Psyche
alle pijlers
Telefoonverslaafd
vrijdag 25 maart 2016 om 15:38
Mijn vriend kan gewoon niet zonder zijn telefoon en ik begin me er steeds meer aan te ergeren. Alleen maar spelletjes, Facebook en nog meer spelletjes. Hij ziet de ernst er zelf niet meer van in.
Zijn ouders zeggen het tegen hem, ik, zijn broer en zus...maar hij neemt ons allemaal niet serieus. Ik vind het erg onvolwassen en weet ook nu even niet meer wat ik met dit gedrag aanmoet. Want irriteer me helemaal blauw. Zo erg dat ik mijn verliefde gevoelens voor hem zelfs op het moment even niet meer voel.
Vandaag ook. Ik ben al de hele dag vanaf 10u bezig met werkklussen, administratie en studie, hij zou ook bezig met zijn studie...maar zit alleen maar met zijn telefoon te doen alsof hij bezig Is..
Wat kan ik hier tegen doen? Of moet ik me niet aanstellen? Help.
Zijn ouders zeggen het tegen hem, ik, zijn broer en zus...maar hij neemt ons allemaal niet serieus. Ik vind het erg onvolwassen en weet ook nu even niet meer wat ik met dit gedrag aanmoet. Want irriteer me helemaal blauw. Zo erg dat ik mijn verliefde gevoelens voor hem zelfs op het moment even niet meer voel.
Vandaag ook. Ik ben al de hele dag vanaf 10u bezig met werkklussen, administratie en studie, hij zou ook bezig met zijn studie...maar zit alleen maar met zijn telefoon te doen alsof hij bezig Is..
Wat kan ik hier tegen doen? Of moet ik me niet aanstellen? Help.
vrijdag 25 maart 2016 om 15:40
vrijdag 25 maart 2016 om 15:41
vrijdag 25 maart 2016 om 15:45
We wonen niet samen, maar ben nu het hele weekend bij hem en merk de laatste tijd steeds vaker dat het extremer wordt. Mijn irritatie, of daadwerkelijk zijn drang naar zijn telefoon.
Praten helpt niet. Zeg het echt heel vaak en begin er dus erg moe van te worden. Ook pak ik vaak genoeg zijn telefoon af, verkloot ik zijn spel door op het scherm te klikken of zeg ik denken zoals: ik of je telefoon.
Vaak wordt dit weggelachen, maar merk bij mijzelf dat de bom snel gaat ontploffen.
Praten helpt niet. Zeg het echt heel vaak en begin er dus erg moe van te worden. Ook pak ik vaak genoeg zijn telefoon af, verkloot ik zijn spel door op het scherm te klikken of zeg ik denken zoals: ik of je telefoon.
Vaak wordt dit weggelachen, maar merk bij mijzelf dat de bom snel gaat ontploffen.
vrijdag 25 maart 2016 om 15:54
Uitmaken is wel erg rigoureus zeg !
Maar ik herken het wel, ook aan mezelf. Dat kolereding is ook echt verslavend. We gaan dit weekend weg, en aan de ene kant ben ik blij dat ik hem eindelijk een keer echt uit kan zetten (collega's nemen de telefoon waar) , aan de andere kant is het ook echt een gewoonte aan het worden om er op te kijken.
Dus ik zou er gewoon echt goed met hem over praten en afspraken maken over het gebruik ervan. Net als we bij onze puber doen, eerst doen wat je moet doen, daarna weer op de telefoon.
Maar ik herken het wel, ook aan mezelf. Dat kolereding is ook echt verslavend. We gaan dit weekend weg, en aan de ene kant ben ik blij dat ik hem eindelijk een keer echt uit kan zetten (collega's nemen de telefoon waar) , aan de andere kant is het ook echt een gewoonte aan het worden om er op te kijken.
Dus ik zou er gewoon echt goed met hem over praten en afspraken maken over het gebruik ervan. Net als we bij onze puber doen, eerst doen wat je moet doen, daarna weer op de telefoon.
