft naar je huisarts en doe je verhaal. Neem desnoods wat je hier hebt getypt, uitgeprint mee en lees het voor. Echt. Heel veel sterkte toegewenst.
Wat knap dat je dat kunt volhouden zeg, met je vriend!
Ik kon het volhouden omdat ik volledig blind was. Ik had geen flauw idee dat het allemaal zo ziek was en moeilijk was. Ik ben zo opgegroeid en het is niet iets wat aan de buitenkant zichtbaar is. Het speelt binnenshuis en het is een stille sluipmoordenaar.. je merkt het niet omdat het gewoon de gang van zaken lijkt de zijn. Natuurlijk merk je wel kleine dingen want je krijgt op school en vriendinnen regelmatig teruggekoppeld dat ik een aparte denkwijze had en als je gaat praten over je thuissituatie zie je soms gezichten vertrekken.
Het is pas iets van het laatste half jaar dat ik het begin te zien.. Dat heeft me altijd staande gehouden dat je niet weet wat er speelt. Ik ben altijd iemand die mensen pleased , ik weet nu achteraf ook waarom. Bang om niet goed genoeg te zijn, bang voor fouten, klaar staan om onverwachtse buien op te vangen.
De reden waarom het nu goed met mij gaat is omdat ik al een 105/2 jaar psychische hulp heb gehad.. Ik heb daarmee mezelf al leren kennen maar het moeilijke is nu dat ik me realiseer hoe ziek me moeder is.
Nogmaals waarom niemand hulp inschakelt is omdat ze naar de buitenwereld mooi weer speelt, haar vriendinnen die weggaan zeggen dat ze egoistisch of onaardig is.. dat is niet een reden om hulp in te schakelen. Het is een heel moeilijk iets, ik kan het niet benoemen. Als iemand een arm gebroken is ziet iedereen dat, maar als iemand een psychische aandoening heeft is dat onzichtbaar mits je volledig erbij betrokken bent. Als mijn moeder in een depressie is gaat ze niet een gesprek aan met vriendinnen, gaat ze niet naar school om mijn zusje te brengen of ze zet haar af en verdwijnt. Zo ziet niemand de depressie. De blije periode daarintegen toont ze aan iedereen.. Dan is me moeder ook razend populair en proberen haar vriendinnen weer iets op te bouwen, en dan komt de depressie weer e.d.
Ze heeft wel psychische hulp gehad maar op een of andere reden is dit beeindigd.. ik weet niet waarom. Waarschijnlijk ook heel goed mooi weer gespeeld. Stappen en drugs gebruiken ( hier heb ik nooit levend bewijs van gezien ik was te klein ) . Ik denk dat dit gestopt is toen alle kinderen terug naar huis kwamen toen de situatie met die geweldadige ex voorbij was.
Nogmaals, ik ben 21, ik heb in het verleden al hulp gehad, en ik ben door de huisarts al doorgestuurd naar een psycholoog. Werk in uitvoering!!!
zaterdag 11 juni 2016 om 11:36
quote:Sapsorrow schreef op 11 juni 2016 @ 06:24:
O ja, een telefoonnummer waar je heel veel aan kunt hebben, het nummer van de VMDB: 0900-5123456. Zij kunnen met je praten in situaties waar je steun nodig hebt. Dus als je moeder een woedebui heeft bijvoorbeeld of is vertrokken zonder te zeggen waarheen. Ik heb er heel veel aan gehad toen mijn vriend vorig jaar psychotisch werd en ik het huis uit moest vluchten. Ja, dat kan gebeuren bij mensen met die stoornis. Gelukkig weet ik dat hij buiten zinnen was, en waarom, en heeft hij me geen pijn gedaan, maar dat zijn geen situaties voor een jonge vrouw die net haar leven op poten probeert te zetten. Dus echt, ga er hulp bij halen want op een dag gaat dit helemaal mis, het is een wonder dat dat nog niet is gebeurd.
