Psyche
alle pijlers
Sociale angst
vrijdag 6 november 2015 om 17:21
Zo een aantal dagen geleden schreef ik een post in de relatie-peiler over slechte sociale vaardigheden (ofwel sociale angst). Ik heb een rotweek waarin allerlei emoties naar boven komen. Ik merk dat ik mijn emoties makkelijker op schrijf dan vertel. Het lucht voor mij veel op als ik het kan wegschrijven. En de lieve reacties doen me ook goed .
Ik heb in het vorig topic meer beschreven waarom ik zo ben zoals ik ben en nu wil ik eigenlijk beschrijven de voortgang ik heb geboekt om er van af te komen.
Rond mijn middelbare school periode werd ik veel gepest en een paar keer mishandeld. Ik heb dit altijd maar verzwegen en ben gewoon doorgegaan, maar dat was het. Als ik terug kijk was het geen echt leven. Ik bestond, maar ik leefde niet. Ik had geen vrienden, een vader die naar de psychologische inrichting van het ziekhuis verhuisde en een moeder die gebukt ging voor het verzorgen van haar kinderen en demente moeder. Ik dacht dat mijn problemen dingen alleen maar erger zouden maken, dus hield ik mijn mond dicht.
Aan het einde van mijn middelbare school periode namen gaf een familievriend ons een kleine golden retriever pup cadeau. Doordat kleine beestje ontdekte ik dat mijn leven enorm eenzaam was, ondanks dat ik in een 5 hoofdig gezin woonde. Nooit eerder had ik meegemaakt dat wanneer ik thuis kwam er eentje was die stond te popelen om met me te spelen, die altijd blij was, hoe rot ik me ook voelde, hoe naar ik ook deed. Het was het punt dat ik begon met therapie. Het was wel belangrijk dat het met mijn vader en moeder al stukken beter ging en zij mij hier in steunde.
De therapeute heeft mij toen aangeraden om toch mijn HBO studie te volgen en er voor te gaan en ik ben blij dat ik heb geluisterd. Ik ben toen twee vrienden tegengekomen waarmee ik veel lol heb beleefd en hoewel ik steeds nog niet tevreden ben met de kwaliteit van de vriendschap (delen van ideeën en meningen vindt ik nog steeds moeilijk) ben ik allang blij dat ik dit heb. Kendo (japans zwaardvechten) en fitness werden mijn hobbies en gaven mij een beetje zelfvetrouwen, maar nog belangrijker het verminderde mijn sociale angst.
Hoewel ik nog steeds niet altijd even zeker ben in het sociaal gebeuren en nog steeds een groot deel van liefde en intimiteit mis, ben ik al blij dat ik al stukken verder ben. Niet meer denken dat iedereen naar me kijkt, niet meer denken dat iedereen denkt dat ik die rare ben, niet meer overgeven wanneer ik iets sociaals moest doen.
Ik heb veel zitten schelden en huilen in die, inmiddels grote harige Lobbes en ik ben zo blij dat ze bij ons in het leven kwam. Ik hoop dat dit iemand de moed geeft om zijn/haar sociale angst aan te gaan, want het leven is zoveel leuker als je eenmaal boven staat!
Ik heb in het vorig topic meer beschreven waarom ik zo ben zoals ik ben en nu wil ik eigenlijk beschrijven de voortgang ik heb geboekt om er van af te komen.
Rond mijn middelbare school periode werd ik veel gepest en een paar keer mishandeld. Ik heb dit altijd maar verzwegen en ben gewoon doorgegaan, maar dat was het. Als ik terug kijk was het geen echt leven. Ik bestond, maar ik leefde niet. Ik had geen vrienden, een vader die naar de psychologische inrichting van het ziekhuis verhuisde en een moeder die gebukt ging voor het verzorgen van haar kinderen en demente moeder. Ik dacht dat mijn problemen dingen alleen maar erger zouden maken, dus hield ik mijn mond dicht.
Aan het einde van mijn middelbare school periode namen gaf een familievriend ons een kleine golden retriever pup cadeau. Doordat kleine beestje ontdekte ik dat mijn leven enorm eenzaam was, ondanks dat ik in een 5 hoofdig gezin woonde. Nooit eerder had ik meegemaakt dat wanneer ik thuis kwam er eentje was die stond te popelen om met me te spelen, die altijd blij was, hoe rot ik me ook voelde, hoe naar ik ook deed. Het was het punt dat ik begon met therapie. Het was wel belangrijk dat het met mijn vader en moeder al stukken beter ging en zij mij hier in steunde.
De therapeute heeft mij toen aangeraden om toch mijn HBO studie te volgen en er voor te gaan en ik ben blij dat ik heb geluisterd. Ik ben toen twee vrienden tegengekomen waarmee ik veel lol heb beleefd en hoewel ik steeds nog niet tevreden ben met de kwaliteit van de vriendschap (delen van ideeën en meningen vindt ik nog steeds moeilijk) ben ik allang blij dat ik dit heb. Kendo (japans zwaardvechten) en fitness werden mijn hobbies en gaven mij een beetje zelfvetrouwen, maar nog belangrijker het verminderde mijn sociale angst.