If no one comes from the future to stop you from doing it, then how bad of a decision can it really be?
vrijdag 25 maart 2016 om 15:56
Aso he? Ik merk dit in het algemeen erg veel. Dat ik in het verkeer extra op moet letten op overstekende tieners die aan hun scherm gekleefd zitten en dus niet uitkijken bij het oversteken, met vriendinnen zitten praten die vervolgens alleen maar naar dat scherm zitten te staren. Ben vorige week met mijn vriend uit geweest met een koppel dat hij kent. Ik dacht "leuk om eens kennis te maken met nieuwe mensen", maar die vriendin heeft echt (en dit overdrijf ik niet) de hele avond, zo'n 3 uur lang, non-stop naar dat schermpje zitten te staren. Zonder pauze, anders had ik een poging gedaan om een gesprek te beginnen.
Op school neem ik telefoons in als ik ze zie. En dan merk je pas hoe erg het gesteld is: weigeren om hem in te leveren, ruzie schoppen, liever een uurt nablijven dan de rest van de les zonder telefoon. En als ze hem wel inleveren, dan zitten ze de rest van de les onrustig in de richting van dat ding te staren, want ze missen dan natuurlijk allemaal belangrijke apps/updates/berichtjes/andere meuk...
Op school neem ik telefoons in als ik ze zie. En dan merk je pas hoe erg het gesteld is: weigeren om hem in te leveren, ruzie schoppen, liever een uurt nablijven dan de rest van de les zonder telefoon. En als ze hem wel inleveren, dan zitten ze de rest van de les onrustig in de richting van dat ding te staren, want ze missen dan natuurlijk allemaal belangrijke apps/updates/berichtjes/andere meuk...
vrijdag 25 maart 2016 om 15:59
Ik ben een telefoon verslaafde, ik heb dan wel geen relatie maar ik erger me zelfs aan mezelf maar die drang is het probleem. Ik MOET gewoon even kijken of ik een berichtje heb, facebook interessant is, of dit forum. Gelukkig ben ik veel van huis en heb ik buiten huis geen Internet. Ik probeer me dus in te houden vooral voor mezelf maar ik merk wel dat ik daar veel moeite mee heb.
vrijdag 25 maart 2016 om 16:10
quote:potmetperen schreef op 25 maart 2016 @ 15:45:
We wonen niet samen, maar ben nu het hele weekend bij hem en merk de laatste tijd steeds vaker dat het extremer wordt. Mijn irritatie, of daadwerkelijk zijn drang naar zijn telefoon.
Praten helpt niet. Zeg het echt heel vaak en begin er dus erg moe van te worden. Ook pak ik vaak genoeg zijn telefoon af, verkloot ik zijn spel door op het scherm te klikken of zeg ik denken zoals: ik of je telefoon.
Vaak wordt dit weggelachen, maar merk bij mijzelf dat de bom snel gaat ontploffen.
Dit zou bij mij echt averechts werken. Heel irritant en kinderachtig.
Je zou hem kunnen vragen om in het weekend echt tijd voor jou te maken. Een stuk wandelen/thuis of ergens anders gaan borrelen of wat dan ook. En dan gedurende die tijd zijn telefoon in zn broekzak houden.
Kan hij dat niet, dan weet je genoeg.
We wonen niet samen, maar ben nu het hele weekend bij hem en merk de laatste tijd steeds vaker dat het extremer wordt. Mijn irritatie, of daadwerkelijk zijn drang naar zijn telefoon.
Praten helpt niet. Zeg het echt heel vaak en begin er dus erg moe van te worden. Ook pak ik vaak genoeg zijn telefoon af, verkloot ik zijn spel door op het scherm te klikken of zeg ik denken zoals: ik of je telefoon.
Vaak wordt dit weggelachen, maar merk bij mijzelf dat de bom snel gaat ontploffen.
Dit zou bij mij echt averechts werken. Heel irritant en kinderachtig.
Je zou hem kunnen vragen om in het weekend echt tijd voor jou te maken. Een stuk wandelen/thuis of ergens anders gaan borrelen of wat dan ook. En dan gedurende die tijd zijn telefoon in zn broekzak houden.
Kan hij dat niet, dan weet je genoeg.
vrijdag 25 maart 2016 om 16:14
'Schat, ik ben hier nu dit weekend, en ik zou het fijn vinden als je wat aandacht aan mij zou kunnen besteden in plaats van aan de telefoon. Als je het gezelliger vindt om de rest van het weekend op je telefoon te gaan zitten kijken, ga ik nu naar huis.'
