Psyche
alle pijlers
Slaapverlamming
vrijdag 16 september 2011 om 09:52
Al vanaf kleins af aan heb ik last van slaapverlamming. Ik heb geen diagnose, maar het lijkt precies op wat ik meemaak.
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
vrijdag 16 september 2011 om 10:05
vrijdag 16 september 2011 om 10:10
Het klinkt als alsof je hele levensechte dromen hebt en dan soms wakker wordt als je nog in de droomfase zit. In die fase kun je je niet bewegen, maar omdat je dan toch meestal slaapt is dat geen probleem. Maar jij wordt wakker en voelt dan hoe het is om een soort van verlamd te zijn. Dit heb ik niet van mezelf hoor, maar ooit eens op tv gezien in een documentaire.
Ik heb zelf ooit eens gedroomd dat er een bom door het raam was gegooid op mijn bed. Ik werd toen wakker en kon ook niet bewegen. Ik heb voor mijn gevoel wel 5 minuten verlamd in bed gelegen. Ik dacht dat het van de schrik was, maar toen ik later die docu zag leek het me logischer dat ik midden in de droomfase wakker ben geworden. Ik durfde ook niet eens te voelen op mijn bed, omdat ik zeker wist dat de bom dan af zou gaan.
Ik vind wel dat het bij jou behoorlijk extreem en beangstigend is. Als je er echt veel last van ondervindt, zou ik toch eens naar een huisarts gaan. Die kan je misschien doorverwijzen naar een specialist die je kan leren hoe je hier mee om kunt gaan of misschien wel kunt voorkomen. Sterkte!
Ik heb zelf ooit eens gedroomd dat er een bom door het raam was gegooid op mijn bed. Ik werd toen wakker en kon ook niet bewegen. Ik heb voor mijn gevoel wel 5 minuten verlamd in bed gelegen. Ik dacht dat het van de schrik was, maar toen ik later die docu zag leek het me logischer dat ik midden in de droomfase wakker ben geworden. Ik durfde ook niet eens te voelen op mijn bed, omdat ik zeker wist dat de bom dan af zou gaan.
Ik vind wel dat het bij jou behoorlijk extreem en beangstigend is. Als je er echt veel last van ondervindt, zou ik toch eens naar een huisarts gaan. Die kan je misschien doorverwijzen naar een specialist die je kan leren hoe je hier mee om kunt gaan of misschien wel kunt voorkomen. Sterkte!
vrijdag 16 september 2011 om 10:11
Ook ik had en heb dit soort dromen, maar gelukkig niet zo vaak als jij!! Het is een verschrikkelijk gevoel, ik heb meestal dat ik droom dat er slangen in bed kruipen en die voel ik dus ook levensecht tegen me aan kronkelen en ik kan me niet bewegen. Ik weet ook dat ik droom, in ieder geval vaak, maar het gevoel van angst en afschuw blijft toch! Raar he, en heel bedreigend...
vrijdag 16 september 2011 om 10:13
quote:Miss.Moneypenny schreef op 16 september 2011 @ 10:08:
Serieus?
Of heb je de film Paranormal Activity gezien?
Als dit serieus is: kijk dan die film niet.
Ik heb die film idd gekeken, ik vrij nuchter en met veel herkenning en mijn man die me platkneep van angst.
Ik kan wat betreft dat type film juist daardoor(misschien doordat ik juist dingen herken) wel het een en ander hebben
Serieus?
Of heb je de film Paranormal Activity gezien?
Als dit serieus is: kijk dan die film niet.
Ik heb die film idd gekeken, ik vrij nuchter en met veel herkenning en mijn man die me platkneep van angst.
Ik kan wat betreft dat type film juist daardoor(misschien doordat ik juist dingen herken) wel het een en ander hebben
vrijdag 16 september 2011 om 10:14
vrijdag 16 september 2011 om 10:15
vrijdag 16 september 2011 om 10:19
Ik heb als kind idd veel moeite gehad met in-slapen. Maar of het daar mee te maken heeft gehad weet ik eigenlijk ook niet.Als ik er nu over nadenk, zou het best kunnen en logisch klinken
Het is heel stom, ik heb als kind die dromen met de lamp(dat hij niet aanging) als waar gebeurd aangenomen,pas later wist ik dat het dromen waren.
Het is heel stom, ik heb als kind die dromen met de lamp(dat hij niet aanging) als waar gebeurd aangenomen,pas later wist ik dat het dromen waren.
vrijdag 16 september 2011 om 10:23
naski en lionlily:
jullie ervaringen klinken ook best heftig!
Ik ben er nog niet mee naar een h.arts geweest.
Ik heb er wel met mijn psychologe over gesproken,maar zij begreep het niet. Zij begon maar over "gewone"nachtmerrie's en hoe je je daar tegen kunt weren(als je elke keer dezelfde nachtmerrie hebt)
Dus ik voelde me daarin niet begrepen.
jullie ervaringen klinken ook best heftig!
Ik ben er nog niet mee naar een h.arts geweest.
Ik heb er wel met mijn psychologe over gesproken,maar zij begreep het niet. Zij begon maar over "gewone"nachtmerrie's en hoe je je daar tegen kunt weren(als je elke keer dezelfde nachtmerrie hebt)
Dus ik voelde me daarin niet begrepen.
vrijdag 16 september 2011 om 10:26
ik heb dit ook al van kleins af aan, en weet ook pas sinds vorig jaar dat het een naam heeft.
bij mij is het niet zo dat ik uit een droom wakker schrik, maar op het moment dat ik verlamd wakker word, ga ik wel hallicuneren. heel vreemd, omdat ik me ervan bewust ben dat het niet echt echt is, maar die angst die ik voel is wel heel echt.
ik kan alleen m'n ogen openen maar verder niks bewegen en geluid maken lukt ook niet.
