Psyche
alle pijlers
Stik jaloers
dinsdag 4 november 2014 om 10:31
Ik ben 24jaar en heb een 6jaar lange relatie achter de rug die mij niet heeft geholpen (laten we 't zo zeggen) inmiddels in een nieuwe relatie met een super lieve man.
Het probleem is ik ben stik jaloers, misschien wel tot het zieke toe. Er is in mn verleden aantal dingen gebeurd die hiervan de oorzaak wel zou kunnen zijn. Maar dat heb ik al afgesloten. waarschijnlijk heb ik hierdoor een verlatingsangst ontwikkeld, maar ben zelf geen voorstander van om het een naampje te geven maar zou 't gewoon graag willen oplossen (waar ik al jaren mee bezig ben). Ik ben jaren onderbehandeling geweest bij het GGZ helaas ivm geld problemen dit niet meer kunnen doorzetten. Ik hoop dat ik hier misschien tips en advies kan krijgen hoe ik het zelf aan kan pakken.
Ik zal een klein voorbeeld noemen wanneer ik er last van heb en hoe ik er NU mee omga. Wanneer wij tv/film aan het kijken zijn en er komt een half blote vrouw in beeld raak ik innerlijk een beetje in "paniek". Dat voel ik van binnen.. eerder zou ik het afreageren op mn vriend. dit doe ik niet meer wat dit is NIET zijn probleem. Nu probeer ik te doen of er "niets" aan te hand is maar innerlijk wel helemaal in paniek ben... Ik weet dat ik hier mn vriend heel erg mee help, maar merk dat ik zelf niet beter op wordt. Want het blijft terug komen en ooit zal die emmer ook vol worden. Dit gebeurd niet alleen tijdens t kijken van tv/film. ook wanneer hij in contact zou komen met een vrouw. Mijn verstand weet heel goed dat hij helemaal voor mij gaat, en weet zelf heel goed wat normaal zou zijn. probleem is dat ik dit van binnen niet voel. en helaas is mij gevoel vaak sterker dan mijn hoofd.
Voordeel in dit verhaal is dat mijn vriend op de hoogte is van alles, maar dan ook echt alles. mijn gedachten, mijn onzekerheid en mijn "paniekaanvalletjes". en dat hij heeft afgeproken om dit samen met hem gaan op te lossen! Hij houdt zooooveel rekening met mij, stuurt foto's van waar hij is, geeft mij aandacht wanneer ik daar aan toe ben en zou zelf de film uitzetten als k t moeilijk krijg. Super super en super lief natuurlijk, maar ik besef dat dit niet gaat werken... ik moet er mee leren omgaan en niet vermijden...
Ik hoop eigenlijk dat ik hier wat tips, advies of misschien wat handvaten kan krijgen om dit opgelost te krijgen. Zelf weet ik dat ik een sterke vrouw ben want dat heb ik mezelf allang bewezen!
Ik moet er wel bijzeggen dat ik de diagnose ADHD heb gekregen, weet niet of dit iets mee te maken kan hebben.
Het probleem is ik ben stik jaloers, misschien wel tot het zieke toe. Er is in mn verleden aantal dingen gebeurd die hiervan de oorzaak wel zou kunnen zijn. Maar dat heb ik al afgesloten. waarschijnlijk heb ik hierdoor een verlatingsangst ontwikkeld, maar ben zelf geen voorstander van om het een naampje te geven maar zou 't gewoon graag willen oplossen (waar ik al jaren mee bezig ben). Ik ben jaren onderbehandeling geweest bij het GGZ helaas ivm geld problemen dit niet meer kunnen doorzetten. Ik hoop dat ik hier misschien tips en advies kan krijgen hoe ik het zelf aan kan pakken.
Ik zal een klein voorbeeld noemen wanneer ik er last van heb en hoe ik er NU mee omga. Wanneer wij tv/film aan het kijken zijn en er komt een half blote vrouw in beeld raak ik innerlijk een beetje in "paniek". Dat voel ik van binnen.. eerder zou ik het afreageren op mn vriend. dit doe ik niet meer wat dit is NIET zijn probleem. Nu probeer ik te doen of er "niets" aan te hand is maar innerlijk wel helemaal in paniek ben... Ik weet dat ik hier mn vriend heel erg mee help, maar merk dat ik zelf niet beter op wordt. Want het blijft terug komen en ooit zal die emmer ook vol worden. Dit gebeurd niet alleen tijdens t kijken van tv/film. ook wanneer hij in contact zou komen met een vrouw. Mijn verstand weet heel goed dat hij helemaal voor mij gaat, en weet zelf heel goed wat normaal zou zijn. probleem is dat ik dit van binnen niet voel. en helaas is mij gevoel vaak sterker dan mijn hoofd.
