Psyche
alle pijlers
soms wanhopig
donderdag 2 januari 2014 om 20:28
Ik heb gisteren besloten dat ik vanaf het nieuwe jaar ga proberen bij te houden hoe ik mij voel en of daarin verandering gaat komen.
Ik voel me al langere tijd niet mezelf en kan soms erg verdrietig zijn.
Nare, negatieve gedachtes komen constant in mij op en ik pieker veel.
Waarom? Ik heb een leuke baan, lieve ouders en een fijn huisje.
Door blijven gaan en positief te blijven levert tot nu toe nog maar weinig op.
Mijn gedachtes ( suïcidale) komen steeds weer terug, terwijl ik helemaal niet weet of ik dat wel wil en zou kunnen.
Ook vraag ik mij steeds af waarom andere mensen het dan wel doen en waarom zou ik daar dan niet bij horen?
Ik voel mij af en toe zo alleen en wanhopig.
Wat moet ik doen om het weer leuk te gaan vinden?
Dit soort dingen opschrijven/vertellen vind ik eng, want wat zullen anderen ervan denken of vinden?
Soms weet ik echt even niet meer hoe ik verder moet.
Ik voel me al langere tijd niet mezelf en kan soms erg verdrietig zijn.
Nare, negatieve gedachtes komen constant in mij op en ik pieker veel.
Waarom? Ik heb een leuke baan, lieve ouders en een fijn huisje.
Door blijven gaan en positief te blijven levert tot nu toe nog maar weinig op.
Mijn gedachtes ( suïcidale) komen steeds weer terug, terwijl ik helemaal niet weet of ik dat wel wil en zou kunnen.
Ook vraag ik mij steeds af waarom andere mensen het dan wel doen en waarom zou ik daar dan niet bij horen?
Ik voel mij af en toe zo alleen en wanhopig.
Wat moet ik doen om het weer leuk te gaan vinden?
Dit soort dingen opschrijven/vertellen vind ik eng, want wat zullen anderen ervan denken of vinden?
Soms weet ik echt even niet meer hoe ik verder moet.
donderdag 2 januari 2014 om 20:32
donderdag 2 januari 2014 om 20:34
Zoek hulp Bianca, ga naar je huisarts. Gewoon positief doen en doorgaan helpt inderdaad niet altijd, maar dat betekent niet dat hier niets aan te doen is. Ik weet dat het eng lijkt maar neem iemand in vertrouwen en ga naar een hulpverlener. Met dit soort problemen hoef je niet in je eentje te worstelen.
Zeg maar Spijker.
donderdag 2 januari 2014 om 20:39
Je opent niet voor niets een topic dus dat lijkt al een goed begin voor jezelf. Denk je dat je hier een beginnetje kunt maken met durven praten erover wat het is waar je het meeste tegenaan loopt?
Naast hulp zoeken uiteraard want met zulke gedachten rondlopen is niet misselijk vind ik. Daar lijkt me professionele ondersteuning wel op zijn plaats.
Naast hulp zoeken uiteraard want met zulke gedachten rondlopen is niet misselijk vind ik. Daar lijkt me professionele ondersteuning wel op zijn plaats.
wij slapen nooit.
donderdag 2 januari 2014 om 20:41
Misschien had ik dat er even bij moeten vertellen.
Ik ben in september 6 weken opgenomen geweest op de PAAZ en heb nu deeltijdtherapie en ga na een psycholoog.
Ook gebruik ik medicatie, alhoewel ik niet echt kan zeggen dat ik het gevoel heb dat ze werken.
Dinsdag moet ik weer naar mijn arts en dan zal ik het zeker bespreekbaar maken.
Ik ben in september 6 weken opgenomen geweest op de PAAZ en heb nu deeltijdtherapie en ga na een psycholoog.
Ook gebruik ik medicatie, alhoewel ik niet echt kan zeggen dat ik het gevoel heb dat ze werken.
