so un happy

Ergens begrijp ik je wel, zit zelf in een soortgelijke situatie: geen werk, momenteel ook geen eigen huis, een heftige relatie achter de rug, geen kinderen, geen leuke man. Ik heb dagen dat ik veel zelfmedelijden heb en ook denk wat is er mis met mij dat alles zo uitzichtloos is. Ik gun mezelf zulke dagen ook, mag van mijzelf daar best wel verdriet om hebben en er van balen.

MAAR, ik wil niet zo constant in het leven staat en alleen maar kijken naar wat ik niet heb, daar wordt je inderdaad niet gelukkig van. Je zult er zelf voor moeten kiezen gelukkig te zijn, daar ben je geen baan, vrienden, gezin etc. voor nodig. Geluk zit in je zelf, door alles negatief te bekijken ga je je ook negatief voelen, door positief te kijken zul je zien dat het leven wat makkelijker en nog belangrijker leuker wordt.

Een want ik begrijp je gevoel wel! en 26 is nog jong, je hebt je leven nog voor je, maar je zult er zelf wat van moeten maken. ga anders nadenken welke baan je leuk lijkt en kijk of je daar eventueel een studie voor kunt volgen. dan ben je in ieder geval constructief met je toekomst bezig.

Ik denk dat jij alles wat er in je leven gebeurt negatiever oppikt dan het bedoeld is.

Wil je trouwens wel een oplossing voor je gevoel, want zo klinkt het niet.

Het lijkt alsof je in die slachtofferrol wilt blijven zitten om jezelf een flink potje zielig te mogen vinden.

Niet jij bent raar, maar wel je gedrag. En dat kun je veranderen.

quote:nessemeisje schreef op 25 februari 2015 @ 12:33:

[...]



Ik denk werkelijk waar dat je je dat ingebeeld hebt. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt, opgevangen en zelfs maar van horen zeggen. En ik doe al zéér lang boodschappen.

Dat jou dit structureel overkomt is gewoonweg zeer ongeloofwaardig.

Ik geloof er idd. geen bal van. Ik heb zelf nog nooit zoiets gezegd tegen een wildvreemde (wel gedacht overigens) nooit ergens iemand anders dat horen zeggen tegen een ander en heb nooit van iemand gehoord dat dat hen weleens overkomen is.



Wellicht leef ik in een ander universum, maar het lijkt mij dat zoiets buitengewoon zelden gebeurt en nu moeten wij geloven dat dat bij jou om de haverklap gebeurt???

Iemand met een hele negatieve inslag trekt zijn omgeving daar in mee ook wanneer hij/zij dat niet uitspreekt. Ik denk dat veel leidinggevende dat op een werkvloer snel door hebben. Een negatieve, inactieve en initiatie loze houding valt op ook wanneer jij denkt dat je je op positieve wijze uit. Wanneer het geen dat je uitstraalt en het geen wat je zegt niet met elkaar matcht dan kom je niet authentiek over.

Wat V-A zegt.

+ er is verschil tussen oprecht verdriet en zelfmedelijden.

Oprecht verdriet is authentiek, ook dat moet je niet binnenhouden, in feite lachen je ogen dan niet mee en doe je naar buiten toe misschien positief, maar voel je dat niet en mensen voelen dat aan.

Verdriet is niet negatief, behalve als je dat niet uit. Als je onderdrukt zet het zich vast en kan je in een depressie raken.

Krampachtig vrolijk doen als je dat niet bent is niet echt positief zijn, maar positief willen zijn.



Zelfmedelijden zet je in de slachtofferrol. En houdt je vast waar je bent, het ontwikkelt niet, het is verongelijkt of het "calimero-effect": waarom zij wel en ik niet?

Dat dingen je overkomen en je daar niks aan kan doen, heeft iets fatalistisch.

Er zijn idd dingen die je overkomen, zoals verlies (van baan, mensen, gezondheid), daar ben je dan idd slachtoffer van, mag je een tijd om stuk zitten, verdriet eruit huilen, frustratie op eoa manier zien te uiten iig, en ook dan jezelf weer oppakken en mee dealen dmv een verwerkingsproces.



