Psyche
alle pijlers
Rouwen... hoe gaat dat?
dinsdag 9 juni 2015 om 14:51
Iets meer dan een maand geleden is mijn vader overleden na een kort ziekbed. In januari kreeg hij pijn in zijn voet. De doktoren hadden geen idee waar de pijn vandaan kwam. Toen hij eind februari pijn in zijn rug kreeg, kwamen ze erachter dat hij een agressieve vorm van longkanker had met uitzaaiingen naar zijn lever en ruggenwervel. Begin maart zijn ze gestart met chemo. Na de tweede kuur leek de chemo aan te slaan. Maar na 2 weken ging het ineens heel erg snel slechter met hem. Hij heeft 6 dagen in het ziekenhuis gelegen, daarna is hij overgebracht naar de Hospice. Waar hij 4 dagen later is overleden...
Ik heb in de periode van zijn ziekte niet kunnen huilen. Na zijn overlijden heb ik ook maar een paar keer gehuild. Dit vind ik heel vreemd, want ik hield/hou heel veel van mijn vader.
Vorige week hebben we onze kat moeten laten inslapen. Toen heb ik eigenlijk helemaal niet gehuild.
Volgens de mensen om mij heen, kom ik heel normaal en vrolijk over. Mijn vraag is of dit normaal is of dat ik niet spoor...
"Gelukkig" heb ik hier nog nooit mee te maken gehad. Misschien zijn er hier mensen die dit ook zo meegemaakt hebben...
Ik heb in de periode van zijn ziekte niet kunnen huilen. Na zijn overlijden heb ik ook maar een paar keer gehuild. Dit vind ik heel vreemd, want ik hield/hou heel veel van mijn vader.
Vorige week hebben we onze kat moeten laten inslapen. Toen heb ik eigenlijk helemaal niet gehuild.
Volgens de mensen om mij heen, kom ik heel normaal en vrolijk over. Mijn vraag is of dit normaal is of dat ik niet spoor...
"Gelukkig" heb ik hier nog nooit mee te maken gehad. Misschien zijn er hier mensen die dit ook zo meegemaakt hebben...
dinsdag 9 juni 2015 om 14:57
Ik herken mezelf wel in jou. Ik ben 5 jaar geleden mijn vader verloren. Ik heb gehuild bij zijn dood en in week tot de crematie. Daarna eigenlijk niet meer. Voor mijn gevoel heb ik de draad best gauw weer op gepakt, maar dit voelde voor mij prettig. Weer over tot de orde van de dag. Soms word ik door iets aan mijn vader herinnerd en dan neem ik even de tijd om te denken aan de mooie momenten. Dat is een manier die voor mij werkt. Iedereen rouwt ook anders. De een heeft hysterische huilbuien, de ander niet.
dinsdag 9 juni 2015 om 14:59
Allereerst gecondoleerd met deze vreselijke gebeurtenissen!
Het zou natuurlijk kunnen dat alles er nog uit moet komen. Er zijn mensen die pas na een jaar of zelfs veel later de klap krijgen. Wat betreft het feit dat je niet gehuild hebt, huilen is een emotie en een ieder gaat daar anders mee om. Je bent zeker niet "raar"!
Sterkte!
Het zou natuurlijk kunnen dat alles er nog uit moet komen. Er zijn mensen die pas na een jaar of zelfs veel later de klap krijgen. Wat betreft het feit dat je niet gehuild hebt, huilen is een emotie en een ieder gaat daar anders mee om. Je bent zeker niet "raar"!
Sterkte!
dinsdag 9 juni 2015 om 14:59
Er is geen "normaal" bij rouwen. Voor een ieder is dat anders. Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat het verdriet vanzelf komt. Je zit nu nog in een soort van flow, straks zul je merken dat dit weg is en je verdriet komt.
Neem het proces zoals het komt. Nogmaals, rouwen is voor iedereen anders.
Neem het proces zoals het komt. Nogmaals, rouwen is voor iedereen anders.
dinsdag 9 juni 2015 om 15:03
Maak je geen zorgen: rouwen kan en mag op iedere manier. Je bent niet raar, niet gek, en ook niet uitzonderlijk met wat je doet. Heftige uitingen van emoties komen, of niet, vroeg, of laat. Het ene is niet beter dan het andere.
Ik heb aardig wat rouw van dichtbij meegemaakt/gezien/begeleid. Soms lopen mensen vast, soms moeten ze eerst onderdrukken om het later eruit te gooien met of zonder hulp, en soms is hun rouw niet zo van de uitbundige emoties. Allemaal prima. Het is jouw verlies, jouw verdriet, en jouw manier van er mee omgaan.