Dinsdag moet ik weer naar mijn arts en dan zal ik het zeker bespreekbaar maken.
donderdag 2 januari 2014 om 20:43
Ik zou graag de ruimte willen nemen om hier over mijzelf te willen praten en waar ik tegenaan loop.
Misschien is dat voor mij makkelijker...
quote:iceteapeach schreef op 02 januari 2014 @ 20:39:
Je opent niet voor niets een topic dus dat lijkt al een goed begin voor jezelf. Denk je dat je hier een beginnetje kunt maken met durven praten erover wat het is waar je het meeste tegenaan loopt?
Naast hulp zoeken uiteraard want met zulke gedachten rondlopen is niet misselijk vind ik. Daar lijkt me professionele ondersteuning wel op zijn plaats.
Misschien is dat voor mij makkelijker...
quote:iceteapeach schreef op 02 januari 2014 @ 20:39:
Je opent niet voor niets een topic dus dat lijkt al een goed begin voor jezelf. Denk je dat je hier een beginnetje kunt maken met durven praten erover wat het is waar je het meeste tegenaan loopt?
Naast hulp zoeken uiteraard want met zulke gedachten rondlopen is niet misselijk vind ik. Daar lijkt me professionele ondersteuning wel op zijn plaats.
donderdag 2 januari 2014 om 20:46
Ik heb me ook zo gevoeld. En toen heb ik het moeilijkste ooit gedaan: ik naar de huisarts gegaan voor een verwijzing naar de psycholoog.
Waar ik vervolgens een half jaar niks mee heb gedaan, waarna ik weer het moeilijkste ooit moest doen: daadwerkelijk een psycholoog bellen voor een afspraak.
Maar man, wat ben IK blij dat ik die stappen heb durven zetten. Ik weet niet waar ik nu was geweest als ik geen hulp had gezocht.
Ik begrijp dat je vindt dat je je aanstelt? Omdat je je afvraagt waarom? Als dat zo is, dan wil ik één ding tegen je zeggen: JE STELT JE NIET AAN! Je slecht voelen is één ding, maar sucidale gedachten zijn niet niks. Zoek hulp meisje, dat verdien je en ben je aan jezelf verplicht.
Waar ik vervolgens een half jaar niks mee heb gedaan, waarna ik weer het moeilijkste ooit moest doen: daadwerkelijk een psycholoog bellen voor een afspraak.
Maar man, wat ben IK blij dat ik die stappen heb durven zetten. Ik weet niet waar ik nu was geweest als ik geen hulp had gezocht.
Ik begrijp dat je vindt dat je je aanstelt? Omdat je je afvraagt waarom? Als dat zo is, dan wil ik één ding tegen je zeggen: JE STELT JE NIET AAN! Je slecht voelen is één ding, maar sucidale gedachten zijn niet niks. Zoek hulp meisje, dat verdien je en ben je aan jezelf verplicht.
donderdag 2 januari 2014 om 20:50
Bedankt voor je fijne reactie, het maakt mij aan het huilen.
Ik heb 2 hele lieve ouders waar ik altijd terecht kan, maar wat ik nu niet meer doe omdat mijn vader sinds kort ernstig ziek is.
Ik wil dit liever niet met ze bespreken.
quote:zebrini schreef op 02 januari 2014 @ 20:46:
Ik heb me ook zo gevoeld. En toen heb ik het moeilijkste ooit gedaan: ik naar de huisarts gegaan voor een verwijzing naar de psycholoog.
Waar ik vervolgens een half jaar niks mee heb gedaan, waarna ik weer het moeilijkste ooit moest doen: daadwerkelijk een psycholoog bellen voor een afspraak.
Maar man, wat ben IK blij dat ik die stappen heb durven zetten. Ik weet niet waar ik nu was geweest als ik geen hulp had gezocht.
