Psyche
alle pijlers
Student & down
maandag 14 maart 2016 om 12:58
Hallo iedereen!
Op het eerste gezicht lijk ik een perfect leven te hebben. Zit in de bloei van mijn leven en ben net begonnen aan een nieuwe studie. Aangemeld bij 2 studievereniging en regelmatig afspreken met vriendinnen.
Maar achter dit drukke leven, zit een persoon die ik niet meer ken. Ik merk dat ik mezelf kwijt begint te raken en weet niet meer wie ik ben. Ik probeer zoveel mogelijk activiteiten in een week te plannen, zodat ik maar niet aan mezelf hoef te denken. Alleen het rebound effect komt later. Ik heb last van paniek aanvallen en grijp dan snel naar verdovende middel zoals alcohol of een joint. Ik leef dan in een illusie, die er niet is. Sinds 2 weken ben ik gestopt met het gaan naar feesten en probeer ik ook niet meer te grijpen naar alcohol of een joint.
Alleen nu begin ik mezelf nog slechter te voelen. Het gevoel dat het leven geen toegevoegde waarde meer heeft en dat alles eigenlijk teveel voor me is. Tijdens college zit ik te staren, maar er komt geen informatie binnen. De paniek aanvallen worden heftiger en op zulke momenten wordt ik gek van mezelf. Moet janken om de kleinste dingen die gebeuren op een dag en ga zo maar verder. .... Alleen hou ik de schijn telkens op dat alles goed met me gaat, terwijl ik van binnen op begin te raken. Gewoon moe van het leven en geen doel hebben.
Aankomende vrijdag heb ik een gesprek met een mentor van de Hogeschool, om aan te geven dat het niet goed met mij gaat. Ik zit er erg tegenop, omdat ik dan het gevoel heb dat ik echt aan de slag moet gaan met mezelf en dan mijn emoties helemaal niet meer onder controle heb. Kennen mensen zich in dit verhaal. Vaak wordt er namelijk gedacht dat studenten alleen maar plezier maken en een beetje aan school werken, maar zo ervaar ik het zelf niet.
Wat zijn jullie ervaringen met negatieve gevoelens en vermoeidheid?
Welke zaken zijn van jullie op invloed om de positieve dingen in het leven te zien?
Op het eerste gezicht lijk ik een perfect leven te hebben. Zit in de bloei van mijn leven en ben net begonnen aan een nieuwe studie. Aangemeld bij 2 studievereniging en regelmatig afspreken met vriendinnen.
Maar achter dit drukke leven, zit een persoon die ik niet meer ken. Ik merk dat ik mezelf kwijt begint te raken en weet niet meer wie ik ben. Ik probeer zoveel mogelijk activiteiten in een week te plannen, zodat ik maar niet aan mezelf hoef te denken. Alleen het rebound effect komt later. Ik heb last van paniek aanvallen en grijp dan snel naar verdovende middel zoals alcohol of een joint. Ik leef dan in een illusie, die er niet is. Sinds 2 weken ben ik gestopt met het gaan naar feesten en probeer ik ook niet meer te grijpen naar alcohol of een joint.
Alleen nu begin ik mezelf nog slechter te voelen. Het gevoel dat het leven geen toegevoegde waarde meer heeft en dat alles eigenlijk teveel voor me is. Tijdens college zit ik te staren, maar er komt geen informatie binnen. De paniek aanvallen worden heftiger en op zulke momenten wordt ik gek van mezelf. Moet janken om de kleinste dingen die gebeuren op een dag en ga zo maar verder. .... Alleen hou ik de schijn telkens op dat alles goed met me gaat, terwijl ik van binnen op begin te raken. Gewoon moe van het leven en geen doel hebben.
Aankomende vrijdag heb ik een gesprek met een mentor van de Hogeschool, om aan te geven dat het niet goed met mij gaat. Ik zit er erg tegenop, omdat ik dan het gevoel heb dat ik echt aan de slag moet gaan met mezelf en dan mijn emoties helemaal niet meer onder controle heb. Kennen mensen zich in dit verhaal. Vaak wordt er namelijk gedacht dat studenten alleen maar plezier maken en een beetje aan school werken, maar zo ervaar ik het zelf niet.