Hoewel ik nog steeds niet altijd even zeker ben in het sociaal gebeuren en nog steeds een groot deel van liefde en intimiteit mis, ben ik al blij dat ik al stukken verder ben. Niet meer denken dat iedereen naar me kijkt, niet meer denken dat iedereen denkt dat ik die rare ben, niet meer overgeven wanneer ik iets sociaals moest doen.
Ik heb veel zitten schelden en huilen in die, inmiddels grote harige Lobbes en ik ben zo blij dat ze bij ons in het leven kwam. Ik hoop dat dit iemand de moed geeft om zijn/haar sociale angst aan te gaan, want het leven is zoveel leuker als je eenmaal boven staat!
vrijdag 6 november 2015 om 19:31
Waarom 2x hetzelfde topic?
Heb je jezelf niet iets te veel vereenzelvigd met je aandoening? Sommige mensen worden hun ziekte. Iemand met een kapotte knie is niet een kapotte knie zo ben jij ook geen sociale angst stoornis.
Heb je jezelf niet iets te veel vereenzelvigd met je aandoening? Sommige mensen worden hun ziekte. Iemand met een kapotte knie is niet een kapotte knie zo ben jij ook geen sociale angst stoornis.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 1 januari 2016 om 21:49
Ja nu 1 januari 2016 heb ik beslotenom hier wat aan te doen. Ik heb namelijk al 3 jaar + last van een angst/stress/pieker stoornis. Ik ben hier voor maar 2 keer naar de psycholoog geweest. Dit omdat ik dacht het allemaal zelf te overwinnen, maar dit zit er niet in.
Ik ben een jongeman van 24 die al best veel meegemaakt heeft. Ik ben erg perfecrionistisch en een geboren controlfreak. Ik heb last van prestatiedrang en ik kan niet tegen kritiek. Door dit alles en meerdere opstakels voel ik mij minderwaardig en heb ik een gebrek aan zelfvertrouwen. Van kindsaf geen vader moeder liefde gekend door omstandigheden. Wat dinge gezien en meegemaakt als kind wat een volwassene zelfs niet zou moeten mee maken. Ik had er zelf jaren geen last van. Toen ik opgroeide heb ik zelf veel verkeerde keuzes gemaakt wat ook resulteerde in ernstige situaties wat ook druk en stress bij mij opwekte.
3.5 jaar besloot ik mijn leven compleet te veranderen en aan mijn leven/toekomst te werken. Ik hoop (nog steeds) dat ik ooit een succesvolle ondernemer zal worden en een balans zal vinden tussen werk/rust/famillie/prive/hobbys. Na een halfjaar vanwege zware tegenslagen kreeg ik last van angsten, dwanggedachtes, minderwaardigheidsgevoelens, zelfmoordgedachtes en van alles en nog wat.
Ik was toen niet naar een psycholoog of dergelijke geweest. Ik dacht als man moet je dit zelf overwinnen. Dus dat ging ik maar doen. Ik begon te vechten voor mijn droom.
In de periode die aandoeningen/stoornissen was ik weer begonnen aan een mbo opleiding. Die ik succesvol had afgerond en elke zomervakantie had ik een vakantie baan. Ik heb mezelf toen de schulden uitgewerkt. Uiteindelijk dacht ik oke, nunzit ik niet in de put, ik heb beetje een stabiele start/basis nu. Maar de klachten hielden niet op. En nu ben ik 3 jaar verder.
Ik heb nu op dit moment erg last van angsten (socialeangsten en vageangsten). Die zijn zeer intens (harkloppingen, rugklachten, stijve nek). Telkens als ik in zulke situaties verkeer dan voelt mijn lichaam verlamt van de spanning. Ik heb dwanggedachtes en dat zijn vooral terugkerende woorden die tegen mij gezegd werden toen ik ooit gepest werdt. Op dit moment volg ik de vervolg opleiding van mijn vorige studie(over 2 maanden ook alweer afgerond) en hebbik een bijbaantje van 20 uur in de week. Ik heb voor mij toedoen al heel wat gespaart(voor nood en eventuele onderneming). Ik heb gewoon een vriendin al 2 jaar die van alles op de hoogte is. Maar ik ben geestelijk kapot. Ik heb elke dag angst als ik op de trein stap, buiten loop, mensen tegenkom. Ik geniet niet meer, ik ga niet uit, aan hobbys doe ik ook niet meer. Enigste wat ik doe is bezig zijn met mijn verandwoordelijkheden en daarna verstop ik mij in mijn kamer achter mijn tv/smartphone/playstation.
