Psyche
alle pijlers
Relativering, hulp gevraagd
zondag 23 juni 2013 om 14:55
Ik heb al meerdere topics geplaatst hier.
Ik heb Psychische problemen, Ze denken Bipolair en ADHD, maar zit nog in de onderzoeks fase.
In de afgelopen 4 jr, net zo lang als mijn relatie nu duurt, ben ik sterk achteruit gegaan.
Issues had ik altijd wel , maar nu is het hek van de dam en ben ik mijzelf letterlijk kwijt.
Ik twijfel zo erg aan mezelf, heb het gevoel gek te worden, maar ook het beangstigende gevoel dat dit door mijn relatie komt... ik durf niet meer op mijn eigen oordeel te vertrouwen, zo erg is het al.
Iets in me schreeuwt om aandacht en dat ik weg moet gaan, aan de andere kant vertrouw ik mijn eigen gevoelens en gedachtes niet meer.
Mijn relatie is erg moeilijk, erg moeilijke partner...weinig tot geen communicatie, veel ruzie's en onbegrip
Ik ben soms bang voor hem, bang in de zin van dat hij me doodzwijgt, of dreigt dit gebeurt vaak als ik te veel vraag of doorzaag over iets.
het enge is dat ik nu door hem letterlijk elke keer als de grote gek verklaard word, en ik niet meer weet of dat zo is ja of nee.
Ik zal warrig overkomen ongetwijfeld.
Ik wil het liefste weg maar ergens ook weer niet omdat ik dat nooit vol houdt.
Ook is het natuurlijk ook mijn huis met mijn spullen...
En ik weet dat als ik weg ga daar zoveel problemen over komen ( om te treiteren) dat ik me spullen niet terug zien, de meeste, ook een stuk ( terechte) angst dat mee speelt.
Anderzijds denk ik nu, laat die spullen, luister naar die stem.
Ik weet het gewoon niet meer.
Heb ook verder niemand, ja me moeder maar ja daar heb ik in dit opzicht niet heel veel aan. Ja ze is er wel voor me maar zij weet het ook niet meer....
Ik heb zelf vroeger in een GGZ instelling gewerkt ( spel en keuken afdeling), en daar was een vrouw die echt doorgedraaid was door haar relatie, en ik bleef toen maar zeggen dat kan toch niet, je kan toch niet zo erg je zelf kwijt raken door een relatie .... ik denk daar nog vaak aan terug.
Maar ik vertrouw niet meer op mijn eigen oordeel en gevoel...dat is het enge, en als ik weg ben ga ik weer alles lopen afzwakken ... en mezelf de schuld geven..
Wat moet ik nou.
Loep eventueel voor meer info...
Ik heb Psychische problemen, Ze denken Bipolair en ADHD, maar zit nog in de onderzoeks fase.
In de afgelopen 4 jr, net zo lang als mijn relatie nu duurt, ben ik sterk achteruit gegaan.
Issues had ik altijd wel , maar nu is het hek van de dam en ben ik mijzelf letterlijk kwijt.
Ik twijfel zo erg aan mezelf, heb het gevoel gek te worden, maar ook het beangstigende gevoel dat dit door mijn relatie komt... ik durf niet meer op mijn eigen oordeel te vertrouwen, zo erg is het al.
Iets in me schreeuwt om aandacht en dat ik weg moet gaan, aan de andere kant vertrouw ik mijn eigen gevoelens en gedachtes niet meer.
Mijn relatie is erg moeilijk, erg moeilijke partner...weinig tot geen communicatie, veel ruzie's en onbegrip
Ik ben soms bang voor hem, bang in de zin van dat hij me doodzwijgt, of dreigt dit gebeurt vaak als ik te veel vraag of doorzaag over iets.
het enge is dat ik nu door hem letterlijk elke keer als de grote gek verklaard word, en ik niet meer weet of dat zo is ja of nee.
Ik zal warrig overkomen ongetwijfeld.
Ik wil het liefste weg maar ergens ook weer niet omdat ik dat nooit vol houdt.
Ook is het natuurlijk ook mijn huis met mijn spullen...
En ik weet dat als ik weg ga daar zoveel problemen over komen ( om te treiteren) dat ik me spullen niet terug zien, de meeste, ook een stuk ( terechte) angst dat mee speelt.
Anderzijds denk ik nu, laat die spullen, luister naar die stem.
Ik weet het gewoon niet meer.
