Quarterlife crisis?

Beste lezeressen,



ik ben niet heel erg actief op het forum, maar heb wel behoefte aan wat meningen of tips voor mijn 'probleem'. Een trap onder m'n reet is ook goed. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens omdat het eigenlijke een luxeprobleem is. Ik zit me namelijk af te vragen of ik in een quarterlife crisis zit?

Ik ben net 26 en heb een vaste baan bij een goed bedrijf. Het is precies waar ik voor gestudeerd heb, maar ik vraag me regelmatig af 'of dit het nou zal zijn voor de rest van m'n leven?'. Ik heb er al anderhalf jaar lang in meer of mindere mate last van, en ik blijf rondtollen in een ontevreden gevoel.



Ik ben op mijn werkplek terecht gekomen direct nadat ik afstudeerde. In het begin was het natuurlijk spannend en leuk, maar nu, 3 jaar later, vraag ik me steeds meer af of dit wel het juiste werk voor mij is. Ik heb me er heel lang erg onzeker door gevoeld; ik heb een baan waarbij je secuur en geordend moet zijn. Ik ben van mezelf nogal chaotisch en word snel ongeduldig. Op zich doe ik het prima, maar ik heb zelf continu het gevoel dat ik niet eigenlijk ongeschikt ben ervoor. Het werk bevat veel herhaling en daardoor verlies ik makkelijk mijn interesse voor wat ik op dat moment aan het doen ben. Dat heeft als gevolg dat ik slordig werk (vind ik zelf) en mijn administratie minder goed op orde heb. Omdat ik zelf vind dat ik het niet goed doe, ga ik me af zitten vragen wat ik daar in godsnaam aan het doen ben. Op dat soort momenten dwaal ik af naar dingen die ik veel liever zou doen, van die onvervulde dromen waarvan ik bang ben dat het er nooit meer van zal komen.



Ik vind het heel moeilijk om toe te geven aangezien ik wel 4 jaar heb gestudeerd voor dit beroep. Toch twijfel ik steeds meer of dit werk wel echt bij me past. Ik heb mijn studie gekozen omdat ik het erg interessant vind, maar ik ben mijn interesse een beetje kwijtgeraakt. Ik vind het heel gek dat dat heeft kunnen gebeuren. Echter neemt mijn ontevreden gevoel niet af. Ik heb geprobeerd om nieuwe doelen voor mezelf te stellen en zelf uitdagingen te zoeken, maar het gaat me slecht af. Op dagen dat ik me echt vervelend voel op het werk, kan ik me slecht concentreren, komt er nauwelijks iets klaar en heb ik het gevoel dat ik demotivatie uit walm. Dat vind ik erg vervelend want zo wil ik helemaal niet overkomen bij mijn collega's.



Je zou zeggen: ga dan een andere baan zoeken, maar dat durf ik niet. Ik ben heel erg bang dat ik een verkeerde beslissing maak of in ga op gevoelens die eigenlijk voort komen uit aanstellerij of iets dergelijks. Dat ik ontslag neem, iets anders ga doen en er dan net zo bij zal zitten. Omdat ik zo worstel met het idee dat ik dit werk voor de rest van mijn leven zal doen (of überhaupt de gedachte ' ... voor de rest van mijn leven') en ik niet eeuwig de tijd heb om een keuze te maken (in het kader van, het gras is altijd groener ...), voel ik stress en onzekerheid. Mij is wel eens gevraagd; wat zou je dan het allerliefste doen? Het antwoord is: geen idee! Ik weet niets eens wat ik het liefste zou doen! Ik zou graag een boek willen schrijven, willen reizen, iets met tekenen gaan doen en nog veel meer, maar ja, dat zijn niet bepaald dingen die je een baan garanderen. Ik heb geprobeerd om het als hobby te doen, maar ik heb dan gewoon te weinig tijd en rust ervoor. Dan zou ik mijn baan moeten opzeggen, met alle gevolgen van dien.



Tegelijkertijd vind ik eigenlijk dat ik loop te zeuren en blij mag zijn dat ik een baan heb. Dat ik vast wel wat tijd vrij moet kunnen maken voor mijn hobby's, als ik echt zou willen. Toch lukt het me niet en het frustreert me enorm. Het gevoel dat het hebben van een full-time baan me geeft, maar het gebrek aan een antwoord op "wat wil je dan doen?" laat me soms radeloos en paniekerig achter. Ik kan het maar niet van me af zetten of er een soort actieplan voor bedenken, dus ik blijf er in rond dwalen. Ik heb totaal geen doel meer voor ogen.



Heeft iemand hier ervaring mee, kan me tips geven of desnoods een trap onder m'n reet?