rouwverwerking

Allereerst gecondoleerd. Ik krijg een beetje het idee dat er bij jou twee dingen spelen; je rouwt om een verloren geliefde en je voelt je alleen op de wereld. Ik kan me voorstellen dat bij het rouwen om een geliefde rouwverwerking kan helpen, alhoewel er ook onderzoeken zijn gedaan waaruit blijkt dat er veel met lotgenoten over praten averechts werkt. Ik vraag me af of je voor je 'alleen aan de wereld' gevoel niet een andere therapie geschikter is. Heb je al eens contact opgenomen met je huisarts?

Ik denk dat rouwberwrking heel geschikt voor je is. Verlies van dierbaren is heel ingrijpend in je leven. In Nederland komt er gelukkig steeds meer ruimte om te 'mogen' rouwen. Gezien de frustratie,die je terecht hebt, dat de wereld gewoon doorgaat zonder oog voor jouw verlies denk ik dat een begeleiding specifiek gericht op rouw voor jou goed is omdat je daar weerklank en hulp krijgt op dat specifieke gebied. Mocht er uit voortkomen dat je toch iets anders nodig is, dan volgt dat vanzelf. Heel veel sterkte!

@belle, waar lees jij dat ze met lotgenoten gaat praten? Ik lees een individueel traject.

Ook ben ik benieuwd naar dat onderzoek. Linkje?

@jippie55, de rouwverwerkingstrajecten die ik ken zijn met lotgenoten. Even snel googlen op 'rouwwerking is niet effectief' levert o.a. deze link op.

Ik denk dat dat zeker gaat lukken omdat je met rouwbegeleiding ook wordt begeleid in de communicatie met je sociale netwerk en hoe je dit anders kan inrichten.



Ik vind het verdrietig om te horen hoe jouw omgeving er mee om is gegaan. Als ik jou was zou ik me op dit moment ook niet heel erg gaan afvragenof het helpt maar het ondergaan en er voor open staan.

quote:Belle73 schreef op 10 maart 2014 @ 22:16:

@jippie55, de rouwverwerkingstrajecten die ik ken zijn met lotgenoten. Even snel googlen op 'rouwwerking is niet effectief' levert o.a. deze link op.

Het is een beetje tegenstrijdig artikel. Ervaring wijst uit dat er steeds meer mensenzijn die er wel behoefte aan hebben in de huidige individuele maatschappij. Het aantal rouwbegeleiders nemen toe. Dat was 5 tot 10 jaar geleden nog heel anders. In de opleiding psychologie werd rouw tot voor kort nauwelijks behandeld, artsen handelen ook nog calvinistisch terwijl de behoefte er wel is.



Daarbij denk ik dat er bij To zeker sprake is van gecompliceerde rouw, teveel kwijt geraakt. Dus individuele begeleiding lijkt me heel goed.

Het probleem is volgens mij, dat mensen moeilijk kunnen begrijpen hoe ingrijpend dit kan zijn in iemands leven. Voor het me zelf overkwam was het ook voor mij moeilijk voor te stellen. Voor je gevoel is het onmogelijk dat je ouders er ineens niet meer zijn, ze zijn er namelijk altijd geweest. Ik neem het andere mensen niet kwalijk, ze snappen het gewoon niet. Ik herken dat wel, je kijkt naar buiten en denkt hoe kan de wereld gewoon verder draaien.

Mijn ouders zijn kort na elkaar overleden toen ik nog relatief jong was (30'er) en ik heb ook geen broers en zusters. Ook ooms en tantes zijn nagenoeg allemaal overleden. Ik heb nog een oom en tante, maar daar had ik in mijn jeugd niet veel contact mee en die wonen ver van me af. Ik heb het gevoel dat ik mijn verleden kwijt ben geraakt. Niemand om nog over vroeger te praten, niemand die mij als kind goed gekend heeft. Als ik problemen heb, mis je gewoon je eigen familie.

Maar je kan niet anders dan verder gaan, want het leven gaat gewoon door. Of je wat aan rouwverwerking hebt, weet ik niet. Het is nu eenmaal een feit dat je het gezin waaruit je komt verloren hebt. Heb je zelf een partner of kinderen?