schone schijn bedriegt...

Niemand is perfect hoor.



Je hebt de eerste stap om je verhaal kwijt te kunnen genomen, met je OP. Maandag wil je naar de HA gaan. Misschien vandaag of morgen een gesprek met je partner. Kijk bij welke vriendin je je verhaal erover kwijt kan, zodat zij je ook echt leert kennen en tot steun kan zijn.

De bal is aan het rollen en hopelijk rolt hij verder de goede kant op.

quote:LadyLoveBug schreef op 13 mei 2012 @ 10:20:

Mijn partner zal het niet worden denk ik en al zeker niet vandaag, hij snapt het

niet, en denkt dat het mijn manier is om aandacht te krijgen of om mijn zin te krijgen.

Bij hem stuit ik op dit gebied altijd op een hoop onbegrip.

Ik zorg nl altijd dat een ander niet aanwezig is bij het snijden, en verstop het altijd onder

kleding ivm schaamte.



Wat moet jij je eenzaam en alleen voelen hierin zeg!



Ga naar de HA, want je klinkt diep en diep ongelukkig.

Ik herken je verhaal heel erg (behalve de automutilatie).

Als je altijd zo sterk bent lijken mensen er gewoon niet tegen te kunnen als jij een keer hulp nodig hebt ofzo. Ik weet niet wat het is, misschien lijk je alsnog sterk terwijl je je 'zwak' voelt en nemen mensen het niet zo serieus, zoals je zelf al aangeeft.



Heel jammer is dat, je zult je wel heel alleen voelen hiermee.. Maar echt, ga naar de HA, en ga praten met iemand bij wie je geen schijn hoeft op te houden en die je serieus neemt. Dat zou je misschien heel erg kunnen helpen



Veel sterkte!

Erkennen dat je het niet alleen kan en hulp zoeken, is sterk.



Geloof je eigenlijk je partner, ben je misschien bang dat anderen er ook zo over denken? Hij begrijpt zo te lezen niet hoe jij je voelt, en je verbergt het zodat ook anderen eigenlijk niet de kans hebben om je te erkennen en te steunen. Dat snap ik wel, het voelt heel kwetsbaar om je problemen en worstelingen zo op tafel te leggen. En mensen hebben de neiging het af te zwakken om je beter te laten voelen en omdat het moeilijk is met andermans gevoelens te dealen; 'kop op, het komt wel weer goed, iedereen heeft wel eens een dipje'.

Maar dat betekent niet dat je dan maar in je eentje door moet vechten.



Een huisarts of therapeut weet beter hoe daarmee om te gaan. Die zal je serieus nemen, en ik denk dat het voor jou heel belangrijk is dat iemand je begrijpt en erkent.



Je zoontje heeft gelijk: het is stom dat mama pijn heeft.



Sterkte.

Lieve LadyLoveBug, het heeft niets te maken met falen. Houdt het in dat je dit jaren zelf "onder controle hebt gehouden" (zelfbeheersing) en nu ff niet lukt, dus je faalt?!



Het feit dat je al die rollen speelt, is ook onderdrukken. Van jezelf, van pijn binnenin je. Een overlevingsmechanisme om dat te verbergen, niet alleen voor anderen, maar ook voor jezelf (niet willen voelen wat zich toch aan je opdringt).



Je kan niet jaar in jaar uit een rol spelen, je mooiste zelf willen zijn. Die pijn die er zit, zoekt toch een uitweg vroeg of laat. Je denkt misschien dat je er toen zelf uitgekomen bent, maar dat blijkt eerder "mee leren leven" te zijn (dwz onderdrukken, dan is het er niet).



Als dit zich zo aan je opdringt is het een deel van jou wat gezien wil worden. Niet zozeer door anderen, maar door jezelf. Jij ontkent een deel van jezelf, door alleen je "beste zelf" de ruimte te geven. Dat is namelijk (nog lang niet) je beste zelf. Je hebt veel meer te bieden, maar dat zal je niet weten als je die echte ik (met alles wat daarbij hoort) niet toelaat.