Ik begrijp dat je vindt dat je je aanstelt? Omdat je je afvraagt waarom? Als dat zo is, dan wil ik één ding tegen je zeggen: JE STELT JE NIET AAN! Je slecht voelen is één ding, maar sucidale gedachten zijn niet niks. Zoek hulp meisje, dat verdien je en ben je aan jezelf verplicht.
Ik heb 2 hele lieve ouders waar ik altijd terecht kan, maar wat ik nu niet meer doe omdat mijn vader sinds kort ernstig ziek is.
Ik wil dit liever niet met ze bespreken.
quote:zebrini schreef op 02 januari 2014 @ 20:46:
Ik heb me ook zo gevoeld. En toen heb ik het moeilijkste ooit gedaan: ik naar de huisarts gegaan voor een verwijzing naar de psycholoog.
Waar ik vervolgens een half jaar niks mee heb gedaan, waarna ik weer het moeilijkste ooit moest doen: daadwerkelijk een psycholoog bellen voor een afspraak.
Maar man, wat ben IK blij dat ik die stappen heb durven zetten. Ik weet niet waar ik nu was geweest als ik geen hulp had gezocht.
Ik begrijp dat je vindt dat je je aanstelt? Omdat je je afvraagt waarom? Als dat zo is, dan wil ik één ding tegen je zeggen: JE STELT JE NIET AAN! Je slecht voelen is één ding, maar sucidale gedachten zijn niet niks. Zoek hulp meisje, dat verdien je en ben je aan jezelf verplicht.
donderdag 2 januari 2014 om 20:51
Hoe is het jou gelukt om je beter te gaan voelen?quote:zebrini schreef op 02 januari 2014 @ 20:48:
Oh, je hebt al hulp, hartstikke goed! Dan is het nu zaak om aan te geven dat je je niet beter voelt. Misschien is het tijd om andere medicatie te proberen, of een andere dosis. Maar geef het aan bij je hulpverleners, dan kunnen ze je verder helpen.
Oh, je hebt al hulp, hartstikke goed! Dan is het nu zaak om aan te geven dat je je niet beter voelt. Misschien is het tijd om andere medicatie te proberen, of een andere dosis. Maar geef het aan bij je hulpverleners, dan kunnen ze je verder helpen.
donderdag 2 januari 2014 om 20:57
Ik was niet depressief, maar 'slechts' overspannen, dus het is zeker niet dezelfde situatie. Maar ik heb mijn studie tijdelijk stopgezet. Ik ben wel blijven werken (omdat ik bang was anders nooit meer aan het werk te komen en ik was bang dat mijn contract niet zou worden verlengd) maar de gesprekken met de psycholoog hebben mij ontzettend geholpen. Na een paar maanden kreeg ik op mijn werk te horen dat mijn contract alsnog niet werd verlengd en ben ik 4 maanden werkloos geweest. Toen ben ik pas echt helemaal bijgekomen.
Maar het verschrikkelijke gevoel was al eerder weg. Dat heb ik met behulp van de psycholoog en cognitieve therapie kunnen doen. Maar bij mij was er dus een duidelijke 'oorzaak'.
Maar het verschrikkelijke gevoel was al eerder weg. Dat heb ik met behulp van de psycholoog en cognitieve therapie kunnen doen. Maar bij mij was er dus een duidelijke 'oorzaak'.
donderdag 2 januari 2014 om 20:59
Oh, ik wilde alles NU en gister zeg maar. Dus het heeft me zo ontzettend lang geduurd, dat proces. Achteraf snap ik dondersgoed dat je zoiets niet in 3 maandjes fikst. Dus misschien is het ook een idee om dat in je achterhoofd te houden: als je je zó slecht voelt, dan is een jaar nemen om te genezen best realistisch.
donderdag 2 januari 2014 om 21:09
donderdag 2 januari 2014 om 21:18
Ik hoop voor jou dat de therapie je veel gaat brengen!
Ik heb zelf geen man of kinderen, en soms denk ik wel eens:
had ik dat maar wel, dan voelde ik mij misschien niet zo.
