Psyche
alle pijlers
Rust, niet eens geluk
zondag 30 maart 2014 om 19:14
Ik ben nu twee jaar gescheiden. Nieuwe relatie. Waarin we veel rekening moeten houden met wederzijdse kinderen en familie. Mijn vriend is weduwnaar. Dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand. Ik weet dat we het rustig aan moeten doen. Dat dat voor iedereen beter is. Maar mijn verlangen naar heelheid, naar rust en geluk, is zo groot, dat ik continu moeite heb met de aan- en afwezigheid van de mensen die ik zo liefheb. Van mijn kinderen als ze bij hun vader zijn (en ik ben dan ook onrustig omdat ik me zorgen maak om hun omstandigheden daar, niet levensbedreigend, wel emotioneel soms niet makkelijk), van mijn vriend als ik hem maar een of twee keer per week zie en we bij elkaar slapen, dicht bij elkaar kunnen zijn. Het is net of ik steeds aan en uit ga, ik kom niet tot rust, ik kom niet in een ritme, ik mis continu iemand en ben steeds bozer en verdrietiger over de heelheid die van me afgenomen voelt. Mijn ex verwijt me bovendien zo'n beetje alles: slecht (co)ouderschap, het feit dat ik uiteindelijk besloot weg te gaan, na heel lang op hem gewacht te hebben terwijl hij vreemd ging en uiteindelijk een ander had die hij niet losliet. De bijna twintig jaar dat we een relatie hadden, heb ik hard gewerkt om de boel op de rit te houden. Ik zie nu, met mijn vriend, hoe anders het kan zijn. En juist nu zijn er al die omstandigheden die maken dat het goed is om voorzichtig te zijn. En juist nu drukt dat heel erg op me. Voel ik me bijna depressief. Ik weet niet meer een ingang naar meer rust, me beter voelen, zekerder, niet meer bang en verdrietig, niet meer 'half' maar 'heel'.
zondag 30 maart 2014 om 19:19
Heelheid zit enkel en alleen maar in jezelf. Niet in je nieuwe relatie, niet in je ex en zelfs niet in je kinderen. Je probeert je emotionele gaten op te vullen door alles en iedereen nodig te hebben. Gaat je niet lukken.
Probeer het eerst goed te hebben met jezelf. Dan komt de rest vanzelf.
Succes.
Probeer het eerst goed te hebben met jezelf. Dan komt de rest vanzelf.
Succes.
zondag 30 maart 2014 om 19:29
zondag 30 maart 2014 om 19:33
Ja, die wensen zijn daar op afgestemd, daar komt denk ik zowel het verlangen vandaan als het gevoel van 'het is me aangedaan'. Ik doe mezelf en iedereen om me heen tekort met het feit dat ik niet omarm wat ik heb. Een deel van wat ik nu heb, is beter dan wat ik had. Acceptatie van wat kapot is, daar zit een deel van het antwoord denk ik. Maar in mijn gevoel bereik ik dat niet. Ik leef gewoon door hoor, en voor het oog gaat dat heel goed, en heel veel gaat ook echt heel goed, maar er komt niets bij me binnen dat ik mooi vind, omarm zoals jij het zegt lolapaloeza. Ik baal van mezelf. Dat ik die knop niet om krijg.
zondag 30 maart 2014 om 20:08
Als mijn kinderen bij hun vader zijn en ik heb geen afspraken dan probeer ik te genieten van de rust. Van het feit dat ik heer en meester ben over de tv, van hetgeen het alleen zijn me biedt. Eten wat ik wil, geen rekening te houden met. Ik ben niet zielig alleen, ik ben niet eenzaam. Omdat ik dat niet toesta. Ik ben gewoon even kinderloos maar nog steeds moeder.
Je doet helemaal niemand tekort, hou eens op met dat schuldgevoel. Schuldgevoel is totaal overrated en dient geen enkel doel. Je kan jezelf niet dwingen iets te voelen wat er niet is of iets te omarmen wat je niet met hart en ziel kúnt omarmen. Acceptatie, loslaten en je gedachten sturen.
Mindfullness zou voor jou behulpzaam kunnen zijn misschien.
Je doet helemaal niemand tekort, hou eens op met dat schuldgevoel. Schuldgevoel is totaal overrated en dient geen enkel doel. Je kan jezelf niet dwingen iets te voelen wat er niet is of iets te omarmen wat je niet met hart en ziel kúnt omarmen. Acceptatie, loslaten en je gedachten sturen.