Je eigen omgeving wil jou gelukkig zien, die zijn zelf betrokken bij jou, en vaak juist niet degenen die je daarmee kunnen helpen. Die begrijpen zoiets niet, als je op het oog alles goed voor elkaar hebt. Het is iets wat in jou zit/speelt, maar ze trekken zich dat aan, hebben daar weinig invloed op en dat maakt machteloos. (en mannen zijn vaak al helemaal niet goed in gevoelens of aanvoelen enz).



Met een professional over praten zal je zo opluchten! Dat heeft niks met falen te maken, is juist heel sterk, namelijk: je pakt iets aan wat jou juist verhindert om werkelijk je beste/ stralendste zelf te zijn.

Dit is een mechanisme wat je ergens in je leven (om destijds een valide reden) hebt aangemeten. Maar je in je volwassen leven goed kan dwarszitten. Onder die "happy" oppervlakte.



Die reden/ oorzaak kan je proberen je hele leven als een bal (vol emoties) onder water te drukken, maar dat zal nu en dan verslappen. (en dat noem jij dan verzwakken). Het kost je veel energie ook nog, dat onderduwen. Onderdrukken is niet sterk, is misschien een sterk staaltje zelfbeheersing/ controle, maar meer niet.



Veel sterker is het om er iets mee te doen. Als volwassene kan je aan de hand van een therapeut je pijn die daaronder zit aankijken, alsnog verwerken (hoeft niet in te houden dat je alles moet oprakelen en herbeleven trouwens, er zijn andere methodes). Pas dan komt er echt ruimte voor je ("geheelde") zelf, zoals je bent. En kan je positief van binnenuit worden. Het is dus juist ijzersterk als je in therapie gaat.



En wat anderen daarvan denken: leg dit maar zo uit, dat je aan jezelf werkt. Noem het een coach, of wat dan ook, maar mensen vinden het niet meer stom of zwak als je aan je psyche "werkt".. Allereerst zal je het zelf moeten zien als dat je iets wil doen, met zelfverbetering aan de slag gaat. Dat je je beste en stralendste zelf wil worden namelijk.



Het doet er niet toe wat anderen denken of begrijpen, het gaat erom dat je jezelf (en je oude mechanismen/ patronen) gaat begrijpen. En jezelf gaat leren omarmen, ipv pijnigen. Je doet jezelf tekort. Die prachtige lieve vrouw en meisje binnenin die om aandacht vraagt. Jouw aandacht, wel te verstaan. Die wil genezen hiervan en de goede dingen des levens ook kunnen voelen. Niet gevoel onderdrukken (en daarmee dus niet alleen de negatieve, oude, pijnlijke, maar ook niet kunnen voelen van positieve, van echt gelukkig voelen, van liefde kunnen voelen).



Ik vermoed dat het van traumatische oorsprong is, en dat kan je niet helemaal zelf oplossen of willen vergeten. Lees ook svp het topic ergens op de volgende blz, over "Onverschillig, maar niet depri". Lijkt hierop, dwz het niet willen/kunnen voelen.



Het zou juist zo'n enorme overwinning voor jezelf zijn als je het leven zou kunnen voelen, alle mooie dingen, de liefde voor en van je man en kinderen, ontdaan van je oude ballast, die je maar blijft meeslepen in je leven en die schaduw erover legt. Snap je wat ik probeer te zeggen? Juist dat je dit onderdrukt, onderdrukt je hele vermogen om te voelen, dus ook alles wat je aan fijns en gelukkigs ten deel valt. En dat is zonde van je leven, als daar gewoon iets aan te doen is..



Ga achter jezelf staan, neem het heft in eigen handen, geef jezelf een kans op genezing, op zijn wie je werkelijk kan zijn. Wat in je binnenste speelt, dat ben je niet, maar die blije opgewekte die je "speelt" ook niet.

Onder je beschadigde zelf (dat negatieve wat je onderdrukt) zit een echte liefdevolle vrouw verborgen, die haar gevoelens niet kwijt kan, niet werkelijk mag liefhebben. De enige die dat tegenhoudt ben jij zelf (je rationele zelf, die beheerst en heerst over die gevoelens en mechanismen, die onder controle wil houden). Daar heb je jezelf mee vereenzelvigd, maar je bent niet alleen je ratio. Je gevoel roept om er ook te mogen zijn, volledig mens te mogen zijn.