Ik voel me soms zo alleen, terwijl ik toch best veel heb, behalve dan een leuke relatie en vrienden om mij heen...
quote:badeendjehoera schreef op 02 januari 2014 @ 21:09:
Bianca, allereerst een hele dikke knuffel!
Wat herken ik je gevoelens ook goed.. Ik had toch alles zo 'goed' voor elkaar? Lieve man, mooie baan, huisje, twee ontzettend lieve kinderen.. Maar toch dat overheersende down-gevoel..
Nu ben ik begonnen met therapie.. Ben benieuwd wat het brengen gaat!
Ik heb zelf geen man of kinderen, en soms denk ik wel eens:
had ik dat maar wel, dan voelde ik mij misschien niet zo.
Ik voel me soms zo alleen, terwijl ik toch best veel heb, behalve dan een leuke relatie en vrienden om mij heen...
quote:badeendjehoera schreef op 02 januari 2014 @ 21:09:
Bianca, allereerst een hele dikke knuffel!
Wat herken ik je gevoelens ook goed.. Ik had toch alles zo 'goed' voor elkaar? Lieve man, mooie baan, huisje, twee ontzettend lieve kinderen.. Maar toch dat overheersende down-gevoel..
Nu ben ik begonnen met therapie.. Ben benieuwd wat het brengen gaat!
donderdag 2 januari 2014 om 21:26
Ik heb morgen weer therapie waar ik het zeker bespreekbaar ga maken, daarnaast heb ik dinsdag een afspraak bij mijn arts.
Maar morgen ga ik het bespreken op de therapie.
Ik schrijf ook veel op en probeer alles zo eerlijk mogelijk te vertellen, dat vind ik wel lastig want ik schaam me ervoor en wil mij niet zo voelen.
Maar morgen ga ik het bespreken op de therapie.
Ik schrijf ook veel op en probeer alles zo eerlijk mogelijk te vertellen, dat vind ik wel lastig want ik schaam me ervoor en wil mij niet zo voelen.
donderdag 2 januari 2014 om 21:34
Lieve Bianca, ik herken het. Het is voor mij een tijdje geleden dat ik flink in de knoop zat, maar ik ben er na veel geduld en hard werken uit gekomen. Vooral omdat ik destijds geaccepteerd heb dat het niet goed ging en daarna veel ben gaan praten. Ik begrijp dat het vaak moeilijk is en dat je soms geen idee meer hebt hoe je hier ooit uit moet komen. Maar heel geleidelijk, met kleine stapjes, wordt het echt beter. Ik denk dat je met behulp van professionals hier een goede manier voor kunt vinden. Ik denk dat het sowieso een goed idee is om dat wat je dwars zit van je af te schrijven.
donderdag 2 januari 2014 om 21:36
quote:bianca85 schreef op 02 januari 2014 @ 20:43:
Ik zou graag de ruimte willen nemen om hier over mijzelf te willen praten en waar ik tegenaan loop.
Misschien is dat voor mij makkelijker...
[...]
Neem die ruimte ook gewoon. Kan me indenken, dat je, naast je gevoel, ook wil praten over hoe je therapie verloopt bijvoorbeeld.
Dat je je ouders wil ontzien is, gezien de lichamelijke toestand van je vader, ook hartstikke begrijpelijk. Je wil ze niet verder belasten voor je gevoel dan noodzakelijk zodat ze zich niet 'ook' nog eens verder over jou zorgen maken.
Als ouder(s) doe je dat toch wel, ongeacht hoe oud je bent. Ze willen toch graag dat het je goed gaat, zowel financieel, als fysiek alswel psychisch.
Waar loop je het meeste tegenaan tot nu toe, of vind je het lastigste/moeilijkste om mee om te gaan?
Ik zou graag de ruimte willen nemen om hier over mijzelf te willen praten en waar ik tegenaan loop.
Misschien is dat voor mij makkelijker...
[...]
