Stemmingswisselingen, hoe is het na de overgang?

27-07-2020 14:34 36 berichten
Ik heb zo vaak stemmingswisselingen dat ik onderhand niet meer weet wat nou mijn echte persoonlijkheid is. Ze worden veroorzaakt door mijn hormoonhuishouding, dat weet ik na al die tijd wel zeker. Maar ben ik nou die negatieve, zeurende, ontevreden, passieve vrouw of dat relaxte, veel lachende, niks aan de hand en alles gaat toch prima -type?
Of ligt het ergens in het midden?

Van de overgang is nog geen sprake, ik heb nog steeds een regelmatige cyclus. Maar juist dat zorgt voor een flinke golfbeweging: de ene dag zit ik in een diepe put en komt het nooit meer goed, de volgende dag snap ik niets meer van die negatieve ik van gisteren.

Zijn hier vrouwen die de overgang hebben gehad en deze stemmingswisselingen ook hebben gehad? Is dat nu helemaal over en wat is er voor gevoel overgebleven? Wie was je voor en wie ben je na de overgang?
anoniem_6527270f28ee9 wijzigde dit bericht op 27-07-2020 15:03
0.06% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
Ik zit nog niet in de overgang, maar weet wel dat het bij mij hormoon gerelateerd is en ik dus aan de prikpil blijf tot mijn dood. Zo ontzettend vervelend vind ik het.

Mijn moeder die net door de overgang (van 20 jaar) heen is lijkt een stuk stabieler dan tijdens. Maar niet stabieler dan voor de overgang.
Hecamel schreef:
27-07-2020 14:50
Ik zit nog niet in de overgang, maar weet wel dat het bij mij hormoon gerelateerd is en ik dus aan de prikpil blijf tot mijn dood. Zo ontzettend vervelend vind ik het.

Mijn moeder die net door de overgang (van 20 jaar) heen is lijkt een stuk stabieler dan tijdens. Maar niet stabieler dan voor de overgang.

Oh, dat klinkt niet erg hoopgevend :| (sowieso de overgang van 20 jaar! @( )

Ik heb jarenlang de pil geslikt maar ook die hormonen deden me niet veel goed. Toen waren er ook stemmingswisselingen, al was dat op een iets ander niveau.
Alle reacties Link kopieren
Ik lees mee! Ik heb het ook.
Ik zie mezelf als de positieve,vrolijke,nuchtere persoon, met buien.
Ik zit in het prille begin van de overgang, en sindsdien is het nog erger. Of ik heb er afgelopen jaren minder last van gehad door mn zwangerschappen (zwanger en erna voelde ik me top), dat kan ook.
Hoe dan ook; accepteren scheelt een hoop. En ik hoop ook stabieler te worden na de overgang. Dat duurt nog erg lang,maar het is in ieder geval iets om naar uit te kijken ;-).
Ik probeer het ook zeker te accepteren, maar ik ben in mijn dieptepunten echt onmogelijk negatief naar mezelf toe. Dat valt heel moeilijk te negeren, dringt zich echt op.
Alle reacties Link kopieren
ñuca schreef:
27-07-2020 15:01
Oh, dat klinkt niet erg hoopgevend :| (sowieso de overgang van 20 jaar! @( )

Ik heb jarenlang de pil geslikt maar ook die hormonen deden me niet veel goed. Toen waren er ook stemmingswisselingen, al was dat op een iets ander niveau.
Nee dat idee had ik ook. 20 jaar 😱

Er zijn twee soorten pillen. Een met oestrogenen en een zonder dacht ik. Of met progesteron en een zonder. Daar zou je ook nog eens naar kijken of dat nog verschil voor je maakt.

En anders eens naar een therapeut om te kijken of je om kan leren gaan met de triggers die zorgen dat je stemming wisselt. Maar als het hormonaal is vraag ik me af of dat werkt. 🤷🏼‍♀️
Hecamel schreef:
27-07-2020 15:06
Nee dat idee had ik ook. 20 jaar 😱

Er zijn twee soorten pillen. Een met oestrogenen en een zonder dacht ik. Of met progesteron en een zonder. Daar zou je ook nog eens naar kijken of dat nog verschil voor je maakt.

