Spijt van ongeluk..

2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.



Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.



Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.



Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.



De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.

Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.



De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''



Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.



Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.



1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.



Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.



De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.



Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.



Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...