Mindfullness zou voor jou behulpzaam kunnen zijn misschien.
zondag 30 maart 2014 om 21:17
quote:wiebeltje schreef op 30 maart 2014 @ 19:14:
Mijn vriend is weduwnaar. Dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand.
Je kromme zin legt volgens mij onbedoeld de vinger op de zere plek.
Probeer geen invulling te geven en iemand dat te laten zijn. Zorg eerst voor jezelf, je kinderen, je eigen gezin.
Gescheiden en weduwe/weduwnaar zijn is echt iets anders qua zorgen en verwerkingsproces, voor de volwassenen en de betrokken kinderen.
Natuurlijk is het fijn( en praktischer en handiger) om samen met iemand te zijn. Nog naast de warmte en intimiteit.
Been there
Maar kom eerst zelf tot rust en laat je kinderen zich settelen in de nieuwe situatie
Mijn vriend is weduwnaar. Dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand.
Je kromme zin legt volgens mij onbedoeld de vinger op de zere plek.
Probeer geen invulling te geven en iemand dat te laten zijn. Zorg eerst voor jezelf, je kinderen, je eigen gezin.
Gescheiden en weduwe/weduwnaar zijn is echt iets anders qua zorgen en verwerkingsproces, voor de volwassenen en de betrokken kinderen.
Natuurlijk is het fijn( en praktischer en handiger) om samen met iemand te zijn. Nog naast de warmte en intimiteit.
Been there
Maar kom eerst zelf tot rust en laat je kinderen zich settelen in de nieuwe situatie
Je bent zelf een theepot
zondag 30 maart 2014 om 21:25
Ik ben ook co-ouder, en ja, er is iets kapot. Heel erg jammer, je hebt het zo anders voor ogen als je aan kinderen begint. Maar de situatie is zoals ie is. Daar verander je met doemdenken niets aan. Omarm de situatie zoals ie is. Geniet van de vrijheid als je kinderen er niet zijn. Geniet van het feit dat je een nieuwe liefde hebt (wat bedoel je inderdaad met 'dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand?). Proberen te accepteren wat niet te veranderen is, dat is de sleutel naar geluk! En soms verdrietig zijn over de situatie is natuurlijk helemaal niet gek, geef je daar af en toe aan over, huil even lekker, en dan hop, schouders eronder. Geniet van je kinderen en je vriend!
zondag 30 maart 2014 om 21:31
Ik begrijp het slecht geloof ik. Heb je moeite om alleen te zijn en invulling van je leven te vinden zonder anderen daarin? Persoonlijk kan ik me niet goed inleven in dat onrustige gevoel als je geliefden even een paar dagen elders zijn. Mooi moment toch om ook lekker dingen voor jezelf te doen, zonder met anderen rekening te hoeven houden?
Probeer eens de voordelen te zien van je huidige situatie. Misschien dat je dan wel leert om te genieten van die andere, maar net zo prima, situatie. Anders is niet per se slecht.
Probeer eens de voordelen te zien van je huidige situatie. Misschien dat je dan wel leert om te genieten van die andere, maar net zo prima, situatie. Anders is niet per se slecht.
zondag 30 maart 2014 om 21:53
Klinkt alsof je niet in balans bent en loslaten nog niet zo lukt. En of je de nare dingen uit je huwelijk nog niet verwerkt hebt, het zit je nog zo in de weg.
Als je ex verwijten maakt, helpt het enorm als je dat bij hem kunt laten. Het is zijn mening, zijn probleem. Heeft niks met jou te maken. Zoals ik tegenwoordig zeg: wat hij vindt mag hij houden. Mijn ex vindt heeel veel, van mij en de rest van de wereld. Ik ga er niet op in, geef een vaag antwoord of hum een beetje en laat het van me afglijden. Moet vaak stiekem een beetje lachen dat hij zich zo druk maakt over van alles. En ben dan tegelijk heel blij dat ik daar niks meer mee hoef.
En ook het weten dat het voor mijn dochter niet altijd makkelijk is om bij haar vader te zijn: het is haar weg, en ze moeten er met z'n 2en uitkomen. Hem kan ik (en kan zij) niet veranderen. Ik kan haar wel helpen en steunen in hoe met hem om te gaan, en opvangen als ze weer thuis komt. In de tussenliggende tijd als ze daar is laat ik het los en geniet van mijn tijd alleen.
Als je ex verwijten maakt, helpt het enorm als je dat bij hem kunt laten. Het is zijn mening, zijn probleem. Heeft niks met jou te maken. Zoals ik tegenwoordig zeg: wat hij vindt mag hij houden. Mijn ex vindt heeel veel, van mij en de rest van de wereld. Ik ga er niet op in, geef een vaag antwoord of hum een beetje en laat het van me afglijden. Moet vaak stiekem een beetje lachen dat hij zich zo druk maakt over van alles. En ben dan tegelijk heel blij dat ik daar niks meer mee hoef.
En ook het weten dat het voor mijn dochter niet altijd makkelijk is om bij haar vader te zijn: het is haar weg, en ze moeten er met z'n 2en uitkomen. Hem kan ik (en kan zij) niet veranderen. Ik kan haar wel helpen en steunen in hoe met hem om te gaan, en opvangen als ze weer thuis komt. In de tussenliggende tijd als ze daar is laat ik het los en geniet van mijn tijd alleen.
zondag 30 maart 2014 om 22:21
Dank weer voor de reacties. Eerst even over de inderdaad kromme zin. Of eigenlijk: verkeerde volgorde. Wat ik graag doe sloeg op "Waarin we veel rekening moeten houden met wederzijdse kinderen en familie". Als mijn kinderen bij hun vader zijn, zijn ze in een samengesteld gezin, in ons oude huis, met vader, vriendin, drie kinderen van haar en dan de twee van ons. Ik woon niet samen, mijn vriend is hooguit een, twee nachten per week hier en we zijn meestal samen zonder de kinderen, die momenten dus. Verder werk ik fulltime en heb ik goede vriendinnen, het is niet dat ik mijn tijd niet doorkom of me verveel. En ik kan ook goed alleen zijn, als ik niet zo verdrietig en onrustig ben. Het is vrees ik toch wat lientjes schrijft: ik kan nog niet zo goed loslaten en er is nog het een en ander te verwerken. Ik merk dat ik niet meer bang ben voor ex, maar dat wel lang was. Of eigenlijk: ik ben steeds minder bang en misschien is er daarom wel nu pas boosheid en verdriet en pijn. Alsof er een schil af is. Ik heb juist in de afgelopen jaren me heel rijk gevoeld met mijn nieuwe liefde, mijn kinderen en de vriendschappen. Ik denk steeds meer, ook door wat jullie antwoorden, dat het pijn is van wat er is gebeurd (en dat was best gewelddadig, niet op de slaanmanier maar wel op veel andere manieren). Ik had me vooral gericht op me er doorheen slaan, weer door. En nu word ik teruggesleurd naar de minder aangename gevoelens, die niet met daadkracht en schouders er onder aan te pakken lijken.
zondag 30 maart 2014 om 22:26
Het officieel gescheiden zijn is twee jaar geleden. Dat de ellende en ook het apart van elkaar wonen begon, is nu bijna drie en een half jaar geleden. Eerst ging ik wachten tot mijn toen man terugkwam om samen voor ons huwelijk te vechten, toen hij dat niet deed, heb ik alles in gang gezet, toen heb ik gevochten voor woonruimte, voor een fatsoenlijke scheiding, voor het doorgaan in mijn werk. En nu, nu het lijkt of alles voor elkaar is, nu zijn er die depressieve gevoelens. Ach, als ik het zo opschrijf, begrijp ik zelf ook wel dat het verwerking is. Misschien nu pas echt. Ik ga proberen dit toe te laten. Goed voor mezelf te zorgen. Goed voor de kinderen te zorgen. Niet te piekeren over hoe en wat met mijn nieuwe relatie. Loslaten dus. Zonder grote beslissingen. Gewoon maar eens voelen. Hoe onaangenaam dat ook is.
maandag 31 maart 2014 om 01:06
Is niet leuk, maar wel nodig denk ik. Alles een plekje geven, na standje overleven. En daar hoort verdriet ook bij. Wees een beetje lief voor jezelf. Je bent al ontzettend ver gekomen, nu nog de losse eindjes. Maar dat komt ook zeker goed
Er zijn vast meer forummers hier die weten waar je doorheen gaat en waar je je gevoel mee kan delen. Dus als je een uitlaatklep nodig hebt, blijf vooral hier schrijven!
Er zijn vast meer forummers hier die weten waar je doorheen gaat en waar je je gevoel mee kan delen. Dus als je een uitlaatklep nodig hebt, blijf vooral hier schrijven!
maandag 31 maart 2014 om 02:18
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Voorheen had je een leven waar de basis een constante factor was.
Je man je kinderen en jij.
Nu is je leven opgedeeld. In jij en je kinderen, jij en je partner of jij of welke combi's dan ook.