Wat zijn jullie ervaringen met negatieve gevoelens en vermoeidheid?
Welke zaken zijn van jullie op invloed om de positieve dingen in het leven te zien?
maandag 14 maart 2016 om 13:07
Ik ken het heel goed en het komt veel en veel meer voor dan je denkt. Goed dat je hulp zoekt! Ik zou niet alleen naar de mentor gaan, maar vooral ook langs de huisarts of studentenpsycholoog. Die studentenpsychologen bestaan niet voor niets, er zijn heel veel studenten met jouw problemen en het is zeker niet iets om je voor te schamen!
Aan mijn ervaringen heb je niet zoveel denk ik, ik ben pas veel later hulp gaan zoeken, ik ben jaren van mijn leven letterlijk verdronken in de depressie. Ik heb er geen spijt van, want spijt sleurt me er alleen terug in, maar ik zou het graag overdoen. En dan wel hulp zoeken.
In dit topic staan veel goede tips Dingen waar je BLIJ van wordt gezocht!
Aan mijn ervaringen heb je niet zoveel denk ik, ik ben pas veel later hulp gaan zoeken, ik ben jaren van mijn leven letterlijk verdronken in de depressie. Ik heb er geen spijt van, want spijt sleurt me er alleen terug in, maar ik zou het graag overdoen. En dan wel hulp zoeken.
In dit topic staan veel goede tips Dingen waar je BLIJ van wordt gezocht!
maandag 14 maart 2016 om 13:10
Ik ken het gevoel heel erg. Altijd maar doorgaan om maar niet te voelen hoe verdrietig en rot je jezelf eigenlijk voelt.
Paniekaanvallen komen ergens vandaan, je bent te druk en je lichaam geeft aan dat het genoeg is geweest.
Goed dat je vrijdag gaat praten, hoef je niet tegenop te zien.. Je trekt aan de alarmbellen en waarschijnlijk ook op tijd! Ze gaan het echt wel begrijpen.
Zijn er heftige dingen gebeurd de afgelopen tijd? Anders dan anders?
Je hart luchten bij vrienden of familie kan erg helpen! En anders, zoek hulp bij een psycholoog.. Ga sporten of een wandeling buiten maken. Soms helpen dat soort dingen om je hoofd wat leger te maken.
Heel veel sterkte en kruip vooral niet weg, probeer uit elke dag wat positiefs te halen.
Paniekaanvallen komen ergens vandaan, je bent te druk en je lichaam geeft aan dat het genoeg is geweest.
Goed dat je vrijdag gaat praten, hoef je niet tegenop te zien.. Je trekt aan de alarmbellen en waarschijnlijk ook op tijd! Ze gaan het echt wel begrijpen.
Zijn er heftige dingen gebeurd de afgelopen tijd? Anders dan anders?
Je hart luchten bij vrienden of familie kan erg helpen! En anders, zoek hulp bij een psycholoog.. Ga sporten of een wandeling buiten maken. Soms helpen dat soort dingen om je hoofd wat leger te maken.
Heel veel sterkte en kruip vooral niet weg, probeer uit elke dag wat positiefs te halen.
maandag 14 maart 2016 om 13:50
Ik herken mezelf hier wel deels in. Ook voor k heb een leuk leven. Veel werken,studie, relatie, eigen huisje en een gezellig sociaal leven. En daarnaast ook dingen aan me hoofd waar ik druk mee ben. Ik heb een jaar bij een psycholoog gelopen. Dit hielp mij enorm. Als ik me nu minder voel plan ik een dagje of dagdeel me time. Ff tijd voor mezelf,dat kan alleen koken zijn of iets anders om alleen te doen. In het begin vond ik dat heel eng.
maandag 14 maart 2016 om 13:53
Echt super fijn dat jullie zo snel kunnen reageren!