'Schat, ik wil best met je afspreken, maar dan wel met jou. Niet met je telefoon.'
'Schat, ik wil graag met je naar bed, kan dat apparaatje even uit? Anders zoek ik zelf wel een apparaatje.'
'Schat, ik wil best met je afspreken, maar dan wel met jou. Niet met je telefoon.'
'Schat, ik wil graag met je naar bed, kan dat apparaatje even uit? Anders zoek ik zelf wel een apparaatje.'
vrijdag 25 maart 2016 om 16:25
Jij bent toch ook nu al de hele dag bezig met je eigen dingen?
Als hij zijn dag wil verkloten met stomme spelletjes, dan is dat zijn verantwoordelijkheid. Al zou hij de hele dag in zijn bed liggen of zijn neuspeuters willen bestuderen.
Je kan hem vragen zijn telefoon weg te leggen als jullie samen iets gaan doen en jij graag tijd samen door wil brengen. Maar alleen dan. Dat jij het zonde vind omdat hij nu ook had kunnen studeren: jij bent niet zijn moeder. Hij maakt zijn eigen keuzes en de consequenties die daarbij horen.
Ik zou zijn telefoon niet meer afpakken, maar gewoon vriendelijk verzoeken hem uit eigen wil weg te leggen als dit nodig is. Maar verder gaat het niet.
Als hij zijn dag wil verkloten met stomme spelletjes, dan is dat zijn verantwoordelijkheid. Al zou hij de hele dag in zijn bed liggen of zijn neuspeuters willen bestuderen.
Je kan hem vragen zijn telefoon weg te leggen als jullie samen iets gaan doen en jij graag tijd samen door wil brengen. Maar alleen dan. Dat jij het zonde vind omdat hij nu ook had kunnen studeren: jij bent niet zijn moeder. Hij maakt zijn eigen keuzes en de consequenties die daarbij horen.
Ik zou zijn telefoon niet meer afpakken, maar gewoon vriendelijk verzoeken hem uit eigen wil weg te leggen als dit nodig is. Maar verder gaat het niet.
vrijdag 25 maart 2016 om 17:04
Ik wou dat de smartphone nooit was uitgevonden (schreef zij vanaf haar smartphone). Mijn vriend is ook met het ding verkleefd. Werkmail en twitter, het gaat de hele tijd maar door. Alleen in bed mag hij van mij echt niet smartphonen. En op zondag is ie meestal even afgekickt, om op maandag weer los te gaan. O, wat zou ik het ding vaak graag willen wegsmijten. Terwijl het ding zelf onschuldig is natuurlijk.
't Is al met al een heel gedoe
vrijdag 25 maart 2016 om 17:14
quote:Banba schreef op 25 maart 2016 @ 15:41:
Met hem praten?
Ik zou hem een appje sturen.)))
Als jullie vanavond naar bed gaan en hij wil sex, zou ik voor de missionarispositie gaan, zijn hoofd naar een van je schouders duwen zodat jíj fijn met je telefoon kan spelen en zijn hoofd niet in de weg van je schermpje zit.))
Je kunt ook voor alleen oraal gaan, heb je nog minder last van hem)
Okay, serieus. Je bent nu met van alles bezig, maar hoe is het als jullie beide tijd hebben voor elkaar? Ook constant aan de telefoon? Kun je nog een beetje fatsoenlijke gesprekken hebben? Als jij je verhaal kwijt wil, heb je dan zijn onverdeelde aandacht?
Met hem praten?
Ik zou hem een appje sturen.)))
Als jullie vanavond naar bed gaan en hij wil sex, zou ik voor de missionarispositie gaan, zijn hoofd naar een van je schouders duwen zodat jíj fijn met je telefoon kan spelen en zijn hoofd niet in de weg van je schermpje zit.))
Je kunt ook voor alleen oraal gaan, heb je nog minder last van hem)
Okay, serieus. Je bent nu met van alles bezig, maar hoe is het als jullie beide tijd hebben voor elkaar? Ook constant aan de telefoon? Kun je nog een beetje fatsoenlijke gesprekken hebben? Als jij je verhaal kwijt wil, heb je dan zijn onverdeelde aandacht?
Known to cause insanity in laboratory mice
vrijdag 25 maart 2016 om 17:53
Je praat over hem alsof het je kind is dat je op moet voeden naar jouw inzicht.