Neem die ruimte ook gewoon. Kan me indenken, dat je, naast je gevoel, ook wil praten over hoe je therapie verloopt bijvoorbeeld.
Dat je je ouders wil ontzien is, gezien de lichamelijke toestand van je vader, ook hartstikke begrijpelijk. Je wil ze niet verder belasten voor je gevoel dan noodzakelijk zodat ze zich niet 'ook' nog eens verder over jou zorgen maken.
Als ouder(s) doe je dat toch wel, ongeacht hoe oud je bent. Ze willen toch graag dat het je goed gaat, zowel financieel, als fysiek alswel psychisch.
Waar loop je het meeste tegenaan tot nu toe, of vind je het lastigste/moeilijkste om mee om te gaan?
wij slapen nooit.
donderdag 2 januari 2014 om 21:48
zondag 5 januari 2014 om 11:20
Ik gebruik al langere tijd antidepressiva en ben sinds kort overgestapt op een ander merk.
Sinds 2 weken gaat het minder goed en voel ik mijn stemming en humeur minder worden.
Ik ben opgenomen omdat ik thuis niet meer aan rust toe kwam, ik vluchtte in mijn werk en wilde niet zo graag alleen meer zijn.
Het enige wat ik thuis deed was douchen en slapen, zodra ik wakker werd ging ik weg.
Ik heb mijn verhaal wel kunnen doen, maar ik heb niet altijd het idee dat ze het begrijpen, daarom ga ik ook nog na een psycholoog en ga ik a.s. donderdag naar een man waarmee ik gesprekken voer, deze man is actief in altnernatieve geneeswijze zoals magnetiseren, hij wordt aangeraden door mijn huisarts en staat erg goed bekend.
Ook start ik met hardlopen om wat actiever te worden, ik probeer wel zoveel mogelijk dingen te ondernemen, maar ik beleef er weinig plezier aan, dat maakt het allemaal lastiger.
Soms denk ik, ik heb een schop onder mijn kont nodig, maar ik doe heus mijn best, misschien niet goed genoeg?
Het loslaten en het er gewoon even laten zijn wordt aangeraden, maar dat vind ik erg moeilijk.
Sinds 2 weken gaat het minder goed en voel ik mijn stemming en humeur minder worden.
Ik ben opgenomen omdat ik thuis niet meer aan rust toe kwam, ik vluchtte in mijn werk en wilde niet zo graag alleen meer zijn.
Het enige wat ik thuis deed was douchen en slapen, zodra ik wakker werd ging ik weg.
Ik heb mijn verhaal wel kunnen doen, maar ik heb niet altijd het idee dat ze het begrijpen, daarom ga ik ook nog na een psycholoog en ga ik a.s. donderdag naar een man waarmee ik gesprekken voer, deze man is actief in altnernatieve geneeswijze zoals magnetiseren, hij wordt aangeraden door mijn huisarts en staat erg goed bekend.
Ook start ik met hardlopen om wat actiever te worden, ik probeer wel zoveel mogelijk dingen te ondernemen, maar ik beleef er weinig plezier aan, dat maakt het allemaal lastiger.
Soms denk ik, ik heb een schop onder mijn kont nodig, maar ik doe heus mijn best, misschien niet goed genoeg?
Het loslaten en het er gewoon even laten zijn wordt aangeraden, maar dat vind ik erg moeilijk.
zondag 5 januari 2014 om 11:25
Het meeste waar ik op dit moment tegenaan loop is dat ik geen plezier aan dingen beleef en moeite heb met het alleen zijn.
Het bijv. hebben van geen relatie ( al weet ik dat dat ook niet zaligmakend is) weinig sociale contacten, en het weten dat ik toch elke keer weer alleen thuis kom.
Ik heb een hondje gekocht, deze krijg ik donderdag, dit zal mij ook wat meer structuur gaan geven en aanspraak.
Dingen moeten veranderen, en dat vind ik eng, nieuwe dingen ontdekken, en het aangaan van nieuwe contacten vind ik lastig.
