Psyche
alle pijlers
Relatie met ouders.
zaterdag 27 oktober 2012 om 14:38
Na jarenlang niet echt gelukkig zijn en mijn leven leven zoals het ging en jarenlang van het Maatschappelijk werk naar een psycholoog en weer terug, weet ik sinds een paar maanden dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis heb.
Ik ben niet iemand die het interessant vind om in een hokje geplaatst te worden maar voor mezelf vind ik het fijn om te weten dat er daadwerkelijk iets met me aan de hand is en waarom ik ben zoals ik ben. Overigens gebruik ik dit niet als excuus.
Mijn ouders bestempelden me vroeger altijd als een moeilijk kind. Mijn ouders en ik ... wij begrepen elkaar nooit. Jarenlang ging het zoals het ging maar nooit echt fantastisch. Ik had het gevoel dat ik me nooit helemaal kon geven bij hen. Ik hou van ze want het zijn mijn ouders en ze hebben altijd gehandeld met de beste bedoelingen. Maar vanwege alle problemen tussen ons en mijn voor hen moeilijke karakter, accepteren ze niet dat ik niet "normaal" ben. Ze vinden dat ik gewoon een moeilijke meid ben.
In al die jaren ben ik op sommige punten wel gegroeid. Dat heeft veel tijd en energie gekost maar beetje bij beetje gaat alles wat beter. Als ik een normale discussie heb met mijn ouders dan blijf ik altijd het verwijt krijgen dat ik me "niet zo aan moet stellen" of dat ik "niet zo overgevoelig moet reageren". Dat zijn twee opmerkingen die als een rode draad door mijn leven lopen want ik stelde me altijd aan volgens hen, ik pakte alles te persoonlijk op en ik reageerde altijd overgevoelig.
Ik vind dat zo oneerlijk. Ik ben al lang en breed volwassen maar die band met mijn ouders, die echte diepe band, die lijkt er maar niet te komen. We hebben een op zich goede oppervlakkige relatie en eens in de zoveel tijd gaat het een keer mis en komt het tot een uitbarsting omdat we ons zo aan elkaar ergeren maar over het algemeen gaat het wel. Maar een echt vertrouwd gesprek voeren over gevoelens ofzo, dat is er niet bij.
En ik weet het, je kunt mensen niet veranderen en dat is mijn bedoeling ook niet. Maar ik zou zo graag eens een normaal en echt gesprek met ze hebben maar het loopt altijd op schreeuwen en ruzie uit. En zelf ben ik ook niet altijd heilig hoor. Ik weet perfect wat ik geleerd heb maar op 1 of andere manier erger ik me vaak aan mijn ouders en als mijn vader dan steeds hetzelfde blijft roepen (b.v. "heb maar weer niets voor je vader over") zonder te luisteren naar wat ik zeg, dan word ik op een gegeven moment ook boos.
De laatste tijd heb ik wel geleerd om tot 10 te tellen en dan gewoon weg te lopen en naar mijn eigen huis te gaan.
Misschien gaat het nooit lukken maar ik ben jaloers als ik zie op wat voor een rustige, natuurlijke manier mijn vriend met zijn ouders omgaat. Zij hebben fijne gesprekken, er is oprechte wederzijdse interesse ... Hiermee wil ik mijn ouders niet te kort doen maar ik mis het zo! Of misschien ook wel niet want ik heb het nooit gekend ...
Ik wilde dit even van me afschrijven. Wie herkent iets in mijn verhaal of wie heeft er adviezen over hoe mijn ouders en ik elkaar beter leren begrijpen en beter met elkaar om leren gaan want 1 ding is zeker: het ligt echt niet alleen aan mijn ouders. Ik steek mijn hand ook in eigen boezem maar soms frustreert het me wel dat ik zo hard werk aan iets en dat er dan geen waardering is en als extraatje worden er dan weer oude koeien uit de sloot gehaald. Alsof ik alles voor niets doe.
Ik ben niet iemand die het interessant vind om in een hokje geplaatst te worden maar voor mezelf vind ik het fijn om te weten dat er daadwerkelijk iets met me aan de hand is en waarom ik ben zoals ik ben. Overigens gebruik ik dit niet als excuus.
Mijn ouders bestempelden me vroeger altijd als een moeilijk kind. Mijn ouders en ik ... wij begrepen elkaar nooit. Jarenlang ging het zoals het ging maar nooit echt fantastisch. Ik had het gevoel dat ik me nooit helemaal kon geven bij hen. Ik hou van ze want het zijn mijn ouders en ze hebben altijd gehandeld met de beste bedoelingen. Maar vanwege alle problemen tussen ons en mijn voor hen moeilijke karakter, accepteren ze niet dat ik niet "normaal" ben. Ze vinden dat ik gewoon een moeilijke meid ben.
In al die jaren ben ik op sommige punten wel gegroeid. Dat heeft veel tijd en energie gekost maar beetje bij beetje gaat alles wat beter. Als ik een normale discussie heb met mijn ouders dan blijf ik altijd het verwijt krijgen dat ik me "niet zo aan moet stellen" of dat ik "niet zo overgevoelig moet reageren". Dat zijn twee opmerkingen die als een rode draad door mijn leven lopen want ik stelde me altijd aan volgens hen, ik pakte alles te persoonlijk op en ik reageerde altijd overgevoelig.
Ik vind dat zo oneerlijk. Ik ben al lang en breed volwassen maar die band met mijn ouders, die echte diepe band, die lijkt er maar niet te komen. We hebben een op zich goede oppervlakkige relatie en eens in de zoveel tijd gaat het een keer mis en komt het tot een uitbarsting omdat we ons zo aan elkaar ergeren maar over het algemeen gaat het wel. Maar een echt vertrouwd gesprek voeren over gevoelens ofzo, dat is er niet bij.
