Stress!

Je oma en moeder zijn natuurlijk belangrijke mensen in je leven en ze willen het allerbeste voor je. Het punt is alleen dat het allerbeste tegenwoordig niet persé een man is die financieel voor jou kan zorgen. Dat doen we tegenwoordig vooral zelf. Hij heeft vast andere kwaliteiten die zij misschien nog niet zien. Het allerbelangrijkste (lijkt mij) is dat je hem kan vertrouwen en dat je op hem kan bouwen wanneer dat nodig is, een lief woord wanneer je er even doorheen zit. Geef het gewoon wat tijd met je oma en moeder. Ze komen er vast wel achter dat hij een aardige jongen is.



Ik zou ze wel vertellen dat je het erg zou waarderen dat ze, ondanks hun bedenkingen, aardig tegen hem willen doen. Odat ze van je houden en jij het vreselijk zou vinden wanneer je familie hem een rot gevoel zou geven.

Koop het boek 'the power of now" van Eckhart Tolle en lees het een paar keer. Doe ik normaal ook nooit omdat ik alles goed onthou, maar in dit geval zijn die teksten zo raak en brengen ze je in gedachten precies op dat punt dat je je gedachten echt kunt leren sturen.



En daarnaast, probeer mindfulness eens? Hoewel ik hier niet zo van ben (heb geen discipline om op momenten van stress paniek oid ademhalingsoefeningen te gaan doen ofzo) werkt het voor sommigen best goed.



En tot slot zorg dat je een sport kiest die je minstens twee tot drie keer per week doet, verspreidt over week met liefst 1 dag ertussen; bouwt je levels van endorfinen (dopamine ook als je bv langere tijd hardloopt) op, en als je het verspreidt over week blijft dat level redelijk continue en fluctueert je stemming minder.



Probeer eens minstens 2 van die drie en zorg dat je ze in je levensroutines verankert en je zult zien dat na twee weekjes je het gevoel zult hebben iets meer grip te hebben op je emoties. You can do it!

Waarom hebben ze het niet zo op hem? Welke eerste indruk heeft hij achtergelaten bij je familie? Familie gunt je het beste. Als ze denken dat hij niet het beste voor je is, levert dat veel stress op. Waarom gebruik je het woord 'moet' in je melding dat je meer mensen moet vertellen over het samenwonen?

Je hoeft geen verantwoording af te leggen aan je familie hoor. En verder: zoals jij je aanpast binnen de cultuur, normen en waarden en gebruiken van zijn familie, zo zal hij zich aan moeten passen aan de cultuur, normen en waarden en gebruiken van jouw familie.



Doet hij dit niet, dan krijgen jullie nog veel meer problemen in de toekomst. Je maakt wel samen jullie eigen cultuur, maar ik vind het getuigen van een zekere mate van respect en ook volwassenheid, om zoals men zegt: 'when in Rome, do as the Romans do''.



Het draait niet helemaal om hem, het draait ook om jou. Jou familie ziet iemand die zijn gedrag erdoor drukt, keer op keer. Het zou hem sieren om voor die paar uurtjes ofwel mee te gaan of thuis te blijven. Of, als jij er ook achter staat om weg te gaan, dat JIJ dan zegt op een feestje van jou familie: wij gaan nu weg. En niet dta hij daarin de leidende rol heeft.

Je kan het inderdaad heel simpel houden: we zijn gaan samenwonen! Waarom? Omdat het goed voelt. En dan verder niets. En als ze meer vragen stellen, vraag je met je liefste glimlach: waarom zijn jullie eigenlijk gaan samenwonen?



Bevalt het samenwonen ondanks de kritiek?

Wat ik doe in tijden van stress:

- Sporten

- Bewust tijd voor mezelf maken. Dat kan door een boek te lezen, te kleuren, of een spelletje te spelen

- Kamillethee drinken

- Lavendel-douchegel gebruiken voor het slapengaan

- Uitgebreid koken met een luisterboek aan

- Leuke film/serie kijken



Wat betreft studie: is het een idee om steeds een uurtje te studeren en dan even wat anders te doen (Candy Crush, blokje om, plantjes water geven, kop thee maken) en jezelf als je zo 5 uur hebt gedaan op een dag te belonen? Met in de zon een tijdschrift lezen, je lievelingseten, een schaaltje chips bij de TV...

hihi bueeyes*3 wat klinkt dat allemaal schattig. Ik zie het helemaal voor me schaaltje chips voor de tv en tijdschrift in de zon. Helemaal happy koken met luisterboek aan.