Voordeel in dit verhaal is dat mijn vriend op de hoogte is van alles, maar dan ook echt alles. mijn gedachten, mijn onzekerheid en mijn "paniekaanvalletjes". en dat hij heeft afgeproken om dit samen met hem gaan op te lossen! Hij houdt zooooveel rekening met mij, stuurt foto's van waar hij is, geeft mij aandacht wanneer ik daar aan toe ben en zou zelf de film uitzetten als k t moeilijk krijg. Super super en super lief natuurlijk, maar ik besef dat dit niet gaat werken... ik moet er mee leren omgaan en niet vermijden...
Ik hoop eigenlijk dat ik hier wat tips, advies of misschien wat handvaten kan krijgen om dit opgelost te krijgen. Zelf weet ik dat ik een sterke vrouw ben want dat heb ik mezelf allang bewezen!
Ik moet er wel bijzeggen dat ik de diagnose ADHD heb gekregen, weet niet of dit iets mee te maken kan hebben.
Never give up the fight !
dinsdag 4 november 2014 om 21:13
Geen oplossing maar wel herkenning: Ik heb dit zonder de paniek. Het voorbeeld van de tv ken ik heel goed. En het kan ook iemand op straat zijn. Het gaat dan om vrouwen waarvan ik weet dat mijn vriend ze mooi vindt en ook om vrouwen die zijn zoals ik zelf zou willen zijn. Ik denk dan zo: hij vindt haar mooi op een manier waarop hij mij nooit zal zien. Want ik ben gewoon niet zo slank/creatief/muzikaal vul maar in. Ik denk niet dat hij mij om zo iemand zal verlaten, maar wel dat hij teleurgesteld zal raken in mij omdat ik bepaalde eigenschappen niet heb.
Daar raak ik dus niet van in paniek maar voel me wel ontzettend te kort komen. En dat terwijl hij me echt zo vaak vertelt hoe blij hij met mij is en dat hij me zo mooi vindt enzo. Maar ik zie hem ook wel kijken naar een andere vrouw soms, al is het maar heel even. Volgens hem heeft dat verder niks te betekenen, is het mannen eigen om iets moois op te merken dat voorbij komt. Ik maak het vervolgens onnodig groot, terwijl hij er na 5 minuten al niet eens meer aan denkt.
Daar raak ik dus niet van in paniek maar voel me wel ontzettend te kort komen. En dat terwijl hij me echt zo vaak vertelt hoe blij hij met mij is en dat hij me zo mooi vindt enzo. Maar ik zie hem ook wel kijken naar een andere vrouw soms, al is het maar heel even. Volgens hem heeft dat verder niks te betekenen, is het mannen eigen om iets moois op te merken dat voorbij komt. Ik maak het vervolgens onnodig groot, terwijl hij er na 5 minuten al niet eens meer aan denkt.
dinsdag 18 november 2014 om 16:30
Heel herkenbaar inderdaad. Helaas.
Ook ik merk dat het een kloof is (wat ik eerder las) tussen gevoel en gedachten. vanuit mijn gedachten kan ik het prima relativeren, en is het 'onnozel' maar zolang ik er niet aan toe geef vanuit mijn gevoel word ik heel onzeker en raak ik ook zelfs in paniek.
Heb het ook geprobeerd uit te leggen, maar mijn partner snapt het niet. Vanuit zijn goede bedoelingen, want hij snapt niet waar ik me zorgen over maak, maar het zit zo diep helaas. Ik kan ook van streek raken door kleine dingen, dingen waar iemand anders van zal denken, 'waar slaat het op'.
Is echt iets wat vanuit je eigen gevoel/kracht moet komen om dat aan te kunnen pakken, ben er zelf helaas ook nog niet achter hoe
.
Ook ik merk dat het een kloof is (wat ik eerder las) tussen gevoel en gedachten. vanuit mijn gedachten kan ik het prima relativeren, en is het 'onnozel' maar zolang ik er niet aan toe geef vanuit mijn gevoel word ik heel onzeker en raak ik ook zelfs in paniek.
Heb het ook geprobeerd uit te leggen, maar mijn partner snapt het niet. Vanuit zijn goede bedoelingen, want hij snapt niet waar ik me zorgen over maak, maar het zit zo diep helaas. Ik kan ook van streek raken door kleine dingen, dingen waar iemand anders van zal denken, 'waar slaat het op'.