En ik weet het, je kunt mensen niet veranderen en dat is mijn bedoeling ook niet. Maar ik zou zo graag eens een normaal en echt gesprek met ze hebben maar het loopt altijd op schreeuwen en ruzie uit. En zelf ben ik ook niet altijd heilig hoor. Ik weet perfect wat ik geleerd heb maar op 1 of andere manier erger ik me vaak aan mijn ouders en als mijn vader dan steeds hetzelfde blijft roepen (b.v. "heb maar weer niets voor je vader over") zonder te luisteren naar wat ik zeg, dan word ik op een gegeven moment ook boos.
De laatste tijd heb ik wel geleerd om tot 10 te tellen en dan gewoon weg te lopen en naar mijn eigen huis te gaan.
Misschien gaat het nooit lukken maar ik ben jaloers als ik zie op wat voor een rustige, natuurlijke manier mijn vriend met zijn ouders omgaat. Zij hebben fijne gesprekken, er is oprechte wederzijdse interesse ... Hiermee wil ik mijn ouders niet te kort doen maar ik mis het zo! Of misschien ook wel niet want ik heb het nooit gekend ...
Ik wilde dit even van me afschrijven. Wie herkent iets in mijn verhaal of wie heeft er adviezen over hoe mijn ouders en ik elkaar beter leren begrijpen en beter met elkaar om leren gaan want 1 ding is zeker: het ligt echt niet alleen aan mijn ouders. Ik steek mijn hand ook in eigen boezem maar soms frustreert het me wel dat ik zo hard werk aan iets en dat er dan geen waardering is en als extraatje worden er dan weer oude koeien uit de sloot gehaald. Alsof ik alles voor niets doe.
zaterdag 27 oktober 2012 om 14:57
Ik ben zelf een product van emotioneel onvolwassen ouders. Mijn ouders leven beide niet meer maar ik heb er (on)bewust moeite voor gedaan om hun te vergeven terwijl ze nog in leven waren. Zolang ik dat niet deed, zou ik extra ballast hebben op de al meegekregen mentale erfenis. Elke dag ben ik bezig om de mensen om mij heen te behandelen, zoals ik ook behandeld wil worden. Vaak lukt me dat en soms lukt me dat niet. Wanneer het me lukt, dan ben ik dankbaar en wanneer het me niet lukt, dan ben ik dankbaar voor de les maar verdrietig omdat het me niet is gelukt en soms ook, omdat ik anderen pijn heb gedaan. Het is elke dag een gevecht, maar ik zou niet willen ruilen met geen ander. Het is het kruis wat je draagt en ik draag het met verve. Ik heb geen advies of tips voor je, behalve dan je ouders te vergeven. Het is een proces en gedurende dat proces zul je inzicht krijgen in (de achtergrond van) je ouders, maar ook jezelf. Probeer hun en jezelf niet te veranderen. Ga niet heilig proberen te doen door lief en aardig te doen. Erken en herken je pijn en verdriet en vind een manier om daarmee om te gaan en probeer de confrontatie met je ouders zoveel mogelijk te voorkomen.
zaterdag 27 oktober 2012 om 14:59
dat hoeft niet lilalinda.
Ik constateer een paar dingen:
- je zegt dat je ouders jou niet accepteren zoals je bent. jij hebt nu namelijk de bevestiging gekregen dat je "iets" hebt. Maar ik vraag me af of we niet allemaal wat hebben, en daardoor ben jij niet anders of gekker dan de rest.
- ik vraag me af of jij je ouders wel accepteert zoals ze zijn. Je vader roept blijkbaar altijd hetzelfde en ze maken ruzie met ze. So what.
Je kan je ouders niet veranderen. je kan alleen je eigen gedrag veranderen, en jij zegt dat bepaalde opmerkingen van je ouders je raken: algemene uitroepen zoals "stel je niet zo aan" zijn voor jou als een rode lap op een stier. Waarom?
Voor ruzie heb je altijd twee partijen nodig, als 1 partij niet meer meedoet is er geen ruzie.
wellicht dat er dan ruimte is voor belangstelling. dus; laat je niet op de kast jagen en gedraag je zoals jezelf behandeld wilt worden.
Ik constateer een paar dingen:
- je zegt dat je ouders jou niet accepteren zoals je bent. jij hebt nu namelijk de bevestiging gekregen dat je "iets" hebt. Maar ik vraag me af of we niet allemaal wat hebben, en daardoor ben jij niet anders of gekker dan de rest.
- ik vraag me af of jij je ouders wel accepteert zoals ze zijn. Je vader roept blijkbaar altijd hetzelfde en ze maken ruzie met ze. So what.
Je kan je ouders niet veranderen. je kan alleen je eigen gedrag veranderen, en jij zegt dat bepaalde opmerkingen van je ouders je raken: algemene uitroepen zoals "stel je niet zo aan" zijn voor jou als een rode lap op een stier. Waarom?
Voor ruzie heb je altijd twee partijen nodig, als 1 partij niet meer meedoet is er geen ruzie.
wellicht dat er dan ruimte is voor belangstelling. dus; laat je niet op de kast jagen en gedraag je zoals jezelf behandeld wilt worden.
zaterdag 27 oktober 2012 om 15:20
Hier ook geen diepe band met mijn ouders. Meestal accepteer ik het, soms kan ik nog steeds niet begrijpen dat ze zo weinig echte belangstelling voor mijn leven hebben. Maar ik heb niet de illusie dat het nog gaat veranderen. Dus probeer zelf zo stevig mogelijk in je schoenen te (komen) staan en sta niet te lang stil bij hoe het zou 'moeten' zijn....