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
O ja, een telefoonnummer waar je heel veel aan kunt hebben, het nummer van de VMDB: 0900-5123456. Zij kunnen met je praten in situaties waar je steun nodig hebt. Dus als je moeder een woedebui heeft bijvoorbeeld of is vertrokken zonder te zeggen waarheen. Ik heb er heel veel aan gehad toen mijn vriend vorig jaar psychotisch werd en ik het huis uit moest vluchten. Ja, dat kan gebeuren bij mensen met die stoornis. Gelukkig weet ik dat hij buiten zinnen was, en waarom, en heeft hij me geen pijn gedaan, maar dat zijn geen situaties voor een jonge vrouw die net haar leven op poten probeert te zetten. Dus echt, ga er hulp bij halen want op een dag gaat dit helemaal mis, het is een wonder dat dat nog niet is gebeurd.
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
zaterdag 11 juni 2016 om 11:39
quote:swifty schreef op 11 juni 2016 @ 06:57:
Je moeder woont nu met kind van 6 en oudere tiener zonder man nu?
Meld dit bij veiligthuis en cjg, want zij kan niet voor je zusje en broer zorgen, uit huis plaatsing zal het op uit lopen vermoedelijk. Niks aan te doen, niet iets wat jij kan veranderen of jij moet je zusje en broer in jouw huis opvangen en voogd worden. En je hebt je handen vol om zelf het trauma te boven te komen.Hier zal naar mijn verwachting niks van gebeuren omdat doordat ik bij alle instanties kwam deze instanties ook thuis kwamen. BJZ heeft al binnen gekeken en hebben toch geen actie ondernomen. Ik weet ook niet of ik al klaar ben om die klap te kunnen verwerken. Ik wil dan ook mijn zusje kunnen opvangen en wellicht de zorg over kunnen nemen.. ik ben nog niet klaar om instanties in te schakelen. Toch bedankt!!!
Je moeder woont nu met kind van 6 en oudere tiener zonder man nu?
Meld dit bij veiligthuis en cjg, want zij kan niet voor je zusje en broer zorgen, uit huis plaatsing zal het op uit lopen vermoedelijk. Niks aan te doen, niet iets wat jij kan veranderen of jij moet je zusje en broer in jouw huis opvangen en voogd worden. En je hebt je handen vol om zelf het trauma te boven te komen.Hier zal naar mijn verwachting niks van gebeuren omdat doordat ik bij alle instanties kwam deze instanties ook thuis kwamen. BJZ heeft al binnen gekeken en hebben toch geen actie ondernomen. Ik weet ook niet of ik al klaar ben om die klap te kunnen verwerken. Ik wil dan ook mijn zusje kunnen opvangen en wellicht de zorg over kunnen nemen.. ik ben nog niet klaar om instanties in te schakelen. Toch bedankt!!!
zaterdag 11 juni 2016 om 11:43
quote:swifty schreef op 11 juni 2016 @ 11:31:
Denk je dan dat het beter is je zusje en broer achter te laten bij een depressieve moeder die ontploft en ze psychisch beschadigd, met of zonder jou erbij want dat veranderd de situatie echt niet, en je oma onwetend houdt want je wil haar geen zorgen geven,
Dan dat je oma ook zich inzet als een volwassene die graag wil dat het goed gaat met een 6 jarig kleinkind en ouder kleinkind met autisme, die niet in die situatie zich redden en recht hebben op goede zorg en bescherming tegen verwaarlozing, psychisch geweld etc...
Denk je dat je oma als ze later hier achterkomt, dank je wel, dat ik er niks over hoorde, of dat ze wel ervan weet en dan iets kan doen voor haar kleinkinderen.Het probleem is dat ze alleen MIJN oma is, niet van alle andere kinderen. Het is de moeder van mijn vader.. ze heeft vroeger heel goed kunnen zien hoe het ging, ze woonde bij ons in de straat en kreeg regelmatig telefoontjes van buren.. echter weet zij net zo goed als ik nu dat zon situatie veeeeel te belastend is.. Ze kan naar mijn mening toch weinig eraan veranderen.. dit heeft ze ook geprobeerd en ze ziet de problematiek ook in.