Heb ook verder niemand, ja me moeder maar ja daar heb ik in dit opzicht niet heel veel aan. Ja ze is er wel voor me maar zij weet het ook niet meer....
Ik heb zelf vroeger in een GGZ instelling gewerkt ( spel en keuken afdeling), en daar was een vrouw die echt doorgedraaid was door haar relatie, en ik bleef toen maar zeggen dat kan toch niet, je kan toch niet zo erg je zelf kwijt raken door een relatie .... ik denk daar nog vaak aan terug.
Maar ik vertrouw niet meer op mijn eigen oordeel en gevoel...dat is het enge, en als ik weg ben ga ik weer alles lopen afzwakken ... en mezelf de schuld geven..
Wat moet ik nou.
Loep eventueel voor meer info...
maandag 24 juni 2013 om 00:04
Zo warrig vind ik je niet over komen want er word mij iets behoorlijk duidelijk uit je OP
Ten eerste heb je het moeilijk nu, omdat je verward bent,
En ten tweede heb je een partner die jou niet steunt, maar dit wel lekker tegen je gebruikt.
Volgens mij komt het hem wel goed uit dat je zo negatief over jezelf denkt.
Raap jezelf op, en kom voor jezelf op, en geef hem op.
Dan pas kun je jezelf worden.
Ten eerste heb je het moeilijk nu, omdat je verward bent,
En ten tweede heb je een partner die jou niet steunt, maar dit wel lekker tegen je gebruikt.
Volgens mij komt het hem wel goed uit dat je zo negatief over jezelf denkt.
Raap jezelf op, en kom voor jezelf op, en geef hem op.
Dan pas kun je jezelf worden.
maandag 24 juni 2013 om 07:31
maandag 24 juni 2013 om 09:00
Meid, je zit nu in een hele onzekere periode. Intake heb je al gehad, nu moet je (uit mijn hoofd) wachten tot half juli voor weer andere gesprekken. Alles hakt er op dit moment in en niets is nu meer helder bij jou.
Momenteel heb jij gewoon even de kracht niet om hem eruit te zetten. Je hebt hulp nodig en die komt. Alleen niet op stel en sprong. Het is beter om de relatie te verbreken, maar ik ben bang dat je dat nu niet aankunt als ik jou en je andere topics lees.
Richt je op jezelf. Zet in je lijstje met wensen voor je toekomst: een lieve vriend die mij waardeert, respecteert en mij accepteert zoals ik ben. Zodra je op dat punt bent, heb je de kracht hem eruit te gooien. Sterkte vrouw! Hoe ging het gesprek?
Momenteel heb jij gewoon even de kracht niet om hem eruit te zetten. Je hebt hulp nodig en die komt. Alleen niet op stel en sprong. Het is beter om de relatie te verbreken, maar ik ben bang dat je dat nu niet aankunt als ik jou en je andere topics lees.
Richt je op jezelf. Zet in je lijstje met wensen voor je toekomst: een lieve vriend die mij waardeert, respecteert en mij accepteert zoals ik ben. Zodra je op dat punt bent, heb je de kracht hem eruit te gooien. Sterkte vrouw! Hoe ging het gesprek?
dinsdag 25 juni 2013 om 17:20
Sorry voor late reactie.
Hij is vandaag zelf weg gegaan...
Ik ben zo depri en kon alleen maar huilen, hij vroeg toen op een gegeven moment komt het door mij, toen zei ik ja ik denk het wel.
ik was nooit zo , ik heb me nooit zo gevoelt. Ik schrok ervan toen ik het gezegd had.
Ik bleef maar vragen toen je me leerde kennen was ik anders toch , toen was ik niet zo... nee zei hij je was anders idd ik denk dat ik beter weg kan gaan.
Het is heel rustig gegaan . Dat wel. Maar het doet zo veel pijn , moment dat hij zijn spullen pakte toen krabbelde ik weer terug en zei ik het moet toch niet zo gaan na X aantal jaar relatie.
Ook zei ik ik heb in het verleden zo vaak gezegd , dit moet stoppen, ik trek dit niet nu heb ik nog zoveel energie en kan ik alles aan maar als dit zo doorgaat stort ik in en daar hebben we beide niets aan.. dit heb ik heel lang gezegd ( denk in jaren) en nu dus toch dit.
Ik voel me zo leeg
Hij is vandaag zelf weg gegaan...