Je kan daar vaak zelf niet meer bij, als je zo gewend bent om te onderdrukken. Het zou supersterk van je zijn als je een therapeut zoekt waar je vertrouwen in kan hebben, zoveel dat je die controle los kan laten (bij hem/haar) en je "beschadigde zelf" niet langer verbergt, maar durft aan te kijken. En dat persoontje inside in je eigen armen te sluiten, te troosten, de kans te geven om te helen van oude wonden..



Met een (zwerende) wond ga je ook naar een dokter. Dit is een zwerende mentale wond, daar zijn dus ook professionals voor. Die veroordelen je niet, de enige die dat doet ben jijzelf (je rationele zelf, die jouw gevoelens veroordeelt). Gevoelens zijn niet zwak, je bent juist sterk als je door alles wat je ooit hebt meegemaakt aan tegenslagen, kan blijven voelen, of weer opnieuw kan voelen. (en ik kan het weten inmiddels, ik ken het verschil, heb me jaren afgesloten van mijn gevoel).



Je wordt geen ander persoon, je verliest je helemaal niet in je gevoelens, eens je die toelaat. Je wordt weer een "geheel" persoon. Heel, geheeld. Het is niet zo dat je enorm verandert, je komt in balans, als je een gezonde mix van denken en voelen leert. Het is niet het een of het ander, als je dat masker (van ratio/ego) laat zakken en ruimte maakt voor het "ik" (innerlijke echte ik). Je kan die beschadigingen helen, net zoals je fysieke wonden kan helen!



Wat overblijft is dan jijzelf, zoals je bedoeld bent: intelligent, maar warm van binnen, in staat tot liefde geven en ontvangen, in staat om te voelen zonder angst, te leren een gezonde beheersing te houden, ipv controle. Wees niet bang voor die "beerput" die je onder water duwt, je kan die blijvend een plek geven, een litteken overhouden, maar een stuk relaxter verder leven en weer zien/voelen wat er in het nu en de toekomst aan mooie gevoelens te voelen zijn. Het maakt je zoveel lichter, ipv het zware wat je jezelf nu oplegt.. en je leven zoveel lichter.



Ga voor jezelf zorgen, meissie. In plaat van voor allemaal anderen, man en kinderen, verwachtingen van je omgeving, enz. Luister nu voor de verandering eens naar jezelf. En voor jezelf zorgen is iemand zoeken die jou begeleidt, controle aan kan overlaten, je gevoelens bevrijdt en je nieuwe mechanismen aanleert, die gezonder zijn. Doe het voor jezelf EN voor je gezin. Heb er vertrouwen in dat ook jouw innerlijk mooi en prachtig en liefdevol is. Jouw ziel de moeite waard om niet tegen te vechten (onderdrukken), maar voor te vechten!



Zie het als een cadeau aan jezelf. En daarmee aan anderen. Denk je eens in dat je je werkelijk krachtig voelt, dat je weet dat je eea aan kan, ipv ontkent en dan denkt dat het er niet is. Sleep die zware bagage niet levenslang mee, het hoeft niet! Denk je eens in hoeveel luchtiger je leven wordt, als je dit als uitdaging durft aan te gaan. Want met de "beschadiging" houd je ook je prachtige gevoelens in bedwang. Je wordt er mooier (mens) van, als je al het mooie en "echte" van binnen bevrijdt.



Probeer het gewoon, geef jezelf die toestemming om dat mentale gedeelte te ontwikkelen, en te leren gevoelens te integreren in je volledige zelf te zijn (met ratio en (overleving/reactie)mechanismen en instinct samen te werken). Sta jezelf toe om een werkelijk stralend mens te worden, oprecht, in evenwicht. Dat is pas sterk!Het zal niet makkelijk zijn, maar net als alles geldt: oefening baart kunst. Proberen is goed genoeg. Laat het hier niet bij zitten, probeer, ontdek, ga de uitdaging (met jezelf) aan!

TO, heel veel sterkte.



Suzy, wat een mooie post (ook voor mij). Dank je!

Prachtige posting, Suze!

Wat een Prachtige post weer Suzy. Wat weet je het toch treffend te omschrijven.



TO, kun je er iets mee? Kan dit de eerste stap zijn om hulp te gaan zoeken?