En anders eens naar een therapeut om te kijken of je om kan leren gaan met de triggers die zorgen dat je stemming wisselt. Maar als het hormonaal is vraag ik me af of dat werkt. 🤷🏼‍♀️

Tja, ik ben niet zo heel enthousiast om te gaan experimenteren met allerlei soorten pillen e.d. Toen ik terug ging naar mijn natuurlijke cyclus reageerde mijn lichaam nogal heftig in de vorm van koliek achtige buikpijnaanvallen. Dat is nu weer afgenomen en ik heb weinig zin om de boel weer overhoop te gooien.

Lichamelijk is het nu te doen dus, ik had alleen gehoopt dat over een jaar of 10 (ben nu halverwege 40) geestelijk ook wat rustiger zou worden.
Alle reacties Link kopieren
En je wil toch niet totdat je in de overgang terecht komt, een periode waarin dat nog erger wordt, wachten om er wat mee te doen?

Er is zoveel mogelijk tegenwoordig dat het echt niet nodig is.
Helaas wordt het voor veel vrouwen alleen maar erger tot na de overgang heb ik gehoord. :cry: Daarna kom je vaak wel in wat rustiger vaarwater terecht. Veel vrouwen zijn niet zozeer gevoelig voor het hormoon zelf maar voor de constante wisselingen...

Heb je wel eens laten uitzoeken of het mogelijk PMDD kan zijn?

Ik heb zelf dus PMDD en herken de moodswings erg. Ik weet niet of je zit te wachten op tips aangezien jouw vraag ergens anders over gaat, dus ik hou me even in ;-)
anoniem_644a441f18f50 wijzigde dit bericht op 27-07-2020 15:21
19.51% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
ñuca schreef:
27-07-2020 15:17
Tja, ik ben niet zo heel enthousiast om te gaan experimenteren met allerlei soorten pillen e.d. Toen ik terug ging naar mijn natuurlijke cyclus reageerde mijn lichaam nogal heftig in de vorm van koliek achtige buikpijnaanvallen. Dat is nu weer afgenomen en ik heb weinig zin om de boel weer overhoop te gooien.

Lichamelijk is het nu te doen dus, ik had alleen gehoopt dat over een jaar of 10 (ben nu halverwege 40) geestelijk ook wat rustiger zou worden.

Snap ik. Maar er zijn ook andere opties waarschijnlijk.

Overigens ga je met een jaar of 10 misschien pas de echte overgang in en dan moet je misschien nog 10 jaar in een graadje heftiger. (Overigens hoeft dat niet perse). Maar dan ben je 20 jaar verder met een niet zo’n lekkere psyche.
Ohjee, dit topic helpt me van de regen in de drup :cry:
Had zo gehoopt dat er mensen zouden reageren van Maak je geen zorgen, na de overgang word je helemaal Zen!

Ik waardeer je tips Hecamel, maar ik ben nu even niet op zoek naar medische oplossingen. Ookal is het vervelend, het is wel te overzien en herkenbaar voor mezelf. Tot zover heb ik het wel geaccepteerd. Mocht het nog extremer worden dan ga ik waarschijnlijk wel een keer naar de huisarts.
Ik heb pmdd, nogal behoorlijk en slik op aanraden van de huisarts anti-depressiva. Nu aan het begin van de pre overgang is mijn dosering pasgeleden verdubbeld.
Alle reacties Link kopieren
Ik reageer zelden in topics over de overgang, want ik herken eigenlijk nooit iets van wat mensen daarover schrijven. Laat je niet te veel leiden door wat je hier leest, Ñuca. Voor sommigen is de overgang inderdaad een rotte hel en dat zijn meestal ook net de vrouwen die behoefte hebben om daarover (van zich af) te schrijven op internet.