Ik ben zo depri en kon alleen maar huilen, hij vroeg toen op een gegeven moment komt het door mij, toen zei ik ja ik denk het wel.
ik was nooit zo , ik heb me nooit zo gevoelt. Ik schrok ervan toen ik het gezegd had.
Ik bleef maar vragen toen je me leerde kennen was ik anders toch , toen was ik niet zo... nee zei hij je was anders idd ik denk dat ik beter weg kan gaan.
Het is heel rustig gegaan . Dat wel. Maar het doet zo veel pijn , moment dat hij zijn spullen pakte toen krabbelde ik weer terug en zei ik het moet toch niet zo gaan na X aantal jaar relatie.
Ook zei ik ik heb in het verleden zo vaak gezegd , dit moet stoppen, ik trek dit niet nu heb ik nog zoveel energie en kan ik alles aan maar als dit zo doorgaat stort ik in en daar hebben we beide niets aan.. dit heb ik heel lang gezegd ( denk in jaren) en nu dus toch dit.
Ik voel me zo leeg
dinsdag 25 juni 2013 om 17:22
woensdag 26 juni 2013 om 18:16
Och vrouw! Ik lees je update nu pas! Ik was naar je topic op zoek, ik meen me te herinneren dat je vandaag weer een gesprek zou hebben, klopt dat?
Rustig aan. De gedachten die je nu hebt zijn normaal bij het uitmaken van een relatie.
Een praktische tip:
- Maak een proefberekening huurtoeslag en zorgtoeslag.
Schrijf hem uit vóór 1 juli 2012. Dan heb je korter dan een half jaar een toeslagpartner gehad, en tel je voor het hele jaar als alleenstaand. Waarschijnlijk heb je dan nu recht op (meer) toeslagen! Je kan het aanpassen via mijntoeslagen.nl met je digid.
sterkte hoor, blijf schrijven, ik hou je nu wat meer in de gaten!
Rustig aan. De gedachten die je nu hebt zijn normaal bij het uitmaken van een relatie.
Een praktische tip:
- Maak een proefberekening huurtoeslag en zorgtoeslag.
Schrijf hem uit vóór 1 juli 2012. Dan heb je korter dan een half jaar een toeslagpartner gehad, en tel je voor het hele jaar als alleenstaand. Waarschijnlijk heb je dan nu recht op (meer) toeslagen! Je kan het aanpassen via mijntoeslagen.nl met je digid.
sterkte hoor, blijf schrijven, ik hou je nu wat meer in de gaten!
dinsdag 2 juli 2013 om 17:09
Hallo Louba,
Sorry voor de late reactie,
Ik had de 27e een gesprek met de Arbo en ben voor dit moment nog volledig arbeidsongeschikt. Had een vervanger, de vrouw die ik hiervoor 3 a 4 keer heb gehad is daar ineens niet meer werkzaam.
Al met al een hele aardige vervanger, een man dit keer en erg begripvol.
Met mij gaat het slecht. Hij kwam de zelfde dag alweer terug , stond weer ineens binnen kon nergens terecht.
We sukkelen maar door. Hij gaat voor zichzelf beginnen. Hij wou die dag echt weg ging ook rustig en gelaten weg , de tijden van de echte uitbarstingen zijn al langer voorbij, maar hij was niet welkom bij ouder wat ik heb begrepen.
Ik zit als een manke nelis thuis en hij maakt ineens carriere. Heel bizar, ik gun het hem , ik gun ieder mens zijn of haar geluk maar ik voel me zelf afglijden en denk dat dit voorkomen had kunnen worden als ik eerder gehandeld had. Voordat is het nu te laat en ik struggle door .
Sorry voor de late reactie,
Ik had de 27e een gesprek met de Arbo en ben voor dit moment nog volledig arbeidsongeschikt. Had een vervanger, de vrouw die ik hiervoor 3 a 4 keer heb gehad is daar ineens niet meer werkzaam.
Al met al een hele aardige vervanger, een man dit keer en erg begripvol.
Met mij gaat het slecht. Hij kwam de zelfde dag alweer terug , stond weer ineens binnen kon nergens terecht.
We sukkelen maar door. Hij gaat voor zichzelf beginnen. Hij wou die dag echt weg ging ook rustig en gelaten weg , de tijden van de echte uitbarstingen zijn al langer voorbij, maar hij was niet welkom bij ouder wat ik heb begrepen.
