Suicidaal

Na het vele maanden aangehoord te moeten hebben, 'alles gaat slecht, niets is mij gegegunt, waarom ben ik er nog, ik pak de eerst komende trein, enz.', kan ik nu wel inzien dat het echt serieus is. Voorbereidingen zijn zelfs al getroffen, de manier waarop is me verteld, het moet een ongeluk lijken, verzekeringen zijn verhoogd, schulden grotendeels afbetaald, zelfs een testament is opgemaakt.



Hij gaat het doen, alleen ik weet niet wanneer, iedere dag kan het zover zijn.



Het voelt heel wreed en slecht, maar na wat ik heb meegemaakt en dat ik inzie hoe hij zich voelt is het misschien de beste oplossing. Niet dat ik het wil, hij komt er alleen niet meer uit en wil geen hulp wat hij ook heeft aangegeven aan zijn begeleiders. Die doen dan ook helemaal niets aan de situatie.



Kan je om iemand heen een gedwongen opname regelen?



Zoals hij praat is hij niet alleen een gevaar voor zichzelf, ook voor anderen. Ik stap niet meer bij hem in de wagen, ga er het liefst niet meer heen omdat ik niet weet hoe hij kan doorslaan met zijn gedachten, maar ik KAN het niet loslaten, op een of andere manier ben ik bang dat hij niet alleen zichzelf wat aandoet. Ik wil niet mee, ik ben gewoon wanhopig en radeloos. Ik krijg zelf al hulp, maar dit schiet niet voldoende op voor mij.



Ik kan de steun niet meer opbrengen, maar wanneer ik hem ECHT verlaat kan ik nog niet rustig op de bank zitten. Bang dat hij me opzoekt, of meerdere, in ieder geval niet alleen zichzelf. Hij dreigt ook, niet op mij gericht, maar wel mijn naasten. Ik ben radeloos, waar kan ik heen dat ik op een veilige plek ben, voor mijn gevoel is dat niet eens in mijn eigen huis, ook al heeft hij geen sleutel. Hij is gek, onvoorspelbaar, wisselt van uur op uur van stemming, zadelt mij ermee op en doet het in een goede bui af als een lachtertje.



Hij wil rust, maar ik inmiddels ook. Ik denk inmiddels zo slecht over de situatie dat ik denk doe het dan, doe het wel alleen jezelf aan, dan heb je rust die je zoekt, maar dan leef ik ook niet meer continu in angst en bezorgdheid



Ik voel me hier zo slecht om. Niemand begrijpt mijn gedachten hierom, dat ik de knoop niet doorhak, maar ik hoop dat iemand mij hier wel begrijpt, dat ik gewoon bang ben, misschien onterecht bang, maar ik leef continu met hoge stress.



Waar kan ik heen als het MIJ teveel wordt? Op stel en sprong als ik bang ben dat hij naar mij toekom, want ik ga daar niet meer heen, ik trek het nu ECHT niet meer. Waar ben ik veilig? Hoe moet ik met hem omgaan als hij me zulke dingen stuurt, opbelt, foto's stuurt, video's, enz. ik kan het alleen ontlopen met een blokkade, maar dan ben ik bang dat hij flipt.



Hoe moet ik ermee omgaan? Wat kan ik doen? Hoe help ik mezelf hieruit? Hoe wordt ik echt weer veilig?

Tot zoverre heb ik niets meer van hem zelf vernomen, ik gaf aan dat ik het er niet bij kon hebben steeds zo met hem bezig te zijn en dat het mij teveel word en eigenlijk al langer is.



Hierop zei hij dat hij mij er dan niet meer mee lastig wilde vallen en heeft dat ook niet meer gedaan, maarja wat is nu 1 dag. Ik heb gisterenmiddag + avond/nacht en vandaag in ieder geval wat rust en merk meteen dat ik minder gestressed ben.



Zo lang het duurt mag dat voor mij doorgaan.

Wat lief dat je het vraagt Kapitein.



Ik heb dagen dat het goed gaat en dagen dat ik er doorheen zit. Het schommelt nogal. Ik val nog steeds kilo's af terwijl ik juist dacht dat ik aangekomen was. De stress vreet me van binnen op.



Ik heb toch afstand genomen, maar het laat me niet los. De situatie kan ik wel loslaten maar mijn gevoel voor hem niet.