Denk je dan dat het beter is je zusje en broer achter te laten bij een depressieve moeder die ontploft en ze psychisch beschadigd, met of zonder jou erbij want dat veranderd de situatie echt niet, en je oma onwetend houdt want je wil haar geen zorgen geven,
Dan dat je oma ook zich inzet als een volwassene die graag wil dat het goed gaat met een 6 jarig kleinkind en ouder kleinkind met autisme, die niet in die situatie zich redden en recht hebben op goede zorg en bescherming tegen verwaarlozing, psychisch geweld etc...
Denk je dat je oma als ze later hier achterkomt, dank je wel, dat ik er niks over hoorde, of dat ze wel ervan weet en dan iets kan doen voor haar kleinkinderen.Het probleem is dat ze alleen MIJN oma is, niet van alle andere kinderen. Het is de moeder van mijn vader.. ze heeft vroeger heel goed kunnen zien hoe het ging, ze woonde bij ons in de straat en kreeg regelmatig telefoontjes van buren.. echter weet zij net zo goed als ik nu dat zon situatie veeeeel te belastend is.. Ze kan naar mijn mening toch weinig eraan veranderen.. dit heeft ze ook geprobeerd en ze ziet de problematiek ook in.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:47
quote:Melissa0108 schreef op 11 juni 2016 @ 11:36:
[...]
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
Ik neem mijn hoed voor jou af hoor, het is jouw moeder. Lijkt me ontzettend moeilijk!
En idd het is niet aan mensen te zien en als ze zelf niet zien dat er een probleem is, leven ze gewoon door zonder hulp. Mijn vriend begint nu een beetje het licht te zien maar dat is ook heel moeilijk voor hem. Maar daarom is dat telefoonnummer ook zo fijn, die mensen snappen het echt. Daar kun je je frustraties kwijt, als dat nergens anders lukt. Ik vind het echt helpen, het zijn vrijwilligers maar ze hebben veel kennis over de bipolaire stoornis.
Veel sterkte en goed dat je het huis uit bent! En goed dat je al hulp krijgt, ik maakte me even heel veel zorgen. Maar het klinkt of je de boel onder controle hebt. Jij bent een heel sterk en dapper mens, dat kan ik zo zeggen, want het is geen kattenpis en je houdt nog steeds van je moeder. Knap hoor, echt waar. Ik hoop dat het je levenspad niet alleen negatief zal beinvloeden, hou je taai he!
[...]
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
Ik neem mijn hoed voor jou af hoor, het is jouw moeder. Lijkt me ontzettend moeilijk!
En idd het is niet aan mensen te zien en als ze zelf niet zien dat er een probleem is, leven ze gewoon door zonder hulp. Mijn vriend begint nu een beetje het licht te zien maar dat is ook heel moeilijk voor hem. Maar daarom is dat telefoonnummer ook zo fijn, die mensen snappen het echt. Daar kun je je frustraties kwijt, als dat nergens anders lukt. Ik vind het echt helpen, het zijn vrijwilligers maar ze hebben veel kennis over de bipolaire stoornis.
Veel sterkte en goed dat je het huis uit bent! En goed dat je al hulp krijgt, ik maakte me even heel veel zorgen. Maar het klinkt of je de boel onder controle hebt. Jij bent een heel sterk en dapper mens, dat kan ik zo zeggen, want het is geen kattenpis en je houdt nog steeds van je moeder. Knap hoor, echt waar. Ik hoop dat het je levenspad niet alleen negatief zal beinvloeden, hou je taai he!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 11:53
Waarom ben je nog niet klaar om instanties in te schakelen, eigenlijk? Ik denk wel dat het zo kan gaan dat je moeder nog meer achteruit gaat, geestelijk, en dan heb je niemand om je te helpen, en de andere kinderen, dat kan toch ook niet? Meestal gaat het brein er niet op vooruit met de tijd, en mensen met een psychische aandoening, hebben vaak hulp nodig als ze ouder worden. Ik weet dat het zwaar is maar als niemand anders de beslissing kan nemen, of ze nog zelfstandig kan wonen, komt die wel op jouw schouders neer. Wil je die verantwoordelijkheid niet liever delen, met hulpverleners?