Nu ik weet wat het is, ben ik minder bang als het gebeurd maar inslapen erna lukt vaak niet goed. soms heb ik het 1x in de maand maar ik heb ook periodes dat het bijna dagelijks gebeurd en dat kan zo 2 weken aanhouden (meestal als ik veel spanning heb) heel vermoeiend.
bij mij is het niet zo dat ik uit een droom wakker schrik, maar op het moment dat ik verlamd wakker word, ga ik wel hallicuneren. heel vreemd, omdat ik me ervan bewust ben dat het niet echt echt is, maar die angst die ik voel is wel heel echt.
ik kan alleen m'n ogen openen maar verder niks bewegen en geluid maken lukt ook niet.
Nu ik weet wat het is, ben ik minder bang als het gebeurd maar inslapen erna lukt vaak niet goed. soms heb ik het 1x in de maand maar ik heb ook periodes dat het bijna dagelijks gebeurd en dat kan zo 2 weken aanhouden (meestal als ik veel spanning heb) heel vermoeiend.
vrijdag 16 september 2011 om 10:35
Wazig, de huisarts lijkt me toch de eerste stap. Als slaapverlamming een psychische stoornis is, moet je daarmee niet naar een psycholoog maar naar een psychiater. Misschien kun je een doorverwijzing vragen?
Als je met zulke vragen echt niet naar je huisarts durft, zou ik van huisarts veranderen.
Hoe reageerden je ouders dan? Vertelde je ze wat er 's nachts gebeurde? Mocht je geen lampje aanhouden?
Als je met zulke vragen echt niet naar je huisarts durft, zou ik van huisarts veranderen.
Hoe reageerden je ouders dan? Vertelde je ze wat er 's nachts gebeurde? Mocht je geen lampje aanhouden?
Ga in therapie!
vrijdag 16 september 2011 om 10:36
Ik had het ook sinds dat ik heel jong was. Heel eng en naar.
Ik kreeg als tip om juist wel het licht aan te doen overal. Vooral ook in mijn "droom" omdat je dan snel weet of je droomt of wakker bent. Immers het licht gaat niet aan in je droom.
Sinds mijn depressies onder controle zijn heb ik er helemaal geen last meer van.
Ik kreeg als tip om juist wel het licht aan te doen overal. Vooral ook in mijn "droom" omdat je dan snel weet of je droomt of wakker bent. Immers het licht gaat niet aan in je droom.
Sinds mijn depressies onder controle zijn heb ik er helemaal geen last meer van.
Ah know`t, tha shunt
vrijdag 16 september 2011 om 10:47
ergens ben ik wel blij te horen dat ik niet de enige ben. Gun het daarnaast natuurlijk ook niemand, maar dat zullen jullie wel begrijpen.
In alle eerlijkheid weet ik niet meer wat mijn ouders daarover zeiden. Ik heb ook geen idee in hoeverre ik dat aan hen heb verteld als kind.
Ik kan helemaal niet met licht aan slapen, bij mij moet het helemaal donker zijn en geen raam, deur oid open.
Ik heb als heel klein kind(4,5 jr) vast wel een lampje gehad, maar later niet. Want ik was juist bang dat zo'n lampje juist uit zou gaan, zodat de nachtmerrie weer kon beginnen, zeg maar..
Dus ik heb als kind altijd (tot ergenis en angst van ouders) in het donker naar beneden naar de wc gelopen. Ook als ik uit logeren ging;liep ik naar de wc met het licht uit. Beetje vreemd natuurlijk,maar zo erg was die angst nu eenmaal. En misschien dat ik het toen ook niet zo goed kon verwoorden
In alle eerlijkheid weet ik niet meer wat mijn ouders daarover zeiden. Ik heb ook geen idee in hoeverre ik dat aan hen heb verteld als kind.
Ik kan helemaal niet met licht aan slapen, bij mij moet het helemaal donker zijn en geen raam, deur oid open.
Ik heb als heel klein kind(4,5 jr) vast wel een lampje gehad, maar later niet. Want ik was juist bang dat zo'n lampje juist uit zou gaan, zodat de nachtmerrie weer kon beginnen, zeg maar..
Dus ik heb als kind altijd (tot ergenis en angst van ouders) in het donker naar beneden naar de wc gelopen. Ook als ik uit logeren ging;liep ik naar de wc met het licht uit. Beetje vreemd natuurlijk,maar zo erg was die angst nu eenmaal. En misschien dat ik het toen ook niet zo goed kon verwoorden
vrijdag 16 september 2011 om 10:49
He, bah, wat eng!
M'n moeder heeft me ooit ook zoiets verteld, iemand die bovenop haar lag. Eigenlijk precies zoals jij het beschrijft.
Die is er echter heilig van overtuigd dat het een geest is geweest, want er kwam ook een groot licht van de kast.
Is al even geleden, maar ze is er helemaal panisch van geweest.
Verder geen tips, sorry...
M'n moeder heeft me ooit ook zoiets verteld, iemand die bovenop haar lag. Eigenlijk precies zoals jij het beschrijft.
Die is er echter heilig van overtuigd dat het een geest is geweest, want er kwam ook een groot licht van de kast.
Is al even geleden, maar ze is er helemaal panisch van geweest.
Verder geen tips, sorry...