Heel goeie leuke lieve tips! klinkt wel alsof jij goed kunt ontspannen in elk geval en goed weet wat voor jou werkt. Beetje van jezelf houden dus eigenlijk

Hoi , ik mag niet te veel stressen eigenlijk. (Oh jee, de stress van het niet mogen stressen ) en daarvoor heb ik voor mezelf een aantal trucjes. Ik herken het trouwens wel hoor, ik word ook heel snel huilerig van stress, ik krijg niets meer gedaan en niets lukt. Ik zak heel diep weg vaak in een negatieve spiraal: dat moet je dus voorkomen. Want voorkomen is beter dan genezen



Je schrijft dat je heel slecht met kritiek (over jullie samenwonen) kan hebben. Waarom is dat?



Wat voor mij ten eerste helpt: Ik heb altijd het idee dat ik niet mág stressen. Dat het slecht is. Dat ik niet mag piekeren. Maar stiekem is het helemaal niet zo erg. Het moet kunnen, het moet mogen. Gewoon niet de hele dag lang. Probeer daarom, als je merkt dat iets je stress oplevert, een stukje tijd voor jezelf te pakken en er dan even over na te denken. Ik zette altijd een kopje thee en dat stond ik bij de waterkoker even te stressen, tijdens het thee drinken ook. Ik stress over van alles en nog wat, wat nou als dit, wat nou als dat. Als je die gedachtes ruimte geeft gaan ze bij mij daarna soms weg. Ik had altijd het 'Wat nu als dit? Nee, nee, ik mag dat niet denken, ik mag niet stressen. Maar wat als?' Dat heb ik omgedraaid naar 'Wat nu als dit gebeurt? Oke, dat gebeurt. Dan moet ik zus en zo doen. Dat kan ik.' Het geeft mij al rust als ik gewoon even over een situatie mag stressen en dan bedenk ik zelf al wel dat ik het aankan. Als ik het aankan zakt mijn stress! Neem nu bijvoorbeeld je herkansingen: Is het kut als je ze niet haalt? Ja. Ga je eraan dood? Ik betwijfel het. Is het naar dat je dan een jaar studievertraging hebt? Ongetwijfeld. Maar kán je een jaar studievertraging opvangen? Ik ben al 3 jaar bezig met studeren, ga in september met een nieuwe opleiding beginnen. Dat betekent dat ik nog minimaal 4 jaar bezig ben. Moment voor stress? Neuh. Gaat het geld kosten? Ja. Is dat ergens vandaan te halen: ja. Gaat iemand me er heel raar om aan kijken? Nee, denk het niet. Mijn vriend heeft er nota bene 3 jaar over gedaan om zijn propedeuse te halen . Dus wat is dan het probleem? Ja, eigenlijk niet !



Ten tweede: Als dingen niet lukken krijg ik stress. Leren voor mijn tentamen, maar geen concentratie hebben bijvoorbeeld. Dan MOET en ZAL ik gaan studeren, ook al lukt het voor geen meter. Dan neem ik altijd maar even kwartiertje, ook al leverde dat in het begin alleen maar meer stress op. Geef jezelf wel dat moment. En maak planningen en hou je er vooral ook aan! Vooral het hebben van een goede planning waar ook ruimte is voor als het even een keer niet lukt is heerlijk. Als het dan dus niet lukt kun je zonder stress zeggen 'Oke, het lukt niet. Dan ga ik iets anders doen. Dat kan zonder problemen'.



Laatste: Mindfullness. Niet gestresst naar bed gaan, maar van te voren even ontspanningsoefeningen doen. Niet te lang blijven liggen in bed: ik ga dan snel me al schuldig voelen (oh, ik had eigenlijk al dit moeten doen) en daar is 1 remedie tegen en dat is gewoonweg opstaan. Lekker de tijd nemen voor ontbijten en dan beginnen. De grootste fout die ik altijd maakte was dat ik dan maar snel moest ontbijten en snel beginnen en alles snel, alles moest goed, het mocht niet fout gaan. Nu ik daar vanaf ben gestapt gaat het een stuk beter!

Succes , en een knuffel vanwege het gedoe met je familie . Dat is echt ontiegelijk naar.

Ah, nou kijk! Probeer inderdaad gewoon even te beseffen dat zij het er een beetje moeilijk mee hebben. Maar 'ik moet me er eigenlijk niet druk om maken' is dan weer niet per se waar , het is wel je familie. Tuurlijk zijn zij belangrijk voor je! Dan mag je je daar best druk over maken vind ik, maar niet te lang. Probeer dat maar eens, de ruimte geven aan je stress.