Ik zit als een manke nelis thuis en hij maakt ineens carriere. Heel bizar, ik gun het hem , ik gun ieder mens zijn of haar geluk maar ik voel me zelf afglijden en denk dat dit voorkomen had kunnen worden als ik eerder gehandeld had. Voordat is het nu te laat en ik struggle door .
dinsdag 2 juli 2013 om 17:19
Met mij is het misschien nooit echt goed gegaan. Ik had "goede" periodes maar ben altijd een aparteling geweest.
Maar toen ik me baan had leek het beter te gaan, ik kreeg meer zelfvertrouwen etc. Echter bouwde ik bij dit bedrijf geen pensioen op en zou ik nooit meer kunnen gaan verdienen, na 1,5 jaar begon dit me echt tegen te staan. Er was zoveel werk en zoveel stress en er stond zo weinig tegenover. Thuis was het ook vaak een hel, vriend was zwaar onzeker en zat toen thuis. Vaak erge ruzies en problemen en noem maar op. Alles maar dan ook echt alles moest en zou van mij komen, de andere ( hij) deed het niet en ik accepteerde dit..schijnbaar.
En nog kreeg ik het nodige commentaar, ik zou het wel te gezellig hebben op me werk, ging vreemd op me werk etc etc alles uit zijn onzekerheid, en ik als gevoelig /overgevoelig mens kon niet meer met de verantwoording en zijn buien omgaan.
Nu zijn de rollen om gekeerd, ik ben helemaal op, totaal leeg. Zit thuis, loop bij een GGZ instelling, Contract loopt begin volgend jaar af en is al 3 x verlengd vast contract zit er uiteraard (en begrijpelijk ) never nooit in. Dus ben binnenkort ook werkeloos als vooruitzicht. Heb geen tot weinig werkervaring enkel de branche waarin ik nu werk dit geestelijk gewoon niet meer haalbaar voorlopig. Daarnaast heb ik een ernstige rug slijtage vastgesteld door Orthopeed (* zijn woorden waren je hebt de rug van een 50 jarige , probeer het zo lang mogelijk vol te houden de opties zijn wegbranden van zenuwen, en daarna vast zetten van de wervels wacht dus a.u.b. zo lang mogelijk. Dus het vooruitzicht is kut, ik weet en zie het gewoon niet meer.
Daarnaast nu dus de conclusies in de psychiatrische hoek... ellende allemaal echt.
Ik ben nooit een ster geweest in het leven, leven lijden... maar nu ben ik echt ver van de kant vandaan...
Maar toen ik me baan had leek het beter te gaan, ik kreeg meer zelfvertrouwen etc. Echter bouwde ik bij dit bedrijf geen pensioen op en zou ik nooit meer kunnen gaan verdienen, na 1,5 jaar begon dit me echt tegen te staan. Er was zoveel werk en zoveel stress en er stond zo weinig tegenover. Thuis was het ook vaak een hel, vriend was zwaar onzeker en zat toen thuis. Vaak erge ruzies en problemen en noem maar op. Alles maar dan ook echt alles moest en zou van mij komen, de andere ( hij) deed het niet en ik accepteerde dit..schijnbaar.
En nog kreeg ik het nodige commentaar, ik zou het wel te gezellig hebben op me werk, ging vreemd op me werk etc etc alles uit zijn onzekerheid, en ik als gevoelig /overgevoelig mens kon niet meer met de verantwoording en zijn buien omgaan.
Nu zijn de rollen om gekeerd, ik ben helemaal op, totaal leeg. Zit thuis, loop bij een GGZ instelling, Contract loopt begin volgend jaar af en is al 3 x verlengd vast contract zit er uiteraard (en begrijpelijk ) never nooit in. Dus ben binnenkort ook werkeloos als vooruitzicht. Heb geen tot weinig werkervaring enkel de branche waarin ik nu werk dit geestelijk gewoon niet meer haalbaar voorlopig. Daarnaast heb ik een ernstige rug slijtage vastgesteld door Orthopeed (* zijn woorden waren je hebt de rug van een 50 jarige , probeer het zo lang mogelijk vol te houden de opties zijn wegbranden van zenuwen, en daarna vast zetten van de wervels wacht dus a.u.b. zo lang mogelijk. Dus het vooruitzicht is kut, ik weet en zie het gewoon niet meer.
Daarnaast nu dus de conclusies in de psychiatrische hoek... ellende allemaal echt.
Ik ben nooit een ster geweest in het leven, leven lijden... maar nu ben ik echt ver van de kant vandaan...