Als ik hem was zou ik dat belonen door extra vaak mijn eigen ding te doen op mijn telefoon. Je verwijt hem dat hij jou niet serieus neemt, maar omgekeerd lijkt dat net zomin het geval. Je bent zijn vriendin niet zijn moeder of studiebegeleidster,
Verder natuurlijk schijtirritant als mensen aan hun telefoon verkleefd zitten in gezelschap,
Als ik hem was zou ik dat belonen door extra vaak mijn eigen ding te doen op mijn telefoon. Je verwijt hem dat hij jou niet serieus neemt, maar omgekeerd lijkt dat net zomin het geval. Je bent zijn vriendin niet zijn moeder of studiebegeleidster,
Verder natuurlijk schijtirritant als mensen aan hun telefoon verkleefd zitten in gezelschap,
vrijdag 25 maart 2016 om 18:05
Hier ook zo een... maar duidelijke afspraken maken werkt.
We hebben geen vaste avonden maar een aantal keer per week verdwijnt om 7u onze beide telefoons in de kast en kijken we samen tv en hebben we fijne gesprekken zonder die oplichtende schermpjes erbij.
Hij weet dat ik het heeeeeeeeel irritant vind en houdt er ook wel rekening mee.
Maar ook hier is het soms een punt van onenigheid...
In jouw situatie zou ik inderdaad wel een ultimatum stellen. Serieus jij bent bij hem en heel het weekend is hij op zn telefoon bezig? Ik zou mn spullen pakken hoor.
We hebben geen vaste avonden maar een aantal keer per week verdwijnt om 7u onze beide telefoons in de kast en kijken we samen tv en hebben we fijne gesprekken zonder die oplichtende schermpjes erbij.
Hij weet dat ik het heeeeeeeeel irritant vind en houdt er ook wel rekening mee.
Maar ook hier is het soms een punt van onenigheid...
In jouw situatie zou ik inderdaad wel een ultimatum stellen. Serieus jij bent bij hem en heel het weekend is hij op zn telefoon bezig? Ik zou mn spullen pakken hoor.
Tralalalala
zaterdag 26 maart 2016 om 11:29
Ok je hebt hem tot nu toe nogal bozig benaderd geloof ik. Spelletje verpesten, hem laten kiezen en zijn telefoon afgepakt.
Maar heb je hem ook al eens verteld wat het echt met je doet? Misschien ook dat je je zorgen om hem maakt?
Dat je merkt dat jouw gevoelens voor hem minder worden door zijn gedrag? Voorgesteld om bepaalde momenten schermloos te maken (ook voor jou) dat soort dingen?
Maar heb je hem ook al eens verteld wat het echt met je doet? Misschien ook dat je je zorgen om hem maakt?
Dat je merkt dat jouw gevoelens voor hem minder worden door zijn gedrag? Voorgesteld om bepaalde momenten schermloos te maken (ook voor jou) dat soort dingen?
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zondag 10 april 2016 om 12:22
Mwa in het begin maakte ik er veel grapjes over, nam ik het nog niet heel serieus; maar op een gegeven moment werd het serieuzer en serieuzer en de ergernis heviger. Dus begon ik met domme dingen zoals op het scherm klikken, afpakken en met een grijns vragen om te kiezen tussen mij en spelletje. Later begon ik ook echt boos te worden, na een paar maanden...
Echter is de situatie nu ontzettend geëscaleerd, niet alleen om het spelletje. Ik vraag me af of ik kan vragen om het spel gewoon te verwijderen? Het is niet alleen voor mij, maar ook voor hem..Hij is gewoon echt verslaafd. Ik weet dat het mijn recht niet is, maar ik sta door meer redenen op het punt om mijzelf af te vragen of het niet misschien beter is om uit elkaar te gaan..
Echter is de situatie nu ontzettend geëscaleerd, niet alleen om het spelletje. Ik vraag me af of ik kan vragen om het spel gewoon te verwijderen? Het is niet alleen voor mij, maar ook voor hem..Hij is gewoon echt verslaafd. Ik weet dat het mijn recht niet is, maar ik sta door meer redenen op het punt om mijzelf af te vragen of het niet misschien beter is om uit elkaar te gaan..