Op dit moment ben ik t zat. Ik weet dat ik gewoon verder ga met werk en school. Maar ik kan dit niet meer aan het wordt me te veel. Ook twijfel ik of ik een vorm van autisme heb. Omdat ik me extreem kan focussen op dingen. Zowel als in specifieke situaties waarin aandacht vereist is als in meer abstractere dinge zoals focussen op een levensdoel en alleen nog maar met dinge bezighouden die voor die droom/doel van belang zijn. En dan sluit ik derest zoals famillie, hobbys en vrienden ook echt uit.
Ik zou graag serieuze tips meekrijgen om om te gaan met mijn angsten, vooral de sociale angsten. Zelf heb ik erg veel informatie opgedaan over angststoornissen en angst opzich. Angst als emotie, de functie ervan en hoe dat werkt bij zowel mensen en dieren. En ook de neurologische werking ervan zowel als de psychologische werking. Niks heeft geholpen en ik ben nu 3.5 jaar verder een zeer lange periode van verbitternis. Ik wil weel gelukkig zijn, ik wil weer leven, ik wil weer voelen. Help me out!
Ik ben een jongeman van 24 die al best veel meegemaakt heeft. Ik ben erg perfecrionistisch en een geboren controlfreak. Ik heb last van prestatiedrang en ik kan niet tegen kritiek. Door dit alles en meerdere opstakels voel ik mij minderwaardig en heb ik een gebrek aan zelfvertrouwen. Van kindsaf geen vader moeder liefde gekend door omstandigheden. Wat dinge gezien en meegemaakt als kind wat een volwassene zelfs niet zou moeten mee maken. Ik had er zelf jaren geen last van. Toen ik opgroeide heb ik zelf veel verkeerde keuzes gemaakt wat ook resulteerde in ernstige situaties wat ook druk en stress bij mij opwekte.
3.5 jaar besloot ik mijn leven compleet te veranderen en aan mijn leven/toekomst te werken. Ik hoop (nog steeds) dat ik ooit een succesvolle ondernemer zal worden en een balans zal vinden tussen werk/rust/famillie/prive/hobbys. Na een halfjaar vanwege zware tegenslagen kreeg ik last van angsten, dwanggedachtes, minderwaardigheidsgevoelens, zelfmoordgedachtes en van alles en nog wat.
Ik was toen niet naar een psycholoog of dergelijke geweest. Ik dacht als man moet je dit zelf overwinnen. Dus dat ging ik maar doen. Ik begon te vechten voor mijn droom.
In de periode die aandoeningen/stoornissen was ik weer begonnen aan een mbo opleiding. Die ik succesvol had afgerond en elke zomervakantie had ik een vakantie baan. Ik heb mezelf toen de schulden uitgewerkt. Uiteindelijk dacht ik oke, nunzit ik niet in de put, ik heb beetje een stabiele start/basis nu. Maar de klachten hielden niet op. En nu ben ik 3 jaar verder.
Ik heb nu op dit moment erg last van angsten (socialeangsten en vageangsten). Die zijn zeer intens (harkloppingen, rugklachten, stijve nek). Telkens als ik in zulke situaties verkeer dan voelt mijn lichaam verlamt van de spanning. Ik heb dwanggedachtes en dat zijn vooral terugkerende woorden die tegen mij gezegd werden toen ik ooit gepest werdt. Op dit moment volg ik de vervolg opleiding van mijn vorige studie(over 2 maanden ook alweer afgerond) en hebbik een bijbaantje van 20 uur in de week. Ik heb voor mij toedoen al heel wat gespaart(voor nood en eventuele onderneming). Ik heb gewoon een vriendin al 2 jaar die van alles op de hoogte is. Maar ik ben geestelijk kapot. Ik heb elke dag angst als ik op de trein stap, buiten loop, mensen tegenkom. Ik geniet niet meer, ik ga niet uit, aan hobbys doe ik ook niet meer. Enigste wat ik doe is bezig zijn met mijn verandwoordelijkheden en daarna verstop ik mij in mijn kamer achter mijn tv/smartphone/playstation.
Op dit moment ben ik t zat. Ik weet dat ik gewoon verder ga met werk en school. Maar ik kan dit niet meer aan het wordt me te veel. Ook twijfel ik of ik een vorm van autisme heb. Omdat ik me extreem kan focussen op dingen. Zowel als in specifieke situaties waarin aandacht vereist is als in meer abstractere dinge zoals focussen op een levensdoel en alleen nog maar met dinge bezighouden die voor die droom/doel van belang zijn. En dan sluit ik derest zoals famillie, hobbys en vrienden ook echt uit.
Ik zou graag serieuze tips meekrijgen om om te gaan met mijn angsten, vooral de sociale angsten. Zelf heb ik erg veel informatie opgedaan over angststoornissen en angst opzich. Angst als emotie, de functie ervan en hoe dat werkt bij zowel mensen en dieren. En ook de neurologische werking ervan zowel als de psychologische werking. Niks heeft geholpen en ik ben nu 3.5 jaar verder een zeer lange periode van verbitternis. Ik wil weel gelukkig zijn, ik wil weer leven, ik wil weer voelen. Help me out!