Ik wist niet eens dat er een studentenpsycholoog bestond, misschien word ik daar wel naar doorverwezen. In het verleden heb ik bij een psycholoog gezeten, maar naar 1 1/2 jaar was het genoeg. Heb erop zich wel wat aangehad, alleen was ik toen nog jong in mijn denken. Misschien kan het er ook aan liggen dat ik een pleegezin ben opgegroeid ben en dat ik altijd moeilijk contact had met mijn biologische moeder, ik werd een soort van mentaal mishandeld. Als ik er achteraf op terug kijk. Mijn oudere pleegzus heeft bordeline en dat had in mijn jeugd ook veel impact op de familie. Het altijd maar willen presteren zit bij mij erg hoog, omdat ik nooit echt waardering heb gekregen van mijn biologische moeder. Mijn pleegouders zijn echt schatten en heb door hun ook meer toekomst mogelijkheden gekregen, alleen ze zijn niet mijn echte ouders. Hoe ouder ik word, hoe meer ik het gevoel heb anders te zijn dan hun eigen kinderen.
Ik wist niet eens dat er een studentenpsycholoog bestond, misschien word ik daar wel naar doorverwezen. In het verleden heb ik bij een psycholoog gezeten, maar naar 1 1/2 jaar was het genoeg. Heb erop zich wel wat aangehad, alleen was ik toen nog jong in mijn denken. Misschien kan het er ook aan liggen dat ik een pleegezin ben opgegroeid ben en dat ik altijd moeilijk contact had met mijn biologische moeder, ik werd een soort van mentaal mishandeld. Als ik er achteraf op terug kijk. Mijn oudere pleegzus heeft bordeline en dat had in mijn jeugd ook veel impact op de familie. Het altijd maar willen presteren zit bij mij erg hoog, omdat ik nooit echt waardering heb gekregen van mijn biologische moeder. Mijn pleegouders zijn echt schatten en heb door hun ook meer toekomst mogelijkheden gekregen, alleen ze zijn niet mijn echte ouders. Hoe ouder ik word, hoe meer ik het gevoel heb anders te zijn dan hun eigen kinderen.
maandag 14 maart 2016 om 13:56
Ik herken het ook.
Nu niet meer overigens, ben inmiddels een erg gelukkige 36-jarige.
Maar juist tijdens mijn eerste jaar studie ben ik mijzelf keihard tegengekomen. Paniekaanvallen, depressief. Ik kreeg het gevoel dat mijn leven leeg was, werd bang voor van alles, kreeg straatvrees, had het gevoel dat ik niet genoeg een onbezorgde student was, en kwam mijzelf keihard tegen.
Ik kon niet anders dan hulp zoeken en ben er met therapie ook weer gewoon bovenop gekomen.
Daarna nooit meer zo'n periode gehad en voel mij er nu ook veel sterker door. Heb het uiteindelijk ook gewoon ingehaald, vanaf mijn derde studiejaar was ik een enorm feestbeest en heb ik vreselijk veel leuke dingen gedaan en verre reizen gemaakt, iets wat ik daarvoor niet durfde.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: nee, het is niet gek of raar wat je voelt. Maar zoek hulp en ga er mee aan de slag, hoe zeer je er ook tegenop ziet.
Nu niet meer overigens, ben inmiddels een erg gelukkige 36-jarige.
Maar juist tijdens mijn eerste jaar studie ben ik mijzelf keihard tegengekomen. Paniekaanvallen, depressief. Ik kreeg het gevoel dat mijn leven leeg was, werd bang voor van alles, kreeg straatvrees, had het gevoel dat ik niet genoeg een onbezorgde student was, en kwam mijzelf keihard tegen.
Ik kon niet anders dan hulp zoeken en ben er met therapie ook weer gewoon bovenop gekomen.
Daarna nooit meer zo'n periode gehad en voel mij er nu ook veel sterker door. Heb het uiteindelijk ook gewoon ingehaald, vanaf mijn derde studiejaar was ik een enorm feestbeest en heb ik vreselijk veel leuke dingen gedaan en verre reizen gemaakt, iets wat ik daarvoor niet durfde.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: nee, het is niet gek of raar wat je voelt. Maar zoek hulp en ga er mee aan de slag, hoe zeer je er ook tegenop ziet.