Is echt iets wat vanuit je eigen gevoel/kracht moet komen om dat aan te kunnen pakken, ben er zelf helaas ook nog niet achter hoe
.
woensdag 19 november 2014 om 09:34
Klopt, ik snap precies wat je bedoelt.
Je hebt gelijk in dat dit uit je eigen gevoel/kracht moet komen, maar alleen gaat 't nooit lukken.
Mijn vriend zegt 't wel te begrijpen (wat ik denk niet zo te zijn, tenzij je dit zelf ervaart).
Mijn vriend probeert mij hier in te helpen, en ik merk dat ik stapjes (hele kleine muizenstapjes) maak.
Hij probeert vaak het "tegenbewijs" te geven op mijn gedachtens, waardoor ik merk dat er af en toe een lampje bij mij gaat branden. Het "tegenbewijs" laat mij inzien dat de gedachtens die ik heb NIET kloppen.
Ik merk dat ik hierdoor groei, het zijn hele kleine stapjes, maar ik groei wel.
Ik merk dat de "triggers" die mij in paniek doen laten slaan steeds minder worden. Nouja, minder worden weet ik niet, misschien dat ik ze beter onder controle kan houden. ik probeer dan te denken aan het "tegenbewijs" wat mn vriend heeft gegeven en merk dat ik daar steeds meer en meer in begin te geloven.
daarnaast heb ik complimenten gekregen van mijn vriend omdat hij dus merkt dat het steeds beter gaat, dit geeft natuurlijk weer een extra duwtje in mn rug naar de goeie richting.
Ik weet niet of dit een juiste manier is, maar ik merk wel dat dit voor mij helpt.
Je hebt gelijk in dat dit uit je eigen gevoel/kracht moet komen, maar alleen gaat 't nooit lukken.
Mijn vriend zegt 't wel te begrijpen (wat ik denk niet zo te zijn, tenzij je dit zelf ervaart).
Mijn vriend probeert mij hier in te helpen, en ik merk dat ik stapjes (hele kleine muizenstapjes) maak.
Hij probeert vaak het "tegenbewijs" te geven op mijn gedachtens, waardoor ik merk dat er af en toe een lampje bij mij gaat branden. Het "tegenbewijs" laat mij inzien dat de gedachtens die ik heb NIET kloppen.
Ik merk dat ik hierdoor groei, het zijn hele kleine stapjes, maar ik groei wel.
Ik merk dat de "triggers" die mij in paniek doen laten slaan steeds minder worden. Nouja, minder worden weet ik niet, misschien dat ik ze beter onder controle kan houden. ik probeer dan te denken aan het "tegenbewijs" wat mn vriend heeft gegeven en merk dat ik daar steeds meer en meer in begin te geloven.
daarnaast heb ik complimenten gekregen van mijn vriend omdat hij dus merkt dat het steeds beter gaat, dit geeft natuurlijk weer een extra duwtje in mn rug naar de goeie richting.
Ik weet niet of dit een juiste manier is, maar ik merk wel dat dit voor mij helpt.
Never give up the fight !
woensdag 19 november 2014 om 09:41
quote:Ikbenanoniem schreef op 04 november 2014 @ 12:46:
EMDR wil ook nog wel eens helpen om irrationele gevoelens te "verkleinen" en je angst te verminderen.
Ja, dat kost waarschijnlijk wat geld (als je van je arts geen verwijzing kunt krijgen moet je de psycholoog zelf betalen) maar is je het dat niet waard om van alle stress die die emotie je geeft af te komen?
Ik had zelf aan 1 dubbele sessie genoeg om een bepaald trauma te verminderen. Dat kost je 170 euro als je het zelf moet betalen.Word gewoon vergoed als HA dat oke vind. Al zal die 170 euro dan alsnog zelf betaald moeten worden als eigen risico nog niet op is.
EMDR wil ook nog wel eens helpen om irrationele gevoelens te "verkleinen" en je angst te verminderen.
Ja, dat kost waarschijnlijk wat geld (als je van je arts geen verwijzing kunt krijgen moet je de psycholoog zelf betalen) maar is je het dat niet waard om van alle stress die die emotie je geeft af te komen?
Ik had zelf aan 1 dubbele sessie genoeg om een bepaald trauma te verminderen. Dat kost je 170 euro als je het zelf moet betalen.Word gewoon vergoed als HA dat oke vind. Al zal die 170 euro dan alsnog zelf betaald moeten worden als eigen risico nog niet op is.