Psyche
alle pijlers
Rare gedachtes
dinsdag 17 juni 2014 om 19:56
Beste Viva lezeressen,
Ik lees al wat jaartjes mee, maar nog nooit geregistreerd.
Nu zit ik met iets waar ik toch graag meningen van anderen over zou willen horen.
Mijn ouders zijn op een hele vervelende manier uit elkaar gegaan. Mijn vader was psychotisch, misschien ook wel last van schizofrenie. Maar dit is nooit vastgesteld omdat hij zich niet liet helpen.
Maar dit was een moeilijke periode waar gelukkig een eind aan is gekomen.
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie. Het gaat redelijk goed moet ik zeggen. Ook al zijn er natuurlijke mindere tijden.
Maar de laatste tijd loopt het echt de spuigaten uit. We hebben heel vaak ruzie. Meestal omdat ik dingen niet accepteer van hem. Ook ben ik achterdochtig, en voel me vaak aangevallen. Een voorbeeld: hij heeft een baan waar hij met veel mensen moet praten. Hij praat dus ook over mij. Maar ik vat dat meteen als een persoonlijke aanval op, en denk dat hij slecht over mij praat. Terwijl dat helemaal niet zo is. Ik vind het ook vervelend als hij dingen met zijn vrienden gaat doen, terwijl ik in mijn achterhoofd goed weet dat dit ook normaal is en helemaal niet erg, Toch vind ik het wel erg.
Ook heb ik een heel laag zelfbeeld, maar kan dit naar andere mensen toe goed verbloemen. Alleen mijn vriend weet dit dus.
Het gekke is, de ene keer gaat het heel goed, en de andere keer heel slecht. Er is geen middenweg tussen. Dat is echt zo vervelend, ik maak mezelf helemaal gek met mijn gedachtes.
Soms gaat het zo ver, dat ik met lichamelijke pijn de geestelijke pijn probeer weg te halen.
Deze dingen staan onze relatie erg in de weg, en ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen!
Maar het is zo moeilijk, als ik weer zo'n bui heb dan is alles in mijn ogen slecht. En niks positiefs komt er bij mij meer binnen.
Ook een slecht punt is de jaloezie. Ik ben echt heel snel jaloers. Als mijn vriend met een ander meisje praat bijvoorbeeld, of over een ander meisje praat, dan denk ik gelijk dat hij dat andere meisje leuker vindt dan mij.
Ik ben een beetje ten einde raad, waarom heb ik zo'n rare gedachten, en waarom gaat het de ene keer wel heel goed waardoor ik denk dat de ernst van de situatie toch wel meevalt?
Dit is echt iets van het laatste jaar, voorheen had ik hier helemaal geen last van.
Ik hoop dat jullie advies voor mij hebben, zou ik erg waarderen.
Ik lees al wat jaartjes mee, maar nog nooit geregistreerd.
Nu zit ik met iets waar ik toch graag meningen van anderen over zou willen horen.
Mijn ouders zijn op een hele vervelende manier uit elkaar gegaan. Mijn vader was psychotisch, misschien ook wel last van schizofrenie. Maar dit is nooit vastgesteld omdat hij zich niet liet helpen.
Maar dit was een moeilijke periode waar gelukkig een eind aan is gekomen.
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie. Het gaat redelijk goed moet ik zeggen. Ook al zijn er natuurlijke mindere tijden.
Maar de laatste tijd loopt het echt de spuigaten uit. We hebben heel vaak ruzie. Meestal omdat ik dingen niet accepteer van hem. Ook ben ik achterdochtig, en voel me vaak aangevallen. Een voorbeeld: hij heeft een baan waar hij met veel mensen moet praten. Hij praat dus ook over mij. Maar ik vat dat meteen als een persoonlijke aanval op, en denk dat hij slecht over mij praat. Terwijl dat helemaal niet zo is. Ik vind het ook vervelend als hij dingen met zijn vrienden gaat doen, terwijl ik in mijn achterhoofd goed weet dat dit ook normaal is en helemaal niet erg, Toch vind ik het wel erg.
Ook heb ik een heel laag zelfbeeld, maar kan dit naar andere mensen toe goed verbloemen. Alleen mijn vriend weet dit dus.
Het gekke is, de ene keer gaat het heel goed, en de andere keer heel slecht. Er is geen middenweg tussen. Dat is echt zo vervelend, ik maak mezelf helemaal gek met mijn gedachtes.
Soms gaat het zo ver, dat ik met lichamelijke pijn de geestelijke pijn probeer weg te halen.
Deze dingen staan onze relatie erg in de weg, en ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen!
Maar het is zo moeilijk, als ik weer zo'n bui heb dan is alles in mijn ogen slecht. En niks positiefs komt er bij mij meer binnen.
Ook een slecht punt is de jaloezie. Ik ben echt heel snel jaloers. Als mijn vriend met een ander meisje praat bijvoorbeeld, of over een ander meisje praat, dan denk ik gelijk dat hij dat andere meisje leuker vindt dan mij.
Ik ben een beetje ten einde raad, waarom heb ik zo'n rare gedachten, en waarom gaat het de ene keer wel heel goed waardoor ik denk dat de ernst van de situatie toch wel meevalt?
Dit is echt iets van het laatste jaar, voorheen had ik hier helemaal geen last van.