Ik heb aardig wat rouw van dichtbij meegemaakt/gezien/begeleid. Soms lopen mensen vast, soms moeten ze eerst onderdrukken om het later eruit te gooien met of zonder hulp, en soms is hun rouw niet zo van de uitbundige emoties. Allemaal prima. Het is jouw verlies, jouw verdriet, en jouw manier van er mee omgaan.
dinsdag 9 juni 2015 om 15:08
Dat je niet huilt betekent echt niet per definitie dat je niet van iemand houdt / hield.
Mijn opa is kort geleden overleden en mijn ouders, oma en ik huilden tranen met tuiten. Mijn vriend hield ook zielsveel van mijn opa, maar heeft geen traan gelaten. Niet omdat hij niet erg vond, hij is gewoon geen persoon die zich snel zo emotioneel opstelt.
Veel sterkte in ieder geval de komende tijd!
Mijn opa is kort geleden overleden en mijn ouders, oma en ik huilden tranen met tuiten. Mijn vriend hield ook zielsveel van mijn opa, maar heeft geen traan gelaten. Niet omdat hij niet erg vond, hij is gewoon geen persoon die zich snel zo emotioneel opstelt.
Veel sterkte in ieder geval de komende tijd!
Niet zo zeuren joh. Vogels, die hebben pas last van katers!
dinsdag 9 juni 2015 om 15:17
Niets is gek als het om rouwen gaat. Je mag het gewoon laten komen zoals het komt. En als er niets komt, is dat dus ook goed. En als er een heleboel komt, of als je harder moet huilen om je kat dan om je vader, is dat ook niet erg. Het heeft niets met elkaar te maken, verdriet gaat z'n eigen gang.
Sterkte
Oh ja, ik ben een 'sympathetic crier', ik huil dus altijd mee als ik iemand zie huilen. En soms huil ik dus harder dan degene die iemand heeft verloren, ik ben emotioneel incontinent. Ik schaam me er kapot voor, maar weet hierdoor ook dat iedereen anders met verdriet omgaat. En vooral: wel of niet huilen zegt dus helemaal niets over de hoeveelheid verdriet.
Sterkte
Oh ja, ik ben een 'sympathetic crier', ik huil dus altijd mee als ik iemand zie huilen. En soms huil ik dus harder dan degene die iemand heeft verloren, ik ben emotioneel incontinent. Ik schaam me er kapot voor, maar weet hierdoor ook dat iedereen anders met verdriet omgaat. En vooral: wel of niet huilen zegt dus helemaal niets over de hoeveelheid verdriet.
dinsdag 9 juni 2015 om 15:30
Iedereen rouwt op zijn/haar eigen manier. Er een geen goede of foute manier, doe vooral waar jij je goed bij voelt.
Toen mijn opa 2 jaar geleden stierf heb ik alleen bij de crematie gehuild.
Er zijn momenten dat ik het er nu nog moeilijk mee heb, dit zijn vooral de verjaardagen of als ik 's avonds alleen ben en een foto zie van ons samen. Ik probeer het mezelf makkelijker te maken door te denken dat hij nu weer gelukkig is en beter af is zo.
Toen mijn opa 2 jaar geleden stierf heb ik alleen bij de crematie gehuild.
Er zijn momenten dat ik het er nu nog moeilijk mee heb, dit zijn vooral de verjaardagen of als ik 's avonds alleen ben en een foto zie van ons samen. Ik probeer het mezelf makkelijker te maken door te denken dat hij nu weer gelukkig is en beter af is zo.
een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
dinsdag 9 juni 2015 om 19:12
Er zijn geen regels voor rouwen. Je hoeft ook niet perse te huilen om verdriet te hebben. Toen mijn vader overleed kon ik ook niet huilen. Ik was op dat moment juist heel sterk om alles omtrent de crematie te regelen. Wel voelde ik me naderhand heel erg moe. Ik ben ook meteen na de crematie weer gaan werken ondanks dat ik me wel heel slecht voelde. Ongeveer een half jaar later overleed de vader van een goede vriendin plotseling en ik had haar gesproken, even daarna ging ik de stad in en stond ik in een pashokje e kreeg een truitje niet meteen uit, er was iets met de rits of zo Ik weet het niet meer....op dat moment kreeg ik het erg benauwd en ik wist iet Hoe vlug ik de winkel uit moest. Ik ben keihard naar huis gefietst en heb de hele middag keihard gehuild, voelde me super slecht. Ik denk dat het er toen pas echt uit kwam dmv een flinke huilbui. Maar Door te rouwen hoef je niet perse te huilen. Er staat ook geen tijd voor. Zo van: nu is het al langer geleden dus moet het maar over zijn...Nee, rouwen is iets raars en je kunt er geen peil op trekken wanneer je verdriet op komt zetten....ik wil je in elk geval veel sterkte toewensen met het verlies van je vader. Maar voel je niet raar of zo omdat je niet hoeft te huilen...