Ik heb helemaal niet veel last gehad van de overgang en ik vond het eigenlijk wel een interessant proces.

Ik geloof wel dat ik rustiger en accepterender aan het worden ben, ik hoef niet meer zo nodig de wereld te veroveren of veranderen en dat geeft meer rust om mezelf en mijn emoties wat ruimte te geven. Want die verschillende vrouwen met die verschillende stemmingen, die ben je allemaal zelf. En als je er een paar steeds probeert te ontkennen of onderdrukken, knallen die er juist af en toe extra hard uit. Bijvoorbeeld tijdens je menstruatie, want dan 'mag' het even of dan geeft de hormonale schommeling net even dat extra zetje waardoor je die zeurende en de bozige kant van jezelf niet meer helemaal het zwijgen op kunt leggen.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
Dana: Op welke manier vond jij de overgang interessant?
Mijn hoop is dat ik er zelf ook niet veel last van zal hebben. Mijn moeder was emotioneel ook nogal instabiel maar is de overgang redelijk ongemerkt doorgekomen. Het ging allemaal wel gepaard met een ziekteproces en ze is voor haar 50e overleden, dus ik weet niet eens zeker of het wel een echte overgang was of meer een gevolg van de ziekte dat haar cyclus stopte.
En hoe haar persoonlijkheid 50+ zou zijn geweest zal ik ook nooit weten.
Alle reacties Link kopieren
mindervanmij schreef:
27-07-2020 15:20
Helaas wordt het voor veel vrouwen alleen maar erger tot na de overgang heb ik gehoord. :cry: Daarna kom je vaak wel in wat rustiger vaarwater terecht. Veel vrouwen zijn niet zozeer gevoelig voor het hormoon zelf maar voor de constante wisselingen...

Heb je wel eens laten uitzoeken of het mogelijk PMDD kan zijn?

Ik heb zelf dus PMDD en herken de moodswings erg. Ik weet niet of je zit te wachten op tips aangezien jouw vraag ergens anders over gaat, dus ik hou me even in ;-)
nou das lekker dan, word ik helemaal een bitch....
beetjegek schreef:
27-07-2020 16:43
nou das lekker dan, word ik helemaal een bitch....

Ik word niet zozeer een bitch maar bekijk alles negatief: Het leven is saai, ik ben saai, niks doet ertoe, alles wat ik doe en zeg is stom, iedereen vindt mij dus stom, ik wil iemand anders zijn, ik wil verdwijnen in het niets, wat doe ik hier nog, waarom leef ik.... enz enz.enz. En vooral: het komt NOOIT meer goed.
En dan is het de volgende dag weer weg. :frusty:
Hoe weet je zeker dat het je hormonen zijn, en niet iets psychisch?
Alle reacties Link kopieren
Nu ik sinds kort in de overgang ben, merk ik pas dat ik afgelopen jaren gekweld ben door de pre overgang icm met ernstige pms klachten.
Al die jaren was het beeld van de afterparty, de overgang, die mij nog te wachten stond een waar schrikbeeld.
Ik kon er net zo goed een einde aan maken, wat heb je aan zo'n leven.
Maarrrrrr, deze labiele emotionele draak is na een jaar lang uitblijven van de menstruatie zo stabiel als een rots.
Pats boem gedaan met de hormonale horror. Mijn tranen zitten niet meer hoog en ik kijk zowaar uit naar de toekomst.
Dus, er is hoop.
FadeToBlack schreef:
27-07-2020 18:21
Hoe weet je zeker dat het je hormonen zijn, en niet iets psychisch?

Sluit dat elkaar uit dan?
Utopia2016 schreef:
27-07-2020 18:23
Nu ik sinds kort in de overgang ben, merk ik pas dat ik afgelopen jaren gekweld ben door de pre overgang icm met ernstige pms klachten.
Al die jaren was het beeld van de afterparty, de overgang, die mij nog te wachten stond een waar schrikbeeld.
Ik kon er net zo goed een einde aan maken, wat heb je aan zo'n leven.
Maarrrrrr, deze labiele emotionele draak is na een jaar lang uitblijven van de menstruatie zo stabiel als een rots.
Pats boem gedaan met de hormonale horror. Mijn tranen zitten niet meer hoog en ik kijk zowaar uit naar de toekomst.
Dus, er is hoop.