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 15:41
quote:Sapsorrow schreef op 11 juni 2016 @ 11:47:
[...]
Ik neem mijn hoed voor jou af hoor, het is jouw moeder. Lijkt me ontzettend moeilijk!
En idd het is niet aan mensen te zien en als ze zelf niet zien dat er een probleem is, leven ze gewoon door zonder hulp. Mijn vriend begint nu een beetje het licht te zien maar dat is ook heel moeilijk voor hem. Maar daarom is dat telefoonnummer ook zo fijn, die mensen snappen het echt. Daar kun je je frustraties kwijt, als dat nergens anders lukt. Ik vind het echt helpen, het zijn vrijwilligers maar ze hebben veel kennis over de bipolaire stoornis.
Veel sterkte en goed dat je het huis uit bent! En goed dat je al hulp krijgt, ik maakte me even heel veel zorgen. Maar het klinkt of je de boel onder controle hebt. Jij bent een heel sterk en dapper mens, dat kan ik zo zeggen, want het is geen kattenpis en je houdt nog steeds van je moeder. Knap hoor, echt waar. Ik hoop dat het je levenspad niet alleen negatief zal beinvloeden, hou je taai he!
Dankjewel voor je wederom lieve bericht!
Dat is ook het valkuil bij mensen met psychische problemen dat niemand het meteen ziet.
Ik heb een paar vragen over jou en je vriend.. Als je het niet wilt beantwoorden is dat prima.
Wist je al voordat je de relatie begon dat je vriend psychische problemen had?
Weet hij dat hij psychische problemen heeft? realiseert hij zich hoeveel werk het voor je is?
Hoe hou je je hoofd boven water?
Ik zou het wel leerzaam vinden om verder contact met je te hebben omdat je zelf ervaringsdeskundige bent.. Sta je daar voor open?
Groetjes en dankjewel.
[...]
Ik neem mijn hoed voor jou af hoor, het is jouw moeder. Lijkt me ontzettend moeilijk!
En idd het is niet aan mensen te zien en als ze zelf niet zien dat er een probleem is, leven ze gewoon door zonder hulp. Mijn vriend begint nu een beetje het licht te zien maar dat is ook heel moeilijk voor hem. Maar daarom is dat telefoonnummer ook zo fijn, die mensen snappen het echt. Daar kun je je frustraties kwijt, als dat nergens anders lukt. Ik vind het echt helpen, het zijn vrijwilligers maar ze hebben veel kennis over de bipolaire stoornis.
Veel sterkte en goed dat je het huis uit bent! En goed dat je al hulp krijgt, ik maakte me even heel veel zorgen. Maar het klinkt of je de boel onder controle hebt. Jij bent een heel sterk en dapper mens, dat kan ik zo zeggen, want het is geen kattenpis en je houdt nog steeds van je moeder. Knap hoor, echt waar. Ik hoop dat het je levenspad niet alleen negatief zal beinvloeden, hou je taai he!
Dankjewel voor je wederom lieve bericht!
Dat is ook het valkuil bij mensen met psychische problemen dat niemand het meteen ziet.
Ik heb een paar vragen over jou en je vriend.. Als je het niet wilt beantwoorden is dat prima.
Wist je al voordat je de relatie begon dat je vriend psychische problemen had?
Weet hij dat hij psychische problemen heeft? realiseert hij zich hoeveel werk het voor je is?
Hoe hou je je hoofd boven water?
Ik zou het wel leerzaam vinden om verder contact met je te hebben omdat je zelf ervaringsdeskundige bent.. Sta je daar voor open?
Groetjes en dankjewel.