Je leeft iedere keer opnieuw met een andere samenstelling en dat is iedere keer schakelen.
Dat is ook onrustig en als je van nature je traag aanpast is het helemaal een hobbel iedere keer.
Dit is overigens ook wat het voor je kinderen is. iedere keer opnieuw leven in een andere samenstelling(en ook nog eens in een ander huis).
Ik woon zelf samen in een samengesteld gezin en ook onder 1 dak is de samenstelling 3 keer per week anders en moet ik ook iedere keer inpassen zeg maar.
Ja dat is onrustig voor mij, wel wat het is en loslaten van wat niet meer is is eigenlijk het enige wat je kan doen om het jezelf niet nog moeilijker te maken.
Maar ik begrijp je wel.
Je man je kinderen en jij.
Nu is je leven opgedeeld. In jij en je kinderen, jij en je partner of jij of welke combi's dan ook.
Je leeft iedere keer opnieuw met een andere samenstelling en dat is iedere keer schakelen.
Dat is ook onrustig en als je van nature je traag aanpast is het helemaal een hobbel iedere keer.
Dit is overigens ook wat het voor je kinderen is. iedere keer opnieuw leven in een andere samenstelling(en ook nog eens in een ander huis).
Ik woon zelf samen in een samengesteld gezin en ook onder 1 dak is de samenstelling 3 keer per week anders en moet ik ook iedere keer inpassen zeg maar.
Ja dat is onrustig voor mij, wel wat het is en loslaten van wat niet meer is is eigenlijk het enige wat je kan doen om het jezelf niet nog moeilijker te maken.
Maar ik begrijp je wel.
maandag 31 maart 2014 om 07:59
Fijn, de herkenning. Dat wat je schrijft Consuela (ik kort je naam even af), dat is precies wat ik moeilijk vind: alsof alles opgesplitst is, niet meer een constante. Ja, die moet ik dan zijn, maar zo voelt het dus precies, dat dat moet, niet dat dat fijn is, mag, goed is. Daar zit zeker schuldgevoel bij. En het gevoel van falen. Naast het verdriet en de pijn. Ik weet rationeel wel dat schuldgevoel geen zin heeft, en dat falen een bijzonder begrip is waar ik normaal gesproken absoluut niet gevoelig voor ben (ik waardeer bij anderen altijd het proces, en daarna de uitkomst), maar nu het mij betreft, voelt het heel anders. En ik weet dat het voor de kinderen net zo onrustig is. Ik vind het een wonder dat ze eigenlijk zonder mopperen die switch steeds maken.
dinsdag 1 april 2014 om 08:36
Ik heb aan mijn vriend verteld hoe slecht ik me soms (vaker dan ik wil) voel. Ik merkte dat ik de neiging had veel van hem te verwachten (in de zin van meer bij elkaar kunnen zijn) maar ook veel te willen bieden, in de vorm van blijheid, fijn bij elkaar zijn, enzovoort. Die wens heb ik nog steeds, maar niet tegen de klippen op. Alsof ik door hem dit te vertellen mezelf nu toesta me ellendig te voelen. Nu relatief rustige dagen, maar het is of ik verdriet en zwaarte voel hangen ergens in mijn hoofd en hart. Steeds zeg ik tegen mezelf: oké, je voelt je rot. Zo is het nu. Speel niet het spel van fijn doorgaan met je leven. Laat maar gebeuren. Doordat ik het verteld heb, gaat dat nu ook beter.
dinsdag 1 april 2014 om 08:50
"Mijn vriend is weduwnaar. Dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand."
Hij is weliswaar weduwnaar maar is met zijn volle verstand een nieuwe relatie aangegaan. Een relatie waarin je ook voor je nieuwe partner een veilige haven moet bieden waarin zij zich ook weer thuis kan voelen.
En als iemand weduwnaar is kan het zijn dat je rustig aan doet voor de kinderen, sowieso niet verkeerd, maar dan extra moeilijk. Maar het is niet de bedoeling dat jij dan helemaal daardoor ondergesneeuwd raakt.
Je accepteert nu dingen met je verstand. Maar vind je ook echt dat er niet meer plaats voor jou is dan nu het geval is en vind je ook echt dat er niet alsnog meer rekening met jou gehouden kan worden?
Hij is weliswaar weduwnaar maar is met zijn volle verstand een nieuwe relatie aangegaan. Een relatie waarin je ook voor je nieuwe partner een veilige haven moet bieden waarin zij zich ook weer thuis kan voelen.