Wat fijn om te lezen :heart:

Ik weet dat er ook vrouwen zijn met PMDD klachten die ervoor kiezen om hun eierstokken te verwijderen, zodat ze direct in de overgang komen. Wel heftig, maar zo erg kan het soms zijn. Ik kijk zelf ook uit naar de periode na de overgang
Alle reacties Link kopieren
ñuca schreef:
27-07-2020 16:57
Ik word niet zozeer een bitch maar bekijk alles negatief: Het leven is saai, ik ben saai, niks doet ertoe, alles wat ik doe en zeg is stom, iedereen vindt mij dus stom, ik wil iemand anders zijn, ik wil verdwijnen in het niets, wat doe ik hier nog, waarom leef ik.... enz enz.enz. En vooral: het komt NOOIT meer goed.
En dan is het de volgende dag weer weg. :frusty:
Ik heb ook erge PMS, en dan ben ik echt een heks, dus ik vrees met grote vrezen...
mindervanmij schreef:
27-07-2020 19:27
Sluit dat elkaar uit dan?
Absoluut niet.
FadeToBlack schreef:
27-07-2020 18:21
Hoe weet je zeker dat het je hormonen zijn, en niet iets psychisch?

Ik ben vroeger ook een tijd depressief geweest dus dat zit zeker op de achtergrond. Maar dit soort buien komt zo snel opzetten en zijn ook zo snel weer weg dat ik dat niet toe kan schrijven aan een volledige depressie. Ik ben op gaan letten wanneer ze komen, en dat is echt altijd in de dagen voor/tijdens/na de menstruatie of de ovulatie, of als ik pech heb allebei.
Terwijl ik ook ovulaties heb waarbij ik me helemaal Zen voel, zelfverzekerd en tevreden en vol energie. Zo voel ik me het liefst maar ook dat kan opeens weer verdwenen zijn.
anoniem_6527270f28ee9 wijzigde dit bericht op 27-07-2020 20:47
15.31% gewijzigd
Utopia2016 schreef:
27-07-2020 18:23
Nu ik sinds kort in de overgang ben, merk ik pas dat ik afgelopen jaren gekweld ben door de pre overgang icm met ernstige pms klachten.
Al die jaren was het beeld van de afterparty, de overgang, die mij nog te wachten stond een waar schrikbeeld.
Ik kon er net zo goed een einde aan maken, wat heb je aan zo'n leven.
Maarrrrrr, deze labiele emotionele draak is na een jaar lang uitblijven van de menstruatie zo stabiel als een rots.
Pats boem gedaan met de hormonale horror. Mijn tranen zitten niet meer hoog en ik kijk zowaar uit naar de toekomst.
Dus, er is hoop.

Heel fijn om dit te lezen Utopia, dankjewel voor dit sprankje hoop! :)
ñuca schreef:
27-07-2020 20:43
Ik ben vroeger ook een tijd depressief geweest dus dat zit zeker op de achtergrond. Maar dit soort buien komt zo snel opzetten en zijn ook zo snel weer weg dat ik dat niet toe kan schrijven aan een volledige depressie. Ik ben op gaan letten wanneer ze komen, en dat is echt altijd in de dagen voor/tijdens/na de menstruatie of de ovulatie, of als ik pech heb allebei.
Terwijl ik ook ovulaties heb waarbij ik me helemaal Zen voel, zelfverzekerd en tevreden en vol energie. Zo voel ik me het liefst maar ook dat kan opeens weer verdwenen zijn.
Helder.
Ik spreek even voor mezelf, maar mijn bipolaire ups en downs zijn sinds de overgang veel erger geworden. Vandaar mijn vraag.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven