Psyche
alle pijlers
Schematherapie
zondag 20 december 2015 om 12:27
Schematherapie is geen redding. Het is een vergrootglas om wonden beter te zien en te voelen en te verwerken. De redding ben je echt zelf. Ik volg momenteel schematherapie en iedere stap vooruit heb ik aan mezelf te danken. Het vergt hard werken en de bereidheid om door lagen smurrie te ploeteren. En vooral de bereidheid pijn bewust te ondergaan. Ik heb al 2 mensen het zien opgeven omdat ze dachten dat de therapie ze zou helpen zich meteen beter te voelen. Juist als de behandeling aanslaat voel je je een tijdje flink klote. Het wordt beter mits je niet opgeeft als het moeilijk wordt. Bijna gaf ik het op maar dankzij de spiegel van de therapeuten beet ik door.
zondag 20 december 2015 om 13:05
Vooral dat 'bereidheid om door lagen smurrie te ploeteren' vind ik treffend @Sensy!
@mamske, als het er weer in sluipt lijkt het met goed om therapie weer op te pakken. Ik denk dat je toch niet tot de kern komt bij jezelf. Het klinkt ook alsof er weer iets is gebeurd in je leven dat je balans door elkaar heeft geschopt, dan kan het ook logisch zijn dat het weer zoeken is naar de juiste weg. Een 'opfrisbeurt' voor jezelf in moeilijke tijden lijkt me prima, toch?
@mamske, als het er weer in sluipt lijkt het met goed om therapie weer op te pakken. Ik denk dat je toch niet tot de kern komt bij jezelf. Het klinkt ook alsof er weer iets is gebeurd in je leven dat je balans door elkaar heeft geschopt, dan kan het ook logisch zijn dat het weer zoeken is naar de juiste weg. Een 'opfrisbeurt' voor jezelf in moeilijke tijden lijkt me prima, toch?
zondag 20 december 2015 om 14:58
@mamske, rot om te horen dat het mis is gegaan met je partner. Eerlijk gezegd komt het niet door je ex-partner dat je in valkuilen bent gelopen. Het komt door je valkuilen dat je in je valkuilen liep. Het is normaal om te willen wat je wilt; dat een relatie tweerichtingsverkeer is. Helaas zorgen patronen er voor dat je onbewust kiest voor eenrichtingsverkeer relaties. Je ex-partner zal zijn eigen issues hebben (gehad).
En over grenzen nog even, die bewaak je niet, dat is een wijdverbreide misvatting. Grenzen zijn veelal acties en geen mentale 'tot hier en niet verder'. Een forummer schreef iets wat bij mij toen echt insloeg als bom: ik ben de enige die over mijn grenzen kan gaan. Niemand anders kan dat. Dat besef plaatste me direct in de bestuurdersstoel en dit heeft zoveel verschil gemaakt in hoe ik met mezelf en anderen omga. Als ik een grens voel, dan handel ik naar wat de grens me aangeeft. Dat handelen, daar zit alle kracht in verborgen. Ik hoef dus niet meer het bewaken van mijn grenzen aan anderen over te laten of ze te verwijten dat ze over mijn grenzen gaan. Dat doe ik namelijk helemaal zelf. Ik kan aangeven dat ik iets niet prettig vindt en als de ander er voor kiest het gedrag voort te zetten, dan stop ik met het contact en communiceer dat ook. Kunnen kiezen en dan bewust kunnen kiezen is waar schematherapie in de kern om draait. Alles schreeuwt moord en brand als ik een grens aangeef en er naar handel. Want kiezen voor mezelf is heel gevaarlijk volgens mijn ingebouwde programmering. Die programmering in twijfel trekken en toch kiezen voor het "gevaarlijke" door bijvoorbeeld 'nee' te zeggen, is de stap die nodig is om te herstellen/genezen/krachtig te worden.
En over grenzen nog even, die bewaak je niet, dat is een wijdverbreide misvatting. Grenzen zijn veelal acties en geen mentale 'tot hier en niet verder'. Een forummer schreef iets wat bij mij toen echt insloeg als bom: ik ben de enige die over mijn grenzen kan gaan. Niemand anders kan dat. Dat besef plaatste me direct in de bestuurdersstoel en dit heeft zoveel verschil gemaakt in hoe ik met mezelf en anderen omga. Als ik een grens voel, dan handel ik naar wat de grens me aangeeft. Dat handelen, daar zit alle kracht in verborgen. Ik hoef dus niet meer het bewaken van mijn grenzen aan anderen over te laten of ze te verwijten dat ze over mijn grenzen gaan. Dat doe ik namelijk helemaal zelf. Ik kan aangeven dat ik iets niet prettig vindt en als de ander er voor kiest het gedrag voort te zetten, dan stop ik met het contact en communiceer dat ook. Kunnen kiezen en dan bewust kunnen kiezen is waar schematherapie in de kern om draait. Alles schreeuwt moord en brand als ik een grens aangeef en er naar handel. Want kiezen voor mezelf is heel gevaarlijk volgens mijn ingebouwde programmering. Die programmering in twijfel trekken en toch kiezen voor het "gevaarlijke" door bijvoorbeeld 'nee' te zeggen, is de stap die nodig is om te herstellen/genezen/krachtig te worden.
zondag 20 december 2015 om 15:11
nonaaa, ik denk dat het verschilt, voor ieder werkt het anders. Ik heb één keuze gemaakt en dat is 100 procent voor mezelf kiezen. En dat iedere dag weer. Die ene keuze bepaalt de rest van de richting, namelijk dat ik bij iedere beslissing mezelf afvraag of ik er bij gebaat ben of niet. En het gaat met vallen en opstaan, maar ben wel blij te constateren dat mijn veerkracht groter wordt en ik ondanks de zwaarte voor mezelf blijf kiezen. Verder wat daar dan uit voortvloeit, is dat ik mijn wereld bewust kleiner, veiliger, eenvoudiger en rustiger houd. Dus geen wilde plannen, wilde feestjes, impulsieve acties, grote beslissingen nemen, etc. Echt bewust gekozen voor rust in de tent. En wat ik eerder schreef; bereid zijn om veel dingen tijdelijk op te geven. Zo ben ik wekenlang door een schrijnende eenzaamheid gegaan, diepe dalen, donkere gevoelens en alles wat er komt kijken bij rouwverwerking. En dat zonder meteen aan de telefoon te hangen met iemand om van het gevoel af te komen.
zondag 20 december 2015 om 15:48
Wat mij houvast geeft, is dat ik voor mezelf kies. En het is lastig als je nog geen hulp hebt om iets van houvast te hebben, dat begrijp ik maar al te goed. Heb je familie, vrienden, werk? Houd je van lezen, films, muziek luisteren/maken of iets anders ? Iets waarmee je jezelf kunt vermaken en af en toe afleiden? Ik zit overigens in groepstherapie. Ik weet niet wat ik je kan aanraden en dat is mijn plaats ook niet. Ik kan alleen vertellen wat voor mij werkt. Ik wilde geen groepstherapie, maar gezien mijn issues was het wel de beste keus omdat juist in contact met anderen de grootste problemen voorkomen. Individuele therapie voelt veiliger, maar haalt lang niet zoveel naar boven als in groep aan het werk gaan.
zondag 20 december 2015 om 16:58
Mooie en wijze woorden weer Sensy, ik lees je altijd graag op het forum! Ik vind het ook zo knap en sterk wat jij allemaal bereikt en dat je dit aangaat. Voor mij zit het hem ook in voor mezelf kiezen, ik durf nog niet zo goed, ik ben bang om er alleen voor te staan (figuurlijk).
Nonaaa, heb je enig idee hoe lang de wachtlijst nog duurt? Waar Sensy groepstherapie is aangeraden was bij mij juist individuele therapie aangeraden. Dit is voor mij juist moeilijker dan me in een groep 'veschuilen', ik sta dan vol in de aandacht, geen afleiding. Dus het is voor iedereen verschillend. Hopelijk kan je wel snel starten. Verbinding met andere mensen zoeken is vaak wel goed, voor veel mensen ook juist het moeilijkst wat er is, maar als het je lukt kan het je veel opleveren. Misschien is dat iets waar je wat stapjes in kan proberen te zetten?
Nonaaa, heb je enig idee hoe lang de wachtlijst nog duurt? Waar Sensy groepstherapie is aangeraden was bij mij juist individuele therapie aangeraden. Dit is voor mij juist moeilijker dan me in een groep 'veschuilen', ik sta dan vol in de aandacht, geen afleiding. Dus het is voor iedereen verschillend. Hopelijk kan je wel snel starten. Verbinding met andere mensen zoeken is vaak wel goed, voor veel mensen ook juist het moeilijkst wat er is, maar als het je lukt kan het je veel opleveren. Misschien is dat iets waar je wat stapjes in kan proberen te zetten?
dinsdag 19 januari 2016 om 18:59
quote:Sensy12 schreef op 20 december 2015 @ 12:27:
Schematherapie is geen redding. Het is een vergrootglas om wonden beter te zien en te voelen en te verwerken. De redding ben je echt zelf. Ik volg momenteel schematherapie en iedere stap vooruit heb ik aan mezelf te danken. Het vergt hard werken en de bereidheid om door lagen smurrie te ploeteren. En vooral de bereidheid pijn bewust te ondergaan. Ik heb al 2 mensen het zien opgeven omdat ze dachten dat de therapie ze zou helpen zich meteen beter te voelen. Juist als de behandeling aanslaat voel je je een tijdje flink klote. Het wordt beter mits je niet opgeeft als het moeilijk wordt. Bijna gaf ik het op maar dankzij de spiegel van de therapeuten beet ik door.
Ik ben vandaag gediagnosticeerd met OCPS en ook ik ga aan de schematherapie. Binnenkort heb ik een intake waar gekeken wordt of het groeps- of individuele therapie wordt.
Ik maak me alleen zo'n zorgen! En precies om de redenen die Sensy noemt. Het is mijn zoveelste therapie, ik ben zo vreselijk vastgelopen en het voelt als nu of nooit. Ik ben bang voor het nog rotter voelen, ik ben bang voor de spiegel, ik ben bang voor de smurrie...pfff.
Schematherapie is geen redding. Het is een vergrootglas om wonden beter te zien en te voelen en te verwerken. De redding ben je echt zelf. Ik volg momenteel schematherapie en iedere stap vooruit heb ik aan mezelf te danken. Het vergt hard werken en de bereidheid om door lagen smurrie te ploeteren. En vooral de bereidheid pijn bewust te ondergaan. Ik heb al 2 mensen het zien opgeven omdat ze dachten dat de therapie ze zou helpen zich meteen beter te voelen. Juist als de behandeling aanslaat voel je je een tijdje flink klote. Het wordt beter mits je niet opgeeft als het moeilijk wordt. Bijna gaf ik het op maar dankzij de spiegel van de therapeuten beet ik door.
Ik ben vandaag gediagnosticeerd met OCPS en ook ik ga aan de schematherapie. Binnenkort heb ik een intake waar gekeken wordt of het groeps- of individuele therapie wordt.
Ik maak me alleen zo'n zorgen! En precies om de redenen die Sensy noemt. Het is mijn zoveelste therapie, ik ben zo vreselijk vastgelopen en het voelt als nu of nooit. Ik ben bang voor het nog rotter voelen, ik ben bang voor de spiegel, ik ben bang voor de smurrie...pfff.
dinsdag 19 januari 2016 om 19:40
Ik heb zelf schematherapie individueel en in een groep (deeltijd) gehad. Individueel heeft de psycholoog gefaald aangezien hij met mijn vermijdende gedrag meeging. Die sessies daar ben ik weinig mee opgeschoten. Een jaar naar de klote omdat de aandacht naar verkeerde zaken ging. In een groep ging het beter maar dat had toch grotendeels met mijn sociale problemen te maken die verbeterden. Ik heb geen therapie meer en loop nog tegen exact dezelfde schema's aan. Tijdens therapie heb ik eigenlijk niet geleerd om die schema's aan te pakken. Door de groep weet ik dat ik alles in me heb om de dingen te doen die ik zou willen. Maar de negatieve gedachten houden me nog steeds tegen en het lukt me niet dat te stoppen. Het geloof erin is ook weg.
Ik geloof wel in de schematherapie als methode en dat dat echt kan helpen. Maar het valt of staat met de begeleiding die je hebt (naar mijn mening). Ik heb ook overwogen om bij iemand anders opnieuw met schematherapie te beginnen. Maargoed, door de negatieve gedachten is het daarbij gebleven.
De theorie van schematherapie vind ik interessant. Er zijn twee boekjes die je al inzicht kunnen geven in je schema's en hoe ze werken. "Leven in je leven" en "Patronen doorbreken". Is wel een aanrader als je bereid bent te lezen en tijd in jezelf te steken.
Succes.
Ik geloof wel in de schematherapie als methode en dat dat echt kan helpen. Maar het valt of staat met de begeleiding die je hebt (naar mijn mening). Ik heb ook overwogen om bij iemand anders opnieuw met schematherapie te beginnen. Maargoed, door de negatieve gedachten is het daarbij gebleven.
De theorie van schematherapie vind ik interessant. Er zijn twee boekjes die je al inzicht kunnen geven in je schema's en hoe ze werken. "Leven in je leven" en "Patronen doorbreken". Is wel een aanrader als je bereid bent te lezen en tijd in jezelf te steken.
Succes.