En als iemand weduwnaar is kan het zijn dat je rustig aan doet voor de kinderen, sowieso niet verkeerd, maar dan extra moeilijk. Maar het is niet de bedoeling dat jij dan helemaal daardoor ondergesneeuwd raakt.
Je accepteert nu dingen met je verstand. Maar vind je ook echt dat er niet meer plaats voor jou is dan nu het geval is en vind je ook echt dat er niet alsnog meer rekening met jou gehouden kan worden?
dinsdag 1 april 2014 om 08:54
Wellicht dat het makkelijker te accepteren zou zijn dat je hem weinig ziet als je weet dat er de intentie, het doel is, ook van hem uit, om dichter bij jou te kunnen zijn op den duur. Dat je weet dat je op een gegeven moment echt deel zal uitmaken van zijn familie. Maar vooralsnog lijkt het alsof dit oneindig zo zal blijven duren.
Wat voor signalen geeft hij daar over? Wat zegt hij daar over? Heb je het idee dat je samen met hem ergens naar toe werkt of blijft het zo hangen en ziet hij vooralsnog nog lang niet iets voor een relatie waarbij je samen leeft?
Wat voor signalen geeft hij daar over? Wat zegt hij daar over? Heb je het idee dat je samen met hem ergens naar toe werkt of blijft het zo hangen en ziet hij vooralsnog nog lang niet iets voor een relatie waarbij je samen leeft?
dinsdag 1 april 2014 om 09:02
Paekzwart, je stelt precies de vragen die ik mezelf en hem stel. De spijker op z'n kop. "Vind je ook echt dat er niet alsnog meer rekening met jou gehouden kan worden?" Ik denk dat het hier in ligt. Ik ben het niet helemaal eens met hoe voorzichtig de dingen gaan aan zijn kant. Ik voel me daarin wel eens tekortgedaan. Ik weet ook dat dat mijn gevoelige plek is vanuit mijn huwelijk en eigenlijk al als kind. Dus met verstand doe ik inderdaad veel. Ik denk dat onze intenties gelijk zijn. Ons doel. Ik krijg ook veel. En tegelijk voelt het inderdaad alsof dit nog oneindig zo zal blijven duren. Wat ik nu wil is goed voor mezelf zorgen. Kijken of we stappen kunnen zetten (dat doen we ook wel al). En voelen of ik dan een plek kan nemen en kan krijgen (voor mijn gevoel moet dat samen opgaan) die inderdaad veilig voelt. Dank je voor je vinger op de zere plek. Dat je dit haalt uit wat ik beschreven heb.
dinsdag 1 april 2014 om 09:24
Ik lees in je post; Je hebt lange tijd gewacht op je ex, met de beste intenties voor je kinderen, en ten koste van je eigen geluk. Maar hij kon niet voor jou kiezen, en neemt je nu ook nog kwalijk dat het 'kapot' is. Dat doet zeer en uit ervaring kan ik zeggen dat dat soort verwijten er jarenlang later nog steeds in kunnen hakken.
Nu wacht je op je vriend, en hij geeft geen duidelijke signalen dat jij op de eerste plaats staat. Je staat weer in de wachtstand...
Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat je moet breken met je vriend, maar ik denk dat je misschien meer je eigen plan moet trekken, dingen doen waar JIJ gelukkig van wordt, in het bijzonder op de dagen waar de kinderen bij hun ex zijn.
Nu wacht je op je vriend, en hij geeft geen duidelijke signalen dat jij op de eerste plaats staat. Je staat weer in de wachtstand...
Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat je moet breken met je vriend, maar ik denk dat je misschien meer je eigen plan moet trekken, dingen doen waar JIJ gelukkig van wordt, in het bijzonder op de dagen waar de kinderen bij hun ex zijn.
dinsdag 1 april 2014 om 09:59
Jeetje, ook jouw bericht komt binnen, Yizrael. Ja, dat doet heel zeer. De verwijten blijven ook komen, dat maakt het zwaar en onrustig. En ja, dat niet voor me kiezen is het pijnpunt, dat voel ik maar al te goed. Ik probeer meer mijn eigen plan te trekken, wil niet breken maar kijken of het er in zit, maar wil wel met mezelf afspreken dat ik niet over allerlei grenzen ga. Tot nu toe gebeuren er ook, ook op zijn initiatief, dingen vooruit die wel degelijk met samen zijn en kiezen voor elkaar te maken hebben. Ik ben me meer bewust. Dank weer voor jouw/jullie reacties.