En waarom? Geen idee, ik ben een hele vrolijke, sociale en positief ingestelde vrouw, werk altijd met veel enthousiasme in de zorg en kon eerder altijd best genieten van een feestje of andere activiteiten.
Maar nu? Nu weet ik het even niet meer, het lijkt wel alsof ik vast zit.
Wat ik wel weet is dat mijn leven er voorheen er altijd zo uitzag: werken, slapen, naar mijn ouders, vrije tijd invullen met eten, en thuis op de bank hangen.
Af en toe een feestje, maar de weekenden meestal thuis of bij mijn ouders.
Ik weet dat ik daarin dingen moet veranderen, maar o wat vind ik dat lastig.
Vooral nu ik eigenlijk niks meer leuk vind en een beetje in een negatieve spiraal lijk te zitten.
Het is wel fijn om het hier eens te benoemen en andere reacties te lezen.
quote:iceteapeach schreef op 02 januari 2014 @ 21:36:
[...]
Neem die ruimte ook gewoon. Kan me indenken, dat je, naast je gevoel, ook wil praten over hoe je therapie verloopt bijvoorbeeld.
Dat je je ouders wil ontzien is, gezien de lichamelijke toestand van je vader, ook hartstikke begrijpelijk. Je wil ze niet verder belasten voor je gevoel dan noodzakelijk zodat ze zich niet 'ook' nog eens verder over jou zorgen maken.
Als ouder(s) doe je dat toch wel, ongeacht hoe oud je bent. Ze willen toch graag dat het je goed gaat, zowel financieel, als fysiek alswel psychisch.
Waar loop je het meeste tegenaan tot nu toe, of vind je het lastigste/moeilijkste om mee om te gaan?
Het bijv. hebben van geen relatie ( al weet ik dat dat ook niet zaligmakend is) weinig sociale contacten, en het weten dat ik toch elke keer weer alleen thuis kom.
Ik heb een hondje gekocht, deze krijg ik donderdag, dit zal mij ook wat meer structuur gaan geven en aanspraak.
Dingen moeten veranderen, en dat vind ik eng, nieuwe dingen ontdekken, en het aangaan van nieuwe contacten vind ik lastig.
En waarom? Geen idee, ik ben een hele vrolijke, sociale en positief ingestelde vrouw, werk altijd met veel enthousiasme in de zorg en kon eerder altijd best genieten van een feestje of andere activiteiten.
Maar nu? Nu weet ik het even niet meer, het lijkt wel alsof ik vast zit.
Wat ik wel weet is dat mijn leven er voorheen er altijd zo uitzag: werken, slapen, naar mijn ouders, vrije tijd invullen met eten, en thuis op de bank hangen.
Af en toe een feestje, maar de weekenden meestal thuis of bij mijn ouders.
Ik weet dat ik daarin dingen moet veranderen, maar o wat vind ik dat lastig.
Vooral nu ik eigenlijk niks meer leuk vind en een beetje in een negatieve spiraal lijk te zitten.
Het is wel fijn om het hier eens te benoemen en andere reacties te lezen.
quote:iceteapeach schreef op 02 januari 2014 @ 21:36:
[...]
Neem die ruimte ook gewoon. Kan me indenken, dat je, naast je gevoel, ook wil praten over hoe je therapie verloopt bijvoorbeeld.
Dat je je ouders wil ontzien is, gezien de lichamelijke toestand van je vader, ook hartstikke begrijpelijk. Je wil ze niet verder belasten voor je gevoel dan noodzakelijk zodat ze zich niet 'ook' nog eens verder over jou zorgen maken.
Als ouder(s) doe je dat toch wel, ongeacht hoe oud je bent. Ze willen toch graag dat het je goed gaat, zowel financieel, als fysiek alswel psychisch.
Waar loop je het meeste tegenaan tot nu toe, of vind je het lastigste/moeilijkste om mee om te gaan?