Als er geen aanwijsbare oorzaken aan te wijzen zijn voor hoe je je voelt, of zelf niet weet, kunnen er toch oude onverwerkte dingen meespelen. Dat hoeft niet zozeer je jeugd te zijn, al leg je in je jeugd wel bepaalde mechanismen aan hoe je omgaat met ervaringen, geluk en tegenslag.



Mbv een professional kan je daarachter komen en nieuwe sociale en emotionele vaardigheden aangereikt krijgen. Het is altijd de moeite waard!

Alles wat met persoonlijke ontwikkeling te maken heeft (incl positieve en negatieve ervaringen) vormt een krachtiger persoonlijkheid als je daar ook echt iets mee doet.

Waar ik oprecht benieuwd naar ben: hoe zie je er dan uit?

Ik loop al heel wat jaartjes rond op deze wereld en ik geloof gewoon niet dat mensen je direct op je uiterlijk beoordelen en dat ook uitspreken ( dat eerste wel natuurlijk)



Je hebt last van hartklachten. Dat lijkt me een serieuze klacht. Ben je daarmee al bij de huisarts geweest of denk je ook dat die je niet kan helpen? Als je aan hartklachten niets doet, hoef je je over een tijdje helemaal nergens meer druk over te maken......dat lijkt me toch ook niet de bedoeling !

Allereerst een dikke knuffel, want die kun je gebruiken als je je zo ongelukkig voelt. Er is maar één iemand die dat kan veranderen en dat ben jij. 26 is echt nog jong. Ik ben wat ouder en weet inmiddels dat wanneer je iets wilt je het ook echt moet doen en snel, het leven is echt kort. En als je pas 26 bent zou ik proberen nu af te rekenen met dat wat je ongelukkig maakt, zodat je juist nog veel gelukkige jaren voor je hebt ipv nog meer ongelukkige.

Hulp is denk ik een goed idee. En met hartklachten moet je echt naar de huisarts. Je zult het zelf moeten doen, hulpverlening biedt geen garantie. Ik zie bij een familielid die in therapie is dat diegene echt zit te wachten tot de (zelfbenoemde) depressie voorbij is. Maar het is echt aan diegene zelf, doet alsof het iets is dat je overkomt en geen invloed op hebt, gaat naar de therapie en denkt dat het de oplossing is daar elke keer braaf naartoe te gaan, slachtoffergedrag dus. En daar moet je echt vanaf.

Het voordeel van alles wat je op dit moment niet hebt is dat je veel tijd hebt en je hebt en daarin kunt gaan doen wat je leuk vindt en aan jezelf werken. Dat kun je stap voor stap opbouwen. Dus bedenk voor jezelf wat je leuk vindt om te gaan doen/leren. Als je dat moeilijk vindt denk dan aan wat je als kind leuk vond en waarom. Allereerst sporten. Dat zou je zo goed doen. Echt, ik kom altijd weer blij thuis, ook al moet ik mezelf erheen slepen van tevoren. Daarnaast vrijwilligerswerk, daar ontmoet je ook weer nieuwe mensen en ben je zinvol bezig. Belangrijk is dat je doet wat je leuk vindt, waar je goed in bent. Misschien is een studie wat veel tegelijk, hoewel dat vaak gestimuleerd wordt in een uitkeringssituatie (zit je daarin?) en anders een cursus die je de juiste richting op helpt? En ik heb geleerd dat dingen doen die je eng vindt tot de mooiste dingen kunnen leiden, de keuzes die het verschil kunnen maken. En soms is het een bevrijding.

Vroeger heb ik ook gehad dat wanneer ik onderweg boos door iemand werd aangekeken dacht dat het aan mij lag, er iets mankeerde. Tot ik met een vriendin het ov instapte en dat weer gebeurde en zij zei: "Nou die ik ook lekker met z'n verkeerde been uit bed gestapt". Vanaf dat moment ben ik meer op haar gaan letten, hoe zij en anderen de dingen die ons overkwamen benaderden en er ging een wereld voor me open. Mensen zijn echt niet zo met je bezig als je denkt. En dat van de drogist. Misschien zag jij er wel uit als iemand die prima snapt hoe je met medicijnen om moet gaan, itt de gemiddelde Nederlander Dat hoeft toch helemaal niet bewust te zijn van haar of negatief?