Ik hoop dat jullie advies voor mij hebben, zou ik erg waarderen.
dinsdag 17 juni 2014 om 19:59
dinsdag 17 juni 2014 om 20:12
Ik wil je niet bang maken en je hoeft niet hetzelfde te hebben. Psychoses komen bij mij in de familie ook voor maar dat betekent niet dat jij dat hoeft te hebben. Paranoïde gedachten kunnen ook bij een andere ziektebeeld horen of tijdelijk voorkomen vanwege stress. Ik zou in ieder geval naar je huisarts gaan.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 17 juni 2014 om 20:25
Dit hoeft niet te betekenen dat je net zoals je vader wordt, of dat je psychotisch aan het worden bent. Het is wel iets waar je hulp bij nodig hebt, je kunt hier goed mee leren omgaan maar dat zal je waarschijnlijk niet alleen lukken. Print je OP uit en neem hem mee naar je huisarts. Vraag een dubbel consult aan zodat je meer tijd hebt en leg uit wat er aan de hand is.
dinsdag 17 juni 2014 om 20:27
Ik denk dat er heel veel mensen rare gedachtes hebben. Ook deze gedachtes! Dat heeft helemaal niks met psychoses of schizofrenie te maken. Laat je dus ook niks aanpraten hier!
Je weet zelf immers heel goed dat je gevoelens en gedachtes niet echt terecht zijn. Grotendeels ligt dat volgens mij aan je lage zelfbeeld.
Met iemand praten kan uiteraard nooit kwaad. Ze kunnen je hier waarschijnlijk wel mee helpen.
Let trouwens maar eens op hoeveel topics hier worden geopend van vrouwen/meisjes die extreem jaloers en onzeker zijn.
Die zijn echt niet allemaal geestenziek hoor.
Ik begrijp je angst trouwens wel heel goed hoor.
T zit toch in de Fam. Waardoor je bang bent dat jij t ook zou kunnen krijgen.
Je weet zelf immers heel goed dat je gevoelens en gedachtes niet echt terecht zijn. Grotendeels ligt dat volgens mij aan je lage zelfbeeld.
Met iemand praten kan uiteraard nooit kwaad. Ze kunnen je hier waarschijnlijk wel mee helpen.
Let trouwens maar eens op hoeveel topics hier worden geopend van vrouwen/meisjes die extreem jaloers en onzeker zijn.
Die zijn echt niet allemaal geestenziek hoor.
Ik begrijp je angst trouwens wel heel goed hoor.
T zit toch in de Fam. Waardoor je bang bent dat jij t ook zou kunnen krijgen.
dinsdag 17 juni 2014 om 20:29
O ja, en heel veel geestelijk gezonde mensen hebben wel eens last van dwanggedachten, lichte hallucinaties, stemmen horen en dat soort dingen. Als het je dwarszit moet je zeker hulp gaan zoeken maar het betekent niet meteen dat je ernstige psychische problemen hebt of bezig bent die te ontwikkelen. Niet te bang worden dus.
dinsdag 17 juni 2014 om 20:50
Bedankt voor de reacties.
Het stomme is, dat het de ene keer echt super goed gaat. En de andere keer super slecht.
Daar moet ik echt vanaf zien te komen.
Ik hoop idd dat het niet iet psychotisch is of iets dergelijks.
Maar ik denk dat ik de huisarts maar eens ga bellen.
Voor een half geleden ben ik bij de huisarts geweest. Die heeft me toen doorverwezen naar een psycholoog.
Maar ik ben toen niet gegaan, omdat ik net op mezelf ging wonen, en ik dacht dat dat alles beter zou maken.
Maar helaas was dat niet het geval.
Het stomme is, dat het de ene keer echt super goed gaat. En de andere keer super slecht.
Daar moet ik echt vanaf zien te komen.
Ik hoop idd dat het niet iet psychotisch is of iets dergelijks.
Maar ik denk dat ik de huisarts maar eens ga bellen.
Voor een half geleden ben ik bij de huisarts geweest. Die heeft me toen doorverwezen naar een psycholoog.
Maar ik ben toen niet gegaan, omdat ik net op mezelf ging wonen, en ik dacht dat dat alles beter zou maken.
Maar helaas was dat niet het geval.
dinsdag 17 juni 2014 om 20:56
ik heb dit ook, bij mij is het bindings- maar ook vooral verlatingsangst.En onzekerheid wat daar weer een beetje bijhoort. In een relatie is dit vreselijk lastig. Ik heb het uitgelegd en houdt hij daar echt rekening mee dat maakt het al een stuk beter.
Misschien is er iets in je verleden gebeurt waardoor je verlatingsangst hebt, lijkt namelijk wel heel veel op hoe ik me voel en reageer.
Misschien is er iets in je verleden gebeurt waardoor je verlatingsangst hebt, lijkt namelijk wel heel veel op hoe ik me voel en reageer.
dinsdag 17 juni 2014 om 21:01
Die gedachtes heb ik - vooral in het verleden - ook vaak gehad hoor, ik lees niet zoveel raars in je OP en ik heb geen psychoses of schizofrenie. Heb er altijd wel een beetje last van gehad (snel jaloers, snel buitengesloten voelen, slecht tegen een grapje kunnen, als mensen lachen en plezier hebben dan de gedachte: ze maken me belachelijk. Of: ze hebben het leuker met elkaar dan met mij).
Het ergst waren die gevoelens tussen mijn 14e en 26e, maar altijd met periodes. Heel sterk altijd het gevoel mezelf te moeten bewijzen dat ik leuk en gezellig ben. Nu 35 en heel af en toe nog wel moeilijke gedachten maar heb het sinds een jaar of vijf wel veel beter onder controle.
Het ergst waren die gevoelens tussen mijn 14e en 26e, maar altijd met periodes. Heel sterk altijd het gevoel mezelf te moeten bewijzen dat ik leuk en gezellig ben. Nu 35 en heel af en toe nog wel moeilijke gedachten maar heb het sinds een jaar of vijf wel veel beter onder controle.
